راز داوینچی

نویسنده : دن براون

این کتاب از انجمن تخصصی محصولات اپل دانلود شده

http://forum.apple-ios.ir/

 ساخته شده توسط

vampire74

راز داوینچی

نویسنده : دن براون 

حقایق

دیر صهیون، محفل سری اروپایی که در سال 1099 بنیان گذاری شده، تشکیلاتی حقیقی است. در سال 1975 کتابخانه ی ملی فرانسه، نسخه هایی یا پرونده های سرّی کشف کرد که هویت بسیاری از اعضای دیر صهیون را فاش می ساخت:  خطی را موسوم به سر آیزاک نیوتن، بوتیچلی، ویکتور هوگو، لئوناردو داوینچی.

که طریقتی شدیداً سختگیر است، اخیراً به دلیل گزارش هایی در مورد شستشوی مغزی و عبادات خشونت آمیز و اپوس دئی خلیفه گری کاتولیکِ جنجال فراوانی به پا کرده است. اپوس دئی به تازگی بنای ساختمان دفتر مرکزی چهل و هفت تحقیرِ نفس فریضه ای خطرناک موسوم به میلیون دلاریش را در خیابان لگزینگتون نیویورک، شماره 243 به پایان رسانده است.

همه ی توصیفات آثار هنری و معماری و اسناد و مناسک نهانی در این کتاب بر اساس واقعیتند.

سرآغاز

موزه ی لوور، پاریس، 10:46 بعدازظهر

رییس پرآوازه ی لوور، ژاک سونیر افتان و خیزان در راهر وهای طاقدار موزه می دوید. به سوی نزدیک ترین نقاشی در دیدرسش—یکی از آثار کاراواجو- دست دراز کرد و به قاب مُذهّب نقاشی چنگ انداخت. پیرمرد هفتاد و شش ساله شاهکار هنری را به سمت خود کشید و به زحمت آن را از دیوار کند. نتوانست تعادلش را حفظ کند. از پشت روی زمین افتاد و پارچه ی بوم او را پوشاند.

همان طور که انتظار داشت، در پولادین عظیمی در همان نزدیکی ها فروافتاد و راه را بست. سرسرای پارکت پوش لرزید و آژیری در فاصله ی دوری به صدا در آمد.

رییس موزه نفس زنان کمی در همان حال ماند تا حالش جا بیاید. با خود اندیشید هنوز زند ه ام. بعد از زیر پارچه ی بوم بیرون خزید و فضای غارگونه را برای یافتن مخفی گاهی از نظر گذراند.

صدا از فاصله ی بسیار نزدیکی می آمد.

-تکون نخور

رییس موزه روی دست ها و زانوهایش میخکوب شد و سرش را به آهستگی چرخاند.

پنج متر آن طرف تر، بیرون محوطه ی محصور، طرح کوه پیکر و ضدنور مهاجم از پس میله های آهنی پیدا بود. بلند و چهارشانه بود و پوستی سفید و رنگ پریده داشت. موهای سپیدش تقریباً ریخته بودند و عنبیه ی چشمهایش صورتی و مردمکشان سرخ تیره می نمود. مرد نمی بایست فرارمی کردی  : زال از زیر کتش هفت تیری را بیرون کشید. لوله ی هفت تیر را از میان میله ها مستقیم به سمت رییس موزه گرفت و گفت :

 لهجه اش را نمی شد به آسانی شناخت . 

- حالا بگو کجاست

رییس موزه که بی دفاع روی زمین زانو زده بود با لکنت گفت : بهت که گفتم. نمیدونم چی میگی  .

دروغ میگی . جز برقی که در چشمان شبح گون مرد زال می لرزید، او کاملاً بود و بی حرکت به رییس موزه خیره شده بود .

 تو و دوستان هم مسلکت چیزی رو دارید که به شما تعلق نداره .

رییس موزه موج آدرنالین را در خود حس کرد. از کجا فهمیده؟

اسلحه را به طرف سر رییس موزه نشانه رفت.امشب اولیای برحق خدا آسوده میشن. بگو کجا پنهانش کردید شاید زنده بمونی .

ارزش داره که به خاطر این راز بمیری ؟

نفس سونیر بند آمده بود.

مرد سرش را کج کرد و به لوله ی هفت تیر خیره شد.

 سونیر دستانش را برای دفاع بالا آورد. آهسته گفت : صبر کن. چیزی که می خواهی میگم . کلمات بعدیش را شمرده و با دقت ادا کرد. این دروغ را بارها و بارها تمرین کرده بود و هر بار دعا می کرد که هیچ وقت مجبور به استفاده از آن نشود.

حرف هایش که تمام شد، مهاجم لبخند متکبرانه ای بر لب آورد و گفت : اوهوم. بقیه هم دقیقاً همین رو گفتند .

سونیر خود را پس کشید . بقیه ؟

مرد تنومند ریشخندی بر لب آورد و گفت : اونها رو هم پیدا کردم. هر سه تا رو. همین چیزی رو گفتند که تو الان گفتی . غیرممکنه! هویت حقیقی رییس موزه و هویت سه مباشرش ، به اندازه ی خود راز کهن محفوظ نگاه داشته می شد. سونیر پی برد که هر سه نفر طبق قرار پیش از مرگشان دروغ یکسانی گفته بودند.

مهاجم اسلحه اش را دوباره هدف گرفته بود . تو که بمیری، من تنها کسی هستم که حقیقت رو میدونه .

حقیقت. در یک آن رییس موزه به عظمت این حقیقت هراسناک پی برد. اگر من بمیرم حقیقت از بین میره. بی اختیار در صدد یافتن جایی برای پنهان شدن برآمد.

هفت تیر غرشی کرد و رییس موزه حرارت سوزان گلوله را در شکمش حس کرد. با صورت به زمین افتاد و کوشید با درد مبارزه کند.

آهسته به پشت چرخید و از پس میله ها به مهاجم خیره شد.

مرد سر او را هدف گرفته بود.

سونیر چشمانش را بست. سیل ترس و اندوه افکارش را متلاطم کرده بود.

صدای چکاندن خشاب خالی در راهرو طنین انداخت.

رییس موزه چشمانش را گشود.

مرد با نگاهی توأم با رضایت به اسلحه ی خود نگریست. دست دراز کرد تا خشاب دیگری بردارد، اما نظرش عوض شد. پوزخندزنان به سونیر نگاه کرد و گفت :

کار دیگه ای این جا ندارم .

رییس موزه به پایین نگاه کرد. جای گلوله، روی پیراهن کتانش، چند سانتی متر پایین تر از استخوان جناغ با دایره ای از خون محاط شده بود. با خود گفت شکمم. گلوله بی رحمانه به قلبش اصابت نکرده بود. رییس موزه، کهنه سرباز جنگ الجزایر، این نوع جان کندن را دیده بود. پانزده دقیقه زنده می ماند و در این حین، اسید معده به داخل قفسه سینه اش تراوش می کرد و از درون مسمومش می کرد.

مرد گفت :  درد نیکوست، موسیو .

سپس راهش را کشید و رفت.

ژاک سونیر در تنهایی به دروازه ی پولادین چشم دوخت. گیر افتاده بود و درها زودتر از بیست دقیقه ی دیگر باز نمی شدند. پیش از آنکه کسی به بالای سرش برسد میمرد. ترسی که بر او پنجه انداخته بود، هولِ مرگِ خودش نبود.

باید این راز رو زنده نگه دارم.

تلوتلو می خورد. تصویر دیگر برادرانش در ذهنش زنده شد. به نسل های پیش از خودشان اندیشید و به مأموریتی که به آن ها محول شده بود.

زنجیر به هم پیوست هی معرفت.

ناگهان، علی رغم آن همه رازداری و با وجود آن همه سازوکارهای احتیاطی، ژاک سونیر تنها حلقه ی بازمانده ی زنجیر و تنها نگهبان ارزشمندترین راز تاریخ بود.

لرزان روی پاهایش ایستاد.

باید راهی پیدا کنم.

درون گراند گالری گیر افتاده بود. تنها یک نفر بود که سونیر می توانست مشعله ی راز را به او بسپارد. به دیوارهای زندان مجللش چشم دوخت که مجموعه ای از نفیس ترین تابلوهای دنیا بود و مثل دوستانی قدیمی به او لبخند می زدند.

با وجود دردی که می کشید همه ی توانش را جمع کرد. خوب می دانست که برای انجام این وظیفه به تک تک ثانیه های باقی مانده نیاز دارد.

فصل اول

رابرت لنگدان آرام آرام از خواب برخاست.

تلفن در تاریکی زنگ می خورد و زنگ زیر ناآشنایی داشت. کورمال دنبال چراغ خواب گشت و روشنش کرد.

با چشمانی نیمه باز اطرافش را نگریست. تختی پرده آویز و بزرگ را از چوب ماهون در اتاقی با مبلمان لویی شانزدهم و دیوارهای نقاشی شده دید.

از خود پرسید کدوم جهنم دره ای هستم؟

بعد روی حوله ی پالتویی و ظریف بافت آویزان به پایه ی تخت این کلمات به چشمش خورد: هتل ریتز پاریس.

مهی که ذهنش را تیره کرده بود به تدریج از میان می رفت.

لنگدان گوشی را برداشت و گفت : بله ؟

مردی که آن سوی خط بود پاسخ داد : موسیو لنگدان؟ امیدوارم بیدارتون نکرده باشم .

لنگدان حیران به ساعت کنار تخت نگاه کرد. 12:32 بامداد. فقط یک ساعت خوابیده بود، اما مثل خواب مرگ سنگین بود.

از پذیرش مزاحم میشم، موسیو. بابت این کار عذر میخوام. ملاقات کننده دارید. میخوان شما رو ببینند و اصرار دارند که موضوع مهمیه .

لنگدان هنوز گیج بود. ملاقات؟ چشمانش روی برگه ی مچاله که روی میز کنار تخت بود ثابت ماند.

دانشگاه امریکایی پاریس با افتخار اعلام میکند: شبی با پروفسور رابرت لنگدان، استاد نمادشناسی مذهبی از دانشگاه هاروارد.

لنگدان نالید. سخنرانی آن شب- نمایش اسلایدی درباره ی نشانگان پگانی پنهان در کلیسای جامع شارتر - حضار محافظه کار را برآشفته بود. به احتمال زیاد یکی از همان مذهبی ها او را تا آن جا دنبال کرده بود تا مشاجره ای را شروع کند.

لنگدان گفت : متأسفم. الان خیلی خسته م ....

نگهبان اصرار کرد : اما موسیو .... بعد صدایش را تا حد زمزم های پایین آورد و ادامه داد : مهمان شما مرد مهمیه .

لنگدان تردید داشت. کتاب هایش درباره نقاشی های مذهبی و نمادشناسی آیین ها از او چهره ای بِنام، ولی مخالف خوان در میان اهل هنر ساخته بود. سال گذشته هم بعد از درگیری با واتیکان صد برابر مشهورتر شده بود. از آن به بعد هجوم مورخان خودپسند و عشاق سینه چاک هنر به خانه ی او تمامی نداشت.

 لنگدان نهایت تلاشش را برای رعایت ادب به کار برد و گفت : لطف کنید اسم و شماره ی تلفن این مهمان رو یادداشت کنید. بگید سه شنبه، قبل از این که پاریس رو ترک کنم با ایشون تماس می گیرم. متشکرم . و پیش از آن که متصدی بتواند مخالفتی کند گوشی را گذاشت.

روی تخت نشست و با اخم به دفترچه ی راهنمای مهمانان نگریست. نوشته ی روی جلد لاف می زد که با اقامت در هتل ریتز پاریس مثل کودکی در شهر نور آرام بخوابید. برگشت و به آیینه ی قدی مقابلش خیره شد. مرد روبه رویش غریبه ای خسته و ژولیده بود.

به تعطیلات احتیاج داری، رابرت.

یک سال گذشته سخت روی او تأثیر گذاشته بود و حالا دیدن اثر این خستگی در آیینه خوشایند نبود. چشمان آبی اش که همیشه می درخشیدند امشب کدر و تیره به نظرش آمدند. ته ریشی تیره رنگ آرواره ی محکم و چاه زنخدانش را پوشانده بود. موهایی سپید هم کنار شقیقه هایش درآمده بود و به سمت موهای سیاه بالاتر پیش روی می کرد. اگر چه خانم های همکارش اصرار داشتند که آن موهای خاکستری فقط ظاهر عالمانه اش را آراسته تر می کند، خود لنگدان دلیلش را بهتر می دانست.

اگه عکاس مجل هی بوستون من رو میدید!

ماه گذشته، مجله ی بوستون نام او را در فهرست ده نفر شخصیت جذّاب شهر گذاشته بود-افتخاری شرم آور و شک برانگیز که او را در معرض تمسخر بی پایان همکارانش در هاروارد قرار داده بود. امشب چهارهزار کیلومتر دور از خانه، این موضوع را دوباره پیش کشیدند که او

را در میان سخنرانی اش آزار داد.

مجری زن برنامه به رو به پاویون سلطنتی دانشگاه امریکایی پاریس کرده بود و گفته بود :خانم ها و آقایان! مهمان امشب ما نیازی به معرفی ندارند. ایشان نویسنده ی کتب بسیاری هستند. نشان هشناسی فرق سری ، دور هی اشراقیون ، زبان از یاد رفته ی اندیشه نگارها وقتی می گوییم ایشان در مورد شمایل شناسی کتاب نوشته اند منظورمان به بهترین شکل ممکن است. خیلی از شما کتاب های ایشان را به عنوان منابع درسی استفاده می کنید .

دانشجویانی که در جمع بودند با علاقه سر تکان دادند.

قصد داشتم با برشمردن پیشینه ی کاری بینظیرشان ایشان را به شما معرفی کنم، امّا .... با شیطنت به لنگدان که روی صحنه نشسته بود نگاهی انداخت و ادامه داد : یکی از حضار چیزی بهتر از آن به من نشان داد. می شود گفت راه معرفی جذاب.

یکی از نسخه های مجله ی بوستون در دستش خودنمایی می کرد.

لنگدان در خود فرو رفت. این رو دیگه از کدوم جهنم دره ای پیدا کرده؟

مجری برنامه شروع به خواندن گزیده ای از مقاله ی ابلهانه کرد و لنگدان هم هر لحظه بیشتر و بیشتر در صندلیش فرو می رفت. سی ثانیه بعد جمعیت زیر خنده زد و زن به هیچ وجه قصد کوتاه آمدن نداشت . و به طور حتم امتناع آقای لنگدان از سخنرانی عمومی درباره ی نقش غیرعادیشان در جلسه ی محرمانه ی واتیکان باعث امتیاز دادن ما به ایشان در جذابیت سنجمان شد

مجری بازارگرمی کرد . دوست دارید بیشتر بشنوید ؟

جمعیت کف زد.

مجری دوباره به سراغ مقاله رفته بود. لنگدان درون خودش نهیب زد: یه نفر یه کاری بکنه.

گر چه ممکن است پروفسور لنگدان مثل بعضی از برندگانِ جوان ترِ جایزه ی ما بلند بالا و خوش ترکیب به نظر نرسند، اما این محقق چهل و چند ساله مهره ی ماری عالمانه دارند و حضور گیرای ایشان با صدای نه زیر و نه بم، امّا گرمشان چشمگیرتر می شود؛ دانشجویان

دختر از این صدا به عنوان راحت الحلقوم گوش یاد می کنند !

غریو خنده ی حضار به هوا برخاست.

لنگدان به زور لبخند زد. می دانست بعد از آن چه نوشته اند. چند خط خزعبلات بود در مورد هریسون فورد با لباس فاستونی هریس و چون آن روز عصر با خودش حساب کرده بود که دیگر پوشیدن کت فاستونی هریس و پولیور یقه اسکی زرشکی خطری ندارد تصمیم گرفت

وارد عمل شود.

 لنگدان پیش از موقع به پا خاست و مجری را از تریبون دور کرد . ممنون مونیک! مطمئناً مجله ی بوستون استعداد خوبی برای داستان سرایی داره .

 آهی از سر شرمندگی کشید و ادامه داد : اگر بفهمم کدوم یکی از شما اون مقاله رو آورده، از کنسولگری می خوام از کشور اخراجش کنه .

حضار خندیدند.

خوب دوستان. همون طور که میدونید من امشب باید در مورد قدرت نمادها صحبت کنم ....

صدای زنگ تلفن بار دیگر سکوت اتاق لنگدان را شکست.

با ناباوری غرغر کرد و گوشی را برداشت . بله ؟

همان گونه که انتظار داشت متصدی پذیرش هتل بود : آقای لنگدان! دوباره معذرت میخوام. خواستم اطلاع بدم که مهمان شما داره به اتاقتون میاد. به نظرم میبایست به شما می گفتم .

لنگدان که دیگر خواب از سرش پریده بود گفت : شما کسی رو به اتاق من فرستادید ؟

معذرت میخوام، موسیو! اما نمیتونستم جلوی کسی مثل ایشون رو بگیرم .

حالا کی هست ؟

اما متصدی تلفن را قطع کرده بود.

بلافاصله بعد از آن، ضربه ی محکمی به در اتاق لنگدان خورد.

لنگدان، نامطمئن از تختخواب بیرون خزید. احساس می کرد انگشتان پایش در فرش ساونری فرو می رود. حوله ی پالتویی هتل را تنش کرد و به سمت در رفت .

- کیه ؟

- آقای لنگدان! باید با شما صحبت کنم

انگلیسی مرد لهجه دار بود و صدایش مثل فریاد تیز و تحکم آمیزی به گوش می رسید :

- اسم من ستوان ژروم کوله ست. شاخه ی مرکزی پلیس قضایی .

لنگدان مکثی کرد. پلیس قضایی؟ د.س.پی.ژ تقریباً معادل اف.بی.آی در امریکا بود.

بدون این که زنجیر شب بند را بردارد، لای در را چند سانتی متری باز کرد. چهره ای که از پشت در به او خیره شده بود باریک و رنگ پریده می نمود و خود مرد هم به طرز عجیبی تکیده و لاغر بود و یونیفرم آبی رسمیی به تن داشت.

پرسید : میتونم بیام تو ؟

لنگدان تأمل کرد و این تردید ناشی از نگاه غریبه از پشت چشمان زردش بود که او را ورانداز می کرد . موضوع چیه ؟

- فرمانده ی من نظر شما رو درباره ی موضوع محرمانه ای میخواد .

لنگدان گفت : حالا؟ الان نصف شبه .

- شما امروز بعدازظهر با رییس موزه ی لوور قرار ملاقاتی نداشتید ؟

لنگدان ناگهان هجوم تشویش و اضطراب را در خود حس کرد. او و رییس متشخص لوور قرار نوشیدنیی را بعد از سخنرانیِ امشب  لنگدان با هم گذاشته بودند، اما سونیر نیامده بود .

- از کجا میدونید ؟

- اسم شما رو تو فهرست برنامه ی روزانه ش دیدیم .

- مشکلی که پیش نیومده ؟

افسر آه شومی کشید و عکسی را از میان در نیمه باز به داخل فرستاد.

وقتی لنگدان عکس را دید بدنش بی حرکت و سفت ماند.

- این عکس رو حدود یه ساعت پیش گرفتند. از داخل لوور.

 لنگدان به آن عکس غریب و حیرت انگیز خیره شد. کمی بعد شوک و انزجار اولّیه جای خود را به خشمی ناگهانی داد : کی همچین کاری رو کرده !

- با در نظر گرفتن تبحّر شما توی نمادشناسی و قرار ملاقاتتون با ایشون، امیدواریم به ما کمک کنید جواب این سؤال رو پیدا کنیم !

لنگدان به عکس خیره مانده و ترس او اکنون با نگرانی همراه شده بود. عکس خوف انگیز و سخت عجیب بود. چیزی در آن عکس حس نگرا ن کننده ای از آشنایی را در او برمی انگیخت. کمی بیش از یک سال پیش، لنگدان عکسی از یک جسد و درخواست کمک مشابهی دریافت کرده بود. بیست و چهار ساعت بعد نزدیک بود جانش را در شهر واتیکان از دست بدهد. این عکس کاملاً متفاوت بود، اما چیزی در آن بود که برایش ایجاد ذهنیتی آشنا و ناراحت کننده می کرد.

افسر نگاهی به ساعتش انداخت و گفت : فرماندهی من منتظره، آقا !

لنگدان که چشمانش هنوز مسحور عکس بود به زحمت صدایش را میشنید : این نماد این جا و این که جسد این قدر عجیب ....

افسر پرسید : قرار دادند ؟

لنگدان با تکان سر تصدیق کرد و ناخودآگاه بدنش لرزید : نمیتونم تصور کنم کسی بتونه هم چو کاری رو با جسد بکنه .

افسر خیلی جدی به لنگدان نگریست و گفت : مثل این که درست متوجه نشدید، آقای لنگدان. چیزی که توی عکس می بینید . مکثی کرد و ادامه داد : کاریه که خود موسیو سونیر با خودش کرده .

فصل دوم

یک کیلومتر آنسوتر، زالِ درشت هیکلی که سیلاس نام داشت، به سمت دروازه ی اصلی عمارتی مجلل در خیابان لابرویر می لنگید.

پابند میخ داری که محکم به دور ران خود بسته بود گوشتش را پاره کرده بود، اما روحش رضایتمندانه از خدمتی که برای خداوند انجام داده بود ترانه ی سرور سر داده بود.

درد نیکوست.

وارد اقامتگاه که شد، چشمان سرخش سرسرای ورودی را کاوید. از آن جا که نمی خواست هیچ کدام از برادران هم مسلکش را از خواب بیدار کند آرام از پله ها بالا رفت. در اتاق خوابش باز بود؛ در اینجا قفل کردن ممنوع بود. وارد شد و در را پشت سرش بست.

اتاق کاملاً بی پیرایه و کف اتاق از چوب سخت بود. گنجه ای از چوب کاج و زیراندازی کرباسی هم که به جای رختخوابش استفاده می کرد به چشم میخورد. این هفته در اینجا مهمان بود، اما سا لها بود که مکان مقدس مشابهی در نیویورک به او اعطا کرده بودند.

پروردگار سرپناه و مقصودی برایم فراهم کرده.

امشب، سرانجام سیلاس احساس کرد که کم کم دینش را می پردازد. با عجله کنار گنجه دوید و تلفن همراهش را که در کشوی پایینی پنهان کرده بود برداشت و شماره ای را گرفت.

صدای مردانه ای پاسخ داد : بله ؟

- استاد! من برگشته ام .

صدا دستور داد : ادامه بده ! مشخص بود که از شنیدن خبری از او خوشحال است .

- هر چهارتایشان از بین رفتند. سه نفر مباشر... و خود استاد اعظم .

 » : مکث کوتاهی که به وجود آمد، انگار که برای شکرگزاری بود. سپس ادامه داد : پس گمان کنم باید اطلاعات را به دست آورده باشی .

- هر چهار نفر جداجدا حرف های یکسانی را گفتند .

- تو حرفشان را باور می کنی ؟

- یکسان گفتنشان نمیتواند تصادفی باشد .

صدای نفس زدن هیجان زده ای به گوش رسید : عالی ست! نگران بودم که آوازه ی رازداری اخوت حقیقت داشته باشد .

- هراس از مرگ، انگیزه ی قدرتمندیه »

- بگذریم شاگرد عزیز! چیزی را که باید بدانم بگو .

سیلاس می دانست اطلاعاتی که او ذره ذره از قربانیانش جمع کرده است چقدر می تواند تکان دهنده باشد : هر چهار تایشان وجود کله دو وو ، سنگ تاج افسانه ای، را تأیید کردند .

صدای حبس سریع نفس را از پشت تلفن شنید و هیجان استادش را حس می کرد : سنگ تاج. همانی که انتظار داشتیم .

مشهور بود که اخوّت نقشه ای سنگی - سنگ تاج یا کله دو وو - را ساخته بود که به لوحه ای کنده کاری شده می مانست و محل اختفای نهایی بزرگ ترین راز اخوت را افشا میکرد، رازی چنان نیرومند که حفظ آن تنها دلیل وجود اخوت بود.

- زمانی که سنگ تاج به دستمان بیفتد، فقط یک قدم دیگر تا هدفمان فاصله داریم .

- از آن چه گمان می کنید به سنگ تاج نزدیکتر هستیم. سنگ همین جا در پاریس است .

- پاریس؟ باور نکردنیست. کارمان خیلی آسان شد .

سیلاس وقایع آن روز را بازگو کرد. این که چه طور هر چهار قربانیش، لحظاتی پیش از مرگ، سعی کردند زندگی ملحدانه اشان را با افشای آن راز نجات دهند و این که هر کدامشان به سیلاس موارد یکسانی را گفتند- سنگ تاج را، استادانه، در یکی از کلیساهای کهن پاریس پنهان کرده بودند- در کلیسای سن سولپیس .

استاد با شگفتی فریاد زد : در خانه ی خدا! ببین چطور ما را به سخره گرفته اند .

- قرن هاست این کار رو می کنند .

استاد سکوت کرد، انگار که بخواهد لذت پیروزی در این لحظه او را دربربگیرد. سرانجام گفت : خدمت بزرگی به پروردگار کرده ای .

- قرن ها بود که انتظار میکشیدیم. باید سنگ را برای من بیاوری. خیلی فوری. همین امشب. شرایط را که درک می کنی ؟

 » . سیلاس می دانست شرایط پیشبینی ناپذیر بودند، اما این را هم میدانست که آ نچه استاد دستور می دهد غیرممکن است : کلیسا مثل دژ میمونه. خصوصاً شب ها. چطور باید داخلش بشم ؟

سپس استاد با صدای مطمئن مردی که از سریر قدرت سخن میگوید، آن چه بایست انجام می شد توضیح داد.

سیلاس که گوشی را گذاشت، پوستش از اشتیاق به سوزش افتاده بود.

با خودش گفت: یک ساعت. سپاسگزار بود که استاد پیش از ورودش به خانه ی خدا به او فرصت کافی برای طلب مغفرت داده بود.

باید روحم رو از معاصی امروز پاک کنم. البته گناهانی که مرتکب شده بود در راه رسیدن به هدفی مقدس بود. قرن ها بود که ستیز برضد دشمنان خدا صورت میگرفت و بخشایش الهی را هم همواره وعده داده بودند.

با این همه، سیلاس می دانست آمرزش نیازمند ریاضت است.

عینک آفتابی اش را کنار گذاشت و برهنه شد و میان اتاق زانو زد. به پایین نگاه کرد و پابند میخدار را که دور رانش بود امتحان کرد.

همه ی پیروان راستین طریقت از چنین چیزی استفاده می کردند- نواری چرمی، مرصع به دانه های نوک تیز فلزی که به عنوان یادآور مصائب ابدی عیسی در گوشت فرو میرفتند. دردی که این وسیله به وجود میآورد، به مقابله با خواسته های نفس کمک می کرد.

اگر چه پابندش را بیش از دو ساعتِ معمول پوشیده بود، خوب میدانست که امروز روزی معمولی نیست. سگک پابند را گرفت و آن را یک گره سفتتر کرد. با فرورفتن بیشتر میخها در گوشت، چهره درهم کشید. آرام نفسش را بیرون داد و با لذت مناسک تزکیه ی دردناکش را پذیرا شد.

سیلاس نجوا کرد: درد نیکوست. داشت ورد مقدس پدر خوزه ماریا اسکریوا - استاد همه ی استادان- را تکرار می کرد. اگر چه اسکریوا در سال 1975 مرده بود، خرد نابش همچنان زنده بود و هنوز کلماتش را هزاران سالک مؤمن در گوشه و کنار جهان زمزمه می کردند. این سالکان بر زمین زانو میزدند و فریضه ی مقدسی را که تحقیر نفس می خواندند انجام میدادند.

حال سیلاس به طناب سنگین و گره داری نگاه می کرد که به دقت کنار خود روی زمین به حالت چنبره گذاشته بود. مجازات. خون خشک شده گره های ریسمان را پوشانده بود. سیلاس که مشتاق آثار تطهیرکننده ی درد و رنج بود، به سرعت دعایی زیر لب خواند. سپس یک سر طناب را چنگ زد، چشمانش را بست، طناب را محکم روی شانه هایش فرود آورد. ضربه ی گره ها را بر پشتش عمیقاً حس میکرد.

دوباره تازیانه را روی شانه هایش فرود آورد. گوشت تنش شکافت. دوباره و دوباره تازیانه زد.

در حین تازیانه زدن زمزمه میکرد:

سرانجام جاری شدن خون را بر پشتش حس کرد.

فصل سوم

ماشین سیتروئن زد-اکس که به سمت جنوب در حرکت بود از کنار سالن اپرا و میدان وندوم گذشت. هوای خشک آخر بهار از میان پنجره های باز به ماشین ضربه می زد. در صندلی کنار راننده، رابرت لنگدان در حالی که افکارش را منظم می کرد، احساس می کرد شهر به سرعت از کنارش میگذرد. دوش گرفتن سریع و اصلاح صورت، چهره اش را مرتب ساخته بود، اما تاثیر چندانی بر نگرانیش نگذاشته بود. تصویر هراسناک جسد رییس موزه در مغزش نقش بسته بود و پاک نمی شد.

ژاک سونیر مرده.

کاری از دست لنگدان ساخته نبود، اما عمیقاً از مرگ رئیس موزه احساس اندوه می کرد. علی رغم شهرت سونیر در مردم گریزی،احساس تعهدش به هنر او را مردی شایسته ی تحسین ساخته بود. کتاب های او درباره ی زبانِ رمز پنهان در نقاشی های پوسن و تنی یر متون مورد علاقه ی لنگدان سر کلا سهای تدریسش بود. ملاقات امشب چیزی بود که لنگدان مشتاقانه انتظارش را می کشید و بدقولی سونیر او را سخت آزرده بود.

دوباره تصویر جسد در ذهنش آمد. واقعاً ژاک سونیر اون کار رو با خودش کرده بود؟ لنگدان سرش را چرخاند و بیرون را نگاه کرد.

کوشید تصویر را از ذهنش بزداید.

بیرون، منظره ی شهر پر شده بود از دست فروش هایی که گاریهای بادام شکرزده را هل می دادند و پیشخدمت هایی که کیسه های زباله را کنار جدولهای خیابان می گذاشتند و عشاق شبگردی که همدیگر را در آغوش گرفته بودند تا در میان نسیمی که بوی شکوفه های یاس می داد گرم بمانند. آژیر دوتکه و ناهنجار سیتروئن راه بندان را مانند قیچی می برید و با قدرت آشفتگی ها را پشت سر می گذاشت.

افسر برای اولین بار پس از خروج از هتل به حرف درآمد و گفت : فرمانده وقتی فهمید هنوز در شهر هستید خوشحال شد . تصادف خوش یمنی بود .

لنگدان هر احساسی داشت مگر خو ش یمنی . اتفاق هم مفهومی بود که به هیچ وجه مورد قبولش نبود. او به عنوان کسی که عمرش را صرف جستجوی رابطه ی میان اندیشه ها و مظاهر ناهمخوان کرده بود، جهان را به شکل رشته هایی از رویدادها و تاریخچه های سخت درهم تنیده می دید . بسیار پیش می آمد که سر کلاس های نمادشناسیش در هاروارد بگوید :

- ممکن است روابط دیده نشوند، اما همیشه حضور دارند. فقط زیر سطح مدفون مانده اند .

لنگدان گفت : گمان کنم دانشگاه امریکایی پاریس به شما گفت کجا اقامت دارم .

راننده سرش را به علامت نفی تکان داد : اینترپل .

لنگدان اندیشید اینترپل؟ مسلّمه! فراموش کرده بود درخواست ظاهراً غیرمغرضانه ی همه ی هتل های اروپا برای دیدن گذرنامه در وقت پذیرش، موضوعی فراتر از فرمالیته ای همیشگی و در واقع قانون است. در هر شبی، افسران اینترپل می توانستند سر در بیاورند چه کسی کجای اروپا خوابیده است. پیدا کردن لنگدان در هتل ریتز احتمالاً فقط پنج ثانیه طول کشیده بود.

با پیش رفتن سریع تر سیتروئن به سمت جنوب، نیمرخ درخشان برج ایفل پدیدار شد که در سمت راستش سر به آسمان کشیده بود. با دیدن برج ایفل، لنگدان به یاد ویتوریا و قول بچه گانه شان افتاد. قرار گذاشته بودند هر شش ماه همدیگر را در یکی از مکا نهای رمانتیک کره ی زمین ببینند. لنگدان اندیشید که احتمالاً برج ایفل هم در فهرستشان قرار می گرفت. با تأسف، به یاد آورد که آخرین بار سال پیش ویتوریا را در میان فرودگاه شلوغ رم بوسیده است.

افسر نگاهی کرد و پرسید : تا حالا سوارش شدید ؟

لنگدان که منظورش را نفهمیده بود خیره نگاهش کرد : ببخشید؟ چی ؟

افسر گفت : خوشگله، نه؟ تا حالا سوارش شدید ؟ و از پنجره ی جلو به برج ایفل اشاره کرد .

لنگدان با چشمانی گرد شده گفت : نه، تا حالا ازش بالا نرفتم .

- نماد فرانسه ست. به نظر من که خیلی کامله .

لنگدان با حواس پرتی سرش را تکان داد. میان نمادشناسان مشهور بود که فرانسه، کشوری که به شهوت رانی و زن بارگی و داشتن رهبران خرده پا و متزلزلی مثل ناپلئون و پپین کوتوله مشهور است، انتظار نیست نماد ملی دیگری به جز آلت ذکوری سیصد متری انتخاب کند.

زمانی که به تقاطع خیابان ریوولی رسیدند، چراغ قرمز بود، اما سیتروئن سرعتش را کم نکرد. ماشین به سمت تقاطع سرعت گرفت و به تندی از بخش مشجر خیابان کاستیلیون که نقش ورودی شمالی باغ های مشهور تویلری را ایفا می کرد گذشت. این باغ ها نسخه ی پاریسی سنترال پارک بودند. بیشتر جهانگردان معنی نام این پارک را به اشتباه مربوط به کلمه گل لاله در فرانسه یعنی تولیپ می دانستند، اما تویلری به موضوعی نه چندان رمانتیک مربوط میشد. این گردشگاه زمانی مکانی بینهایت کثیف بوده است که پاریسی ها از آن جا خاک رس برای ساخت سفال های بام مشهورشان یا توییل ها استخراج میکردند.

با ورود آن ها به پارک خلوت، افسر دستش را زیر داشبورد برد و آژیر را خاموش کرد. لنگدان نفسی بیرون داد و کمی از سکوت ناگهانی لذت برد. در بیرون، نور رنگ پریده ی چراغ های جلو باغ راه های شن ریزی شده را می کاوید و خرخر خشن چرخ های ماشین آهنگی یکنواخت و خواب آور ایجاد می کرد. لنگدان همیشه تویلری را مکانی مقدس میدانست. این جا همان باغ هایی بود که کلود مونه فرم و رنگ را آزمود و به نوعی اینجا الهام بخش جنبش امپرسیونیست ها بود. با این همه، امشب این مکان حال و هوای عجیبی از دل شوره در او ایجاد میکرد.

سیتروئن به سمت چپ پیچید و سپس به سمت غرب و بلوار مرکزی پارک چرخید. پس از چرخشی به دور آبگیری مدور، راننده با گذشتن از خیابانی متروک، داخل محوط های چهارگوش و باز شد. لنگدان حالا انتهای باغ های تویلری را می دید که گذرگاه سرپوشیده ای از سنگ بزرگ آن را مشخص میکرد:

طاق کاروسل .

بر خلاف تشریفات غیراخلاقیی که زمانی در طاق کاروسل برگزار میشد، اهل هنر این جا را به علت کاملاً متفاوتی محترم می دانستند.

از گذرگاه انتهایی تویلری چهار تا از بهترین موزه های هنری جهان، هر کدام در یکی از جهت های اصلی قطب نما دیده می شد. بیرون پنجره ی سمت راست، جنوبِ سی ین و ک هولتر ، نمای نورانیِ ایستگاه قطار قدیمی را دید که اکنون نام موزه دِ اُرسی را بر خود داشت. سمت چپش را که نگاه کرد قسمت بالایی مرکز فوق مدرن پومپیدو را دید که موزه ی هنرهای معاصر را در خود جا داده بود. پشت آن، در قسمت غرب، اُبِلیسک کهنِ رعمسیس از فراز درختان سر کشیده بود که موزه دو ژو دو پوم را نشان می داد.

اما درست روبرویش لنگدان قصر سنگی و رنسانسی را دید که اکنون پرآوازه ترین موزه ی هنری جهان شده بود.

موزه دو لوور.

زمانی که لنگدان کوشش عبثی کرد تا تمام بنا را در یک نگاه جا دهد، رد آشنایی از شگفتی را در خود حس کرد. آن سوی میدان پر زرق و برق، نمای با ابهت لوور همانند قلعه ای بزرگ بر زمینه ی آسمان پاریس به چشم می خورد. لوور که شکلی همانند نعل اسب بزرگی داشت درازترین ساختمان اروپا بود و سه برج ایفل خوابیده را کنار هم جا می داد. حتی میدان صدهزار مترمربعیِ میان جناحینِ ساختمان لوور نمی توانست با وسعت نمای لوور کورس رقابت بزند. یک بار لنگدان تمام محیط لوور را پیاده طی کرده بود که سفری پنج کیلومتری و شگفت آور بود.

به رغم پنج روزی که تخمین می زنند برای دیدن شصت وپنج هزار و سیصد شیئی هنری موزه لازم است، اغلب جهانگردان تجربه ی کوتاه تری را انتخاب میکردند که لنگدان آن را دو سرعت لوور مینامید. دو سرعت لوور دوی سرعت تمام عیاری برای دیدن سه شیء معروف موزه بود: تابلوی مونا لیزا، ونوس دو میلو  ، پیکره ی نیکه ی بالدار . آرت بوچوالد  زمانی گفته بود که او توانسته است هر سه شاهکار را در پنج دقیقه و پنجاه و شش ثانیه ببیند.

راننده واکی تاکی دستیی بیرون آورد و با فرانسوی بسیار سریعی گفت

صدای نامفهومی دریافت پیغام را تأیید کرد.

افسر دستگاهش را کنار گذاشت و به طرف لنگدان چرخید : فغمانده رو جلوی ورودی اصلی می بینید .

راننده، بی توجه به علائم ممنوعیت رانندگی در میدان، گازی به موتور داد و سیتروئن را کنار جدول خیابان راند. حالا ورودی اصلی لوور به چشم میخورد. هفت استخر سه گوش در اطرافش بود که فواره هایی رنگی را به هوا می فرستاد.

لا پیرامید .

ورودی اصلی لوور تقریباً به شهرت خود لوور رسیده بود. هرم شیشه ای نئومدرن و بحث برانگیز آن که معمار امریکایی چینی تبار آی.م.په یی آن را ساخته بود هنوز مایه ی تمسخر و تحقیر سنت گرایانی بود که احساس می کردند شکوه محوطه ی رنسانسی لوور از میان رفته است. گوته معماری را موسیقی منجمد می دانست و منتقدان په یی هرم او را صدای کشیدن ناخن روی تخته سیاه توصیف می کردند. با این همه، نوگرایان هرم شفاف و بیست ویک متری په یی را توافق حیرت آور ساختارهای کهن و شیوه ی نوگرایانه می دانستند- پیوندی نمادین میان کهنه و نو- که موزه ی لوور را به هزاره ی جدید راهنمایی می کرد.

افسر پرسید : از هرم ما خوشتون میاد؟

لنگدان اخم کرد. به نظر می رسید فرانسوی ها دوست داشتند این سؤال را از همه بپرسند. سؤال کمی کنایه دار بود. اگر می گفتید که از هرم خوشتان می آید آن وقت بی ذوق بودید و اگر هم خوشتان نمی آمد، به فرانسو یها اهانت کرده بودید.

میتران فرد جسوری بود » : لنگدان جواب داد : میتران فرد جسوری بود.گفته می شد رییس جمهور وقت فرانسه که دستور ساخت هرم را داد، مبتلا به عقده ی فرعونی بوده و به تنهایی مسئول آکندن پاریس از ابلیسک ها و هنر و مصنوعات مصری است. فرانسوا میتران 2 علاقه ی عجیبی به فرهنگ مصر داشت و این موضوع چنان شهره ی عام و خاص بود که هنوز هم به او ابوالهول می گویند.

لنگدان موضوع را عوض کرد و گفت : اسم فرمانده چیه ؟

راننده که به ورودی اصلی هرم نزدیک می شد گفت : بِزو فاش . اما ما به او میگیم لو تورو . 

لنگدان به افسر خیره شد و از خود پرسید آیا همه ی فرانسوی ها لقب عجیب حیوانی دارند. گفت : 

شماها به فرمانده تون میگید نره گاو ؟ 

مرد ابروهایش را بالا انداخت :  فرانسوی صحبت کردنتون بهتر از اونیه که نشون میده، موسیو لنگدان .

لنگدان اندیشید: فرانسوی من هنوز هم مزخرفه. اما شمایل شناسی دایره البروج من بد نیست. تاوروس در لاتین به معنای گاو است.

طالع بینی موضوعی نمادین در سراسر جهان بود.

افسر ماشین را نگه داشت و از میان دو فواره به در بزرگی در یک سمت هرم اشاره کرد : این هم ورودی. موفق باشید موسیو .

- شما نمیاید ؟

- به من دستور داده اند شما رو تا این جا بیارم. کارهای دیگه ای دارم که باید بهشون برسم .

لنگدان آهی کشید و از ماشین بیرون آمد. این هم از سیرک شما.

افسر گازی به موتور داد و به سرعت دور شد.

لنگدان که تنها ایستاده بود و به چراغ های ماشین نگاه می کرد با خود فکر کرد چه آسان می تواند قضیه را فراموش کند، از محوطه خارج شود، تاکسی بگیرد، بعد داخل رختخواب خودش بخزد؛ اما آن را فکری مزخرف و احمقانه دید.

به میان فواره ها که رفت، این احساس ناراحت کننده را داشت که از دروازه ای به سوی جهانی دیگر عبور می کند. شرایط رؤیا گونه ی آن شامگاه دوباره او را دربرگرفت. بیست دقیقه ی پیش در اتاقش خوابیده بود، اما حالا در برابر هرمی شفاف ایستاده بود که ابوالهول آن را ساخته بود و گاو درون آن انتظارش را می کشید.

اندیشید: من توی یکی از نقاشیهای سالوادور دالی گیر افتادم.

به ورودی اصلی رسید که در گردان بسیار بزرگی بود. سرسرای پشت در کم نور و خالی به نظر میرسید.

باید در بزنم؟

لنگدان در این فکر فرو رفت که آیا هیچ کدام از مصرشناسان هاروارد جلوی در هرمی ایستاده و در زده بودند تاکسی از داخل جواب دهد؟ دستش را بالا آورد تا ضربه ای روی شیشه های هرم بزند، اما از میان تاریکی هیکلی ظاهر شد که راه پله ی منحنی را با گا مهای بلند بالا می آمد. مرد تقریبا مثل نئاندرتال ها چاق و سبزه رو بود. کت چهاردگمه ی سیاهی پوشیده بود که تا حد امکان کش آمده بود تا شانه های پهنش را بپوشاند. به وضوح قدرت زیادی در پاهای کوتاه و چاقش نهفته بود. با تلفن حرف می زد، اما وقتی نزدیک شد تماسش را قطع کرد. به لنگدان اشاره کرد که داخل شود.

 لنگدان از در گردان که وارد میشد مرد گفت : بزو فاش هستم. فرمانده ی شاخه ی مرکزی پلیس قضایی . آهنگ صدایش مثل غرش توفانی بود که هر لحظه شدت می گرفت.

لنگدان دستش را جلو برد که دست بدهد : رابرت لنگدان .

دست بزرگ فاش با فشاری شدید دور دست لنگدان پیچید.

لنگدان گفت : عکس را دیدم. افسر شما گفت که ژاک سونیر خودش این کار رو کرده ....

چشمان سیاه فاش بی حرکت ماند. سپس گفت : چیزی که توی عکس دیدید فقط شروع کار سونیر با خودش بوده .

فصل چهارم

فرمانده بزو فاش با شانه های عقب رفته و چانه ی فشرده به سینه اش مثل گاو نری خودش را جلو می کشید. موهای تیره اش که با روغن عقب داده بود فرق سرش را بیشتر به چشم می آورد و پیشانی برجسته اش را که مانند رزمناوی نشان میدادش دونیم می ساخت.انگار چشمان تیره اش زمینِ پیشِ پایش را به آتش می کشید و سختگیری بی چون و چرایش را جار می زد.

لنگدان پشت سر فرمانده، پله های مرمری مشهور را به سوی دهلیز زیر هرم شیشه ای پایین می رفت. با پایین تر رفتنشان از میان دو پلیس قضایی رد شدند که مسلسل هایشان را آماده در دست نگه داشته بودند. پیغام آشکار بود: بدون اجازه ی فرمانده فاش هیچ کس امروز داخل یا خارج نخواهد شد.

در حین پایین رفتن از طبقه ی اول لنگدان مجبور بود با نگرانیش دست و پنجه نرم کند. رفتار فرمانده هم هر طوری بود مگر گرم و دوستانه؛ و بدتر این که موز هی لوور هم در آن ساعت حال و هوایی حزن انگیز داشت. در راه پله، مثل راهروهای تاریک سینما قدم به قدم چراغ های کوچکی کار گذاشته بودند. لنگدان طنین گامهای خودش را زیر سقف شیشه ای می شنید. بعد نگاهی به بالا انداخت. رد مه ناشی از فواره ها روی سقف باقی مانده بود.

فاش چانه ی پهنش را تکانی به بالا داد و گفت : می پسندید ؟

لنگدان آهی کشید. خسته تر از آن بود که این بازی را دنبال کند. تنها گفت : بله، هرمی که ساختید خیلی باشکوهه .

فاش زیر لب غرولندی کرد : مثل یه زخم روی صورت پاریسه .

کشف شماره یک! راضی کردن این میزبان چندان ساده نیست. از خود پرسید که آیا فاش می داند این هرم طبق دستور مستقیم

میتران در زمان ریاست جمهوریش دقیقاً با 666 تکه ی شیشه ی ساخته شده است- دستور غریبی که مدت ها نقلِ مجلسِ بدخواهانش بود تا بگویند که 666 عدد شیطان است.

تصمیم گرفت چیزی در این باره نگوید.

در راهروی زیرزمینی که پایین تر رفتند فضایی باز از میانِ سایه ها پدیدار شد. سه متر زیرِ زمین، سرسرای دویست هزار متری لوور مثل غاری دهان گشاده بود. این راهرو را با مرمر اخرا ساخته بودند تا با سردر عسلی رنگ لوور جور باشد. این زیرزمین در حالت عادی از نور و جمعیت لبریز بود، اما امشب، سرسرا مثل سرداب کلیساها خشک و تاریک بود.

کارمندهای امنیتی خود موزه کجا هستند ؟

فاش با صدایی که انگار لنگدان صداقت تیم او را زیر سؤال برده باشد جواب داد : تحت بازجویی. امشب حتماً کسی وارد این جا شده که نمی بایست وارد میشد. همه ی کارمندها تحت بازجوییند. مأمورهای من از اون موقع مسئولیت امنیت موزه رو به عهده گرفتند .

لنگدان به سرعت سر تکان داد. سعی می کرد همپای فاش قدم بردارد.

فاش پرسید : چقدر ژاک سونیر رو میشناختید ؟

در حقیقت اصلاً نمیشناختمش. ما هیچ وقت همدیگه رو ندیده بودیم .

فاش که متعجب به نظر میرسید گفت : امشب قرار بود برای اولین بار همدیگه رو ببینید ؟

بله. قرار بود راجع به سخنرانی امشبم همدیگه رو در پذیرش دانشگاه آمریکایی پاریس ببینیم. ولی اون نیومد .

فاش به سرعت یادداشت برداشت. در حین راه رفتن لنگدان نیم نگاهی به بخش کمتر شناخته شده ی لوور انداخت؛ هرم واژگون- نورگیر معکوس و بزرگی که مثل قندیلی در میا ناشکوب لوور از سقف آویزان بود.

فاش لنگدان را به سمت راه پله ای هدایت کرد که دهانه ی دالانی در انتهایش به چشم می خورد. بالای دهانه نوشته بودند: دنون.

دنون یکی از سه بخش معروف لوور محسوب میشد.

فاش ناگهان پرسید : ملاقات امشب پیشنهاد کدومتون بود؟ اون یا شما ؟

سؤال عجیبی بود . آقای سونیر.وارد دالان شدند. لنگدان ادامه داد : منشی ایشون چند هفته ی پیش یه ایمیل برای من فرستاد. 

نوشته بود رییس از این موضوع باخبر شده که من این ماه برای سخنرانی به پاریس میام و مسایلی هست که میخواد راجع بهشون با من صحبت کنه

راجع به چی ؟

نمیدونم. شاید هنر. وجوه مشترک زیادی داشتیم .

فاش نگاهی مشکوک به لنگدان انداخت و گفت : شما نمیدونستید امشب قراره راجع به چی با هم صحبت کنید ؟

لنگدان نمی دانست. آن زمان هم کنجکاو شده بود، اما خوشش نمی آمد از جزئیات بپرسد. ژاک سونیر به این مشهور بود که علاقه ی بی حدّی به خلوت خود دارد و کمتر کسی را به ملاقات میپذیرد؛ به چنگ آوردن چنین فرصتی لنگدان را بسیار خرسند کرده بود.

- آقای لنگدان دست کم میتونید حدس بزنید قربانی ما شبی که به قتل رسیده، قصد داشته راجع به چی با شما صحبت کنه؟ حدس شما ممکنه خیلی مفید واقع بشه .

 نیش و کنایه ی این پرسش لنگدان را آزار می داد. گفت : واقعاً نمیتونم حدس بزنم. نپرسیدم. فقط خوشحال بودم که چنین افتخاری رو به دست آوردم. من شیفته ی آقای سونیر بودم. اغلب هم از مطالبش توی کلاسهام استفاده میکنم .

فاش باز هم یادداشت برداشت.

در نیمه راه ورودی دالان ورودی به جناح دنون بودند. لنگدان پله برقی هایی را که برای بالا رفتن تعبیه کرده بودند می دید. هر دویشان بی حرکت ایستاده بودند.

فاش پرسید : پس علایق مشترک داشتید، اوهوم ؟

- در حقیقت، تمامِ سالِ گذشته روی طرح مقدماتی کتابی کار می کردم که زمینه ی تخصصی آقای سونیر بود. دلم میخواست هر چی داشت رو بیرون میکشیدم .

ببخشید ؟!

معنی اصطلاح را متوجه نشده بود . خیلی دوست داشتم میتونستم در این مورد مفصل باهاش صحبت کنم .

- صحیح! موضوع کتابتون چی هست ؟

 لنگدان نمی دانست چطور باید توضیح دهد : راستش دست نویس من در مورد شمایل شناسی پرستشِ ربه النوع هاست. مفهومِ مادینه ی مقدس و هنر و نمادهایی که با اون مرتبطه

فاش دست گوشتالویش را میان موهایش فرو برد و گفت : سونیر در این مورد چی میدونست ؟

- کسی بیشتر از اون بلد نیست .

- متوجهم .

اما لنگدان حس میکرد که فاش اصلاً متوجه نشده است. ژاک سونیر مرد اول شمایل شناسی ربه النوع ها در جهان بود. سونیر نه فقط به بقایای الهه ی باروری و فرقه های پرستش ربه النوع ها و ویکا و مادینه ی مقدس علاقه داشت، که طی دوران تصدی بیست ساله اش ، بزرگ ترین مجموعه ی رب النوع های هنر را گردآوری کرده بود: تبرهای دوسر متعلّق به قدیمی ترین کاهنه ها در زیار تگاه های دلفی عصاهای زرینِ چاوش ، صدها تیِت عنخ شبیه به فرشتگان برپا ایستاده، سیسترام های مصری برای دور کردن ارواح خبیثه، آرایه ی بزرگی از مجسمه هایی که ایزیس را در حال پرستاری از حروس به تصویر کشیده بودند.

- شاید سونیر از دستنویس شما اطلاع داشته و برای همین میخواسته شما رو ببینه، نمیتونه این طور باشه ؟

 لنگدان سرش را به علامت نفی تکان داد : حقیقتش هنوز هیچ کس چیزی راجع به این دستنویس نمیدونه. فعلاً در حد طرح کلیه.

- جز به ویراستار به کس دیگه ای نشونش ندادم .

فاش خاموش ماند.

لنگدان هم اضافه نکرد که چرا تا به حال آن را به هیچ کس نشان نداده است. یک طرح کلی سیصد صفحه ای که با تردید نام نمادهای مادینه یِ مقدسِ از یاد رفته را بر آن گذاشته بود و برداشت های سخت نامتعارفی از شمایلهایِ پذیرفته شده یِ دینی ارائه می داد و مطمئناً بسیار بحث برانگیز می شد.

به طرف پله برقی های بی حرکت می رفت که ناگهان متوجه شد فاش کنارش نیست. چرخید و دید او چند متر آن طرف تر نزدیک آسانسور مخصوص کارمندان ایستاده است.

در آسانسور که باز شد فاش گفت : با آسانسور میریم. حتماً میدونید که گالری پیاده از اینجا فاصله ی زیادی داره .

لنگدان اگرچه میدانست که آسانسور راه طولانی و دوطبقه ای تا جناح دنون را کوتاه می کند هم چنان ایستاده بود.

فاش بیقراری نشان می داد و در را باز نگه داشته بود : اتفاقی افتاده ؟

لنگدان نفسش را بیرون داد و به آسانسور روباز نگاه کرد. به خود تلقین کرد: هیچ اتفاقی نمیفته. به زور خودش را به طرف آسانسور کشاند. پسربچه که بود درون چاه متروکی افتاد و قبل از رسیدن نیروی نجات ساعتها آنجا محبوس ماند. بعد از آن دچار ترس شدیدی از فضاهای بسته ای مثل آسانسور یا مترو یا زمین اسکواش شده بود. مرتب به خودش میگفت که آسانسور وسیله ی کاملاً امنی است. اما باورش نمیشد. یه جعبه کوچیک آهنی و معلق توی یه چاه! نفسش را حبس کرد و داخل شد. حس می کرد خون درون ر گهایش می جوشد. درها بسته شدند. دو طبقه. ده ثانیه.

آسانسور شروع به بالا رفتن کرد. فاش گفت : شما و آقای سونیر حتی با هم حرف هم نزده بودید؟ هیچ مکاتب های بین شما نبود؟ هیچ وقت چیزی برای هم نفرستادید ؟

یک سؤال غریب دیگر! لنگدان باز هم سرش را تکان داد : نه. هیچ وقت .

فاش سرش را کج کرد؛ مثل این که دوباره یادداشت برمی داشت. چیزی نگفت و مستقیم به درهای کرومی مقابلش خیره شد.

لنگدان می کوشید به چیزی به جز چهاردیواری اطرافش فکر کند. انعکاسِ گیره ی کراوات فرمانده را روی درهای براق آسانسور دید- صلیبی نقره ای با سیزده قطعه ی کار گذاشته از سنگ سیاه سلیمانی. لنگدان اندکی تعجب کرد. این نشانه را با عنوان چلیپای مرصّع می شناختند که صلیبی با سیزده جواهر و نمادی در دین مسیح از عیسی و دوازده حواریش بود. لنگدان توقع نداشت رییس پلیس پاریس این طور آشکارا دینش را جار بزند. آن ها در فرانسه بودند و اینجا دین حق طبیعی نبود.

فاش ناگهان گفت : چلیپای مرصعه .

لنگدان یکه خورد. چشمان فاش هم روی همان انعکاس ایستاده بود.

آسانسور با تکانی ایستاد و درها باز شدند.

لنگدان به سرعت بیرون آمد و داخل راهرو رفت. مشتاقِ بودن در فضای بازی بود که سقف بلند و مشهور گالری های لوور فراهم می کردند، اما همان چیزی نبود که انتظار داشت.

با شگفتی ایستاد.

«؟ » . فاش نگاهی به او انداخت : گمان کنم هیچ وقت توی این ساعت لوور رو دیده بودید، درسته ؟

لنگدان با خود اندیشید که نه و سعی کرد بر خودش مسلط شود.

تالارهای همیشه آراسته ی لوور امشب تاریکی عجیبی داشتند. به جای آن نور سفیدی که میبایست از بالا میتابید، گله به گله نور قرمز مرده ای از هر قرنیز مثل لکه هایی متناوب روی کاشیهای کف افتاده بود.

به سرسرای تاریک که نگریست، به نظرش رسید که این صحنه ها برایش آشنا هستند. عملا همه ی موزه ها از این روش تبعیت می کردند. یعنی در شب نور قرمزی را در مکانی دقیق تعبیه می کردند که ارتفاع چندانی نداشته باشد و هم امکان رفت و آمد راحت را به کارمندان بدهد و هم خطر نورخوردن بیش از اندازه ی نقاشی ها را به حداقل برساند. امشب موزه حال و هوای غم افزایی داشت. سایه های بلند به همه جا رخنه کرده بودند و سقف کمانی و سر به فلک کشید هاش مثل خلأ تاریک و تهی مینمود.

فاش گفت : از این طرف . و ناگاه به راست، به سمت مجموع های از چندین گالری مرتبط به هم پیچید.

لنگدان او را دنبال کرد. چشمانش به تدریج به تاریکی خو می گرفتند. پیرامونش انگار همه ی نقاشی ها مثل عکس هایی که در

تاریک خانه ای بزرگ ظاهر می شوند جان می گرفتند و با چشمانشان او را میان اتاق ها دنبال میکردند. بوی تند و آشنای هوای موزه را استشمام کرد. رایحه ی ماده ی خشک و یونیده ای بود که مقادیر اندکی کربن در خود داشت؛ این ماده، فرآورده ی صنعتی ای از رطوبت زداهایی با صافی زغال بود که بازیابی می شدند تا جلوی تاثیرات مخرب خورندگیِ دی اکسید کربنِ ناشی از بازدم بازدیدکنندگان را بگیرد.

دوربین های کار گذاشته شده بالای دیوارها پیام واضحی را میرساندند: ما شما را میبینیم. به چیزی دست نزنید.

لنگدان اشاره ای به دوربینها کرد و گفت : بِین شون دوربین واقعی هم هست ؟

فاش با تکان سرش نفی کرد : معلومه که نه .

لنگدان تعجب نکرد. هزینه ی مراقبت با دوربین در موزه ای به این وسعت، کمرشکن و مضاف بر آن بیفایده بود. با وجود هکتارها گالری که باید محافظت می شدند موزه ی لوور عملاً نیاز به صدها متصدی داشت که صرفاً به صفحه ی تلویزیون چشم بدوزند. اکثر موزه ها از شیوه ی امنیت پیش گیرانه پیروی می کردند. بیرون نگه داشتن سارقان را فراموش کنید. آ نها را حبس کنید. اگر متجاوز به یکی از آثار هنری دست می زد سیستم امنیتی به کار می افتاد و سارق، حتی قبل از آن که پلیس سر برسد، بدون این که متوجه شود ناگهان خودش را در حبس می یافت.

صداهایی در راهروی مرمرین انعکاس داشتند. به نظر می رسید که منبع صدا شاه نشین عقب نشسته ای باشد که سمت راستشان بود.

شعاعی درخشان از آنجا به بیرون میتراوید.

فرمانده به آنجا اشاره ای کرد و گفت : دفتر رییس موزه .

به شاه نشین که نزدیک تر شدند لنگدان با دقت به راهروی کوچکی نگاه کرد که اتاق مطالعه ی سونیر بود؛ اتاقی مجلل و گرم- اثاثیه ی چوبی و آثاری از کهن- نقاشان و میز آنتیک و فوق العاده ای که مجسمه ی نیم متری شوالیه ای تا بنِ دندان مسلح روی آن قرار گرفته بود. چند مأمورِ پلیسِ پر جنب و جوش داخل اتاق این طرف و آن طرف می رفتند و با تلفن صحبت می کردند و یادداشت برمی داشتند.

یکی از آنها پشت میز سونیر نشسته بود و با کامپیوتر لَپ تاپش چیزهایی را تایپ میکرد. به نظر میرسید که دفتر خصوصی رییس موزه را ستاد فرماندهی د.س.پی.ژ کرده باشند.

فاش صدا زد و همه برگشتند : آقایون! هیچ کس به هیچ وجهی مزاحم ما نمیشه. روشنه .

همگی به علامت تفهیم سر تکان دادند.

لنگدان به حد کافی تابلوی مزاحم نشوید به در اتاقش در هتل ها آویزان کرده بود که فحوای کلام فرمانده را درک کند. تحت هیچ شرایطی برایشان مزاحمت ایجاد نمیکردند.

اجتماع مأموران را پشت سر گذاشتند و فاش او را به راهروی تاریکی راهنمایی کرد. سی متر جلوتر، دروازه ی مشهورترین بخش لوور قد علم کرد - لا گران گالری - راهروی بی پایانی که پرارزش ترین شاهکارهای هنری ایتالیا را در خود داشت. لنگدان به این نتیجه رسیده بود که جسد سونیر را در این مکان باید پیدا کرده باشند. پارکت های معروف گراند گالری در عکس پولاروید هم بی اشتباه تشخیص دادنی بود.

جلوتر لنگدان ورودیی را دید که دروازه ی آهنی عظیمی آن را مسدود کرده بود. مثل دروازه ی قلعه های قرون وسطی به چشم می آمد که می بایست راه ارتش های غارتگر را مسدود میکرد.

به دروازه نزدیک شدند. فاش گفت : امنیت پیشگیرانه .

حتی در تاریکی چنین می نمود که قادر به مقاومت در مقابل یک تانک باشد. پشت دروازه، از بین میله ها لنگدان به غار ظلمانی گراند گالری چشم دوخت.

- اول شما بفرمایید آقای لنگدان .

لنگدان چرخید : کجا ؟

فاش به پایین دروازه اشاره کرد.

لنگدان پایین را نگاه کرد. در تاریکی متوجه نشده بود. دروازه را نیم متری جابجا کرده و شکاف صعب العبوری زیر آن درست کرده بودند.

- کارکنان امنیتی لوور هنوز اجازه ی ورود به اینجا رو ندارند. کار گروه تحقیقاتی من تموم شده .

به دروازه اشاره کرد و گفت : باید بخزید داخل .

لنگدان به آن فضای باریک و دروازه ی عظیم نگاه کرد. شوخی میکنه ! دروازه مثل گیوتین غول پیکری آماده برای قطع کردن سر مهاجمان می نمود.

فاش به فرانسه غرولندی کرد و به ساعتش نگاهی انداخت. بعد روی زانوهایش خم شد تا هیکل چاق و گنده اش را از زیر دروازه بگذراند. رد شد و از طرف دیگر میله ها به لنگدان نگاه کرد.

لنگدان آهی آرام کشید. کف دستانش را روی سرسرای پارکت پوش گذاشت. روی شکمش دراز کشید و خودش را به داخل سر داد.

یقه ی فاستونی هریسش به پایینِ تیزی دروازه گیر کرد و سرش به میله ها خورد.

به خود گفت خونسرد باش، رابرت. با دستپاچگی خودش را رد کرد. بعد ایستاد و با خودش فکر کرد که امشب شبی طولانی خواهد بود.

فصل پنجم

مورای هیل پِلیس - اداره یِ مرکزی و مرکز کنفرانس جدید اپوس دئی- در شماره ی 243 خیابان لگزینگتون نیویورک قرار گرفته است. نمای این برجِ 12،356 مترمربعی که قیمتی بالاتر از 47 میلیون دلار برایش تخمین زده اند از آجرهای قرمز و سنگ آهک ایندیانا  است . ساختمان، که طراحی آن بر عهده ی مِی و پینسکا بوده است بیش از صد اتاق خواب و شش اتاق ناهارخوری و کتابخانه و اتاق نشیمن و اتاق کنفرانس و دفاتر دیگر دارد. طبقات دوم، هشتم، شانزدهم هم شامل نمازخانه هایی مزیّن به مرمر و چوب های تراش خورده می باشد. طبقه ی هفدهم صرفاً مسکونی است. مردان از دری که در خیابان لگزینگتون است وارد میشوند و زنان از دری در خیابان کناری.

چه به لحاظ سمعی و چه بصری، زنان و مردان تمام مدت در ساختمان از هم جدا هستند.

سر شب، اسقف مانوئل آرینگاروسا ، در مأمنِ آپارتمانِ پنت هاوسش، کیف سفری کوچکی را بسته و قبای سنتی روحانیتش را پوشیده بود. معمولاً شال بنفشی را هم دور کمر می بست، اما این بار میان مردم عادی سفر می کرد و قصد نداشت توجه ها را به رده ی بالای خودش جلب کند. فقط آن هایی که کنجکاو بودند ممکن بود متوجه انگشتری طلا با نگین چهارده قیراطی در کوهی بنفش و الما سهای ثمین و عصای مرصع کار دست او بشوند. کیف سفریش را روی شانه انداخت و زیر لب دعایی خواند و از آپارتمانش بیرون رفت. راننده اش در سرسرا منتظر بود تا او را به فرودگاه ببرد.

در پروازی تجاری به رم بود و از پنجره به اقیانوس اطلس تاریک نگاه میکرد. خورشید غروب کرده بود، اما او میدانست که ستاره ی اقبالش طلوع کرده و بخت به او روی آورده است. امشب مبارزه را میبرم. تعجب آور بود که همین چند ماه پیش تا به این حد در برابر کسانی که امپراتوریش را تهدید میکردند احساس ناتوانی میکرد.

به عنوان گرداننده ی اپوس دئی، اسقف آرینگاروسا یک دهه از زندگی اش را صرف رساندن پیام کار خدا یا همان اپوس دئی کرده بود. این جماعت که کشیشِ اسپانیایی، خوزه ماریا اسکریوا در سال 1928 آن را تشکیل داده بود جان دوباره ای به دوران ارزش های محافظه کارانه ی کاتولیک ها بخشید. این جماعت اعضایش را تشویق می کرد که حتی تا سرحد قربانی شدن برای پیشبرد کار خدا از خود ایثار نشان بدهند.

طریقت سن تگرای اپوس دئی ابتدای امر در اسپانیای پیش از فرانکو ریشه دوانده بود؛ اما در سال 1934 با چاپ کتاب دینی خوزه ماریا اسکریوا به نام صراط  نهصد و نود و نه مراقبه برای انجام اعمال الهی در زندگی شخصی - پیامش در سراسر دنیا پیچید و اکنون با بیش از چهار میلیون نسخه از صراط به چهل و دو زبان، قدرتی جهانی به شمار میرفت. سرسراهای اعتکاف، مراکز تدریس، حتی دانشگاه هایش را در هر کلان شهری می شد یافت. اپوس دئی مطمئن ترین و گسترده ترین سازمان کاتولیک در دنیا بود. آرینگاروسا آموخته بود که متاسفانه در دوره ی فرقه ها و تلونجلیست ها و بدبینی مذهبی، ثروت و قدرت روزافزون اپوس دئی سوءظن فراوانی را ایجاد می کند.

خبرنگاران اغلب آن ها را به دردسر می انداختند . خیلی ها اپوس دئی رو فرق هی شستشوی مغزی میدونند. بقیه معتقدند یه جامعه ی سریِ مسیحی و بیش از حد محافظه کاره. شما کدوم یکی از اینها هستید ؟

اسقف بردبارانه پاسخ میداد : هیچ کدام. ما کلیسای کاتولیک هستیم. ما جماعتی از کاتولیکها هستیم که اولویتمان را در زندگیِ روزمره، پیروی از آموزه های کاتولیکی تا حد ممکن انتخاب کرده ایم .

- آیا اعمال الهی لزوما شامل پیمان تجرد و ده یک دادن و کفاره دادن برای گناهان و خودزنی با شلاق و پابند میشه .

- تعریف شما فقط عده ی قلیلی از کل جمعیت اپوس دئی را در برمیگیرد. در این راه مقامات مختلفی را مطرح میکنند. هزاران نفر از اعضای ما متاهل هستند و تشکیل خانواده داده اند و اعمال الهی را در جمع خانواده شان جاری میکنند. مابقی زندگی زاهدانه و عزلت نشینی در سرسراهای اعتکاف را انتخاب می کنند. این انتخاب ها شخصی هستند، اما اهداف همه یکسان است. ایجاد دنیایی بهتر با جاری کردن اعمال الهی در زندگی روزمره. به یقین این تلاش تحسین کردنی است .

دلیل تراشی ها اغلب به جایی نمیرسید. رسانه ها به برپایی رسوایی تمایل داشتند و اپوس دئی مثل هر مجموعه ی عظیمی، اعضای گمراهی هم داشت که بدنامیشان بر همه ی گروه سایه افکنده بود.

دو ماه پیش فاش شد که یکی از گروههای اپوس دئی در دانشگاه میدوسترن به اعضای جدید مسکالین می خورانده و القا می کرده که حس وجدآمیزی که در نوآیینها به وجود میآید نتیجه ی دریافت و ادراک تجرب های دینی است. در دانشگاه دیگری یکی از دانشجویان بیش از دو ساعت در روز پابند خاردار را استفاده کرده و عفونت زخم هایش او را تا سرحد مرگ پیش برده بود. چندی پیش هم در بوستون مرد جوان بانکداری قبل از خودکشی در سلامت عقل، تمام پس انداز زندگی اش را به حساب اپوس دئی منتقل کرده بود.

گوسفندهای نادان! آرینگاروسا دلش برای اینها می سوخت.

نهایت شرمندگی زمانی پیش آمد که فاش شد جاسوس اف.بی.ای رابرت هنسن، یکی از اعضای برجسته ی اپوس دئی، از نظر جنسی منحرف بوده و دوربینی را در اتاق خوابش جاسازی کرده است تا دوستانش او و همسرش را تماشا کنند. قاضی خاطر نشان کرده بود:

- قاعدتاً وسیله ی گذران وقت مؤمنان کاتولیک نباید این طور باشد !

متأسفانه، این ماجراها منجر به تشکیل گروه تازه ای موسوم به شبکه ی نظارت بر اپوس دئی (ادان) شد.سایت پرطرفدار این گروه داستان های هراسناکی به نقل از اعضای سابق اپوس دئی بیان میکرد که از مخاطرات عضو شدن آگاه بودند.

 آن ها اپوس دئی را جنون مسیح و مافیای الهی می خواندند.

آرینگاروسا با خود فکر کرد ما از آن چه نمیدانیم میترسیم. از خود پرسید آیا این منتقدان می دانستند اپوس دئی تا به حال زندگی

چند نفر را نجات داده است؟ جماعت، حمایت و تفقد واتیکان را پشت سر داشت. اپوس دئی خلیفه گری شخصی پاپ بود.

به هر حال اخیرا اپوس دئی تهدیدی تازه و به مراتب قو یتر از رسانه ها متوجه خود یافته بود. دشمن غیرمنتظره ای که آرینگاروسا نمی توانست پنهانش کند. پنج ماه پیش اساس قدرتشان تکان سختی خورده بود و آرینگاروسا هنوز از اثر آن مبهوت بود. از پنجره ی هواپیما به اقیانوس تیر هی زیر پایش نگریست و با خود زمزمه کرد : انها نمی دانند چه جنگی را شروع کرده اند . برای لحظ های چشمانش را روی انعکاس صورت بی تناسبش متمرکز کرد؛ چهره ای سبزه رو و کشیده که بینی سرکج و تختی در آن خودنمایی میکرد. در اسپانیا که مبلغ جوانی بود بینی اش بر اثر ضربه ی مشتی شکست که چندان اثری از خود به جا نگذاشته بود. عالَم آرینگاروسا عالم جان بود نه جسم.

هواپیما از فراز ساحل پرتغال می گذشت که تلفن همراه آرینگاروسا در سکوت و داخل قبایش شروع به لرزیدن کرد. او از مقررات منع استفاده از تلفن همراه در حین پرواز آگاه بود، اما این تلفنی نبود که جواب ندهد. تنها یک نفر این شماره را داشت. همان کسی که تلفن را با پست برایش ارسال کرده بود.

هیجان زده و در خفا پاسخ داد : بله ؟

- سیلاس سنگ تاج را پیدا کرده. در پاریس است. کلیسای سن سولپیس .

اسقف آرینگاروسا لبخند زد : پس نزدیکش هستیم .

- می توانیم فوراً آن را به دست بیاوریم، اما به نفوذ و اعتبار شما احتیاج داریم .

- حتماً! بگویید چه کار باید بکنم .

تلفن را که قطع کرد قلبش به تندی می زد. یک بار دیگر به خلا شب نگریست. در مقابل ماجرایی که غرق آن میشد خود را حقیر حس می کرد.

هشتصد کیلومتر دورتر، مرد زالی به نام سیلاس بالای حوضچه ی پر از آب ایستاده بود و خون را از پشتش پاک می کرد و نقش و نگاری را که خون بر آب می زد تماشا می کرد. دعایی از مزامیر خواند: مرا با زوفا پاک کن تا طاهر شوم. مرا شستشو کن تا از برف سپیدتر گردم.

سیلاس غلیان احساساتی را در خود دریافت که از زندگی گذشته اش تاکنون حس نکرده بود. هم باعث شگفتی اش بود و هم او را به هیجان می آورد. در ده سال گذشته بر صراط گام نهاده بود و خودش را از گناهان تطهیر و زندگیش را از نو بنا و خشونت را از گذشته اش پاک کرده بود. هر چند امشب همه چیز با شبیخونی ناگهانی بازگشت. نفرتی که برای خواباندنش سخت جنگیده بود جان تازه ای گرفته بود.از بازگشت چنین سریعِ گذشته یکه خورده بود و البته همراهش، مهارتهایش هم آمده بودند؛ کهنه اما مفید.

رسالت مسیح، صلح و نفی خشونت و عشق بود. این رسالتی بود که سیلاس از ابتدا آموخته بود. پیامی که در قلبش حفظ کرد و همین رسالت بود که دشمنان مسیح درصدد نابودیش بودند. آن ها که با خشونت در برابر پروردگار بایستند با خشونت روبرو خواهند شد؛ استوار و لایتغیر.

دو هزاره بود که سربازان عیسی از ایمانشان در برابر آ نهایی که مترصد تغییرش بودند دفاع میکردند. امشب سیلاس را هم به جهاد فراخوانده بودند.

زخمش را خشک کرد و ردای کلاه دارش را که تا قوزکش میرسید به تن کرد. ساده بود و از پشمی تیره رنگ بافته شده بود که تأثیر مو و پوست سپیدش را دو چندان میکرد. بعد کمربند ریسمانیش را بست و کلاه را به سر گذاشت و اجازه داد چشمان سرخش تصویر درون آیینه را تحسین کند. چر خها در گردشند.

فصل ششم

رابرت لنگدان که در زیر دروازه ی امنیتی فشرده شده بود، درون ورودی گراند گالری ایستاد. به نظرش رسید که به دهانه ی دره ای عمیق و بزرگ خیره شده است. در هر دو سمت گالری، دیوارها پس از فاصله ای ده متری از زمین، میان تاریکی بالای سر محو می شدند. تابش نور سرخ که به بالا پاشیده می شد، شعله ای کورسوز و غیرطبیعی بر مجموعه ی پرجاه و جلالی از آثار داوینچی و تیسین و کاراواجو می انداخت که از سیم های سقفی لوور آویزان بودند. نقاشی های طبیعت بی جان و صحنه های مذهبی و مناظر در کنار پرتره های اشراف و اعیان و سیاستمداران به چشم می خورد.

اگر چه، گراند گالری پرآوازه ترین نمونه های هنری ایتالیا را در خود جا داده بود، بیشتر بازدید کنندگان احساس می کردند زیباترین مکان در این قسمت از لوور، سرسرای پارکت پوش معروف آن است. سرسرا که با طراحی هندسی شگفت آوری شبیه به چوب- کرکره های بلوطی و ضربدری ساخته بودند خطاهای بینایی زودگذری را ایجاد می کرد - بازدیدکنندگان شبکه هایی چند بعدی را می دیدند که آن ها را به این اشتباه می انداخت که بر سطحی شناورند که با هر قدمشان تغییر شکل می دهد.

نگاه لنگدان که در حال دنبال کردن خاتم کاری روی چوب ها بود، چشمانش لحظه ای از روی شیئی عبور کرد که در چند متری سمت چپش افتاده بود و نوارهای احتیاط پلیس پیرامونش را بسته بود. سرش را به طرف فاش چرخاند و پرسید : یکی... یکی از کارهای کاراواجو بود .

فاش بی آن که نگاهی بکند سرش را تکان داد و تصدیق کرد.

به نظر لنگدان نقاشی بیشتر از دو میلیون دلار ارزش داشت، اما حالا آن را مثل کارت پستال به دردنخوری روی زمین گذاشته بودند.

- رو زمین چه غلطی می کنه !

 فاش چشم غرّه ای رفت و ایستاد : این صحنه ی جنایته، آقای لنگدان! ما دست به چیزی نزدیم. خود رییس اون رو روی زمین گذاشته.

- سیستم امنیتی هم به خاطر همین به کار افتاد .

لنگدان نگاهش را به سمت دروازه چرخاند و کوشید ماجرا را در ذهنش به تصویر بکشد.

توی دفترِ کارِ رییس بِهِش حمله می کنند؛ اون هم خودش رو به گراند گالری میرسونه و با انداختن نقاشی از روی دیوار دروازه ی  امنیتی رو فعال میکنه. دروازه فورا میافته و دیگه کسی به این جا دسترسی پیدا نمیکنه. این تنها راه ورود و خروج به گالریه

لنگدان که کمی گیج شده بود پرسید : پس رییس باید مهاجم رو داخل گراند گالری محبوس کرده باشه ؟

 فاش سرش را به علامت نفی تکان داد و گفت : دروازه ی امنیتی سونیر رو از مهاجم جدا کرد. قاتل در سرسرا بوده و از این یکی دروازه به سونیر شلیک کرده . سپس به شرابه هایی نارنجی اشاره کرد که از یکی از نرده ها روی دروازه ای که چند دقیقه پیش از زیر آن رد شدند آویزان شده بودند. ادامه داد : گروه تحقیقات باقی مونده های شلیک تفنگی رو اونجا پیدا کرد. اون از میون نرده ها شلیک کرده. سونیر هم این جا تنها مرده بوده .

لنگدان دوباره تصویر جسد سونیر را به خاطر آورد. گفتند که خودش جسدش رو آن طور کرده. لنگدان به راهروی بزرگ روبرویشان خیره شد. بعد پرسید : جسد سونیر کجاست ؟

فاش گیره کراوات صلیبیش را صاف کرد و به راه افتاد. گفت : احتمالاً میدونید که گراند گالری خیلی طولانیه .

اگر لنگدان درست به خاطر نگه داشته بود، طول دقیق آن پانصد متر بود؛ سه برابر بنای یادبود واشنگتن . به همان نسبت پهن ای سرسرا هم خیره کننده بود و به آسانی یک جفت ترن مسافربری را پهلو به پهلوی هم در خود جا می داد. مرکز سرسرا را با پیکره هایی خاص و یا خاکستردان های چینی بسیار بزرگ پر کرده بودند که مرزهای زیبایی را میان دو سمت سرسر ا می ساخت و مانع از آن می شد که مسیرهای حرکتِ بالا و پایین به هم بریزد.

فاش حالا ساکت شده بود و با گام هایی چالاک و نگاهی خیره و بی احساس به سمت راست سرسرا می رفت. لنگدان از این که با این سرعت از کنار شاهکارهای هنری می گذرد و حتی نیم نگاهی هم به آن ها نمی اندازد احساس شرمندگی می کرد.

اندیشید البته در این نور چیزی هم نمیشه دید.

نورپردازی ارغوانی ملایم در لوور، تجربه آخرش را در بایگانی سری واتیکان در خاطرش زنده کرد. این نورپردازی دومین وجه تشابه امشب با آن شبی بود که مرگ را به چشم خویشتن دید. دوباره به یاد ویتوریا افتاد. چندین ماه می شد که دیگر حتی خوابش را هم نمی دید.لنگدان نزد خود باور نمی کرد که از آخرین دیدارشان در رم فقط یک سال گذشته است؛ انگار یک قرن گذشته بود. یه زندگی دیگه. آخرین نامه ی ویتوریا دسامبر به دستش رسیده بود - کارت پستالی که روی آن نوشته بود او به دریای جاوه می رود تا تحقیقاتش را درباره فیزیک درگیری ادامه بدهد؛ چیزی درباره ی استفاده از ماهواره برای ردگیری مهاجرت های مانتاری . لنگدان هرگز این خیال خام را در سرش نپرورانده بود که زنی مثل ویتوریا وترا بتواند با او در پردیس کالج زندگی کند؛ اما آشنایی آن ها در رم حسرتی را در دل او کاشته بود که حتی تصورش را نمی کرد روزی دچار آن شود. تمایل همیشگی او برای مجرد ماندن و استفاده از آزادی های نسبیی که از این رهگذر نصیبش می شد هم عوض شده بود... و جای آن را خلأیی غیرمنتظره گرفته بود که به نظرش می رسید در سال گذشته شدیدتر شده است.

هنوز به سرعت راه می رفتند، اما لنگدان جسدی نمی دید : ژاک سونیر تونسته این همه خودش رو بکشونه ؟

گلوله رو به شکم آقای سونیر شلیک کردند و اون خیلی آروم جون داده. شاید پانزده یا بیست دقیقه طول کشیده و مشخصه که قدرت بدنی بالایی هم داشته

لنگدان با چهره ای پر از انزجار چرخید و گفت : پانزده دقیقه طول کشیده تا نیروهای امنیتی برسند ؟

البته که این طور نبوده! نگهبان های لوور فورا به آژیر واکنش نشون داده بودند، اما درهای گراند گالری بسته بود. اون وقت از طریق دروازه ی ورودی می شنوند که کسی به سمت انتهای سرسرا حرکت میکنه، اما نتونستند ببینند چه کسی. چون گمان می کردند سارقه، طبق تشریفات با پلیس قضایی تماس گرفتند. ما پانزده دقیقه ی بعد این جا بودیم. وقتی رسیدیم موانع رو اون قدر بالا بردیم که بشه از زیرش به داخل سر خورد. بعد من چند تایی افسر مسلح داخل فرستادم. اونها هم توی سرسرا جلو اومدند تا متجاوز رو یه گوشه گیر بندازند .

- اون وقت ؟

هیچ کس داخل نبود، به جز .... و به قسمتی از انتهای سرسرا اشاره کرد : اون .

لنگدان نگاهش را برگرداند و مسیر انگشت فاش را دنبال کرد. ابتدا گمان برد فاش به پیکره مرمری و بزرگی در میان سرسرا اشاره می کند، اما پیش که رفتند، لنگدان پشت پیکره را هم دید. سی متر پایین تر، نورافکنی تک روی میله ای کف سرسرا را نورانی می کرد و محوطه ای از نور سفید را را میان گالری ارغوانی رنگ می ساخت. در مرکز نور، جسد برهنه ی رییس موزه مثل حشره ای زیر میکروسکوپ،روی سرسرای پارکت پوش افتاده بود.

فاش گفت : قبلاً عکس رو دیدید. پس نباید حالا اون قدر ها متعجب بشید .

با نزدیک شدن به جسد، لنگدان رعشه ی شدیدی را در تن خود احساس کرد. در برابرش یکی از عجیب ترین صحنه هایی قرار داشت که تا آن روز دیده بود.

جسد رنگ پریده ی ژاک سونیر درست همانند آن عکس روی زمین افتاده بود. لنگدان بالای سر جسد که رسید، نور شدید چشمانش را زد و در همان حال با تعجب به این موضوع اندیشید که چرا سونیر آخرین دقایق زندگیش را صرف آرایش دادن بدنش به این شکل عجیب کرده است.

سونیر در مقایسه با سنش، هیکل متناسبی داشت و همه ی عضلاتش هم یک دست به نظر می رسیدند. سونیر همه ی لباس هایش را کنده و در گوشه ای از سرسرا گذاشته بود؛ کمرش را هم در مرکز سرسرای پهن و کاملاً هم خط با محور بلند اتاق قرار داده بود. دست و پایش را، مانند مردی که نیرویی نامرئی او را می کشد و می خواهد شقه کند با زاویه ای باز به بیرون دراز کرده بود.

درست در زیر استخوانِ جناغِ سونیر، لکه ای خون آلود جایی را نشان می داد که گلوله گوشت را درانده بود. زخم، به طرز عجیبی کم خون ریزی کرده بود و تنها لکه ی کوچکی از خونِ لخته را به جا گذاشته بود.

انگشت اشاره ی چپ سونیر هم خونی بود. گویا در زخم فرو کرده بود تا عجیب ترین ویژگی بستر مرگ موحشش را خلق کند. او خونِ خود را جوهر کرده بود و شکم اش را بوم نقاشی و با آن نشانه ی ساده ای را بر بدنش کشیده بود - پنج خط مستقیم که هم دیگر را قطع می کردند و ستاره ی پنج پری را می ساختند.

ستاره ی پنج پر.

ستاره ی خون آلود که ناف سونیر در مرکز آن بود هاله ای هیولایی به جسد می داد. عکسی که لنگدان دیده بود به تنهایی مخوف بود،اما دیدن جسد با چشمان خود تشویش سختی در لنگدان ایجاد می کرد.

اون این کار رو با خودش کرده؟

چشمان سیاه فاش دوباره روی او خیره شده بود : آقای لنگدان ؟

لنگدان گفت : ستاره ی پنج پر! یکی از قدیمی ترین نمادهای جهانه. تقریباً از چهار هزار سال قبل از مسیح استفاده می شده . حس می کرد صدایش در آن فضای بزرگ پژواک می یابد.

- معناش چیه ؟

لنگدان همیشه در پاسخ به این سؤال تردید داشت. گفتن معنای یک نماد به کسی مانند آن بود که بگویی یک آهنگ چطور در آن ها احساسی را ایجاد می کند - برای هر کسی متفاوت بود. کلاه سفید کوکلاکس کلانی نفرت و نژادپرستی را در امریکا تداعی می کرد، اما همین نشان در اسپانیا معنای ایمان مذهبی را با خود به همراه داشت.

لنگدان گفت : نمادها در شرایط متفاوت معنی های متفاوتی دارند. غالباً ستاره ی پنج پر یه نماد پِگانیه .

فاش با تکان سر اشاره کرد که منظور او را فهمیده است : شیطان پرستی .

 لنگدان حرفش را تصحیح کرد : نه ! فوراً فهمید که باید در انتخاب واژه هایش دقت بیشتری کند.

امروزه لفظ پگان را تقریباً مترادف با شیطان پرستی کرده بودند - درکی نادرست و فاحش. ریشه ی این واژه به کلمه ی پاگانوس لاتین برمی گشت که به معنی روستانشین بود . مشرک ها یا پگان ها به روستاییان درس نیاموخته ای گفته می شد که سفت و سخت به مذاهب کهن و روستایی طبیعت پرستی شان چسبیده بودند. در واقع، ترس کلیسا از مناطق روستایی به قدری بود که یکی از معانی بی ضرر روستایی یعنی ویلن معنای شخص شرور و خطرناک را به خود گرفت.

لنگدان توضیح داد : ستاره ی پنج پر یکی از نشانه های پیش از مسیحیته که با طبیعت پرستی رابطه داشته . قدما جهانشون رو با دو نیمه مجسم می کردند - نرینه و مادینه. رب النوع ها و ربه النوع هایشان هم طوری عمل می کردند که توازن قدرتی رو در جهان ایجاد کنند. مثل یین و یانگ .  زمانی که نرینه و مادینه در تعادل بودند هماهنگی بود و وقتی نامتعادل بودند، آشفتگی . سپس به شکم سونیر اشاره کرد و ادامه داد : این ستاره ی پنج پر نماد نیمه ی مادینه هر چیزیه مفهومی که مورخ های مذهبی به اون مادینه ی مقدس یا ربه النوع الهی میگن. سونیر بهتر از هر کس دیگه ای این مطلب رو میدونست .

- سونیر نماد یه ربه النوع رو روی شکمش کشیده .

لنگدان اجباراً پذیرفت که موضوع کمی غیرعادی است. در خاص ترین تفسیر، ستاره ی پنج پر نماد ونوس بود - الهه ی زیبایی و عشقِ شهوانی مادینه ها.

لنگدان نگاهش را از مرد عریان برگرفت و زیر لب نجوا کرد.

مذاهب اولیه بر اساس جایگاه الوهیت طبیعت بودند. الهه ی ونوس و سیاره ی ونوس (ناهید) هر دو یکی بودند. ربه النوع زمان خاصی رو توی آسمان شب برای خود داشت و با اسامی زیادی هم می شناختندش - ونوس، ستاره ی شرق، ایشتار ، عشترته . همه ی اونها مفهوم های مادینه ی قدرتمندی بودند و با طبیعت و مام زمین رابطه داشتند .

فاش اکنون کمی آزرده خاطر به نظر می رسید؛ انگار همان شیطان پرستی را بیشتر می پسندید.

لنگدان تصمیم گرفت حیرت آورترین ویژگی ستاره ی پنج پر را بیان نکند - یعنی منشأ ترسیمی آن را که به سیاره ی ناهید

بازمی گشت. لنگدان که یادگیری ستاره شناسی را شروع کرده بود از شنیدن این موضوع بسیار تعجب کرد که هر چهار سال مسیر سیاره ی ناهید در آسمان ستاره ی پنج پر کاملی را رسم می کند. پیشینیان چنان از دیدن این پدیده حیرت کردند که ونوس و ستاره ی پنج پرش را تبدیل به نماد کمال و زیبایی و ویژگی های تناوبی عشق شهوانی کردند. برای سپاس از جادوی ونوس، یونانی ها دوره ی چهارساله اش را برای دوره های المپیک انتخاب کردند. امروزه، تعداد کمی می دانند که دوره ی چهارساله ی المپیک هنوز به تبعیت از همان چرخه ی ونوس است و حتی تعداد کمتری می دانند نشان رسمی مسابقات المپیک را ستاره ی پنج پر انتخاب کرده بودند، اما در آخرین لحظات به پنج حلقه ی درهم تنیده تبدیل کردند تا نظم و انسجام بازی ها را بهتر بنمایاند.

فاش ناگهان گفت : آقای لنگدان، اما ستاره ی پنج پر باید یه ربطی به شیطان داشته باشه. فیلم های ترسناک سینمای خود شما این موضوع رو خیلی واضح نشون میده .

لنگدان اخم کرد و با خود گفت ممنون هالیوود. ستاره ی پنج پر را حالا به کلیشه ی فیلم های شیطانی و قاتلان زنجیره ای تبدیل کرده بودند که معمولاً روی دیوار اقامت گاه شیطان پرست ها همراه با چند نماد دیگر حک می کردند. لنگدان همیشه با دیدن این نماد در چنان موقعیت هایی تأسف می خورد. منشا حقیقی این نماد کاملاً الهی بود.

لنگدان گفت : به شما اطمینان میدم برعکس اون چیزی که در فیلم ها می بینید تفسیر شیطانی از ستاره ی پنج پر یه اشتباه تاریخیه و نمادهای اون رو به دلایل مختلف در عرض یکی دو هزاره عوض کردند. در این مورد خاص، خون و خونریزی این تعویض رو انجام داده .

- متوجه نمیشم .

لنگدان نگاهی به صلیب فاش انداخت و با تردید عبارت بعدیش را در ذهن مزه مزه کرد : کلیسا رو میگم، آقای فاش! نمادها خیلی قدیمی هستند، اما معنای ستاره ی پنج پر رو کلیسای کاتولیک رومی در سال های صدر مسیحیت تغییر داد. این بخشی از کارزاری بود که کلیسا برای ریشه کنی مذاهب طبیعت پرستی و گرایش دادن توده ها به دین مسیح راه انداخته بود. این کارزار ناجوانمردانه بود. کلیسا نمادهای الهیشون رو به شکل شیطانی جا زد .

- ادامه بدید .

» : لنگدان ادامه داد : در مواقع آشوب این یه امر معمولیه. یه قدرت نوپا همه ی نمادهای پیش از خودش رو در دست میگیره تا معانی اونها رو تغییر بده. در جنگ میان نمادهای پگان و مسیحی، پگان ها شکست خوردند؛ نیزه ی سه شاخه ی پوزیدون رو تبدیل به چنگال شیطان کردند . کلاه های نوک تیز گیس سفیدها رو نماد ساحره ها کردند، ستاره ی پنج پر ونوس رو هم علامت شیطان کردند . مکثی کرد. متأسفانه، ارتش ما هم این نماد رو خراب کرده. این علامت حالا رایج ترین نماد جنگ شده. اون رو روی جنگنده هامون می کشیم و روی سردوشی ژنرال هامون نصبش می کنیم . با خود اندیشید کمی برای الهه ی عشق و زیبایی سنگین است.

فاش به جسد دست و پا باز اشاره کرد و گفت : جالبه! و حالت بدن چی؟ راجع به اون چی میگید ؟

لنگدان شانه بالا انداخت و گفت : این موقعیت فقط اشاره به ستاره ی پنج پر و مادینه ی مقدس رو پررنگ تر میکنه .

گفته ی لنگدان تنها گره ی کلاف را بیشتر پیچاند : یعنی چی ؟

بازنمایی. تکرار نماد ساده ترین راه برای تأکید روی اونه. ژاک سونیر خودش رو به شکل ستاره ی پنج پر قرار داده. همین . اگه یه ستاره ی پنج پر خوبه، دوتاش بهتره.

فاش دستش را دوباره میان موهای نرم و صافش کشید و پنج نقطه ی ستاره ی سونیر را دنبال کرد: دست ها و پاها و سر. تحلیل جالبی بود . مکث کرد و بعد ادامه داد : و برهنگی چی؟ چرا لباس هاش رو درآورده ؟ وقتی این کلمه را گفت زیر لب غرولند آرامی کرد،انگار دیدن بدن پیرمرد منزجرش کرده باشد.

لنگدان اندیشید سؤال معرکه ای بود. از همان زمان که عکس را دید تعجب کرده بود. بهترین حدسش آن بود که انسان برهنه تأکید دیگری بر ونوس - ایزد شهوت های انسانی - باشد. هر چند فرهنگ جدید عمده ی رابطه ی ونوس با نزدیکی زن و مرد را کنار گذاشته بود ، ذهنی موشکاف و واژه اندیش هنوز ردّی از معنای اصلی ونوس را در واژه ی ونریال به معنای آمیزشی و مقاربتی می دید. لنگدان تصمیم گرفت وارد این بحث نشود.

- آقای فاش، روشنه که من نمیتونم بگم چرا آقای سونیر اون نماد رو روی بدنش کشیده یا چرا خودش رو تو این وضعیت قرار داده. هر چند میتونم بگم چرا مردی مثل ژاک سونیر ستاره ی پنج پر را علامت خدای مادینه تلقی میکنه. رابطه ی بین این نماد و مادینه ی مقدس رو همه ی مورخ های هنر و نمادشناس ها میدونند .

- باشه... چرا خونش رو به جای جوهر استفاده کرده ؟

- چون چیز دیگه ای نداشته که با اون بنویسه .

فاش کمی ساکت ماند و سپس گفت : راستش من گمان می کنم اون خونش رو استفاده کرد تا پلیس روال قضایی خاصی رو دنبال کنه .

- متوجه نمیشم .

- به دست چپش نگاه کنید .

چشمان لنگدان در طول دست رنگ پریده ی رییس موزه حرکت کرد، اما چیزی ندید. با تردید، چرخی به دور جسد زد و خم شد. در نهایت تعجبِ او، سونیر ماژیک بزرگی را چنگ زده بود.

فاش گفت : وقتی سونیر رو پیدا کردیم این رو تو دستش گرفته بود . بعد از کنار لنگدان دور شد و چند متر آن طرف تر کنار میزی  ایستاد که روی آن را با ابزارهای تحقیق و کابل و دستگاه های الکترونیکی پوشانده بودند. داشت با دقت روی میز را می کاوید . ( همون طور که گفتم ما دست به چیزی نزدیم. شما با این نوع قلم آشنایید )

لنگدان زانو زد تا برچسب ماژیک را بخواند.

قلم نور سیاه .

با شگفتی به فاش خیره شد.

قلمِ نوری سیاه یا قلم های ته نقشی، ماژیک های نوک نمدی خاصی بودند که موزه دارها و مرمت گرها و پلیس جعل اسناد طراحی کرده بودند تا علامت هایی نامرئی بر اشیاء بگذارند. قلم با جوهر فلوئورسانِ الکلی و غیرخورنده ای می نوشت که صرفاً در نور سیاه قابل دیدن بود.

امروزه، کارمندان حفظ آثار موزه این ماژیک ها را با خودشان همیشه حمل می کردند تا علامت هایی نامرئی بر قاب نقاشی هایی بگذارند که نیاز به مرمت دارند.

لنگدان که ایستاد، فاش کنار نور افکن رفت و آن را خاموش کرد. گالری در تاریکی ناگهانیی فرو رفت.

لنگدان که برای لحظاتی جایی را نمی توانست ببیند، احساس تردید خاصی را در خود یافت. تصویری سایه نما از فاش ظاهر شد که با نور ارغوانی ملایمی می درخشید. فاش با منبع روشنایی قابل حملی به لنگدان نزدیک شد که او را در هاله ی بنفشی فرو برده بود.

 » . چشمان فاش در زیر تابش بنفش می درخشید : همون طور که میدونید، پلیس صحنه ی وقوع جرم رو با نور سیاه بررسی میکنه تا دنبال خون یا شواهد دادگاهی دیگه باشه. پس حتماً می فهمید چقدر تعجب کردیم وقتی که هم چو چیزی رو دیدیم ...

و ناگهان نور را به سمت جسد گرفت.

لنگدان پایین را نگاه کرد و با تکان شدیدی به عقب پرید.

با دیدن صحنه ی عجیبی که حالا روی سرسرای پارکتی و در برابر چشمانش می درخشید قلبش به تندی به تپش افتاد. آخرین

واژه های رییس موزه با خطی نامرتب، روی زمین کنار جسد می درخشید. زمانی که لنگدان به متنِ لرزان خیره شده بود احساس کرد مهی که سرتاسر امشب او را در برگرفته بود اکنون ضخیم تر شده است.

لنگدان پیغام را دوباره خواند و به فاش نگریست : این مزخرفات یعنی چی ؟

چشمان فاش زیر نور سفید درخشیدن گرفت : شما دقیقاً به خاطر همین سؤال این جایید، موسیو .

کمی آن سوتر، داخل دفتر سونیر، ستوان کوله به لوور بازگشته بود و روی میز بزرگ وسایل شنیداری در دفتر رییس موزه خم شده بود. به جز عروسک وهمناک و روبوت مانند شوالیه ای قرون وسطایی که به نظر می رسید در تاریکی از گوشه میز سونیر به او زل زده است کوله احساس ناخوشایند دیگری نداشت و آسوده بود. هدفون را روی گوش هایش تنظیم کرد و نگاهی به میزان ورودی های سیستم ضبط کامپیوتری انداخت. همه چیز مرتب بود. میکروفن ها بدون کوچک ترین خطایی کار می کردند و وضوح صوتی هم کاملاً مطلوب بود.

با خود فکر کرد: لحظه ی حقیقت .

با لبخندی چشمانش را بست و به صندلی تکیه زد تا از بقیه مکالمه ای که اکنون از گراند گالری ضبط می شد لذت ببرد.

فصل هفتم

آرام ترین اقامتگاه کلیسای سن سولپیس در طبقه ی دوم کلیسا، دست چپ جایگاه کر واقع شده بود؛ سوییتی دواتاقه با کفی سنگی

و کمترین میزان مبلمان که بیش از ده سال محل زندگی خواهر ساندرین بِی بوده است. البته صومعه ی کنار کلیسا اقامتگاه رسمی او بود،ولی او سکوت کلیسا را ترجیح می داد و با تختخواب و تلفن و چراغ خوراک پزی اتاق طبقه ی بالای آنجا را تبدیل به اقامت گاهی آسوده و مناسب برای خود کرده بود.

به عنوان مدیر داخلی کلیسا، خواهر ساندرین مسئول نظارت بر جنبه های غیرمذهبی فعالیت های کلیسا بود - کارهایی نظیر مراقبت عمومی، استخدام کارمندان و مشاورانِ پشتیبانی، مراقبت از ساختمان خارج از ساعات کاری، سفارش مواد مورد نیاز مانند نان و شراب برای عشاء ربانی.

امشب، در تختخوابش خوابیده بود که زنگ تلفن بیدارش کرد. با خستگی برخاست و گوشی را برداشت.

 مرد به فرانسه گفت : سلام، خواهر .

خواهر ساندرین نشست. ساعت چنده؟ صدای رییسش را شناخت، اما در پانزده سال گذشته سابقه نداشت که بیدارش کرده باشد.

رییس صومعه فرد بسیار مؤمن و مقیدی بود که فوراً بعد از عشاء ربانی به رختخواب می رفت.

با صدایی سست و لرزان گفت : معذرت می خواهم که بیدارتون کردم، خواهر. می خواستم چیزی رو از شما بپرسم. چند لحظه پیش یک اسقف متنفذ امریکایی با من تماس گرفت. شاید بشناسیدش. مانوئل آرینگاروسا ؟

رهبر اپوس دئی . البته که میشناسمش. کی تو کلیسا هست که نشناسدش؟ خلیفه گری سنتی آرینگاروسا در سال های اخیر قدرت زیادی پیدا کرده بود. ارتقاء آن ها تا به این پایه از سال 1982 آغاز شد که پاپ ژان پل دوم آ نها را خلیفه گری شخصی پاپ خواند و به طور رسمی بر اعمالشان مهر تأیید گذاشت. از طرفی، این ارتقاء جایگاه زمانی رخ داد که این فرقه ی ثروتمند تقریباً یک میلیارد دلار برای فعالیت های مذهبی به بنیاد واتیکان، معروف به بانک واتیکان، انتقال داد که این کمک مالی آن را از ورشکستگی مالی سختی نجات داد.

این موضوع شک زیادی را برمی انگیخت. با حرکت بعدیشان هم همه انگشت حیرت به دهان گزیدند. پاپ نام بنیان گذار اپوس دئی را در اولویت فوری قدیس شدن قرار داد و انتظاری یک قرنی را برای تقدیس به دوره ای بیست ساله کاهش داد. خواهر ساندرین نمی توانست این اندیشه را به دلش راه ندهد که جایگاه خوب اپوس دئی در رم عامل این امر بوده است، اما کسی نباید در برابر قلمروی مقدس پاپ چون وچرا کند.

» : رییس صومعه با صدایی نگران گفت : اسقف آرینگاروسا تماس گرفت و از من درخواستی کرد. یکی از هم مسلک هاشون امشب توی پاریسه ....

وقتی خواهر ساندرین به آن درخواست عجیب گوش کرد، سردرگمی فزاینده ای را در خود حس کرد : ببخشید، گفتید این پیرو اپوس دئی نمیتونه تا فردا صبح صبر کنه .

- گمان کنم نمیتونه. هواپیماش خیلی زود حرکت میکنه. اون هم همیشه رؤیای دیدن سن سولپیس رو داشته .

- اما کلیسا توی روز قشنگ تره. نور خورشید که از روزنه ی گنبد به داخل میافته و اون سایه ای که روی شاخص ساعت آهسته حرکت میکنه. اصلاً به خاطر همین چیزهاست که سن سولپیس رو بی نظیر کرده .

- درست میگید، خواهر! اما اگر اون رو امشب راه بدید، من اینو لطف شخصی در حق خودم حساب میکنم. میتونه ساعتِ.... یک اونجا باشه؟ یعنی بیست دقیقه ی دیگه ؟

خواهر ساندرین اخم کرد و گفت : البته! خوشحال میشم .

خواهر ساندرین تعجب زده لحظاتی در تختخواب گرمش ماند و کوشید تارهای خواب را از فکرش بتکاند. هر چند تلفن امشب بی شک حواسش را برانگیخته بود، بدن شصت ساله اش با سرعتی که به آن عادت داشت از خواب بیدار نشده بود. اپوس دئی همیشه او را ناراحت ساخته بود. به جز رابطه ی این خلیفه گری با عمل سری تحقیر نفس، دیدگاه این گروه درباره ی زن، در بهترین حالت، قرون وسطایی بود.

زمانی که شنیده بود هنگام عشاءِ ربانی مردان، زنان این گروه سرسرای اقامتگاه مردان را به بیگاری باید نظافت می کردند شوکه شده بود؛زنان روی کف چوبی زمین می خوابیدند، حال آن که مردان زیرانداز های حصیری داشتند؛ و زنان مجبور بودند تحقیر نفس بیشتری را تحمل کنند... چرا که باید تاوان گناه جبِلی را می دادند. گویا گاز حوا از سیب درخت آگاهی، دینی بود که زنان باید تا ابد سزایش را به جان می خریدند. متأسفانه، در حالی که غالب کلیساهای کاتولیک اندک اندک به سمت و سوی صحیح یعنی حفظ حقوق زنان گرایش پیدا می کردند، اپوس دئی خبر از معکوس کردن پیشرفت می داد. با این همه، خواهر ساندرین دستوراتش را دریافت کرده بود و قصد سرپیچی نداشت.

پاهایش را از تخت آویزان کرد و به آرامی بیرون آمد. پاشنه ی پاهای برهنه اش سرمای سنگ های سرد را به تنش دواند. با احساس سرما در بدنش، بیم و هراس نامنتظر های را در خود حس کرد.

شهود زنانه است؟

خواهر ساندرین مؤمنی راستین بود و آموخته بود آرامش را میان آواهای آرام کننده ی درون خویش بیابد. با این همه، امشب آن آواها به اندازه ی کلیسای خالی پیرامونش خاموش بود.

فصل هشتم

لنگدان چشم از پیغام درخشان و ارغوانی روی سرسرای پارکت پوش نمی داشت. واپسین پیغام ژاک سونیر عجیب تر از هر

یادداشت وداعی به نظر می رسید که لنگدان تصورش را می کرد.

پیغام را خواند:

5-8-1-1-21-2-3-13

ای شیطان اژدهاسان !

آه، ای قدیس لنگ!

هر چند لنگدان هیچ عقیده ای درباره ی معانی این ها نداشت، حس فاش را درک می کرد که ستاره ی پنج پر باید رابطه ای با پرستش شیطان داشته باشد.

ای شیطان اژدهاسان!

سونیر اشاره ای ضمنی به شیطان داشت. اعداد هم به همان اندازه عجیب بودند : (یه بخشی از این ها مثل کد رمزی میمونه)

فاش گفت : بله. رمزشناس های ما کار رو قبلاً شروع کردند. عقیده ی ما اینه که این اعداد میتونه کلید رمز دستیابی به قاتل اون باشه.شاید یه شماره تلفن یا یه کد شناسایی. اعداد هیچ معنای نمادینی برای شما ندارند ؟

لنگدان دوباره نگاهی به ارقام انداخت. حس کرد به دست آوردن هر معنای نمادینی از این اعداد ساعتها وقت می برد. تازه اگر سونیر خیال رسوندن همچین معنیی رو داشته بوده باشه. به نظر لنگدان که اعداد کاملاً تصادفی و کاتوره ای چیده شده بودند. او به توالی های عددیی خو گرفته بود که شباهتهایی ظاهری با هم داشتند، اما همه چیز در این جا - ستاره ی پنج پر، متن، اعداد - از پای بست به هم بی ربط می نمود.

فاش گفت : قبلاً گفتید که همه ی کارهای سونیر در این جا به نحوی به... به الهه پرستی یا چیزی شبیه اون ربط داره. این پیغام آخر چطور به اونها ارتباط پیدا میکنه ؟

لنگدان می دانست این سؤال کنایی بود و فاش انتظار جواب نداشت. این گفته های عجیب سونیر هیچ با نظریات لنگدان درباره ی پرستش ربه النوع نمی خواند.

ای شیطان اژدهاسان؟ آه، قدیس لنگ؟

فاش گفت : به نظر میرسه این متن یه نوع اتهام باشه. قبول دارید ؟

لنگدان کوشید دقایق پایانی زندگی سونیر را در حالی که در گراند گالری به دام افتاده و جان می دهد تصور کند. منطقی به نظر

می رسید : گمان کنم اتهام علیه قاتلش درست به نظر برسه .

- البته شغل من اینه که اسم اون فرد رو پیدا کنم. بگذارید این طور از شما بپرسم، آقای لنگدان. به نظر شما به جز این عددها چه چیزی عجیب تر از همه تو این پیغام وجود داره ؟

- عجیبتر از همه؟ یک مرد رو به موت خود را در گالری محبوس کرده و ستاره ی پنج پری را روی خودش کشیده و اتهاماتی را خرچنگ قورباغه روی زمین نوشته است. چه چیز این داستان عجیب نیست؟

 خطر را پذیرفت و اولین چیزی را که به ذهنش رسید بیان کرد . لنگدان تقریباً مطمئن بود هر نوع  اشاره ای به دراکو - سیاستمدار بی رحم قرن هفتم پیش از میلاد - فکر غریبی برای فرد روبه موت بود . 

(عبارت شیطان اژدهاسان ترکیب عجیبیه)

 (اژدهاسان؟) 

اکنون کمی ناشکیبایی در صدای فاش به چشم می خورد . 

(این که سونیر چه کلماتی رو انتخاب کرده در وهله ی اول اهمیت نیس .)

لنگدان نمی دانست فاش چه چیز پراهمیت دیگری را در ذهن داشت، اما کم کم به این فکر افتاد که فاش و اژدها رابطه ی بسیار خوبی با هم دارند.

فاش با صدایی یکنواخت کفت : سونیر فرانسوی بود. توی پاریس هم زندگی می کرد، اما زبانی رو که برای نوشتن پیغامش استفاده کرده انگلیسیه .

لنگدان حالا منظور فرمانده را می فهمید.

فاش با تکان سر تصدیق کرد : نظری ندارید که چرا ؟

لنگدان می دانست که انگلیسی سونیر عالی بود و همین او را از این موضوع که چرا زبان پیغامش را انگلیسی انتخاب کرده غافل کرده بود. شانه اش را بالا انداخت.

فاش دوباره به ستاره ی پنج پر روی شکم سونیر اشاره کرد و گفت : ربطی به شیطان پرستی نداره؟ هنوز مطمئن هستید ؟

لنگدان دیگر از هیچ چیز مطمئن نبود : نمادشناسی و اون متن بی ربط به نظر می رسند. متأسفم! کمک بیشتری از دستم برنمی یاد .

- شاید این یکی موضوع رو روشنتر بکنه. فاش رویش را از جسد برگرداند، نور سیاه را دوباره بالا برد و اجازه داد که با زاویه ی بازتری نور خود را بتاباند .

در کمال تعجب لنگدان، دایره ای ناقص پیرامون سونیر درخشیدن گرفت. سونیر به ظاهر نشسته بود، قلم را دور خودش به شکل کمان هایی بزرگ چرخانده بود و خود را درون دایره ای محاط کرده بود.

ناگهان، موضوع روشن شد.

لنگدان با نفسی بریده بریده گفت : مرد ویترووین . سونیر نسخه ای در اندازه ی طبیعی از پرآوازه ترین طرح لئوناردو داوینچی ساخته بود. مرد ویترووین نه تنها صحیح ترین طرح از لحاظ آناتومی در روزگار خود بود، بلکه امروزه نیز از شمایل های رایج بود که در پوسترها و موس پدها و تی شرت های سرتاسر دنیا به کار می رفت. این طرح معروف از دایره ی کاملی ساخته می شد که مرد برهنه ای در میان آن محاط بود و دست و پایش از هم باز بود.

داوینچی. سراپای لنگدان از حیرت لرزید. نباید شفافیت اشارات سونیر را انکار می کرد. در واپسین لحظات عمرش، رییس موزه لباس هایش را درآورده بود و بدنش را به شکل مرد ویترووینِ لئوناردو داوینچی آرایش داده بود.

این دایره حلقه ی گمشده و حیاتی مسأله بود. نمادی مادینه از محافظت یعنی دایره که گرد بدن برهنه ی مرد کشیده بود، پیغام

تلویحی داوینچی را کامل می کرد - هماهنگی زن و مرد. با این همه، این پرسش هنوز مانده بود که چرا سونیر نقاشی معروفی را تقلید کرده است.

فاش گفت : آقای لنگدان، فردی مثل شما حتماً میدونه که لئوناردو داوینچی تمایل زیادی به جادوی سیاه داشته .

اطلاعات فاش درباره ی داوینچی لنگدان را متعجب کرد و این قطعاً از دلایل فرمانده برای مظنون بودن به شیطان پرستی بود.

داوینچی همواره برای تاریخ دانان موضوع ناخوشایندی برای مطالعه بوده است، به ویژه به عقیده ی متداول مسیحیان. به رغم نبوغ بصریش،داوینچی هم جنس باز شهره ای بوده و نظم آسمانی طبیعت را می پرستیده که هر دوی این ها او را در حالت جاودانه ی گناهکاری در برابر پروردگار قرار می داده است. افزون بر آن، غرابت های ترسناک هنرمند تجلی هایی شیطانی در او داشت: داوینچی اجساد را از قبر بیرون می کشید تا آناتومی انسان را مطالعه کند، او نوشته هایی رمزی را با خطی ناخوانا و معکوس پیش خود نگه می داشت، عقیده داشت که دارای قدرت کیمیاگری برای تبدیل سرب به طلا است و حتی خدا را با ساخت اکسیری برای عقب انداختن مرگ فریب داده است، اختراعاتش هم شامل سلاح های شکنجه و جنگی هراس آوری می شد که پیشتر تصورش هم به ذهن کسی نرسیده بود.

لنگدان اندیشید نفهمیدن سوء ظن می آورد.

حتی آفریده های بسیار این هنرمند درباره ی هنر مسیحی تنها آوازه ی او را در ریاکاری مذهبی بیشتر کرده بود. داوینچی صدها

سفارش پرمنفعت را از واتیکان پذیرفت و موضوعات زیادی مربوط به مسیحیت را نقاشی کرد؛ اما نه به خاطر عقایدش بلکه بیشتر به عنوان معامله ای بازرگانی و وسیله ای برای گذران زندگی مصرفانه اش. متأسفانه، داوینچی هرزه گوی تمسخرگری بود که با گاز گرفتن دست غذا دهنده اش خود را مشعوف می کرد. او در بسیاری از نقاشی های مسیحی اش نمادهایی پنهانی را می گنجاند که هر چیزی بود مگر مسیحیت - ترویج باورهای خودش بود و دهن کجی آشکاری به کلیسا .  زمانی لنگدان سخنرانیی را در گالری ملی لندن با عنوان زندگی پنهان لئوناردو: نمادگرایی پگانی در هنر مسیحی ارائه داده بود.

» : لنگدان گفت : حالا منظور شما رو می فهمم؛ اما داوینچی هیچ وقت واقعاً دست به جادوی سیاه نزد. اون یه فرد حقیقتاً معتقد بود، هر چند همیشه با کلیسا معارضه داشت . به محض این که لنگدان چنین چیزی را گفت فکر عجیبی به ذهنش رسید. دوباره به پیغام روی زمین نگاه کرد. ای شیطان اژدهاسان! آه قدیس چلاق!

فاش گفت : چی شده ؟

لنگدان گفته هایش را به دقت سبک و سنگین کرد و گفت : داشتم پیش خودم می گفتم سونیر اشتراکات عقیده ای زیادی با داوینچی داشته، مثل این که کلیسا مادینه ی مقدس رو از دین جدید حذف کرده. شاید سونیر با تقلید یکی از نقاشی های معروف داوینچی،سرخوردگی و نارضایتیش رو از شیطانی کردن رب هالنوع نشان داده .

چشمان فاش گرد شد : خیال می کنید سونیر به کلیسا میگه شیطان اژدهایی یا قدیس چلاق ؟

 لنگدان مجبور بود که بپذیرد این عقیده کمی دور از ذهن است، اما هنوز ستاره ی پنج پر تا حدی بر این نظر صحّه می گذاشت . تنها چیزی که من میگم اینه که آقای سونیر تمام عمرش رو صرف مطالعه ی رب النوع کرده بود و هیچ جایی هم به اندازه ی کلیسای کاتولیک نتونست تاریخ رو تحریف کنه. منطقی به نظر میرسه که سونیر خواسته باشه توی وداع نهاییش یأس خودش رو نشون بده.

فاش با لحنی که اکنون کمی متخاصم به نظر می رسید پرسید : یأس؟ این پیغام بیشتر خشمگینانه به نظر میرسه تا مأیوسانه. نظر شما این طور نیست ؟

کاسه ی صبر لنگدان داشت لبریز می شد : فرمانده! شما نظر من رو راجع به کاری که سونیر این جا انجام داده خواستید... این هم اون چیزیه که من به شما میگم .

فاش با آرواره هایی سفت شده از میان دندان های به هم فشرده اش صحبت می کرد : این اتهام برضدّ کلیساست؟ آقای لنگدان من تا به حال مرگ های زیادی رو دیدم و بگذارید یک چیزی رو به شما بگم. وقتی انسانی انسان دیگه ای رو میکشه، قبول نمی کنم آخرین افکارش نوشتن یه عبارت گنگ و نامفهوم باشه که هیچ کس چیزی ازش سردر نیاره. تصور من اینه که اون فقط به یه چیز فکر میکنه . مکثی کرد . نجوای فاش هوا را به آرامی می لرزاند : انتقام . به نظر من سونیر این یادداشت رو نوشت تا به ما بگه کی اون رو کشت .

لنگدان خیره نگریست و گفت : اما این چیزها بی ربط به نظر میان .

- بی ربط ؟

- خسته و مأیوس دوری زد و گفت : بی ربط! شما به من گفتید که کسی به سونیر در دفترش حمله کرده که ظاهراً به داخل دعوت شده بوده .

- بله .

- پس منطقیه نتیجه بگیریم رییس قاتل رو میشناخته .

فاش با تکان سر تصدیق کرد و گفت : ادامه بدید

 (پس اگر سونیر قاتل رو می شناخته این چه جور اتها منامه اییه) به زمین اشاره ای کرد و ادامه داد : رمز عددی؟ قدیس های چلاق؟ شیطان اژدهاسان؟ ستاره ی پنج پر روی شکم؟ اینها همه شون بیش از اندازه رمزی هستند .

فاش اخمی به چهره آورد، انگار این فکر پیشتر به ذهنش نرسیده باشد : به نکته ای رسیدید ؟

لنگدان گفت : شرایط رو در نظر بگیرید. من این رو در نظر می گیرم که اگر سونیر می خواست قاتلش رو به ما معرفی بکنه، باید اسم یکی رو مینوشت .

لنگدان که این حرف ها را زد، برای اولین بار در آن شب لبخندی خودبینانه روی لب های فاش پدیدار آمد : دقیقا .

من شاهد کار یک استاد هستم. ستوان کوله تعجبزده پیچ رادیویش را چرخاند و از میان هدفون ها به صدای فاش گوش سپرد.

مأمور ارشد می دانست لحظاتی این چنین بوده است که فرمانده فاش را به این مقام بالا در دستگاه قضایی فرانسه رسانده است.

فاش کاری رو میکنه که هیچ کس جرأت انجام دادنش رو نداره.

هنر ظریف فریب دادن زبانی، مهارت از بین رفته ای در دستگاه قضایی جدید بود؛ مهارتی که نیاز به تعادلی عالی در شرایط تحت فشار داشت. افراد بسیار کمی خون سردی لازم را برای این نوع عملیات ها داشتند، اما به نظر می رسید فاش برای این کار به دنیا آمده است.خودداری و شکیبایی او مانند روبوت ها بود.

به نظر می رسید امروز بعدازظهر تنها واکنش احساسی فاش، راه حل صحیح ماجرا باشد. انگار این بازداشت مسئله ای شخصی برایش باشد. دستور یک ساعت پیش فاش به افسرانش مثل همیشه مختصر و شفاف بود. فاش گفته بود: میدونم کی سونیر رو کشته. شما هم میدونید چه کار کنید. امشب هیچ اشتباهی نباید رخ بده.

و تا الان هم هیچ اشتباهی انجام داده نشده بود.

کوله هنوز از شواهدی که اطمینان فاش را درباره ی جرم مظنونشان شکل داده بود آگاهی نداشت. اما بهتر می دانست که از غرایز نره گاو سؤالی نکند. گاهی الهامات فاش فراطبیعی به نظر می رسید. یکی از افسرها پس از دیدن نمایشی عجیب از حس ششم فاش گفته بود: خدا در گوش او زمزمه میکند. کوله مجبور بود بپذیرد که اگر خدایی باشد، فاش در فهرست ویژه ی او قرار دارد. فرمانده با نظمی پرجد و جهد به مراسم عشاء ربانی و اعتراف می رفت؛ خیلی بیشتر از دیگر مقامات که به خاطر یافتن وجهه ی عمومی خوب روزهای تعطیل به این گونه برنامه ها ملحق می شدند. چند سال پیش که پاپ از پاریس دیدن کرد، تمام توانش را به کار انداخت تا ترتیب ملاقاتی را با او بدهد و حالا تصویری از خودش کنار پاپ در اتاقش آویزان کرده بود. افسرها میان خودشان به آن می گفتند: نره گاو پاپی.

کوله این موضوع را طعنه آمیز می دید که یکی از معدود موارد توافق فاش با عموم مردم، رسوایی تجاوز جنسی به کودکان در کلیسای کاتولیک بود. این کشیشها رو باید دوبار دار زد. یک بار برای جنایتشون برضد بچه ها و یک بار برای آلوده کردن اسم کلیسای کاتولیک.

کوله این احساس غریب را داشت که مورد دوم فاش را بیشتر عصبانی کرده است.

کوله به سمت لپ تاپ خود چرخید و به خاطر آورد که مسئولیت دومی را هم امشب دارد - سیستم رهگیری جی پی اس تصویر روی نمایشگر نقشه ای پرتفصیل از راهرویی در جناح دنون ساختمان نشان می داد. تصویر را که به صورت یک طرح بود از دفتر امنیتی لوور برداشته بودند. کوله که با چشمانش هزارتوی سرسراها و گالری ها را دنبال کرد، آن چه به دنبالش می گشت یافت.

در قلب گراند گالری نقطه ی کوچک و سرخی چشمک می زد.

علامت.

فاش خردمندانه شکارش را با ریسمانی محکم بسته بود و رابرت لنگدان هم خود را مشتری خوبی نشان داده بود.

فصل نهم

بزو فاش برای اطمینان از این که صحبتش را با لنگدان قطع نخواهند کرد، تلفن همراهش را خاموش کرده بود. بدبختانه گوشیش یکی از آن مدل های گران قیمت بود که به قابلیت ارتباط رادیویی دوطرفه مجهز بودند. حالا بر خلاف دستورهایش یکی از افسرها داشت از آن استفاده می کرد تا او را صدا کند.

تلفن مثل واکی تاکی خشخش کرد : کاپیتان

فاش دندان هایش را از خشم به هم سایید. به نظرش هیچ چیز آن اندازه مهم نبود که کوله به خودش اجازه بدهد نظارت پنهانش را آن هم در این مقطع زمانی حسّاس قطع کند.

نگاهش به لنگدان آرام و پوزشخواهانه می نمود. گفت : معذرت میخوام .

تلفن را از جلد کمریش بیرون کشید و دگم هی ارتباط رادیویی را فشرد: بله ؟

- فرمانده! یه مأمور از دایره ی رمزگشایی اومده.

لحظه ای خشمش فروکش کرد. رمزشناس؟ بر خلاف همه ی شومی های آن شب خبر خوشی رسیده بود. وقتی که متن اسرارآمیز سونیر را یافت عکسی از تمام صحنه ی جنایت گرفت و به دایره رمزگشایی فرستاد بلکه کسی بتواند منظور سونیر را از آن لاطائلات بفهمد.

اگر افسر رمزگشایی رسیده بود به احتمال قریب به یقین کسی توانسته بود پرده از راز پیغام سونیر بردارد.

 فاش پاسخ داد : فعلاً سرم شلوغه .  صدایش شکی باقی نگذاشت که خلاف میلش رفتار کرده است. ادامه داد : به رمزشناس بگو توی ستاد منتظرم بمونه. کارم که تموم شد با این آقا صحبت میکنم .

صاحب صدا تصحیح کرد : خانم سرکار نووست .

فاش هر لحظه بیشتر، از مکالمه اش ناراضی می شد. سوفی نوو یکی از بزرگ ترین اشتباهاتی بود که د.س.پی.ژی مرتکب شده بود.دشفروز جوان پاریسی که در انگلستان درس خوانده بود دو سال پیش به عنوان بخشی از تلاشهای وزارت برای به خدمت گرفتن تعداد بیشتری کارمند زن در پلیس به فاش تحمیل کرده بودند. فاش آن طور که میگفتند عقیده نداشت وزارت خانه با استخدام زنان در حال پیشروی با سیاست های صحیح است. زنان نه تنها از قوت تنِ لازم برای کار پلیس برخوردار نبودند، که باعث حواس پرتی مردان هم می شدند. برای فاش هم در عمل مشخص شده بود که سوفی نوو بیشتر از زنان دیگر پریشان کننده است!

در سی و دو سالگی، چنان اراده ای سرسخت و راسخ داشت که به لجاجت پهلو می زد و طرفداری دائمی اش هم از شیوه های جدید رمزشناسیِ بریتانیا، بالا دستی های کارکشته را به ستوه آورده بود. اما آن چه بیشتر از همه فاش را می آزرد این حقیقت جهانی و گریزناپذیر بود که در اداره ای پر از مردان میانسال، زنی جوان و جذاب بیش از کار توجهات را به خود جلب می کند.

صدای مرد آن طرف خط گفت : سرکار نوو تأکید داشت که باید بیدرنگ با شما صحبت کنه، فرمانده! من سعی کردم منصرفش کنم، اما اون الان توی راهه

فاش ناباورانه خود را عقب کشید : غیرقابل قبوله! من اون موقع منظورم رو کاملاً واضح ....

لنگدان لحظه ای گمان کرد فاش دچار سکته ی مغزی شده است. وسط جمله اش بود که دهانش باز ماند و چشمانش از کاسه بیرون زد. نگاه غضبناکش به چیزی پشت سر لنگدان خیره شده بود. قبل از این که لنگدان کار دیگری انجام بدهد صدای زنی از پشت سر به گوشش خورد.

- می بخشید اقایون .

لنگدان چرخید و زن جوانی را دید که پیش می آمد و با گام های بلند و نرم طول راهرو را به سوی آن ها طی می کرد. در خرامیدنش نوعی اعتماد به نفس آزاردهنده مشهود بود. لباسی غیررسمی به تن داشت: پلیور کرم رنگ که تا سر زانویش می رسید و شلوار چسبان مشکی. سی ساله به نظر می رسید و این لباس جذاب ترش کرده بود. موهای شرابیش بی هیچ آرایش خاصی روی شانه اش ریخته و گرمی صورتش را قاب گرفته بود. بر خلاف بلوندهای لَوند و بزک کرده ای که دیوار خوابگاه های هاروارد را زینت میدادند، این زن زیبایی و اصالت اغراق نشده ای داشت که اعتماد به نفس چشمگیری را از خود ساطع می کرد.

 در نهایت شگفتی لنگدان، زن جوان مستقیم پیش او آمد و مؤدبانه دستش را پیش آورد : موسیو لنگدان. سرکار نوو هستم. از دایره یِ رمزگشایی د.س.پی.ژی . لهجه ای میان انگلیسی و فرانسه داشت. ادامه داد : از ملاقاتتون خوشحالم .

لنگدان دست لطیف او را گرفت. برای لحظه ای حس کرد دام نگاه او و چشمان سبز زیتونی و نافذ و زلالش گرفتارش کرده است.

فاش نفسش را پر سر و صدا بیرون داد. مسلما می خواست توبیخش کند.

فرمانده ... به سرعت شروع به حرف زدن کرد و فرصت را از فاش گرفت . ببخشید مزاحم شدم، اما ....

فاش جویده جویده گفت:الان وقتش نیست.

 سعی کردم باهاتون تماس بگیرم . انگار که قصد حفظ احترام لنگدان را داشته باشد همچنان انگلیسی صحبت میکرد : اما تلفنتون خاموش بود .

فاش زیر لب غرید : حتماً به یه دلیلی خاموشش کرده بودم. دارم با آقای لنگدان صحبت میکنم .

سوفی اعتنایی نکرد و ادامه داد : من رمز اون اعداد رو کشف کردم .

لنگدان به هیجان آمده بود. رمز رو شکسته؟

به نظر می آمد فاش نمیداند باید چه پاسخی بدهد.

- قبل از این که توضح بدم یه پیغام فوری برای آقای لنگدان دارم .

چهره ی فاش یکباره علاقه مند نشان داد : برای آقای لنگدان ؟

 سوفی سرش را به علامت تأیید تکان داد و به طرف لنگدان برگشت : باید با سفارت ایالات متحده تماس بگیرید. براتون از امریکا پیغام دارند .

هیجانی که لنگدان به دلیل شکسته شدن رمز داشت بدل به نگرانی شد. پیغام از امریکا؟ کوشید حدس بزند چه کسی میخواسته با او تماس بگیرد. فقط چند نفر از همکارانش میدانستند که او در پاریس است.

 شنیدن این خبر دهانِ گشادِ فاش را بست، اما با تردید پرسید : سفارت امریکا؟ اون ها از کجا می دونستند که چطور باید آقای لنگدان رو پیدا کنند ؟

سوفی شانه هایش را بالا انداخت و گفت : ظاهراً با هتل محل اقامت آقای لنگدان تماس گرفتند و مسئول پذیرش بهشون گفته که ایشون همراه یه مأمور دی.سی.پی.ژی رفته .

فاش ناآرام مینمود : اون وقت سفارت با اداره ی رمزگشایی تماس گرفت ؟

سوفی با صدایی مصمم و بدون لرزش گفت : نه قربان. وقتی که با مرکز تلفن د.س.پی.ژ تماس گرفتم و سراغ شما رو گرفتم اونها  پیغامی رو که برای آقای لنگدان بود گرفته بودند. از من خواستند اگر شما رو دیدم پیغام رو برسونم .

 فاش چینی به ابرویش انداخت و دهانش را باز کرد تا حرفی بزند، اما سوفی با لنگدان حرف می زد .(آقای لنگدان) کاغذ کوچکی از جیبش بیرون آورد و ادامه داد : این شماره ی بخش خدمات سفارته. خواستند در اسرع وقت باهاشون تماس بگیرید .

بعد با همان نگاه جدّی و مشتاق کاغذ را به دستش داد : بهتره تا وقتی دارم قضیه ی رمز رو برای آقای فاش توضیح میدم تماس بگیرید .

 لنگدان نوشته ی روی کاغذ را خواند. شماره ی پاریس بود و یک شماره ی داخلی هم داشت. گفت : ممنونم .نگران شده بود . (کجا میتونم یه تلفن پیدا کنم ؟)

سوفی تلفن همراه خودش را از پلیورش بیرون می آورد که فاش مانعش شد. از فرط خشم چشمش از حدقه بیرون زده بود. چشمانش را به سوفی دوخته بود و در همان حال تلفن همراه خودش را به طرف لنگدان گرفت و گفت : این خط مطمئنه آقای لنگدان. از این استفاده کنید .

لنگدان که از خشم فاش نسبت به زن جوان متعجب بود با ناراحتی تلفن فرمانده را گرفت. فاش به سرعت سوفی را چند قدم دورتر برد و با صدایی که لنگدان نمیشنید توبیخش کرد.

لنگدان هر لحظه بیشتر از فرمانده بدش می آمد. با این حال جلوی خودش را گرفت و تلفن را روشن کرد. بعد نگاهی به برگه انداخت و شماره را گرفت.

زنگ خورد.

یک بار... دو بار... سه بار...

بالاخره گوشی را برداشتند.

لنگدان انتظار داشت صدای اپراتور سفار تخانه را بشنود، اما منشی تلفنی بود. صدای ضبط شده روی آن هم صدای سوفی نوو بود.

سلام! شما با سوفی نوو تماس گرفتید. در حال حاضر امکان پاسخگویی به شما را ندارم. اما....

لنگدان گیج و سردرگم به طرف سوفی برگشت و گفت : ببخشید خانم نوو؟ به گمانم شما شماره ی ....

 سوفی به سرعت پاسخ داد : نه. شماره درسته . و انگار انتظار گیج شدن لنگدان را داشته باشد ادامه داد : سفارت سیستم پیغا مگیر خودکار داره. باید یه شماره ی رمز رو بگیرید تا پیغام رو بشنوید .

- اما .

- همون شمار هی سه رقمی که روی کاغذ هست .

لنگدان دهانش را باز کرد تا اشتباه باورنکردنی او را توضیح دهد، اما سوفی نگاه خیره ای به او کرد که فقط لحظ های به طول انجامید.

چشمان سبزش پیام را آشکارا منتقل کرد.

نپرس. فقط انجامش بده.

لنگدان مات و مبهوت شمار هی داخلی را وارد کرد: 454.

صدای سوفی فوراً قطع شد. صدای بعدی ماشینی بود و به فرانسه گفت : یک پیغام جدید دارید . از قرار معلوم 454 کد سوفی بود تا از راه دور منشی تلفنیش را چک کند.

دارم پیغامهای این خانوم رو چک میکنم؟

صدای عقب رفتن نوار را شنید. بالاخره متوقف شد و دستگاه به کار افتاد. صدای آن سوی خط باز هم متعلق به سوفی بود.

پیغام با زمزم هی ترسناکی شروع شد : آقای لنگدان. نسبت به این پیام واکنشی نشون ندید. فقط گوش کنید. شما در خطرید. به دقت حرف های من رو دنبال کنید .

فصل دهم

سیلاس پشت فرمان آئودی سیاهی که استاد برایش گذاشته بود نشست و به کلیسای سن سولپیس چشم دوخت. ردیف نورافکن ها

از پایین نور می افشاندند و دو برجِ ناقوسِ کلیسا مانند دو قراول تنومند و ستبر بر فراز ساختمان بلند خودنمایی میکردند. در هر جناح ساختمان، ردیفی سایه گرفته از پشتبندهای براق، مثل دنده های جانوری زیبا بیرون زده بود.

کافرها خانه ی خدا رو برای اختفای سنگ تاج استفاده کردند. باز هم اخوت آوازه اش را در مورد فریب کاری و خدعه به اثبات رسانده بود. سیلاس مشتاق پیدا کردن سنگ تاج بود تا آن را به استاد برساند و بتوانند آن چه اخوت مدتها پیش از مومنان ربوده بود باز پس بگیرند.

اُپوس دئی چقدر مقتدر میشود.

آئودی را جایی خلوت در میدان سن سولپیس پارک کرد و نفسش را بیرون داد. می خواست افکارش را برای انجام وظیفه ای که پیشِ رو داشت پاک کند. پشتش هنوز از تحقیر نفسی که امروز بر خود هموار کرده بود رنجور بود؛ اما این رنج در مقایسه با درد و عذابی که در زندگی گذشته - پیش از اپوس دئی - داشت پیش پا افتاده می نمود.

هنوز روحش ازخاطرات گذشته های دور سرشار میشد.

به خودش فرمان داد نفرت را کنار بگذار. آ نهایی را که از تو سودجویی کردند و به حریمت تجاوز کردند عفو کن.

در همان حین که نگاهش را به بر جهای سنگی سن سولپیس دوخته بود سعی میکرد با سیلان پنهان احساساتش مبارزه کند... همان نیرویی که اغلب ذهنش را به گذشته ها می کشاند و او را باز در زندانی به بند می کشید که دنیای دوران جوانیش بود. خاطرات آن دوزخ،همیشه باز می آمدند و مثل سیل به حواسش هجوم می بردند... سیلی از بوی خوراک های گندیده و بوی عفن مردار و نجاست انسان.

ضجه های ناامیدانه در برابر تندباد عربده جوی کو ههای پیرنه  و هقهق آرام مردی از یاد رفته.

با به یاد آوردن آندورا ماهیچه هایش را در هم فشرد.

باورنکردنی بود که نجات او در آن سرزمینِ اربابی متروکه و بایر میان اسپانیا و فرانسه و در آن محبس سنگی که سر تا پایش در آن می لرزید و آرزوی مرگ میکرد میسر شد.

خودش در آن زمان این را نمیدانست.

آفتاب دیر زمانی پس از توفان به درآمد.

اسمش سیلاس نبود، اما نامی را هم که والدینش بر او گذاشته بودند به یاد نمی آورد. هفت سالش بود که خانه را ترک کرد. پدر

دائم الخمرش، کارگر بارانداز قوی هیکلی بود که تولد پسری زال خشمگینش ساخته بود و اغلب مادر را به باد کتک می گرفت و وضعیت شرم آور کودک را به گردن او میانداخت. وقتی که پسرک سعی میکرد از مادرش دفاع کند او هم کتک مفصلی میخورد.

شبی مشاجره ی سختی درگرفت و مادرش از آن جان به در نبرد. پسرک بالای سر مادر بی جانش ایستاد و احساس گناه تمام وجودش را انباشت. چرا که اجازه داده بود چنین اتفاقی رخ دهد.

تقصیر من بود!

انگار که ابلیس جسمش را در چنگ خود گرفته باشد پسرک به آشپزخانه رفت و چاقوی قصابی را برداشت. مانند خواب زده ها به اتاقی رفت که پدرش در آن از فرط مستی بیهوش شده و روی تخت دراز به دراز افتاده بود. پسرک بی هیچ کلامی، چاقو را در پشت او فرو کرد.

پدر فریاد کشیده و سعی کرده بود بچرخد، اما پسرک باز هم چاقو را بر تن او فرود آورده بود؛ دوباره و دوباره تا بالاخره آپارتمان در سکوت فرو رفت.

پسرک از خانه گریخت، اما خیابان های مارسی را هم به همان اندازه خصمانه یافت. ظاهر عجیبش باعث می شد بقیه ی کودکان

فراری طردش کنند. مجبور شد در زیرزمین کارخانه ی مخروبه ای زندگی کند و میوه و ماهی خام از بارانداز بدزدد. تنها دوستانش مجلات پاره ای بودند که در سطل زباله پیدا می کرد. یاد گرفت آن ها را بخواند. با گذر زمان قوی شد. دوازده سالش بود که در خیابان ولگرد دیگری - دختری با دو برابر سن خودش - مسخره اش کرد و خواست غذایش را بدزدد. آن قدر با مشت او را زد که نزدیک بود بمیرد. پلیس آن ها را جدا کرد و با او اتمام حجت کرد: یا مارسی را ترک کند یا به دارالتادیب برود.

پسرک به تولون رفت. کم کم نگاه های ترحم آمیز مردم به نگاه هایی از سر هراس تبدیل شد. پسرک مرد جوان نیرومندی شده بود.وقتی از کنارش رد م یشدند زمرمه هایشان را می شنید: شبح. وقتی به پوست سپیدش نگاه می کردند چشمانشان از ترس گشاد می شد.شبحی با چشمهای شیطان.

باور کرد که شبح است... شفاف و بیرنگ... و سرگردان از بندری به بندری دیگر میرفت.

به نظر می آمد که مردم نمیبینندش.

هجده ساله که بود، در شهری بندری خواست بسته ای گوشت خوک خشک شده را از کشتی باریی سرقت کند. دو نفر از خدمه ی کشتی او را گرفتند و شروع به کتک زدنش کردند. هر دو بوی آبجو می دادند؛ درست مثل پدرش. خاطرات ترس و تنفر هیولاوار از عمق وجودش سر برآورد. گردن ملوان اول را دست خالی شکست و تنها رسیدن پلیس، دومی را از دچار شدن به فرجامی مشابه نجات داد.

دو ماه بعد با غل و زنجیر او را به زندانی در آندورا منتقل کردند.

وقتی که نگهبانان او را عریان و سرمازده به داخل بردند هم بندش به تمسخر گفت: تو یه شبح سفیدی .

شبح میتونه از دیوار رد بشه.

در دوازده سال بعد جسم و جانش چنان خشکید که به راستی گمان برد شفاف و بیرنگ شده است.

من شبحم!

بدون وزن.

شبحی بی رنگ هستم. توهمی که به تنهایی در این دنیا می چرخد.

شبی شبح با صدای جیغه مبندانش از خواب پرید. نه می دانست کدام نیروی ناپیدا زمین را می لرزاند و نه آن که کدام دست مقتدری سلول سنگیش را میجنباند. اما به محض این که به پاخاست، تخته سنگی بر جایی که لحظاتی قبل خوابیده بود سقوط کرد. سر بلند کرد تا ببیند سنگ از کجا افتاده و آ نگاه حفره ای را در دیوار لرزان دید. ده سال میشد که منظره ی پیش رویش را ندیده بود؛ ماه.

زمین می لرزید، با این حال شبح خودش را از داخل نقب باریکی بالا میکشید. سخت تقلا میکرد تا به دورنمای گسترده  ی پیش

رویش برسد. بر دامنه ی بی حاصل کوه افتاد و به سمت جنگل غلت خورد. بعد تمام شب در سرازیری دوید؛ هذیان گویان، گرسنه، درمانده. سپیده دم، در مرز آگاهی و ناآگاهی خودش را در میدان گاهی باز یافت که خط آهن در آن جا به داخل جنگل می پیچید. همانند خواب گردها خط آهن را دنبال کرد. واگنی باری را دید و داخلش خزید تا پناه بگیرد و استراحت کند. بیدار که شد قطار راه افتاده بود. چه مدت بود؟ چه مسافتی را طی کرده بودند؟ شکمش درد گرفته بود. دارم میمیرم؟ بار دیگر خوابید. این بار کسی فریادزنان و با کتک بیدارش کرد و از واگن بیرونش انداخت. خون آلود و در حومه ی دهکده ای کوچک بیهوده دنبال غذا گشت. سرانجام بدنش آن قدر ضعیف شد که دیگر نتوانست قدم از قدم بردارد. کنار جاده دراز کشید و از هوش رفت.

نور به آهستگی پدیدار شد و شبح از خود پرسید چه مدت است که مرده. یک روز؟ سه روز؟ اهمیتی نداشت. تخت مثل ابری نرم بود و هوای پیرامونش را شمع ها خوشبو کرده بودند. مسیح آن جا بود و خیره به او می نگریست. مسیح گفت: من اینجا هستم. سنگ به کناری غلتیده و تو تولدی دوباره یافته ای.

به خواب رفت و برخاست. مه، افکارش را مستور کرده بود. هرگز بهشت را باور نداشت، اما مسیح هنوز بالای سرش بود و به او می نگریست. غذایی کنار تختش ظاهر شد. شبح خورد و جان گرفتن آنی اَش را حس کرد. دوباره خوابید. بیدار که شد مسیح با لبخند به او نگاه می کرد: فرزندم! تو نجات پیدا کردی. خوشا آنان که راه مرا بپیمایند.

باز هم خوابید.

فریاد دردآلودی شبح را از خواب پراند. بدنش را از تخت به بیرون سراند و تلوتلوخوران دنبال صدا رفت. وارد آشپزخانه شد و مرد غول پیکری را دید که مرد ریزنقشی را کتک میزد. شبح بی آنکه بداند چرا، به مرد تنومند چنگ انداخت و به طرف دیوار پرتش کرد. مرد گریخت. شبح، بالای سر مرد جوانی که ردای کشیشی پوشیده بود تنها ماند. بینی اش بدجوری شکسته بود. کشیشِ خونین و مالین را روی کاناپه گذاشت.

» . کشیش با لهج هی فرانسوی عجیبی صحبت می کرد : ممنون دوست من. پول اعانه دزدها را وسوسه می کند. در خواب فرانسه صحبت می کردید. اسپانیایی هم میدانید ؟

شبح سرش را تکان داد.

با فرانسه ی شکسته بسته اش ادامه داد : اسم شما چیه ؟

نامی را که پدر و مادرش بر او گذاشته بودند به خاطر نداشت. همه ی آن چه به یاد می آورد طعنه های تمسخرآمیز نگهبانانِ زندان بود.

کشیش لبخند زد : اسم من مانوئل آرینگاروسا است. مبلغی هستم از مادرید. من را اینجا فرستادند تا  برای ابرا د دیوس کلیسا بسازم .

صدایش پژواک داشت : من کجام ؟

- اوییِدو . شمال اسپانیا .

- چطور از اینجا سر درآوردم ؟

- یک نفر شما را روبروی خانه ی من گذاشت. بیمار بودید. من به شما غذا دادم. چندین روز است که اینجایید .

شبح، محافظ جوانش را با دقت نگریست. سال ها گذشته بود و کسی به او محبتی نشان نداده بود. گفت : ممنون پدر.

کشیش لب خون آلود خود را لمس کرد و گفت : من باید سپاسگزار باشم، دوست من .

صبح که شبح بیدار شد دنیا را واضحتر میدید. از روی تخت به صلیب روی دیوار نگریست. گرچه دیگر با او حرف نمی زد، هاله ی آرامش بخش حضورش را احساس میکرد. بلند که شد از دیدن روزنامه ی کنار تختش تعجب کرد. به فرانسه بود و چاپ هفته ی پیش. آن را که خواند بیم و هراس او را انباشت. نوشته بود که زمین لرزه ای در کوهستان، زندان را خراب کرده و بسیاری از مجرمان خطرناک گریخته اند.

قلبش به تندی می تپید. کشیش میدونه من کی هستم! حسی به سراغش آمد که مدت ها درخود ندیده بود. شرم. گناه. همراه با ترس

گرفتاری. از تخت بیرون جست و با خود گفت کجا فرار کنم؟

صدایی از میان در گفت : کتاب اعمال .

شبح وحشتزده سرش را برگرداند.

کشیشِ جوان، لبخند بر لب، داخل اتاق شد. بینی اش را به طرز غریبی پانسمان کرده بود و کتاب مقدسی قدیمی در دست داشت.

- یک کتاب مقدس به فرانسه برای شما پیدا کردم. جایی را هم که باید بخوانید مشخص کرده ام .

شبح، مرددانه کتاب مقدس را گرفت و به فصلی که کشیش مشخص کرده بود نگاهی انداخت.

کتاب اعمال، باب 16

آیات سرگذشت زندانیی را به نام سیلاس بازگو می کرد که عریان و فرسوده در محبس خوابیده بود و برای پروردگار شعر می خواند.

شبح که به آیه ی 26 رسید نفسش بند آمد.

 .... و ناگاه زمین لرز های هائل رخ داد؛ آن سان که شالود هی محبس به لرزه درآمد و درها دفعتاً گشاده گشتند ...

چشمانش ناگهان به سمت کشیش چرخید.

کشیش به گرمی لبخند زد : مِن بعد دوست من، اگر نام دیگری نداری، شما را سیلاس میخوانم .

شبح در سکوت سری تکان داد. سیلاس. جسمی دیگر به او بخشیده بودند. اسم من سیلاسه.

کشیش گفت : وقت صبحانه است. اگر قصد داری در ساختن کلیسا به من کمک کنی به قوت بازویت احتیاج داری .

شش هزار متر بالاتر از سطح دریای مدیترانه، پرواز شماره ی 1618 آلیتالیا در جریان آشفته ی هوا بالا و پایین می رفت و مسافران از روی نارضایتی، خود را پیوسته جا به جا می کردند. اسقف آرینگاروسا متوجه این آشفتگی نشد. افکارش متوجه آینده ی اُپوس دئی بود.

مشتاق بود بداند برنامه ها در پاریس چقدر پیش رفته اند و به همین خاطر دلش می خواست به سیلاس تلفن بزند، اما نمیتوانست. استاد او را از این کار بر حذر داشته بود.

» : استاد که با لهجه ای فرانسوی صحبت می کرد گفت : برای امنیت خودتان است. آن اندازه با ارتباطات الکترونیکی آشنا هستم که بدانم می شود آن ها را استراق سمع کرد. نتیجه برایتان مصیبت بار خواهد بود .

آرینگاروسا می دانست که حق با اوست. استاد سخت محتاط مینمود و حتی هویت واقعیش را برای آرینگاروسا فاش نکرده بود؛ با این همه، خود را مردی کاملا لایق اطاعت نشان می داد. هر چه باشد او به نحوی اطلاعاتی فوق سری را به دست آورده بود. نام چهار عضو ارشد اخوت. این کار او یکی از موفقیتهایی بود که اسقف را متقاعد می کرد که استاد حقیقتا قادر به تحویل غنیمت حیرت انگیزی است که ادعای کشفش را میکرد.

استاد گفته بود : اسقف. من تمامی برنامه ها را چیده ام. برای موفقیت نقشه ی من باید بگذارید سیلاس چند روز فقط به شخص من پاسخ بدهد. شما دو نفر با هم صحبت نمیکنید. من از مجاری امنی با او تماس میگیرم .

- با او با احترام برخورد میکنید ؟

- مرد مؤمن شایست هی والاترین احترام است .

- عالی ست. متوجه ام. سیلاس و من تا پایان کار با هم صحبت نمیکنیم .

- این کار برای محافظت از هویت شماست. از هویت سیلاس و سرمایه گذاری من .

- سرمایه گذاری شما ؟

- اسقف، اگر اشتیاق شما به دانستنِ پیشرفت کار ما باعث حبس شما در زندان شود، آن وقت قادر نیستید حق الزحمه ی مرا بپردازید .

اسقف لبخند زد : نکته ی خوبی بود. خواسته های ما با هم منطبق هستند. خدا به همراهتان .

اندیشید: بیست میلیون یورو. از پنجره بیرون را نگاه کرد. مبلغی تقریباً برابر با دلار امریکا میشد. برای چیزی به آن ارزش مبلغ ناچیزی است.

دوباره اطمینان پیدا کرد که استاد و سیلاس شکست نخواهند خورد. پول و ایمان انگیزه های قدرتمندی بودند.

فصل یازدهم

 بزو فاش با ناباوری و چهره ای کبود از فرط خشم به سوفی نوو خیره می نگریست : یه شوخی عددی؟ تشخیص کارشناسان هی شما از رمزهای سونیر اینه که فقط یه شوخی ریاضیاتی بوده ؟

فاش واقعاً گستاخی این زن را درک نمیکرد. نه تنها بی اجازه میان جلسه ی او مداخله کرده بود، که حالا می کوشید قانعش کند سونیر در آخرین دقایق عمرش یک شوخی ریاضیاتی نوشته است.

سوفی با فرانسوی سریعی توضیح داد :  این رمز خیلی ساده و چرنده. ژاک سونیر احتمالاً میدونسته ما فوراً میتونیم پیداش کنیم .

تکه ای کاغذ را از جیب ژاکتش بیرون آورد و آن را به فاش داد : این کشف رمز شد هی اونه .

فاش به کاغذ نگریست.

1-1-2-3-5-8-13-21

ناگهان با صدای بلندی گفت : همین؟ تمام کاری که کردید اینه که اعداد رو از کوچیک به بزرگ چیدید !

سوفی آن قدر جسور بود که لبخند رضایت آمیزی بر لب بیاورد و بگوید : دقیقا !

 فاش حالا داشت از گلویش با صدای آرامی می غرید : سرکار نوو! من هیچ جور حدسی نمیتونم بزنم که شما می خواید با این به چی برسید، اما میخوام که هر چه سری عتر بپردازی به اصل مطلب !

نگاهی ناآرام به لنگدان انداخت که کمی آن طر فتر ایستاده و گوشی را نگه داشته بود. گویا هنوز به پیغام سفار تخانه گوش میکرد. فاش از رنگ رخساره اش پی برد که لنگدان اخبار بدی می شنود.

 سوفی با صدایی که سخت جسورانه مینمود گفت : فرمانده! این رشته از عددها که توی دست شماست، از قضا یکی از معروف ترین تصاعدهای ریاضیاتی تاریخه .

فاش نمی دانست تصاعدی وجود دارد که مشهور باشد و مسلماً از آهنگ بی ادبانه ی سوفی هم خوشش نیامده بود.

سوفی با تکان سر به برگه اشاره کرد و گفت : این دنباله ی فیبوناچیه . دنباله اییه که در اون هر عدد مجموع دو عدد قبلی خودشه .

فاش روی اعداد تأمل کرد. واقعاً هم هر عدد مجموع دو عدد پیشین بود؛ اما هنوز نمیفهمید که رابطه ی این ها با مرگ سونیر چیست.

لئوناردو فیبوناچیِ ریاضی دان این دنباله رو توی قرن سیزدهم درست کرد. واضحه که نمیشه همه ی عددهایی که سونیر روی زمین نوشته تصادفاً متعلق به دنباله ی مشهور فیبوناچی باشه .

فاش چند لحظه ای به چهره ی زن جوان خیره ماند و سرانجام گفت : باشه، اگر تصادفی در کار نیست میشه به من بگید که چرا ژاک سونیر باید چنین کاری رو انجام بده. چی میخواسته بگه؟ غرضش چی بوده ؟

 شانه هایش را بالا انداخت و گفت : هیچی. نکته همین جاست. این کارش یه لطیفه ی ساده لوحانه ی رمزنگاریه. مثل اینه که کلمات یک بیت شعر معروف رو بردارند و به هم بریزند که ببینند کسی میتونه ربط کلمه ها رو تشخیص بده یا نه .

 فاش گام تهدید کننده ای به جلو برداشت. صورتش تنها چند سانتی متر با صورت سوفی فاصله داشت : جداً امیدوار بودم که توضیحی بهتر از این یکی برای من بیارید .

 سوفی خودش را با حالتی عبوسانه بر چهره اش به جلو کشید و گفت : با وجود مواردی که امشب در چنته دارید گمان می کردم فهمیدید ژاک سونیر شما رو به بازی گرفته. اما این طور به نظر نمیرسه. من به رییس دایره ی رمزنگاری اطلاع میدم که شما دیگه نیازی به همکاری ما ندارید

با گفتن این حرف روی پاشنه هایش چرخی زد و از همان سمتی که آمده بود بیرون رفت.

فاش تعجب زده سوفی را نگاه کرد که در تاریکی ناپدید میشد. دیوانه شده؟ انگار می خواست خودکشی شغلی انجام دهد.

فاش به سمت لنگدان چرخید که هنوز در حال گوش دادن به تلفن بود و نگران تر از پیش به پیغامش گوش می کرد. سفارت امریکا.

بزو فاش از چیزهای زیادی حالش به هم می خورد، اما فقط چندتاییشان مثل سفارت امریکا غیظ و غضبش را برمی انگیخت. فاش و سفیر متناوبا بر سر مسائلی به جان هم می افتادند. معمول ترین عرصه ی منازعه شان هم اجرای قانون برای امریکایی های بازدیدکننده از فرانسه بود. تقریباً روزی نبود که د.س.پی.ژ دانشجویانِ تبادلیِ امریکا را به خاطر حمل مواد مخدر و تجار امریکایی را به خاطر ارتباط با روسپی های صغیر و جهان گردان امریکایی را برای بلند کردن جنس از مغازه ها یا تخریب اموال عمومی دستگیر نکند. به لحاظ قانونی هم سفارت ایالات متحده همیشه پا به میان می گذاشت و شهروندان بزهکارش را به امریکا مسترد می کرد که در آن جا هم چیزی بیشتر از سیلی جریمه نمی شدند.

و کار سفارت همواره چنین بود.

فاش ماجرا را این طور عنوان میکرد: عقیم کردن پلیس قضایی. پاریماش اخیرا کارتونی را چاپ کرده بود که فاش را به عنوان

سگ پلیسی در تعقیب مجرمی امریکایی نشان میداد، اما هرگز به او نمی رسید چرا که به سفارت امریکا زنجیرش کرده بودند.

فاش به خود گفت امشب دیگر نه؛ موضوع مهمتر از این حرفهاست.

لنگدان تلفن را که قطع کرد انگار بیمار شده بود.

فاش پرسید : همه چیز مرتبه ؟

لنگدان آرام سرش را تکان داد.

فاش حس می کرد اخبار بدی از وطن رسیده. با کمی دقت پی برد وقت پس دادن تلفن اندکی عرق بر پیشانی لنگدان نشسته است.

 لنگدان با سیمایی غریب به فاش نگاه کرد و با زبانی الکن گفت : یه تصادف. یکی از دوستانم .... کمی تردید کرد و ادامه داد : باید با اولین پرواز برگردم .

فاش شکی نداشت که آشفتگی چهره ی لنگدان حقیقی است و در عین این، حس دیگری هم در آن بود؛ انگار که بیم نامده ها آهسته در چشمان این امریکایی پدیدار می شد. فاش کمی پیش آمد و گفت : متأسفم این رو می شنوم. می خواهید بنشینید ؟

و به یکی از نیمکت های گالری اشاره کرد.

 لنگدان با گیجی سری تکان داد و چند گام به سمت نیمکت برداشت. مکث کرد. هر لحظه آشفته تر میشد : راستش رو بخواهید میخوام برم دستشویی .

 فاش باطناً از این تعلّل ناراضی بود : دستشویی. البته. بهتر است قبلش چند دقیقه ای استراحت کنیم. دستشویی ها نزدیک دفتر رییس هستند . و به جهت راهروی درازی اشاره کرد که از آ نجا آمده بودند.

لنگدان مردد بود. به سمت دیگر گراند گالری اشاره کرد و گفت : به نظرم یکی نزدی کتر این اطراف هست .

فاش فهمید که حق با لنگدان است. آن ها در دو سومیِ مسیر بودند و گراند گالری در هر دو سویش دارای سرویس بهداشتی بود.

- میتونم همراهیتون کنم ؟

لنگدان به راه افتاد و سرش را به علامت نفی تکان داد : اگر ممکنه خیر. میخوام چند دقیقه ای تنها باشم .

فاش هراسی از تنها پرسه زدنِ لنگدان در باقیمانده ی مسیر گراند گالری نداشت؛ خیالش از این بابت راحت بود که گراند گالری

بن بستی است که تنها راه خروجش در سوی دیگر آن بود - همان دروازه ای که آن ها از زیرش به داخل آمدند. با این وجود آییننامه های آتش نشانی فرانسه وجود چندین پلکان را برای فضایی به این وسعت اجباری می ساخت که آن ها نیز وقتی سونیر سیستم امنیتی را به کار انداخته بود به طور خودکار بسته شده بودند. مسلم بود که سیستم را اکنون دوباره به راه انداخته اند و پلکّان ها باز شده اند، اما جای نگرانی نداشت. درهای خارجی اگر باز بشوند آژیرهای خطر را به کار می اندازند و افسران د.س.پی.ژ هم از بیرون مراقب درها بودند. لنگدان نمی توانست بدون این که فاش بو ببرد از لوور خارج شود.

فاش گفت : من چند دقیقه ای باید به دفتر آقای سونیر برگردم. اگر میشه مستقیماً پیش من بیایید، آقای لنگدان. باید بحثمون رو ادامه بدیم .

لنگدان سری جنباند و در تاریکی از دید پنهان شد.

فاش دور زد و با عصبانیت در جهت مخالف به راه افتاد. به دروازه که رسید خوابیده از زیر در رد شد و از گراند گالری بیرون زد. به سمت پایین سرسرا رفت و به ستاد فرماندهی در دفتر سونیر یورش برد.

فاش مثل گاوی ماغ میکشید و میغرید : کی اجازه داد سوفی نوو وارد ساختمون بشه !

کوله نخستین کسی بود که پاسخ داد : به مأمورهای دم در گفته بود که رمز رو پیدا کرده .

فاش نگاهی به دور و بر انداخت : رفته ؟

- با شما نیست .

 فاش نگاهی به گالری تاریک انداخت و گفت :از اینجا رفته . علی الظاهر سوفی حوصله ی آن را نداشته که بایستد و با افسرها موقع بیرون رفتن کمی گپ بزند.

برای لحظه ای فاش خواست که به نگهبانان میان اشکوب بی سیم کند و بگوید پیش از آن که سوفی محوطه را ترک کند به این جا برش گردانند. کمی بهتر به آن اندیشید. این ها همه نتیجه ی مغرورانه حرف زدنش بود. به اندازه ی کافی امشب دردسر داشت.

تصمیمش را گرفته بود که اخراجش کند. با خود گفت: بعدا کارت را با سرکار نوو تموم کن.

سوفی را از خیالش بیرون کرد و لحظه ای به شوالیه ی کوچکی خیره شد که روی میز سونیر ایستاده بود. سپس به سمت کوله برگشت

و پرسید : هنوز داریش ؟

کوله تکان مختصری به سرش داد و لپ تاپ را به سمت فاش چرخاند. نقطه ی قرمز به وضوح روی نقشه ی سرسرا معلوم بود و متناوباً در اتاقی که اسم دستشویی عمومی را داشت چشمک می زد .

فاش گفت : خوبه ! سیگاری آتش کرد و آرام در راهرو به راه افتاد. ادامه داد : باید یه تلفن بزنم. حواست جمع باشه که لنگدان از دستشویی جنب نخوره .

فصل دوازدهم

رابرت لنگدان خسته به سمت انتهای گراند گالری راه را طی میکرد و احساس گیجی شدیدی داشت. پیغام تلفنی سوفی پیاپی از

خاطرش می گذشت و آرامش نمیگذاشت. در انتهای سرسرا، علامتهایِ نورانیِ آدمک هایِ چوب کبریتی را به نشانه ی سرویس بهداشتی از میان هزارتوی پارتیشن ها دید. وظیفه ی این هزارتو به نمایش گذاشتن نقاشی های ایتالیایی و مخفی کردن سرویس بهداشتی از انظار عموم بود.

در دستشویی مردان را یافت. داخل شد و چرا غها را روشن کرد. محوطه خالی بود.

به طرف سرشویی رفت، کمی آب سرد به صورتش پاشید، کوشید که ذهنش را بیدار کند. تشعشع زننده ی فلوئورسان بر کاشی های خشک و سرد میتابید و بوی آمونیاک در فضا پیچیده بود. صورتش را که با حوله خشک میکرد، صدای غژغژ درب پشت سرش برخاست.

سرش را برگرداند.

سوفی نوو با چشمانی که ترس از آن ها می بارید داخل آمد : خدا رو شکر که اومدید. فرصت زیادی نداریم .

لنگدان کنار سرشویی ها ایستاده بود و به سوفی نوو، رمزنگار د.س.پی.ژ خیره شده بود. تنها چند دقیقه ی پیش، لنگدان داشت به پیغام تلفنی او گوش می کرد. آن لحظه گمان می کرد این افسر تازه آمده به حتم دیوانه است. اما هر چه بیشتر شنید، بیشتر حس کرد که سوفی نوو جدی حرف می زند. به این پیام واکنشی نشون ندید. شما الان در خطرید. به دقت حر فهای من رو دنبال کنید. لنگدان با دلی آکنده از تردید، تصمیم گرفته بود طبق گفته های سوفی عمل کند. به فاش گفت که تلفن درباره ی یکی از دوستان صدمه دیده اش در امریکا است.

سپس خواسته بود که دستشویی انتهایی گراند گالری را استفاده کند.

اکنون سوفی جلوی او ایستاده بود و داشت پس از این که به سرعت به دستشویی برگشته بود نفسی تازه می کرد. لنگدان در شگفت بود که چطور جزییاتی لطیف ظاهر قدرتمند سوفی نوو را تشکیل داده است. تنها نگاهش ژرف و نافذ بود و تصاویر سحرکننده ی نقاشی چندلایه ای از رنوار را بر روی چهره اش می ساخت... در پرده و مستور، اما منحصر به فرد و همراه با بی باکیی که چهره اش را در لفافه ای از رمز و راز میپوشاند.

سوفی صحبتش را شروع کرد، اما هنوز داشت نفس می زد : بایست به شما اخطار میدادم که تحت نظارت پنهان هستید . 

زمانی که صحبت می کرد انگلیسی لهجه دارش میان دیوارهای کاشی شده پژواک می یافت و کیفیتی پوچ و دور از حقیقت به صدایش میداد.

لنگدان پرسید : آخه.... چرا ؟ البته توضیحات مفصّلی را پشت تلفن بیان کرده بود، اما دوست داشت با گوش خودش بشنود. 

قدمی به سمت او برداشت و گفت : به خاطر اون که مظنون اصلی فاش توی این قتل شما هستید .

لنگدان خودش را برای شنیدن این حرف آماده کرده بود، اما حالا به گوشش سخت خنده دار می آمد. طبق ادعای سوفی، او به عنوان نمادشناس به لوور دعوت نشده بود؛ بلکه مظنون ماجرا بود و اکنون هم ناآگاهانه هدف یکی از مطلوب ترین شیوه های بازپرسی د.س.پی.ژ بود . نیرنگی استادانه که در آن پلیس مظنون را به محل وقوع جرم دعوت می کرد و به این امید ؛ که او عصبی شود و خود را به اشتباه گرفتار سازد با او گفتگوی مفصلی را آغاز میکرد.

سوفی گفت : به جیب چپ کتتون که نگاه کنید مدرکی رو پیدا م یکنید که اثبات میکنه مراقب شما هستند .

لنگدان حس میکرد هراسش هر آن بیشتر میشود. به جیبم نگاه کنم؟ برایش مثل حقه ی شعبده بازی کثیفی می نمود.

- نگاه کنید.

لنگدان سردرگم دست در جیب چپ کت فاستونیش کرد - جیبی که هیچ وقت استفاده اش نمی کرد. این ور و آن ور جیبش را گشت و چیزی نیافت. انتظار چی رو داری؟ کم کم به این فکر میافتاد که سوفی باید ناقص عقل باشد. بعد انگشتانش تند از روی چیزی گذشت که انتظارش را نداشت - کوچک و سخت. با نوک انگشتانش شیئی را گرفت و بیرون آورد و متعجبانه نگاهش کرد. قرص فلزی و دگمه شکلی به انداز هی باتری ساعت بود. هیچ وقت ندیده بودش : این دیگه ....

سوفی گفت : یه ردیابِ که پرتوهایی رو به ماهواره ی سیستم موقعیت یابی جهانی میفرسته و د.س.پی.ژ هم میتونه اون رو ببینه. با دقت هفتاد سانتی متر هر جای کره ی زمین کار میکنه. الان شما رو به یه افسار الکترونیکی بستند. افسری که شما رو از هتل آورد قبل از این که هتل رو ترک کنید اون رو توی جیب شما انداخت .

لنگدان ماجرای هتل را مرور کرد... سریع دوش گرفت و لباس تن کرد و افسر د.س.پی.ژ هم مؤدبانه کتش را هنگام خروج از اتاق در دست داشت. افسر گفته بود بیرون سرده، آقای لنگدان! بهار پاریس چندان خوشایند نیست. لنگدان هم با امتنان کت را به تن کرده بود.

نگاه سبز سوفی تیز و نافذ بود : زودتر از دستگاه ردیابی حرفی به میون نکشیدم که یک وقت جلوی فاش جیبتون رو نگردید. نمیتونه بفهمه که شما پیداش کردید .

دهان لنگدان برای هر حرفی بسته بود.

- به این خاطر با ردیاب دنبالتون هستند که گمان می کنند شاید فرار کنید . مکثی کرد . در واقع، امیدوارند که شما فرار کنید. این کار ظن شون رو تقویت میکنه .

- چرا فرار کنم؟ من که بی گناهم .

- فاش جور دیگه ای خیال میکنه .

لنگدان با خشم به سوی سطل زباله رفت تا ردیاب را دور بیندازد.

سوفی بازویش را گرفت و او را متوقف کرد. گفت : نه! بگذارید توی جیبتون بمونه. اگر بندازیدش دور علامت دیگه حرکت نمیکنه و اون میفهمه که پیداش کردید. فاش فقط به خاطر این کاری با شما نداره که میبینه شما کجا هستید. اگر بو ببره شما فهمیدید اون چه کار میکنه ....

سوفی حرفش را نیمه تمام گذاشت. در عوض قرص فلزی را از دست لنگدان بیرون کشید و آن را به جیب لنگدان برگرداند.

- ردیاب هنوز با شماست. دست کم فقط یه مدت کوتاه .

لنگدان احساس شکست خورده ها را داشت : چرا فاش به من ظن برده که ژاک سونیر رو کشتم !

 چهره ی سوفی عبوس می نمود : دلایل نسبتاً قانع کننده ای داره. مدرکی هست که شما هنوز ندیدید. فاش با ظرافت اون رو از چشم شما پنهان کرده .

لنگدان فقط نگاه میکرد.

- سه خطی رو که سونیر روی زمین نوشته یادتون میاد ؟

لنگدان سر تکان داد. آن اعداد و متن ها بر لوح ذهنش حک شده بود.

لحن سوفی به اندازه ی پچ پچه آرام گرفت : متأسفانه، چیزی که دیدید تمام پیغام نبود. خط چهارمی هم بود که فاش از آن عکس گرفت و پیش از رسیدن شما پاکش کرد .

گرچه لنگدان می دانست پاک کردن جوهر حلپذیر قلم فولادی کار دشواری نیست، تعجب می کرد که چرا فاش باید مدرکی را پاک کند.

سوفی گفت : آخرین خط پیغام چیزی بود که فاش نمی خواست شما چیزی از اون بدونید ..... پس از مکثی گفت : دست کم تا وقتی که کارش رو با شما انجام نداده .

سوفی برگه ای چاپی را از جیبش بیرون آورد و شروع به باز کردنش کرد : فاش تصاویر محل جرم رو به دایره ی رمزگشایی فرستاد،به امید این که ما بتونیم بفهمیم سونیر سعی داشته چی بگه. این تصویر کامل پیغام اونه.

برگه را به سمت لنگدان گرفت. 

لنگدان با گیجی به برگه نگاه کرد. تصویر از نمای نزدیک بود و پیغام درخشان را روی سرسرای پارکت پوش نشان میداد. خط آخرمثل پتکی روی سر لنگدان فرود آمد.

13-3-2-21-1-1-8-0

O, Draconian Devil!

Oh Lame Saint!

فصل سیزدهم

لنگدان چند دقیقه به پی نوشتی که سونیر به جا گذاشته بود خیره ماند . حس کرد زمین زیر پایش دهان باز می کند. سونیر روی زمین یه پینوشت به اسم من نوشته؟ به هیچ وجه دلیلی برای این کار پیدا نمی کرد.

چشمان سوفی مضطرب بود : حالا متوجه شدید چرا فاش شما رو امشب به این جا کشوند و چرا شما مظنون اصلی هستید.

تنها چیزی که لنگدان می فهمید دلیلِ نگاه متکبرانه ی فاش در آن وقتی بود که پیشنهاد کرد سونیر ممکن است اسم قاتل را نوشته

باشد.

رابرت لنگدان را پیدا کن.

چرا سونیر باید این رو بنویسه ؟ بعد تعجبش به خشم تبدیل شد و گفت : چرا من باید بخوام ژاک سونیر رو بکشم ؟

- فاش هنوز انگیزه های احتمالی تون رو پیدا نکرده، اما تمام مکالمات امشب رو ضبط کرده بلکه بعداً چیزی از اونها متوجه بشه .

لنگدان دهانش را باز کرد، اما کلامی از آن خارج نشد.

سوفی توضیح داد : میکروفون خیلی کوچیکی همراهشه که به یه فرستنده تو ی جیبش وصله و اون هم سیگنال های رادیویی برای مقر فرماندهی میفرسته .

 لنگدان با لکنت گفت : غیرممکنه. من عذر موجه دارم . بعد از سخنران ی مستقیم برگشتم هتل . میشه این رو از مسئول پذیرش پرسید .

- فاش این کارو کرده . گزارش اون میگه شما حدود ساعت ده و نیم کلیدتون رو از پذ یرش گرفتید. متأسفانه زمانِ جنایت نزدیک یازده بوده. میتونستید خیلی راحت و بدون این که کسی شما رو ببینه از هتل بیرون رفته باشید .

- این حرف ها ابلهانه ست! فاش هیچ مدرکی نداره !

چشمان سوفی گشاد شد و گفت : هیچ مدرکی؟ آقای لنگدان! اسم شما رو کنار جسد نوشتند، دفتر روزانه ی سونیر هم میگه ساعت  جنایت با اون قرار ملاقات داشتید . مکث کرد : فاش دست کم اونقدر مدرک داره که شما رو برای بازجویی ببره زندان موقت . 

لنگدان متوجه شد که به وکیل نیاز دارد : من این کار رو نکردم .

سوفی آه کشان گفت : این جا تلویزیون امریکا نیست، آقای لنگدان . در فرانسه قانون از پلیس حمایت میکنه، نه از مجرم . متأسفانه در این مورد پای رسانه ها هم در میونه. ژاک سونیر شخصیت برجسته و محبوبی توی پاریس بود. خبر قتلش امروز صبح توی روزنامه ها چاپ میشه. فاش تحت فشار قرار میگیره تا اظهار نظر کنه و اگر مظنونی رو توی حبس داشته باشه براش خیلی بهتره؛ چه گناهکار باشید و چه نه! د.س.پی.ژ شما رو زندانی میکنه تا بالاخره بتونند حقیقت رو پیدا کنند .

لنگدان احساس مجرمی به دام افتاده را داشت : چرا این ها رو به من میگید ؟

برای لحظه ای جهت نگاهش را تغییر داد و بعد دوباره در چشمان او خیره شد : برای این که مطمئنم شما بی گناهید، آقای لنگدان و همین طور به خاطر این که من هم توی به دردسر افتادن شما مقصرم .

- ببخشید؟ تقصیر شماست که سونیر برای من پاپوش دوخته ؟

- سونیر قصد نداشت این کار رو بکنه. یه اشتباه بوده. اون پیغام در واقع خطاب به من بود .

لنگدان به زمان کوتاهی احتیاج داشت تا این حرف را حلاجی کند : یعنی چی ؟

- پیغام بر ای پلیس نبود . برای من بود . تصور می کنم مجبور بوده با چنان عجله ای بنویسه که متوجه نشده اون جمله برای پلیس چه معنایی داره . مکثی کرد و ادامه داد : رمز عددی بی معناست. سونیر اونها رو نوشته که مطمئن بشه پا ی رمزنگارها به میون کشیده میشه و من خیلی زود متوجه میشم چه اتفاقی براش افتاده .

لنگدان حس کرد که تاب و توانش را از دست می دهد. چه سوفی نوو عقلش را از دست داده بود یا نه این حقیقتی بود که نمی شد نادیده اش گرفت . حداقل لنگدان متوجه شد که چرا سوفی در صدد کمک به او برآمده بود .این زن علی الظاهر خیال می کرد ر ییس موزه نوشته ای سری خطاب به او نوشته تا لنگدان را پیدا کند .

- حالا چرا خیال می کنید پیغام رو برای شما نوشته ؟

 به نرمی گفت : به خاطر مرد ویترووین. اون طرّاحی مورد علاقه ی منه. اون طرح رو پیاده کرده تا من رو متوجه کنه .

- صبر کنید. می خواید بگید رییس موزه میدونست طراحی مورد علاقه شما چیه ؟

سر تکان داد : متأسفم. این موضوع ما رو به جایی نمیرسونه. ژاک سونیر و من ....

ناگهان سکوت کرد ولنگدان افسردگی عمیقی را در صدایش حس کرد؛ درد گذشته ها بود که زیر پوستش در آستانه ی غلیان قرار داشت. به نظر می آمد که سوفی و ژاک سون یر به نحوی با هم رابطه داشته اند. لنگدان نگاهی جستجوگرانه به زن جوان روبه رویش کرد .

می دانست در فرانسه مردان میان سال معشوقه های جوان انتخاب می کنند، اما به نظر نمیرسید سوفی نوو اهل هم خانه شدن با کسی باشد.

 سوفی زمزمه کرد : ده سال پیش ما با هم یه مشاجره داشتیم و از اون زمان تقریباً با هم حرف نزدیم. امشب وقتی خبر قتلش رو شنیدم و اون عکس و نوشته رو دیدم متوجه شدم سعی داشته برای من پیغام بذاره .

- به خاطر مرد ویترووین .

- بله و اون پی.اس .

-  پ.ن؟ پی نوشت ؟

سوفی سرش را به علامت نفی تکان داد : پی.اس حروف اول اسم من هستند .

- اما اسم شما که سوفی نوو است .

نگاهش را دزدید. صورتش گل انداخته بود :  اسمی بود که وقتی باهاش زندگی می کردم من رو با اون صدا می زد. پرنسس سوفی.

لنگدان پاسخی نداشت.

- احمقانه ست. میدونم. اما مال زمانیه که من دختربچه بودم .

- از وقتی بچه بودید اونو می شناختید ؟

آره ! حال چشمانش عمق احساسی را که داشت منتقل می کرد . ژاک سونیر پدربزرگ من بود .

فصل چهاردهم

فاش آهسته به سمت مقر فرماندهی گام برمی داشت. آخرین سیگارِ پاکتش را بیرون کشید و گفت : لنگدان کجاست ؟

ستوان کوله که انتظار این پرسش را داشت پاسخ داد : هنوز توی دستشویی مردانه، قربان .

فاش غرولند آرامی کرد : انگار عجله ای نداره .

چشمان فرمانده نشانه ی مکان یاب را پشت سر کوله نگاه می کرد و کوله تقریباً حس می کرد که کارها روبه راه است . فاش در مقابل وسوسه ی رفتن به دنبال لنگدان مقاومت می کرد. در حالت ایده آل، فرد تحت نظر حداکثر آزادی را داشت تا حسِ کاذب امنیت بیشتر به او القا شود. لنگدان باید به میل خودش برمی گشت. با این همه، الان ده دقیقه گذشته بود.

بیش از حد طولانی شد.

- احتمال داره بدونه ریگی تو کفش ماست ؟

کوله سرش را تکان داد : هنوز تو دستشو یی حرکت میکنه پس مسلماً مکان یاب همراهشه. به نظرتون متوجه اش شده؟ اگر پیداش کرده بود برش می داشت و سعی می کرد فرار کنه .

فاش نگاهی به ساعتش انداخت : چه عرض کنم !

با این همه پریشان حواس می نمود. تمام عصر کوله شدت عمل غیرعادیی در رفتار فرمانده حس می کرد . او که معمولا زیر فشار، خونسرد و فارغ دل می ماند به نظر می رسید که امشب درگیر احساسات شده است؛ انگار که پای مساله ای شخصی در میان باشد.

کوله با خود اندیشید : جای هیچ تعجبی نیست! فاش از سر ناچاری به این مورد بازداشت نیاز داره. اخیراً هیأت وزیران و رسانه ها در مورد روش های پرخاشگرانه ی فاش و برخوردهای تندش با سفیران قدرتمند خارجی و ولخرجی هایش برای فن آوری روز بیشتر و بیشتر منتقدانه عمل می کردند. امشب، بازداشت شسته و رفته ی تبعه ای امریکایی دهان منتقدان را می بست؛ مضاف بر آن که باعث می شد چند سال دیگر تامین شغلی داشته باشد و سپس با حقوقِ نان و آب داری بازنشسته شود. کوله با خودش اندیشید فقط خدا میداند فاش چقدر به این مستمری نیاز دارد. شور و شوق او برا ی فن آوری هم در زندگی حرفه ای و هم خصوصی به او صدمه زده بود. شایعه ای در موردش بود که می گفتند فاش چند سال پیش همه پس اندازش را در راه تکنولوژی سرمایه گذاری کرده و همه را از کف داده بود؛ آن طور که حتی مجبور شد از پیراهن تنش بگذرد. آن هم فاش که این قدر به خوش لباسی اهمیت میداد.

امشب، هنوز زمان باقی بود . دخالت عجیب سوفی نوو، گرچه بد موقع، مشکلی جز ئی به حساب می آمد . حالا او رفته و فاش هنوز تاسش را نینداخته بود. هنوز به لنگدان نگفته بود مقتول به زحمت اسم او را روی زمین نوشته است

واکنش آمریکایی به این مدرک خرد و کوچک باید دیدنی باشد.

 یکی از افسران د .س.پی.ژ از آن طرف دفتر صدا زد : فرمانده؟ گمان می کنم باید این تماس رو جواب بدید .

گوشی تلفن در دستش بود و نگران نشان می داد.

- کی هست .

افسر اخم کرد : رییس دایره ی رمزگشایی .

- و ؟

- راجع به سوفی نووست، قربان. گویا مشکلی در بِینه .

فصل پانزدهم

زمانش فرا رسیده بود.

سیلاس از آئودی سیاه که قدم بیرون گذاشت احساس قدرت می کرد. نسیم شبانه ردای گشادش را به خش خش درمی آورد. نشان ههای دگرگونی در راهند. می دانست وظیفه ای که بر عهد هاش نهانده اند بیش از زور به ظرافت نیاز دارد. به همین دلیل اسلحه اش را که هکلرکوخ یواس پی 140 و سیزده تیره بود و استاد برایش فراهم کرده بود داخل ماشین گذاشت.

سلاح مرگبار جایی در خانه ی خدا ندارد.

میدانِ مقابلِ کلیسای بزرگ در این ساعت کاملاً خالی بود. تنها جنبندگانی که کمی آن ورتر از میدان سن سولپیس پرسه می زدند

مشتی فاحشه ی نوجوان بودند که کالای خود را به آخرین جهان گردان رهگذر عرضه می کردند. اندام جذاب و لوندشان حسرت آشنایی را در سیلاس ایجاد کرد. ران هایش بی اختیار منقبض شدند و پابند میخدار تنش را به درد آورد.

شهوت از میان رفت. ده سال میشد که سیلاس از روی ایمانی ریشه دار هر گونه سهل گیری نفسانی را بر خودش حرام کرده بود. این صراط بود. می دانست برای اپوس دئی بسیار ایثار کرده، اما بیش از آن دریافت می داشت. عهد عزوبت و واگذاردن تمامی امتیازات شخصی ایثار چندانی هم به شمار نمی آمد. با در نظر گرفتن فقر و فاقه ی زندگی پیشینش و هراسهای جنسیی که در زندان متحمل شد تجرد دگرگونی خوشایندی بود.

حال که برای اولین بار بعد از بازداشت و انتقال به آندورا به فرانسه برگشته بود حس می کرد سرزمین مادری امتحانش می کند و خاطرات خشونت بار گذشته را در روح رستگاری یافته اش می کاود. به خودش یادآوری کرد: تو تولد دوبار های داشتی. خدمتگزاریش برای خداوند او را امروز ملزم به ارتکاب گناه قتل می کرد و این فداکاریی بود که سیلاس می دانست باید تا ابد در قلبش نگه دارد.

استاد گفته بود پیمانه ی ایمانت به گنجایش رنجی است که تاب می آوری. سیلاس با درد بیگانه نبود. برای شایسته نشان دادن خودش به استاد که سیلاس ایمان داشت اَعمالش را مقام والاتری مقّرر می کند نیز احساس اشتیاق می کرد. زمزمه کرد : کار خدا را انجام می دهم .و به سمت ورودی کلیسا به راه افتاد. 

در سایه ی عظیم درگاه مکثی کرد و نفس عمیقی کشید. تا آن لحظه چندان به کنه عملش و آن چه داخل کلیسا انتظارش را می کشید پی نبرده بود.

سنگ تاج. ما را به سمت هدف غایی مان میبرد.

مشت سفید و شبح گونش را بالا برد و سه بار دق الباب کرد.

چند دقیقه بعد، لولاهای هشتیِ چوبین و بزرگ کلیسا به حرکت افتاد.

فصل شانزدهم

سوفی از خودش پرسید چقدر طول می کشد تا فاش خبردار شود که او از ساختمان خارج نشده است . دیدن لنگدان با آن حال

مستأصل و درمانده این سؤال را برایش پیش آورده بود که آیا اصلا رو در رو کردن او با حقیقت در این گوشه از دستشویی مردانه کار درستی بوده یا نه.

باید چه کار میکردم؟

جسد پدربزرگش را به یاد آورد؛ برهنه و با دست و پایی باز بر روی زمین. زمانی او تمام دنیای سوفی بود، اما امشب در نهایت تعجبش دریافت که حزنی از فقدان او حس نمی کند. ژاک سونیر برایش غریبه بود . تمام رابطه شان آنا در یک شب ماه مارس وقت ی او بیست و دو ساله بود دود شد و بر باد رفت . ده سال پیش. سوفی چند روز زودتر از دانشگاهش در انگلستان برگشت و نادانسته پدربزرگ را در گیر ماجرایی دید که آشکارا نمی بایست می دید. صحنه ای بود که تا به امروز به سختی باورش می کرد.

اگر با چش مهای خودم ندیده بودم...

بیش از آن خجالت زده و بهت زده بود که تلاش دردآلود پدربزرگ را برا ی توضیح دادن تحمل کند و بیرون زد . پولی را که پس انداز کرده بود برداشت و با چند نفر در آپارتمان کوچکی هم اتاق شد. با خود هم عهد کرد هرگز در این مورد با کسی حرف نزند. پدربزرگ بارها تلاش کرده بود با او تماس بگیرد. برایش کارت ارسال کرد، نامه فرستاد، التماس کرد یکدیگر را ببینند تا او توضیح بدهد . چطور توضیح بده؟! سوفی جز یک مرتبه هیچ وقت پاسخ نداد  - آن یک بار هم برای این که بگوید دیگر هیچ وقت به او زنگ نزند یا سعی نکند او را در اماکن عمومی ببیند. می ترسید توضیحش بیشتر از خود رخداد تحمل ناپذیر باشد.

در کمال تعجّب، سونیر هیچ وقت نامه نگاری را قطع نکرد و سوفی تمام نامه های بازنشده در این ده سال را درون کشوی لباسش نگه داشت.

پدربزرگش هرگز درخواست سوفی را زیر پا نگذاشت و به او تلفن نکرد.

تا امروز بعدازظهر.

(سوفی ؟)  

صدایش رو ی پیغام گیر تلفن سخت پیر به گوش می آمد 

(مدت ها به خواسته ات احترام گذاشتم ... برام دردآوره که تماس بگیرم، اما باید با تو صحبت کنم. اتفاق بدی افت.)

سوفی میان آشپزخانه ی آپارتمانش در پاریس ایستاده بود . بعد از ا ین همه سال صدا ی او تنش را می لرزاند و آرامش آن ، سیل شادی های دوران بچگی را با خود می آورد.

(سوفی، خواهش می کنم گوش کن) 

مثل وقتی که او دختربچه بود انگلیسی حرف می زد. در مدرسه فرانسه تمرین کن. خونه انگلیسی . 

(نمیشه همیشه ناراحت بمونی. نامه هایی رو که همه ی این سال ها برات فرستادم نخوندی؟ هنوز متوجه نیستی ؟)

مکثی کرد و ادامه داد : باید صحبت کنیم. خواهش می کنم این یه خواسته ی پدربزرگت رو برآورده کن. با لوور تماس بگیر. فوری. هر دوی ما در خطریم . سوفی به پیغام گیر خیره شد. خطر؟ راجع به چی داره حرف میزنه؟ 

( پرنسس ... ) 

 صدای پدربزرگ لرزشی داشت که سوفی علّتش را درک نمی کرد : میدونم حقایقی رو از تو پنهان کردم و این به قیمت محبت تو به من تموم شد ، اما فقط به خاطر ا یمنی خودت بود ه. حالا باید حقیقت رو بهت بگم . خواهش می کنم . باید در مورد خانواد ه ت حقیقتی رو بهت بگم .

سوفی صدای ضربان قلب خودش را می شنید. خانواده م؟ چهارساله که بود والدینش مردند. اتومبیل آن ها از بالای پل داخل رودخانه ای با جریانی تند سقوط کرد . مادربزرگ و برادر کوچکترش هم داخل ماشین بودند . همه ی خانواده ی سوفی در یک آن از بین رفته بودند و او جعبه ای پر از بریده ی جراید برای اثبات این داستان داشت.

کلمات سونیر موجی از حسرت و آرزو در تنش دواند. خانواده م! در آن لحظه، تصاویر کابوس هایی که بارها در کودکی او را از خواب پرانده بود جلوی چشمانش آمد: خانواده ام زنده ند. دارن میان خونه! اما مثل آن چه در رؤیا می دید تصاویر به بوته ی نسیان سپرده می شدند.

 خانواده ات مردند، سوفی . نمیان خونه.

صدای پدربزرگ رو ی پیغام گیر ادامه داد : چند سال منتظر موندم تا بهت بگم. منتظر فرصت مناسب بودم. اما حالا فرصتم تموم شده . به محض این که پیغام رو گرفتی با من تماس بگیر. شب این جا منتظر میمونم. هر دوی ما در خطریم. خیلی چیزها هست که باید بدونی

پیغام پایان گرفت.

سوفی چند دقیقه ای لرزان و خاموش ایستاد و به پیغام فکر کرد . فقط یک امکان معقول می نمود و نیت واقعی سونیر به تدریج برایش معلوم شد.

این حرف ها دام بود.

بدیهی بود پدربزرگ ناامیدانه می خواست او را ببیند و برای این هم که شده بود به هر وسیله ای متوسل می شد . نفرتش از آن مرد ریشه دارتر شد . پنداشت که شا ید پیرمرد رو به مرگ بوده و به هر بهانه ای که توانسته چنگ زده تا برای آخرین بار او را ببیند. پس انتخاب عاقلانه ای کرده بود.

خانواده ام.

حالا که در تاریکی دستشویی مردانه ی لوور ایستاده بود انعکاس صدای روی پیغام گیر را می شنید. سوفی، هر دوی ما در خطریم . با من تماس بگیر.

با او تماس نگرفته بود . حتی تصمیم هم نداشت چنین کند . حال، با این اوصاف ، به تردید اولیه اش ظن برده بود . پدربزرگش در موزه ی خودش به قتل رسیده و روی زمین رمزی را یادداشت کرده بود.

یک رمز برای او. از این بابت مطمئن بود.

سوفی علی رغم این که معنایش را نمی فهمید، مطمئن بود ماهیت رمزی بودن پیغام هم دلیلی بر اثبات این موضوع است . ذوق و استعداد سوفی برای رمزنگاری ثمره ی بزرگ شدن در دامان ژاک سونیر بود. خود سونیر هم شیفته ی رمز و بازی با کلمات و معما بود . چه یکشنبه ها که همه ی وقتمون رو برای بازیهای رمزی و حل جدول روزنامه ها صرف نکردیم!

وقتی سوفی دوازده سالش بود تمام جدول لوموند را بدون کمک حل می کرد. پدربزرگ کمک کرد تا در حل جدول های انگلیسی و معماهای ریاضی و رمزهای جانشین هم پیشرفت کند . سوفی همه ی آن ها را با ولع می بلعید. سرانجام شور و شوقش را با شروع به کار به عنوان رمزنگار برای پلیس قضایی بدل به حرفه کرد.

امشب، آن رمزنگار درونِ سوفی مجبور بود به قابلیت و کفایت پدربزرگ اقرار کند و احترام بگذارد. او صرفاً با استفاده از رمزی ساده دو نفر غریبه را درگیر یک ماجرا کرده بود - سوفی نوو و رابرت لنگدان.

سؤال این بود که چرا؟

متأسفانه، سوفی از نگاه مات و متحیر لنگدان می فهمید که این آمریکایی هم چیزی بیش از او در مورد انگیزه های پدربزرگ برای ملاقات آن دو نمی داند.

دوباره تأکید کرد: شما و پدربزرگم قصد داشتید با هم ملاقات کنید. اما در مورد چی ؟

لنگدان که حیران به نظر می رسید گفت : منشی اش قرار رو تنظیم کرد . هیچ دلیلی هم ارائه نداد . من هم نپرسیدم. خیال کردم شنیده در مورد شمایل نگاری پگانی در کلیسای جامع فرانسه سخنرانی دارم، موضوع توجهش رو جلب کرده و با خودش گفته بد نیست به بهانه ی یه نوشیدنی بعد از سخنرانی همدیگه رو ببنیم .

سوفی نمی پذیرفت. بی ربط بود . پدربزرگش بیش از هر کسی در جهان در مورد شمایل نگاری پگانی می دانست . از این گذشته، او مردی سخت منزو ی بود، نه کسی که بتواند گاه و بیگاه با هر استاد آمر یکایی که از راه می رسد گپ بزند ؛ مگر ا ین که پای موضوع مهمی در میان باشد.

 سوفی نفس عمیقی کشید و کمی بیشتر تأمل کرد : پدربزرگم امروز بعد از ظهر با من تماس گرفت و گفت من و اون هر دو در خطریم. حالا میتونید حدس بزنید چی میخواسته بگه ؟

چشمان لنگدان از نگرانی سرشار شد : نه. اما با در نظر گرفتن اتفاقات ....

سوفی با سر تصد یق کرد . با در نظر گرفتن وقایع امشب اگر دچار ترس نمی شد ابله بود . با احساس خستگی شدیدی به سمت پنجره ی تخت انتهای دستشویی گام برداشت و در سکوت از خلال شبکه ی آژیر جاسازی شده در پنجره به بیرون خیره شد . دست کم دوازده متر بالاتر از سطح زمین بودند.

آهی کشید و به چشم انداز خیره کننده ی پار یس نگاه کرد . سمت چپ، آن طرف رود سن، برج ایفل غرق در نور می درخشید؛ مقابلش طاق نصرت قرار داشت و سمت راست بر فراز بلند ی پرشیب مون مارتره ، گنبد آرابسک ساکره کور که سنگ های جلا داده اش به سان حریمی قدسی سپید و پرتلالو مینمود.

این جا در غربی ترین گوشه ی جناح دنون، بزرگراه شمالی - جنوبی میدان کاروسل هم تراز باد یوار بیرون لوور و تنها به فاصله ی پیاده رویی باریک رد می شد. آن پایین، کاروان همیشگی کامیون های حمل و نقل شبانه به انتظار تغییر چراغ راهنمایی ایستاده بودند .

چراغ های روشنشان انگار با تمسخر به سوفی چشمک می زدند.

 لنگدان دنبال او آمد و گفت : من نمیدونم چی بگم . مسلماً پدربزرگتون قصد داشته چیزی به ما بگه . متأسفم که کمک چندانی از

دستم ساخته نیست

سوفی پشت به پنجره کرد . تأسف صادقانه ای در صدا ی بم لنگدان حس می کرد. او با وجود تمام مشکلات پیرامونش آشکارا در صدد کمک به او بود . اندیشید معلم درون او. و به یاد اعمالی افتاد که د .س.پی.ژ بر ای تحریک مظنون انجام می داد. این کاری همیشگی بود که تنفر را برمی انگیخت و راه به جایی نمیبرد.

اندیشید: ما در این مورد مشترک هستیم.

به عنوان رمزنگار، سوفی زندگیش را وقف بیرون کشیدن معنا از اطلاعات بی معنی کرده بود . امشب بهترین حدسی که می زد این بود که رابرت لنگدان - حتی ناخودآگاه - اطلاعاتی حیاتی در اختیار دارد . پرنسس سوفی، رابرت لنگدان را پیدا کن. پیغام پدربزرگ از این واضح تر نمی شد. سوفی باید زمان بیشتری با لنگدان می گذراند. زمان برای فکر کردن . زمان برای هویدا کردن این راز. بدبختانه، وقت رو به پایان بود.

به لنگدان خیره شد و تنها حقّه ای را که می توانست سوار کرد : بزو فاش هر لحظه ممکنه شما رو به زندان موقت بفرسته . میتونم شما رو از موزه خارج کنم، اما باید الان دست به کار بشیم .

چشمان لنگدان گشاد شد : از من میخوای فرار کنم ؟

- عاقلانه ترین کاریه که میتونید انجام بد ید. اگر بگذارید فاش شما رو زندانی کنه چند هفته رو با ید توی زندان فرانسه سر کنید تا د.س.پی.ژ و سفارت امر یکا برای انتخاب دادگاهی که به پرونده ی شما رسیدگی کنه به توافق برسند . اما اگر الان شما رو از ا ینجا خارج کنیم و برید سفارت، دولتتون شما رو حمایت میکنه و من هم در این فاصله ثابت می کنم شما دخالتی در قضیه ی قتل نداشتید .

 به نظر نمی رسید این حرف ها لنگدان را حتی اندکی قانع کرده باشد : فراموش کن! فاش یه ارتش دم هر در گذاشته! حتی اگر بدون این که به ما شلیک کنند خارج بشیم فرار فقط من رو مجرم جلوه میده. باید به فاش بگید پیغام روی زمین خطاب به شما بوده و اسم من به عنوان متهم اونجا نیست .

 سوفی با عجله گفت : این کار رو می کنم، اما بعد از این که شما به سلامت در سفارت امریکا باشید. فقط یک کیلومتر با ا ین جا فاصله داره. ماشین من بیرون موزه ست. صحبت کردن با فاش این جا خطرناک تر از قماره . متوجه نیستید؟ فاش امشب مأموریتش رو این میدونه که ثابت کنه شما مجرم هستید . تنها دلیلی که بازداشت شما رو به تعویق انداخته اینه که مترصده شما خطایی بکنید تا ادعاش رو محکم تر کنه .

- حرفی نیست! خطایی مثل فرار باید انجام بدم .

تلفن همراه داخل جیب سوفی ناگهان شروع به زنگ زدن کرد. احتمالاً فاش بود. سریع تلفن را بیرون آورد و خاموش کرد.

 با شتاب گفت : آقای لنگدان، با ید سؤال آخر رو ازتون بپرسم .  و کل آینده ات ممکنه به اون بستگی داشته باشه . نوشته ی روی زمین به طور قطع نشونه ی جرم شما نیست؛ اما فاش به تیم ما گفته مطمئنه شما مردی هستید که اون دنبالش میگرده . میتونید دلیل دیگه ای پیدا کنید که اون رو قانع کرده باشه شما مجرمید ؟

لنگدان چند لحظه سکوت کرد : هیچی .

سوفی آه کشید. یعنی فاش داره دروغ میگه. چرایش را نمی دانست، ولی در حال حاضر مسأله ی مهمی نبود . موضوع این بود که بزو فاش می خواست به هر قیمتی امشب رابرت لنگدان را پشت میله ها بیندازد. سوفی هم با لنگدان کار داشت و ا ین د وراهی تنها یک نتیجه گیری منطقی برایش باقی می گذاشت.

باید لنگدان رو ببرم سفارت امریکا.

به طرف پنجره چرخید و دوباره از میان پنجره به منظره ی سرگیجه آور پایین خیره شد . پریدن از ا ین جا در بهترین حالت هر دو پا ی لنگدان را ناقص می کرد.

با این همه، سوفی تصمیمش را گرفت.

چه می خواست و چه نمیخواست، رابرت لنگدان باید از لوور فرار می کرد.

فصل هفدهم

 ناباوری در چهره ی فاش موج می زد : منظورت چیه که جواب نمیده؟ مگه به تلفن همراهش زنگ نمی زنی؟ مطمئنم که تلفن دستشه .

چند دقیقه بود که کوله میکوشید با سوفی نوو تماس بگیرد : شاید باتریهاش تموم شده یا زنگ تلفن رو قطع کرده .

صحبت با مسئول رمزنگاری هم فاش ر ا پریشان تر کرده بود . پس از قطع تلفن، چند گام به سمت کوله برداشته بود و از او خواسته بود که سرکار نوو را پیدا کند. حالا هم که کوله موفق نمیشد، مثل شیری اسیر قفس به خود میپیچید.

کوله خطر را به جان خرید و پرسید : چرا از رمزنگاری تماس گرفتند ؟

فاش چرخی زد : برای این که بگن منظور از رمز رو نفهمیدند .

- همین .

- نه! گفتند که اعداد کنار دست سونیر دنباله ی فیبوناچی بوده، اما به نظرشون این عددها بی معنیند .

کوله گیج شده بود : مگه اونها سرکار نوو رو نفرستاده بودند که همینها رو به ما بگه .

فاش سرش را به نشانه ی نفی تکان داد : اونها نوو رو نفرستاده بودند .

- چی ؟

- اون طور که مسئول دایره می گفت طبق دستور من اون همه ی گروهش رو احضار کرد تا عکس های ماجرا رو بهشون نشون بده . وقتی سرکار نوو میرسه، نگاهی به عکس های سونیر میندازه و بدون یک کلمه حرف دفتر رو ترک میکنه . مسئول گفت که از علت رفتار اون سؤال نکرده. چون که مشخص بوده عکسها نوو رو ناراحت کردند .

- ناراحت؟ مگه تا به حال عکس مرده ندیده بوده ؟

 فاش تأمل کرد : من از این قضیه خبر نداشتم . به گمانم مسئول دایره هم تا وقتی که یکی از همکارهاش نگفته بود نمیدونست . انگار سوفی نوو نوه ی ژاک سونیر بوده .

تعجبی نداره که عکسها ناراحتش کردند. کوله به زحمت تصور چنین تصادف تأسف باری را به ذهن راه می داد؛ زن جوان باید اسراری را هویدا می کرد که یکی از اعضای مرده ی خانواده نوشته است . با این همه، کارهایش بی معنی می نمود .

- اما اون هم گفت عددها دنباله ی فیبوناچیند. به خاطر این که اومد اینجا و به ما گفت. نمی فهمم چرا باید دفتر رو ترک کنه و به هیچ کس نگه که از موضوع سر در آورده .

کوله فقط یک داستان را برای توجیه این همه کار آزاردهنده تصور می کرد: سونیر به این امید رمزی عددی را رو ی زمین نوشته که فاش رمزنگارها را هم در تحقیقات دخیل کند و به این شکل، پای نوه ی خودش هم به قضیه باز شود. آیا در بقیه ی پیغام هم مثل آغازش به نوعی نوه اش را مخاطب قرار داده بود؟ لنگدان چطور در این میان جا میگرفت؟

پیش از آن که کوله بتواند بیشتر در این مورد تعمق کند، آژیری سکوت موزه ی متروک را شکاند. به نظر می رسید صدای زنگ آژیر از داخل گراند گالری می آید.

یکی از افسرها از مرکز امنیتی لوور می دوید و فریاد می کشید : زنگ خطر!

فاش به سمت کوله چرخید و گفت : لنگدان کجاست ؟

 کوله به سرخیِ چشمک زنِ لپ تاپش اشاره کرد و گفت : هنوز توی دستشوییه ! باید پنجره رو شکسته باشه ! کوله می دانست لنگدان نمی تواند چندان دور شود . علی رغم آن که طبق دستورالعمل آتش نشانی پاریس، پنجره های اضطراری مورد نیاز در ارتفاع پانزده متری ساختمان های عمومی باید به آسانی شکسته شوند، خروج از پنجره ی طبقه ی دوم لوور بدون کمک قلاب و نردبان خودکشی بود . افزون بر آن، هیچ درخت یا سبزه ای در انتهایِ غربی جناحِ دنون نبود تا ضربه گیر سقوط از آن فاصله باشد. درست زیر پنجره ی آن دستشویی، میدان دولاینه ی کاروسل چند متری تا دیوار بیرونی فاصله داشت. کوله با تعجب فریاد زد : خدایا! داره میره سمت لبه ی پنجره .

فاش زودتر به راه افتاده بود . به سرعت از دفتر بیرون زد و در همان حال هفت تیر مانورهین ام .آر 93 اش را از جلد چرمی شانه اش بیرون آورد.

کوله با آشفتگی بر روی نمایشگر دید که لکه ی چشمک زن به لبه ی پنجره رسید و سپس کاری سخت پیشبینی ناپذیر انجام داد. لکه به بیرون محیط ساختمان حرکت کرد. چی شد؟ لنگدان روی لب هست یا ....

(خدایا !) و از فرط تعجب سراپا ایستاد . لکه بیشتر و بیشتر از دیوار فاصله می گرفت. علامت کمی لرزید و بعد ده متر آن سوتر از ساختمان توقفی ناگهانی کرد.

کورکورانه با دگمه ها ور رفت، نقشه ی خیابان های پاریس را آورد ، مکان یاب را دوباره تنظیم کرد . بعد زوم کرد و موقعیت دقیق علامت را دید. 

دیگر حرکت نمیکرد.

علامت بی تکان وسط میدان کاروسل افتاده بود.

لنگدان پریده بود.

فصل هجدهم

فاش به سرعت در گراند گالری می دوید و رادیوی کوله در میان سر و صدای آژیر فریاد می کشید.

 کوله جیغ می کشید : پرید! علامت روی میدان کاروسله ! بیرون پنجره ی دستشویی ه ا! اصلاً حرکت نمیکنه ! گمان کنم لنگدان خودکشی کرده .

فاش این ها را می شنید، اما برایش اهمیتی نداشتند . به دویدن ادامه داد . سرسرا بی پایان به نظر می رسید. از کنار جسد سونیر گذشت و نگاهش به پارتیشن های انتهای جناح دنون افتاد. صدای آژیر حالا بلندتر به گوش میرسید.

کوله دوباره پشت رادیو فریاد م یزد : وایسا! داره حرکت میکنه! زنده ست. لنگدان داره حرکت میکنه !

فاش به دویدن ادامه داد و با هر قدمش ناسزایی را نثار سرسرای طولانی میکرد.

کوله هنوز فریاد می کشید : لنگدان حالا سریع تر حرکت میکنه ! داره به سمت انتهای کاروسل میدوه . هِی... سرعت گرفته . خیلی سریع حرکت میکنه .

فاش به پارتیشن ها رسید. مارپیچِ راهش را طی کرد، دستشویی را دید، بعد به سمت آن دوید.

صدای واکی تاکی به دشواری در میان آژیر شنیده میشد : باید سوار ماشین شده باشه! گمان کنم توی ماشینه! نمیتونم .

بالاخره فاش با هفت تیر کشیده به دستشویی مردان رسید . آژیر صدای کوله را در خود بلعید . از صفیر تیز و نافذ آژیر روی خود را در هم کشیده بود و در همان حال محوطه را میگشت.

محوطه خالی بود و کسی در دستشویی به چشم نمی خورد. چشمان فاش فوراً به سوی پنجره ی شکسته ی انتهای سرسرا چرخید تا دهانه ی پنجره دوید و از روی لبه، بیرون را نگاه کرد . لنگدان دیده نمی شد. در مخیله ی فاش نمی گنجید کسی مخاطره ی چنین نمایشی را بپذیرد. قطعاً اگر او چنین فاصله ای را پریده بود، به شدت آسیب میدید.

آژیر سرانجام از صدا افتاد و صدای کوله را دوباره میشد از واکی تاکی شنید.

- به سمت جنوب حرکت میکنه... سرعت گرفت... از سن رد شد؛ رسید پل کاروسل .

فاش نگاهی به سمت چپش انداخت . تنها وسیله ی نقلیه ی روی پل تریلر حمل و نقل کابین داری بود که به سمت جنوب می رفت و از لوور دور می شد. بررنتی پلاستیکی و ضدآب اتاقک روباز تریلر را پوشانده بود که آن را مانند ننویی بزرگ ساخته بود . فهمیدن ماجرا لرزه ای را بر تن فاش دواند. احتمالاً آن تریلر تنها لحظاتی پیش درست زیر پنجره پشت چراغ قرمز ایستاده بود.

فاش به خود گفت احمقانه ریسک کرد. لنگدان به هیچ وجه نمی دانست بار تریلر چیست . چه می شد اگر فولاد حمل می کرد؟ یا

سیمان؟ یا حتی زباله؟ پرش پانزده متری؟ کار احمقان های بود.

کوله گفت : لکه دور زد. به سمت راست، روی پل سن - پِره !

مطمئناً، تریلر که پل را رد کرده بود سرعتش را کم کرده و روی پل سن - پِره پیچیده بود . فاش اندیشید به درک! تعجب زده، تریلر را دید که سر پیچ از دید ناپدید شد . کوله زودتر با رادیو به افسرها اعلام کرده بود تا از محدوده ی لوور بیرون بکشند و تریلر را با ماشین پلیس تعقیب کنند . در همان حال، پیوسته موقعیت در حال تغییر تریلر را می گفت؛ کارش بیشتر به گزارش لحظه به لحظه ی عجیب و غریبی شباهت داشت.

فاش می دانست کار تمام شده. افراد او تا چند دقیقه ی دیگر تریلر را محاصره میکردند و لنگدان نمی توانست جایی بگریزد.

 هفت تیر را سر جایش گذاشت و از دستشویی بیرون آمد و به کوله بی سیم کرد : ماشینم رو آماده کن ! میخوام موقع دستگیریش اونجا باشم .

فاش که گراند گالری را دوباره طی میکرد با خود می اندیشید آیا لنگدان از سقوط جان سالم به در برده است یا نه.

اهمیت چندانی نداشت.

لنگدان فرار کرد. متهم و به همان اندازه مجرم.

تنها پانزده متر آن طرف تر از دستشویی، لنگدان و سوفی در تاریکی گراند گالری ایستاده بودند و کمرهایشان را به یکی از

پارتیشن هایی چسبانده بودند که سرویس را از دید گالری مخفی می ساخت. به زحمت کوشیده بودند تا خودشان را پیش از آن که فاش از کنارشان بگذرد و با اسلحه ی کشیده به دستشویی ها وارد شود پنهان کنند.

این شصت ثانیه ی آخر صرفا برای رد گم کردن بود.

لنگدان در دستشویی مردانه ایستاده بود و نمی خواست از مجازات گناهی بگریزد که مرتکب نشده بود . تا این که سوفی به تدریج جلو رفت و از میان پنجره ی تخت به بیرون نگریست و شبکه ی آژیرهای تنیده در آن را بررسی کرد . سپس نگاهی به خیابان زیر پنجره انداخت، انگار که بخواهد فاصله ی سقوط را اندازه گیری کند.

سوفی گفت : با یک کم کمک میتونیم از ای نجا بریم بیرون .

کمک؟ با خاطری ناآسوده به به بیرون نگاه کرد.

از بالادست خیابان، هجده چرخی بزرگ به سمت چراغ قرمز زیر پنجره می آمد. برزنتی آبی رنگ و آزاد و سست ر ا روی بار سنگین کامیون کشیده بودند. لنگدان امیدوار بود سوفی به آن چیزی که به نظر می رسید فکر نکند.

- سوفی! امکان نداره من بتونم بپّرم .

- ردیاب رو بنداز بیرون .

لنگدان با گیجی و آشفتگی جیبش را جستجو کرد تا این که سرانجام قرص فلزی و کوچک را یافت . سوفی آن را گرفت و با گام های بلندی به سمت سرشویی ها رفت . قالب صابون بزرگی را چنگ زد، ردیاب را روی آن گذاشت ، با انگشتِ شستَش آن ر ا به داخل قالب فشار

داد. قرص که به قالب فرو رفت سوراخ را با نوک انگشتانش بست و جای آن را در قالب صابون محکم کرد.

سوفی صابون را به دست لنگدان داد و سطل زباله ی استوان های و سنگینی را از زیر سرشوی یها بیرون کشید. پیش از آن که لنگدان

اعتراضی بکند، سوفی به سمت پنجره دوید و سطل را مانند دژکوبی بالا گرفت. تَه سطل را به وسط پنجره کوبید و شیشه را شکست.

صدای چندین دسیبل آژیر گوشخراش همه جا پیچید.

 سوفی فریاد کشید :  صابون رو بده من ! صدایش به زحمت در میان آژیر شنیده م یشد.

لنگدان قالب را در دستان او چپاند.

سوفی قالب صابون را در دست گرفته بود و از میان شیشه ی شکسته، تریلر هجده چرخِ زیر پنجره را می دید که هنوز ایستاده بود. هدف به اندازه ی کافی بزرگ بود - برزنتی پهن و ساکن که کمتر از سه متر از دیوار فاصله داشت. رنگ چراغ های راهنمایی که عوض می شدند،سوفی نفس عمیقی کشید و قالب صابون را آرام به درون سیاهی شب پرتاب کرد.

صابون روی کامیون افتاد و بر لبه ی برزنت فرود آمد و درست زمانی که چراغ سبز شد آرام وسط بارها لغزید.

سوفی گفت : تبریک میگم! تو همین الان از لوور فرار کردی !

از دستشویی مردان گریختند و فاش که از کنارشان گذشت میان سایه ها پناه گرفتند.

حال با خاموشی آژیر لوور، لنگدان آژیر ماشین های د .س.پی.ژ را می شنید که از لوور دور می شدند. هجرت پلیسها. فاش به همان اندازه شتاب داشت و به همین دلیل گراند گالری را بی نگهبان گذاشته بود.

سوفی گفت : یه راه پلّه ی اضطراری پنجاه متر اون طرف تر داخل گراند گالری هست . حالا که نگهبان ها دور و ور رو خالی کردند میتونیم از ای نجا بریم بیرون .

لنگدان تصمیم گرفت آن شب دیگر هیچ حرفی نزند. سوفی نوو حرف های هوشمندانه ی بیشتری در چنته اش داشت.

فصل نوزدهم

شایع است کلیسای سن سولپیس خارق العاده ترین گذشته را در میان ابنیه ی پاریس دارد . کلیسا را بر مخروبه ی معبد باستانی

ربه النوع مصر ی، ایزیس، ساخته اند و رد پا ی معمار ی نوتردام در هر وجب از آن خودنمایی می کند. این حرم قدسی میزبانِ مراسم غسلِ تعمید مارک ی دِ ساد و بودلار و نیز مراسم ازدواج و یکتور هوگو بوده است . حوزه ی علمیه ی وابسته به آن نیز تاریخ مستندی دال بر فعالیت های غیرمتعارف دینی دارد و زمانی مکان جلسات مخفیانه ی چندین انجمن سری به شمار می رفت.

امشب شبستانِ غارمانند کلسیای سن سولپیس مانند مقبره ای ساکت می نمود. تنها نشانه ی حیات در آن رایحه ی خفیف بخوری بود که از مراسمِ عشاءِ ربانیِ آن روز عصر به جا مانده بود . خواهر ساندرین که سیلاس را به داخل کلیسا راهنما یی می کرد ناراحتی زیادی در رفتارش به چشم میخورد. سیلاس تعجبی نمی کرد. به معذب بودن مردم از ظاهرش خو کرده بود.

گفت : شما آمریکایی هستید ؟

سیلاس پاسخ داد : فرانسه به دنیا اومدم، در اسپانیا نامگذاری شدم، حالا هم در ایالات متحده درس میخونم .

خواهر ساندرین که زنی ریزاندام با چشمانی آرام بود سری تکان داد : شما هیچوقت سن سولپیس رو ندیده بودید ؟

- فهمیدم که این فی نفسه اشتباهست .

- کلیسا توی روز زیباتره .

- اطمینان دارم. با این همه، سپاسگزارم که امشب این فرصت رو برای من فراهم کردید .

- رییس کلیسا این طور خواست. مسلماً دوستان متنفذی دارید .

سیلاس با خود اندیشید: حتی از تصورت خارج است.

همان طور که به دنبال خواهر ساندرین راهروی اصلی را طی می کرد سادگی آن حرم قدسی شگفت زده اش کرد. برخلاف نوتردام با دیوارنگاره های رنگارنگ و محراب مذهب و چوب گرم، سن سولپیس سرد و خشک بود و فضا ی زاهدانه ی کلیساهای جامع اسپانیا را به یاد می آورد. نبود تزیینات هم در آن فضای داخلی را گسترده تر نشان می داد. سیلاس به تاق قوسی و سربه فلک کشیده و طرح راه راه آن نگریست و به نظرش رسید که بدنه ی واژگون کشتی کوه پیکری بالای سرش است.

با خود اند یشید چه استعاره ی مناسبی. عن قریب بود که کشتی اخوت الی الابد واژگون شود . مشتاق شروع کار بود و آرزو می کرد خواهر ساندرین تنهایش بگذارد . زن کوچکی بود که سیلاس به آسان ی از عهد ه اش بر می آمد، اما عهد بسته بود جز به وقت ناچاری از زور استفاده نکند. این زن در کسوت روحانیت است. گناه از او نیست که اخوت کلیساش رو برای اختفای سنگ تاج انتخاب کرده. نباید به گناه دیگران مجازاتش کرد.

- شرمسارم خواهر که به خاطر من بیدار شدید .

- هیچ ایرادی نداره . شما مدت کوتاهی در پاریس هستید. نباید سن سولپیس رو از دست بدید. بیشتر به تاریخ کلیسا علاقمندید یا به معماری اون ؟

- حقیقتش خواهر، علایق من بیشتر روحی هستند .

خنده ی دلپذیری کرد و گفت : نیازی به گفتن نبود. فقط می خواستم بدونم باید از کجا گشت رو شروع کنیم .

چشمان سیلاس روی محراب بی حرکت مانده بود : گشت لازم نیست. مهربانی رو به نهایت رسوندید؛ خودم میتونم که گشتی بزنم .

- مشکلی نیست. من هم که بیدارم .

سیلاس ایستاد. به اولین نیمکت رسیده بودند و محراب فقط پانزده متر از آن ها فاصله داشت . تمام هیکل بزرگش را به طرف اندام کوچک زن چرخاند و وقتی زن در چشمان قرمز او خیره شد سیلاس عقب نشینی را در نگاهش دید.

- اگر حمل بر گستاخی نمی کنید خواهر من عادت ندارم در خانه ی خدا صرفا گردش کنم. از نظر شما ایرادی داره اگر قبل از دیدن اطراف زمانی رو در تنهایی به عبادت بگذرونم

خواهر ساندرین اکراه داشت : اوه مسلمه که نه. انتهای کلیسا منتظر شما میمونم .

 سیلاس دستش را به نرمی، اما با سنگینی روی شانه ی ساندرین گذاشت و به او زل زد : خواهر، من در حال حاضر هم از بیدار کردن شما احساس گناه می کنم. بیدار نگه داشتن شما دیگه بیش از تحمله. خواهش می کنم به تختتون برگردید. خودم میتونم به تنهایی از حرم قدسی شما بهرهمند بشم و بعد از این جا برم .

ساندرین معذب می نمود : مطمئیند احساس تنهایی نمی کنید ؟

- ابداً. عبادت لذتی شخصیه .

- هر طور میل شماست .

سیلاس دستش را برداشت و گفت : خوب بخوابید خواهر. رحمت خدا همراه شما .

- همین طور هم شما .

 ساندرین که به سمت پل هها می رفت سیلاس گفت : لطفاً مطمئن بشید که در پشت سرتون بسته بشه .

- حتماً .

نگاهش کرد تا بالای پله ها از دید محو شد. سپس برگشت و کنار اولین نیمکت زانو زد. پابند خاردار در پایش فرو رفت.

خدای عزیز، کرده ی امروزم را به تو پیشکش میکنم...

خواهر ساندرین در تاریکیِ جایگاه کر، بالای محراب به کمین نشست و در سکوت از خلال نرده ها به راهب رداپوش خیره شد که به تنهایی زانو زده بود . وحشتی که ناگهان در وجودش دویده بود خاموش ماندن را دشوار می کرد . یک آن اندیشید که مبادا این بازدیدکننده ی مرموز همان دشمنی باشد که در موردش هشدار داده بودند و امشب می بایست دستورهایی را اجرا می کرد که همه ی این سال ها پنهان داشته بود. تصمیم گرفت در تاریکی بماند و تک تک حرکات او را دنبال کند.

فصل بیستم

لنگدان و سوفی بی سر و صدا از تاریکی بیرون آمدند و به سمت راهروی خالی گراند گالری و پلکان خروج اضطراری به راه افتادند.

همان طور که می رفتند، لنگدان احساس می کرد در تاریکی در حال حل معما است. تازه ترین نمود این راز نگران کننده ترینش بود : فرماند هی پلیس قضایی میخواد برای من پرونده ی قتل درست کنه.

زمزمه کرد : به نظر شما ممکنه فاش اون پیغامِ روی زمین رو نوشته باشه ؟

سوفی حتی سرش را برنگرداند و گفت : غیرممکنه .

لنگدان چندان مطمئن نبود : خیلی مشتاق بود تا من رو مجرم جلوه بده . شاید گمان کرده نوشتن اسم من روی زمین میتونه به پرونده اش کمک کنه .

- دنباله ی فیبوناچی ؟ پی.اس.؟ داوینچی و نمادگرایی های رب النوع؟ باید کار پدربزرگم باشه .

لنگدان می دانست که حق با اوست . نمادگرایی سرنخ ها با هم کاملاً سازگار بود - ستاره ی پنج پر، مرد ویترووین، داوینچی، ربه النوع ،حتی دنباله ی فیبوناچی . شمایل شناس ها به این می گفتند مجموعه ی منسجم نمادین. همگی آن ها با گرهی کور و ناگشودنی به هم پیوند خورده بودند.

 سوفی اضافه کرد : و تلفن امروز عصرش به من . گفت باید چیزی رو بهم بگه . مطمئنم پیامش از لوور آخرین تلاشش برا ی گفتن مسأله ی مهمی به من بوده. مسأله ای که تصور کرده شما میتونید در فهمش به من کمک کنید .

لنگدان اخم کرد ! آرزو داشت معنای پیام را درک می کرد. هم برای سوفی خوب بود و هم برا ی خودش . اوضاع از زمانی که برا ی اولین بار رمز را دید به مراتب بدتر شده بود . پرش دروغینش از پنجره ی دستشویی

وجهه اش را نزد فاش بهبود نمی بخشید. شک داشت فرمانده ی پلیس فرانسه بتواند تعقیب و بازداشت قالب صابون را صرفا شوخی تلقی کند.

سوفی گفت : خروجی اون قدرها دور نیست .

- به نظر شما اعداد نوشته شده در رمز به نحوی به حل بقیه اش کمک میکنه .

لنگدان زمانی روی دست نوشته های بِیکن  کار کرده بود که شامل کتیبه ای می شد که در آن چند خط رمز سرنخ حل بقیه ی نوشته بود.

- تمام شب راجع به اعداد فکر کردم . جمع بستن، تقسیم، حاصل ضرب . هیچی پیدا نکردم . از نظر ریاضی اونها رو تصادفی چیده.خزعبلات رمزشناسی .

- و با این حال همه اونها عضو دنبال هی فیبوناچی هستند. نمیتونه اتفاقی باشه .

- اتفاقی نیست. استفاده از اعداد فیبوناچی روش پدربزرگم برا ی جلب توجه من بوده - مثل نوشتن پیغام به انگلیسی، یا درآوردن خودش به شکل اثر هنری مورد علاقه ی من، یا کشیدن یه ستاره ی پنج پر روی خودش. همه ی این ها برای جلب توجه من بوده

- ستاره ی پنج پر برای شما معنایی داره ؟

- بله. فرصت نشد براتون بگم . زمان بچگی ستاره ی پنج پر نماد خاصی بین من و پدربزرگم بود. عادت داشتیم برای سرگرمی تاروت بازی کنیم. نشانه ی من همیشه از خال ستاره ی پنج پر بود. مطمئنم دست من رو از قبل میچید، اما ستاره ی پنج پر شوخی بین ما شده بود .

لنگدان به خود لرزید. اونها فال تاروت میگرفتند؟ این بازی ایتالیایی از قرون وسطی چنان مملو از نمادپردازی های رافضانه و پنهانی بود که لنگدان در دست نویس کتاب جدیدش یک فصل تمام را به آن اختصاص داده بود . بیست و دو کارت تاروت نام هایی مانند پاپ زن و امپراتریس و ستاره داشت. در اصل، تاروت را برای انتقال اندیشه ها و مکاتبی ابداع کردند که کلیسا ممنوع شان کرده بود . امروزه،خصوصیات استعاری و رمزآلود تاروت را فالگیرها منتقل می کردند.

خالِ نشانه یِ تاروت برای الوهیت مادینه ستاره ی پنج پر بود. لنگدان اندیشید که اگر سونیر در دسته ی ورق نوه اش برای تفریح دست می برده، ستاره ی پنج پر انتخاب مناسبی برای این شوخی بوده است.

به پلکان خروج اضطراری رسیدند. سوفی با دقت در را هل داد تا باز شود . هیچ آژیر خطری به صدا نیامد. فقط درهای خروجی دزدگیر داشتند. سوفی لنگدان را از میان پلکانی پر پیچ و خم پایین می برد. هر لحظه بر سرعت خود می افزودند.

لنگدان با عجله پشت او می رفت : وقتی که پدربزرگتون از ستاره ی پنج پر می گفت به پرستش الهه یا هیچ نشونه ی بیزاری از کلیسای کاتولیک اشاره نکرد ؟

سوفی سرش را تکان داد : من بیشتر به ریاضیات مسأله علاقه داشتم. به نسبت الهی ، فی ، دنباله ی فیبوناچی، و از این جور چیزها .

لنگدان تعجب کرده بود : پدربزرگتون فی رو بهتون یاد داد ؟

سوفی با دستپاچگی گفت : البته. نسبت الهی. راستش عادت داشت به شوخی بگه من نیمه الهی ام... به خاطر حروف اسمم .

لنگدان یک لحظه فکر کرد و بعد ناله ای کرد و این چنین اعلام کرد منظورش را فهمیده است.

س- و- فی.

پایین که می رفتند، ذهن لنگدان دوباره به فی مشغول شده بود . تازه متوجه شد نشانه هایی که سونیر به جا گذاشته بسیار منسجم تر از آنی است که ابتدا تصور می کرد.

داوینچی... دنبال هی فیبوناچی... ستاره ی پنج پر.

همه ی این ها به شکلی باورنکردنی و با مفهومی واحد چنان با تار یخ هنر پیوند خورده بودند که لنگدان چندین جلسه کلاس را صرف آن ها می کرد.

فی.

ناگاه حس کرد به هاروارد برگشته و در کلاس نمادپردازی در هنر ایستاده است و اعداد مورد علاقه اش را روی تخته می نویسد. 

1/618

برگشت تا خیل شاگردان مشتاق را ببیند : کی میتونه بگه این عدد چیه ؟

یک دانشجوی بلندقد ریاضی از انتهای کلاس دستش را بلند کرد و گفت : عدد فی .

و آن را فیی تلفظ کرد.

- آفرین استتنِر. میخوام همگی با فی آشنا بشید .

استتنر با خنده اضافه کرد : با عدد پی اشتباه نشه. ما ریاضی دان ها میگیم: فی فقط دو تا نقطه از پی راحت تره .

لنگدان خندید، اما به نظر نمی آمد کس دیگری معنای آن شوخی را فهمیده باشد.

استتنر ساکت شد.

لنگدان ادامه داد : این عدد، فی یک - ممیز- ششصد و هیجده در هنر عدد بسیار مهمیه. کی میتونه بگه چرا ؟

استتنر که قصد جبران داشت گفت : چون خیلی قشنگه .

همه خندیدند.

- در واقع استتنر دوباره درست میگه. فی عموماً زیباترین عدد جهان تلقی میشه .

خنده ها ناگهان متوقف شد. استتنر نگاهی از سر غرور و فخرفروشی به بقیه انداخت.

لنگدان همان طور که دستگاه اسلایدش را روشن می کرد توضیح داد که عدد فی از دنباله ی فیبوناچی مشتق شده - تصاعد مشهوری که شهرتش تنها به دلیل برابری هر جمله با مجموع دو جمله پیشین نبود؛ بلکه به دلیل این که خارج قسمت هر دو جمله ی کنار هم  خاصیت حیرت انگیز نزدیکی به عدد 618 را دارد - عدد فی! 

لنگدان توضیح داد علیرغم این که به نظر می رسد فی از ریاضیات منشأ داشته باشد وجه شگفت انگیز فی، نقش آن به عنوان خشت اولِ طبیعت است. گیاهان، حیوانات، حتی انسان ها همگی با دقتی بسیار بالا وجوهی از ضرایب فی به 1 هستند.

لنگدان گفت :  نسبت فی در همه جای طبیعت به چشم میخوره . چراغ ها را خاموش کرد و ادامه داد : به وضوح پا رو از دا یره ی تصادف فراتر میگذاره و به همین دلیل قدما گمان می کردند فی رو با ید خالق هستی مقدر کرده باشه . دانشمندان اولیه 618 رو نسبت الهی عنوان میکردند .

زن جوانی در ردیف جلو گفت : صبر کنید. من زیست شناسی میخونم، ولی هیچ وقت چیزی از نسبت الهی توی طبیعت نشنیدم.

لنگدان خندید : نشنیدی؟ حتی چیزی راجع به رابط هی تعداد زنبورهای عسل مذکر و مؤنث در جامعه شون نخوندی ؟

- مسلّمه که خوندم. تعداد زنبورهای ماده بیشتر از نرهاست .

- درسته. و میدونستی اگر تعداد زنبورها ی ماده رو به نر تقسیم کنید، در هر کندویی در هر گوشه ی دنیا یه عدد ثابت به دست می آرید

- واقعاً این طوره ؟

- بله. فی .

دختر به او خیره شد بود : غیرممکنه !

لنگدان مشتاقانه گفت : ممکنه ! و لبخندزنان اسلاید صدف مارپیچ حلزونیی را روی پرده انداخت و ادامه داد : این رو می شناسی ؟

- ناتیلوس . یه نرم تن از دسته ی سرپایان که هوا رو داخل صدف خودش میکشه تا شناوریش رو تنظیم کنه .

- درسته. میتونید حدس بزنید نسبت قطر هر مارپیچ نسبت به بعدی چقدره .

نگاه خیره ی دختر به قوسهای هم مرکز صدف ناتیلوس نامطمئن می نمود.

لنگدان تأیید کرد : فی . نسبت الهی .

دختر حیرت زده بود.

لنگدان اسلا ید بعدی را نشان داد نمایی نزدیک از سر دانه ی گلِ آفتابگردان : تخمه های آفتابگردان به شکل مار پیچ ه ای روبروی هم رشد می کنند. میتونید نسبت قطر هر دایره به دایره ی بعدی رو حدس بزنید ؟

همه گفتند : فی .

- احسنت .

لنگدان پی در پی اسلا ید نشان می داد - مار پیچ گل برگه ای مخروط کاج، آرایش برگ ها روی ساقه ی گیاهان، بندهای

حشرات - همگی فرمان برداری حیرت آوری از نسبت الهی داشتند.

یک نفر فریاد زد : خیلی عجیبه !

کس دیگری گفت : آره، ولی چه ربطی به هنر داره ؟

لنگدان گفت : آهان! خوشحالم که پرسیدی .

اسلاید دیگری گذاشت - کاغذ پوستی و رنگ و رو رفت های که مرد برهنه و معروف داوینچی را نشان می داد: مرد ویترووین؛ این اثر را از روی نام مارکوس ویتروویوس معمار برجست هی رومی که در کتابش در باب معماری نظریه ی نسبت الهی را ستوده بود، نام گذاری کرده بودند.

هیچ کس بهتر از داو ینچی تناسباتِ اله ی بدنِ انسان رو درک نکرد . راستش داوینچی اجساد مرده ها رو از قبر بیرون می آورد تا نسبت دقیقِ استخوان های انسان رو اندازه بگیره. اولین کسی بود که ثابت کرد تمام تناسبات استخوان های بدن انسان همیشه ضریب عدد فی هست .

همگی با چهره هایی مردّد و پرسؤال به او نگاه می کردند.

لنگدان به مبارزه طلبیدشان : باورتون نمیشه؟ دفعه ی بعد که دوش می گیرید یه متر با خودتون ببرید .

چند بازیکن فوتبال پوزخند زدند.

 لنگدان تشویقشان کرد : نه فقط شما ورزشکارهای نامطمئن . همتون، دخترها و پسرها . امتحانش کنید. فاصله ی سرتون تا زمین رو اندازه بگیرید. بعد اون رو تقسیم بر فاصله ی شکمتون تا زمین کنید. حدس بزنید چه عددی به دست میاد .

یکی از ورزشکارها با ناباوری فریاد زد : فی نیست !

لنگدان پاسخ داد : بله. فی . یه مثال د یگه میخواید؟ فاصله ی شانه ها تا نوک انگشتتون رو اندازه بگیرید، تقسیم بر فاصله ی آرنج تا نوک انگشت کنید. باز هم فی به دست میاد. یکی دیگه؟ باسن تا زمین تقسیم بر زانو تا زمین. باز هم فی. مفاصل انگشت شصت . تقسیمات ستون فقرات. فی. فی. فی. دوستان من، هر کدوم از شما مظهر متحرکی از نسبت الهیه .

حتی در تاریکی، لنگدان حیرت آن ها را می دید. گرمای آشنایی را درونش حس کرد و این شوق همان دلیل تدریس کردنش بود.

- دوستان من، همون طور که می بینید، پریشانی عالم نظمی پنهانی داره . وقتی قدما فی رو کشف کردند ایمان داشتند پا به ساختمان عالم الهی گذاشتند . به همین دلیل طبیعت رو می پرستیدند و هر کسی میتونه بفهمه چرا دست خدا در طبیعت هویداست . و حتی امروز هم پگان گری وجود داره؛ مذاهبی که مام طبیعت رو می پرستند. خیلی از ما طبیعت رو به اندازه ی پگان ها تحسین می کنیم و حتی به این موضوع واقف نیستیم. اول ماه می نمونه ی بارز این مسأله است . جشن بهار - زمین تجدید حیات میکنه تا نعماتش رو ببخشه . جادوی مرموز نسبت الهی از آغاز تاریخ وجود داشته . انسان خیلی ساده با قوانین طبیعت بازی میکنه و چون هنر تلاش انسان برا ی تقلید زیبایی قلمِ صنع است، میتونید تصور کنید این ترم تا چه حد میتونیم نمادهای نسبت الهی رو در هنر ببنیم .

در نیم ساعت بعد، لنگدان اسلایدهای میکلانژ و آلبرشت دورر و داو ینچی و بسیاری دیگر را نشان داد و وفاداری بسیار دقیق و

تعمدی هنرمند به نسبت الهی را در هر اثر بیان کرد . لنگدان در مبحث اندازه های معماری از عدد فی در پارتنون یونان، اهرام مصر ، حتی ساختمان سازمان ملل متحد در نیویورک پرده برداشت . فی در ساخت سونات های موتسارت و سمفونی پنجم بتهوون و نیز آثار بارتوک و دبوسی و شوبرت ظاهر می شد و گفت عدد فی را حتی استرادیواریوس هم مورد استفاده قرار داد تا مکان دقیق سوراخ صدا را در ساخت ویولن های مشهورش محاسبه کند.

لنگدان به طرف تخته رفت و گفت : برای خاتمه به نمادگرایی بر می گردیم . پنج خط متقاطع کشید که ستاره ی پنج پری را شکل داد : این نماد یکی از قدرتمندترین تصاویریه که ا ین ترم می بینید. رسماً به عنوان ستاره ی پنج پر- یا اون طور که قدیمی ها می گفتند پنج رأس - می شناختندش. این نماد در بسیاری از فرهنگها هم اون رو هم الهی و هم جادویی در نظر گرفتند. کسی میتونه بگه چطور چنین چیزی ممکنه ؟

استتنر، دانشجو ی ر یاضی دست بلند کرد و گفت : به این دلیل که وقتی اون خطوط رو رسم می کنید اونها خود به خود خودشون رو به شکلی قسمت می کنند که مطابق با نسبت الهی باشه .

لنگدان با سر حرف جوانک را تأ یید کرد : آفرین . نسبت همگی خطوط ستاره ی پنج پر مطابق بر فی هستند و نمود غایی نسبت الهی رو می سازند. به همین دلیل ستاره ی پنج پر همیشه نماد زیبایی و کمال مربوط به رب النوع ها و مادینه ی مقدس بوده .

دختران کلاس تبسم کردند.

- یک نکته رفقا . ما امروز به داو ینچی فقط اشاره ای کرد یم؛ اما ا ین ترم خیلی بیشتر ازش صحبت می کنیم . لئوناردو هواخواه جد ی طریقه ی رب النوع های باستا نی بوده . فردا دیوارنگاره ی شام آخر اون رو نشونتون میدم. در اون شما شگفت انگیزترین ستا یش نسبت به مادینه ی مقدس رو خواهید دید .

کسی گفت : شوخی می کنید! گمون می کردم شام آخر راجع به مسیح باشه !

لنگدان چشمکی زد و گفت : نمادها در جایی پنهان میشن که شما حتی نمیتونید تصورش رو بکنید .

سوفی زمزمه کرد : یالا، چی شده؟ داریم می رسیم. عجله کن .

لنگدان نگاهی به او نداخت و از افکار دوردستش به واقعیات بازگشت. الهامی ناگهانی او را در بن بستی روی پلکان فلج کرده بود.

سوفی برگشته بود و به او نگاه می کرد.

لنگدان اندیشید نمیتونه به همین سادگی باشه!

اما می دانست که همین طور است.

آن جا در اعماق لوور - با تصاو یر فی و داو ینچی که در ذهنش می چرخیدند، رابرت لنگدان ناگهان و به دور از انتظار رمز سونیر را کشف کرده بود.

گفت : این ساده ترین رمزیه که دیدم .

سوفی رو ی پله های پا یینی متوقف مانده بود و با تحیّر خیره به لنگدان نگاه می کرد. یه رمز؟ تمام شب راجع به کلمات فکر کرده بود،هیچ رمزی ندیده بود؛ به خصوص رمزی ساده را.

لنگدان گفت : تو خودت گفتی . صدایش از هیجان می لرزید. ادامه داد : اعداد فیبوناچی فقط در ترتیب خاص خودشون معنا دارند وگرنه چرندیات ریاضی اند .

سوفی اصلاً متوجه نم یشد. اعداد فیبوناچی؟ مطمئن بود آن ها هیچ معنایی ندارند و سونیر فقط به این خاطر آن را نوشته است تا پای مأموران اداره ی رمزگشایی به آن جا کشیده شود. هدف دیگری هم داشت؟ دستش را درون جیبش فرو کرد و نسخه ی چاپی را بیرون کشید.

پیغام پدربزرگش را دوباره خواند.

13-3-2-21-1-1-8-5

O, Draconian devil!

Oh, lame saint!

اعداد چطور؟

لنگدان کاغذ را گرفت و گفت : دنباله یِ فیبوناچی به هم ریخته یه سرنخه . اعداد یه راهنما برای کشف بقیه ی رمزند . اون اعداد رو به صورت در هم ریخته نوشته تا بگه باید با بقیه ی متن هم همینطوری رفتار کنیم .این ها بی معنی هستند. اونا خیلی ساده فقط یک مشت حروف به هم ریخته اند .

 سوفی فقط به یک لحظه برای حلاجی حرف های نیاز لنگدان داشت . ساده و خنده دار به نظر میرسید : شما تصور می کنید پیغام فقط یه... جمله ی مقلوبه . به او خیره شد و ادامه داد : مثل یه جدول کلمات به هم ریخته ی روزنامه .

لنگدان ناباوری را در چهره ی سوفی می دید. تعداد انگشت شماری از مردم قلب را می فهمند. علی رغم این که سرگرمی پیش پاافتاده ای به شمار می رفت، تاریخ باشکوهی در نمادشناسی مذهبی داشت.

آموزه های رمزآلود و استعاری قباله سخت بر جمله های قلب استوار بود - بازآرایی حروف واژه های عبری برای استخراج معانی جدید . پادشاهان فرانسه طی رنسانس چنان به قدرت جادویی قلب ایمان داشتند که مقلوب نگارانی را برای بهتر تصمیم گرفتن استخدام کرده بودند تا در تجزیه و تحلیل کلمات اسناد به آ نها کمک کنند. رومی ها از علم قلب به عنوان آرس ماگنا نام می بردند - هنر معظم.

 لنگدان به سوف ی نگاه کرد . نگاه هایشان در هم گره خورد : منظور پدربزرگت تمام مدت جلوی روی ما بود . بیشتر از اون چه لازم بود برامون سرنخ گذاشت .

لنگدان بی هیچ حرف دیگری قلم را از جیبش بیرون آورد و حروف هر خط را مرتب کرد.

O, Draconian devil! Oh, lame saint!

مقلوب بی نظیری بود از...

Leonardo da Vinci! The Mona Lisa!

لئوناردو داوینچی! مونا لیزا!

فصل بیست و یکم

مونا لیزا.

کنار پلکان خروجی لوور ایستاده بودند و سوفی لحظاتی فراموش کرد که باید آن جا را ترک کنند . شوکی که جمله ی مقلوب بر او وارد کرده بود تنها با خجالت زدگیش از بابت این برابری می کرد که پیغام را خودش رمزگشایی نکرده است . کارکشتگی سوفی در رمزکاویِ بسیار پیچیده باعث آن شده بود که چشمش بر بازی با کلمات ساده ای بسته بماند . با این وجود هنوز می دانست که باید آن را زودتر می دید. هر چه باشد او به هیچ عنوان با قلب بیگانه نبود - به ویژه در انگلیسی.

بچه که بود، پدربزرگش اغلب با او قلب بازی می کرد تا املای انگلیسی او را تقویت کند . یک بار او واژه ی انگلیسی پلانتس را نوشت و به سوفی گفت که می توان شصت و دو واژه ی انگلیسی دیگر با طو ل های مختلف و همین حروف نوشت . سوفی سه روز وقت صرف کرده بود با استفاده از واژه نامه ای انگلیسی همه ی آن ها را استخراج کند.

 لنگدان خیره به کاغذ چاپی گفت : نمیتونم تصور کنم که پدربزرگت چطور توی آخرین دقیقه های عمرش چنین مقلوب بغرنجی رو درست کرده .

سوفی جواب را می دانست و همین موضوع احساسش را برانگیخته تر کرد . باید خودم میفهمیدم. حالا یادش آمد که

پدربزرگش - هنردوست و عاشق بازی با کلمات - در جوانی، خودش را با ساختن مقلوب نامِ آثار هنری بزرگ سرگرم می کرده است . یک بار زمانی که سوفی دخترک کوچکی بود یکی از مقلوب هایش او را به دردسر انداخت . آن زمان سونیر در حین مصاحبه با یک مجله ی هنری امریکایی، بی رغبتیش را به جنبش مدرن کوبیسم با یادآوری این نکته بیان کرده بود که شاهکار پیکاسو یعنی دوشیزگان آوینیون مقلوب کاملی از عبارت انگلیسی ابله های پست بی معنی است. طرفداران پیکاسو به هیچ وجه از طرح این موضوع خوششان نیامد.

سوفی به لنگدان نگاه کرد و گفت : احتمالاً پدربزرگ من این جمله ی قلب رو سا لها پیش درست کرده . و امشب هم مجبور شده به عنوان تنها راه چاره ازش استفاده ببره. صدای پدربزرگش با دقتی دلسردکننده در ذهنش پیچیدن گرفت.

لئوناردو داوینچی!

مونا لیزا!

سوفی نمی دانست چرا واپسین کلمات سونیر به نقاشی معروفی اشاره داشت، با این همه احتمالی را در ذهن داشت که آزارش می داد.

اینها آخرین کلماتش نباشد...

آیا او باید تابلوی مونا لیزا را می دید؟ پدربزرگش پیغامی آن جا گذاشته بود؟ کاملاً پذیرفتنی می نمود. هر چه باشد، این نقاشی معروف را در تالار ملل  در اتاقک تماشای اختصاصیی آویزان کرده بودند که تنها از گراند گالری به آن راه بود . در واقع، سوفی حالا به خاطرش آمد درهای ورودی به این اتاقک فقط بیست متر با محلی فاصله داشت که جسد پدربزرگش را پیدا کردند.

خیلی راحت میتونسته قبل از مرگ مونا لیزا رو دیده باشه.

به پشت سرش در پلکان اضطراری نگریست و ناگهان خشکش زد . می دانست که باید لنگدان را از موزه خارج کند، اما غریزه اش خواسته ای معکوس داشت . سوفی با به یاد آوردن نخستین ملاقاتش در بچگی از جناح دنون، پی برد اگر پدربزرگش می خواسته رازی را به او بگوید، اندک مکانهایی در جهان به اندازه ی مونا لیزای داوینچی میعادگاهی مناسب بود.

پدربزرگش که دست کوچک سوفی را محکم چنگ زده بود و او را پس از ساعات کاری در میان موزه ی متروک راهنمایی می کرد .  گفت : یک کم دیگه بریم بهش می رسیم

سوفی شش ساله بود و به سقف های بلند و زمین های سرگیجه آور که چشم می دوخت خود را کوچک و ناچیز حس می کرد . موزه ی خالی می ترساندش، اما قصد نداشت کاری کند که پدربزرگش بویی از این موضوع ببرد. دندان هایش را به هم فشرد و دستش را رها کرد.

 به مشهورترین اتاق لوور که نزدیک می شدند پدربزرگش گفت : یک کم جلوتر تالار ملله . بر خلاف هیجان آشکار پدربزرگش،سوفی دوست داشت که به خانه برود . قبلاً تصویر مونالیزا را در کتاب دیده بود و اصلاً از آن خوشش نمی آمد. هیچ دلیل اشتیاق دیگران را نسبت به آن نمیدانست.

سوفی غرلندکنان گفت :

 C’est ennuyeux .

سونیر تصحیح کرد : باید بگی کسالت آوره! فرانسه در مدرسه، انگلیسی برای خانه .

سوفی بهانه آورده بود : لوور که خونه نیست .

خنده ای آرام زد و گفت : حق با توئه. پس بیا فقط برای تفریح انگلیسی حرف بزنیم .

سوفی لوچه ورچید، اما راهش را ادامه داد . وارد تالار ملل که شدند، سوفی چشمانش را در اطراف اتاق باریک چرخاند و نگاهش بر روی مایه ی افتخار پدربزرگ ثابت ماند - در میان دیوار سمت راست، پرتره ای تنها در پشت دیواره ی محافظی از پلکسی گلاس قرار داشت .

پدربزرگش کنار دیوار ایستاد و با دست به نقاشی اشاره کرد.

- برو جلو سوفی. هر کسی فرصت دیدن تنهایی اون بهش دست نمیده .

سوفی که ذهنش تماماً مشغول وقایع بود، آهسته در اتاق به راه افتاد . با این که درباره ی مونالیزا بسیار شنیده بود، احساس می کرد که در حال نزدیک شدن به یکی از اعضای خاندان سلطنتی است . جلوی پلکسی گلاس محافظ که رسید نفسش را حبس کرد و به بالا نگریست و همه ی تصویر را یکجا در دیدش جای داد.

سوفی مطمئن نبود که انتظار چه احساسی را داشته بود، اما به جرأت می دانست که این نبود . نه انتظار یکه خوردن داشت و نه انتظار شگفتی را. خاموش ایستاد و در این انتظار ابدی بود که اتفاقی بیافتد.

 پدربزرگش نجوا کرد : نظرت چیه؟ قشنگ نیست ؟ و خود را پشت سر او رساند.

- خیلی کوچیکه .

سونیر لبخند زد و گفت : خودت هم کوچیکی، اما خشگلی .

سوفی اندیشید من خشگل نیستم. سوفی از موهای سرخش و کک ومک هایش نفرت داشت و می دانست که از همه ی پسرهای کلاس هم بلندتر است. دوباره به مونا لیزا نگاه کرد و سرش را تکان داد : حتی از کتا بها هم زشت تره. صورتش . 

پدربزرگش مثل معل مهای سرخانه تصحیح کرد : تیره و تار.

سوفی تکرار کرد : تیره و تار.می دانست تا زمانی که واژه ی تازه را تکرار نکند مکالمه در این مورد ادامه مییابد. 

به سوفی گفت : به این میگن سبک سفوماتو 2. و انجام دادنش هم خیلی سخته . لئوناردو داوینچی بهتر از هر کسی این کار رو بلد بود .

سوفی هنوز هم از نقاشی خوشش نمی آمد. گفت :  انگار چیزی رو میدونه... مثل وقتی که بچه ها توی مدرسه از یه راز خبر دارند 

پدربزرگش خندید : این یکی از دلیلهایی که معروفه. همه دوست دارند حدس بزنند اون چرا داره میخنده .

- تو میدونی چرا داره لبخند میزنه .

پدربزرگش چشمکی زد و گفت : شاید یه روزی بهت بگم .

سوفی پایش را بر زمین زد : بهت گفتم که از راز خوشم نمیاد !

- شاهزاده خانم! زندگی پر از اسراره. نمیتونی همشون رو یکجا یاد بگیری .

سوفی با صدایی که در پلکان طنین می انداخت گفت : من برمی گردم .

لنگدان خود را پس کشید و گفت : اتاق مونا لیزا؟ اون هم حالا ؟

سوفی خطر را پذیرفته بود : من مظنون به قتل نیستم، پس بختم رو امتحان میکنم. باید بفهمم پدربزرگم چی می خواسته بگه .

- سفارت خونه چی میشه ؟

سوفی از این که لنگدان را به گریزی کشانده بود که تنها منجر به بازگشت او به خانه می شد عذاب وجدان داشت، اما چاره ی دیگری هم نبود : از اون در برو بیرون و علامت های نورانی خروج رو دنبال کن . پدربزرگم معمولاً من رو از این جا می برد. علامت ها به یک نرده ی گردون امنیتی می رسند. یک طرفه ست؛ فقط به بیرون باز میشه . بعد کلیدهای ماشینش را به سمت لنگدان گرفت و گفت : ماشین من یه اسمارت قرمزه. توی بخش کارمندها پارکش کردم؛ درست بیرون تاق نما. میدونی چطور خودت رو به سفارت برسونی ؟

لنگدان سری تکان داد و به کلیدهایی که در دست گرفته بود نگاه کرد.

سوفی با صدایی که هر آن آرام تر می شد گفت : ببین! گمان کنم پدربزرگم پیغامی برای من در اتاق مونا لیز ا گذاشته باشه . یه سر نخ در مورد این که کی به قتل رسوندش یا این که چرا جون من در خطره  یا این که چه اتفاقی برای خانواده ی من افتاده . باید برم و خودم ببینم .

- اگر می خواسته بگه که تو در خطری چرا خیلی راحت پیغام رو کنار بدنش ننوشته؟ چرا باید همچین بازی با کلمات پیچیده ای رو بسازه ؟

(به گمانم نمی خواسته بقیه از چیزی که به من میگه سر دربیارند . حتی پلیس) 

پدربزرگش آشکارا تلاش کرده بود تا پیغامی سری را به او برساند . و به همین دلیل، پیغام را به رمزی نوشته بود که شامل حروف اول اسم او می شد و به او می گفت که رابرت لنگدان را  بیابد - که با نگاه به رمزگشایی او از پیغام، پیشنهادی خردمندانه بود .

- شاید عجیب باشه، اما از من میخواد که قبل از هر کس دیگه ای به اتاق مونا لیزا برم .

- من هم میام .

- نه! نمیدونیم گراند گالری تا چند دقیقه ی دیگه خالیه. تو باید بری .

لنگدان مردد بود؛ انگار کنجکاوی محققانه اش قضاوت صحیحش را به اشتباه می افکند و او را به میان دستان فاش برمی گرداند.

سوفی لبخند حق شناسانه ای به او تحویل داد و گفت : برو. همین حالا. در سفارت م یبینمت، آقای لنگدان .

 : لنگدان نگاهی ناراضی به سوفی انداخت و با صدایی استوار پاسخ داد : من فقط به یه شرط تو رو اونجا می بینم .

سوفی از سر تعجب مکثی کرد : چی ؟

- که دیگه من رو صدا نزنی آقای لنگدان .

 سوفی برای اولین بار رگه ای از لبخند موذیانه را بر چهره ی لنگدان دید و احساس کرد که خودش نیز لبخند می زند : موفق باشی،رابرت .

به انتهای پله ها که رسید بوی روغن برزک و گرد و غبار گچ مشامش را آزرد . روبرویش، پیکانِ رویِ یک علامت به سمت راهرویی دراز نشانه رفته بود.

لنگدان به راهرو قدم گذاشت . در سمت راست، کارگاه بازیابی بزرگی دهان باز کرده بود که خیل عظیمی از مجسمه هایی که در

مراحل مختلف مرمت بودند از داخل آن به او می نگریستند. در سمت چپ، لنگدان ردیفی از کارگا ه هایی را دید که که شبیه به کلاس های هنر هاروارد بودند - ردیف هایی از پالت ها و تابلوها و سه پایه های نقاشی و ابزارهای قاب بندی در هر کدامشان به چشم می خورد؛ یک خط تولید هنری.

به سمت انتهای راهرو به راه افتاد و در همان حال به این موضوع اندیشید که چه می شود اگر با تکانی در تختخوابش در کمبریج بیدارش کنند. سرتاسر شامگاه امروز، برایش مثل رویایی غریب مینمود. من دارم از لوور در میرم - مثل یه فراری.

پیغام مقلوب و هوش مندانه ی سونیر هنوز در ذهنش جولان داشت و لنگدان به این فکر می کرد که سوفی در آن جا چه می یابد.... البته اگر چیزی می یافت. سوفی مطمئن بود منظور پدربزرگش آن بوده که یک بار دیگر نقاشی مشهور را ببیند . آن قدر این موضوع پذیرفتنی بود که احساس تناقضی آزاردهنده لنگدان را فرا گرفت.

P.S: Find Robert Langdon

سونیر نام لنگدان را روی زمین نوشته بود و از سوفی خواسته بود تا او را پیدا کند . اما چرا؟ آیا صرفاً به این سبب که لنگدان بتواند جمله ی قلب را رمزشکنی کند؟

سخت بعید مینمود.

سونیر از کجا می دانست لنگدان هم در جملات قلب تبحر دارد . هیچ وقت همدیگه رو ندیده بودیم . از آن مهم تر، سوفی آشکارا گفته بود خودش باید رمز جمله ی قلب را می یافت. سوفی بود که دنباله ی فیبوناچی را تشخیص داده بود و بی تردید، اگر کمی بیشتر فرصت می یافت پیغام را بی کمک لنگدان رمزگشایی میکرد.

قرار بوده که خود سوفی رمز قلب را بفهمد. ناگهان، اطمینان لنگدان از بابت این موضوع بیشتر شد و این نتایج رخنه ی واضحی را در منطقی بودن کارهای سونیر به جا گذاشت . لنگدان که به انتهای راهرو می رفت از خود پرسید : چرا من؟ چرا خواسته ی پیش از مرگ سونیر

این بود که نوه ی د لبریده اش من رو پیدا کنه؟ سونیر تصور میکرده من چی رو میدونم؟

لنگدان با تکانی ناگهانی و چشمانی گشاد شده توقف کرد . جیبش را به تندی کاوید و برگه ی چاپی را بیرون کشید. به خط آخر پیغام سونیر خیره نگاه کرد.

روی دو حرف اول جمله ثابت ماند.

P.S.

ناگاه در لحظه ای، لنگدان احساس کرد ملغمه ی گیج کننده ی نمادهای سونیر وضوح می یابد. ارزش حرفه ای نمادشناسی و تاریخ مانند های وهوی توفانی روی سرش خراب شد و ناگهان هر آن چه سونیر آن شب انجام داده بود معنی گرفت.

افکارش با شتاب میگذشت تا معانی پیغام سونیر را انسجام بدهد. دور زد و به همان سمتی نگریست که از آ نجا آمده بود.

فرصت هست؟

می دانست که مهم نیست.

بی لحظه ای تردید، با سرعتی زیاد مسیر پله ها را بازگشت.

فصل بیست و دوم

سیلاس کنار نخستین نیمکت زانو زد و در حالی که طرح حرم قدسی را زیر چشم می نگریست وانمود کرد که مشغول نیایش است.سن سولپیس را هم مانند اغلب کلیساها به شکل صلیب رومی بسیار بزرگی ساخته بودند . بخش مرکزی و دراز آن -شبستان کلیسا - مستقیماً به محراب می رسید که در آن جا با بخش کوچک تری به نام بازوی عرضی متقاطع می شد. تقاطع شبستان و بازوی عرضی درست در زیر گنبد اصلی رخ می دهد و آن را قلب کلیسا می دانند... قدسی ترین و رازآمیزترین جایگاه آن.

سیلاس اندیشید امشب نه! سنسولپیس اسرارش را جای دیگری پنهان کرده.

سرش را به سمت راست چرخاند و به بازوی جنوبی کلیسا، به سمت فضایِ باز آن سوی نیمکت ها، به جسمی که قربانیانش توصیف کرده بودند خیره شد.

آنجاست.

باریکه ی صیقل خورده ای از فلز برنج که در زمین خارا و خاکستری کلیسا فرو رفته بود میان سنگ ها می درخشید ... خط زرینی که سراشیبی کف کلیسا را می پیمود و مثل خط کشی علامت های مدرج داشت. به سیلاس گفته بودند که این ساعت ظلی  است؛ دستگاهی پگانی که درست مثل ساعت آفتابی است . جهانگردان و دانشمندان و تاریخدانان و پگانیست های سرتاسر دنیا به سن سولپیس می آیند تا نگاهی به خط معروفش بیندازند.

خط رز .

چشمان سیلاس آرام مسیر باریکه ی برنجی را بر روی زمین و از سمت راست به چپش دنبال کرد . روبرویش باریکه با زاویه ای بسیار تندی شکسته می شد که به تمامی با تقارن کلیسا مغایرت داشت . خط در طول محراب اصلی قاچ خورده بود که به نظر سیلاس مانند زخم تازیانه ای بر روی صورتی زیبا می ماند. باریکه، نرده ی عشاء ربانی را دو قسمت می ساخت و در نهایت با گذر از کل پهنای کلیسا به بازوی شمالی ختم میشد. بعد در آن جا به پایه ی نامتناسبترین و غیرمنتظره ترین بنای کلیسا میرسید.

یک ابلیسک غول اسایِ مصری.

خط رز درخشان در این جا چرخشی نود درجه ای و قائم می خورد و مستقیماً بر روی ابلیسک مسیرش را ادامه می داد تا این که سرانجام یازده متر تا تارک ستون صعود میکرد و سپس پایان می گرفت.

سیلاس اندیشید خط رز. اخوت سنگ تاج را در خط رز پنهان کرده.

سر شب، زمانی که سیلاس به استاد گفت سنگ تاج دیر صهیون در سن سولپیس پنهان است، استاد با دیده ی تردید به این حرف

نگریسته بود . اما سیلاس که اضافه کرد اعضای اخوت بالاتفاق مکان دقیق سنگ را نسبت به خطی برنجین در سن سولپیس فاش کرده اند،موضوع را ناگهان دریافته بود و با صدایی بریده فریاد کشیده بود : خط رز را میگویی !

استاد به سرعت از غرابت معماری مشهور سن سولپیس حرف زده بود - از باریکه ی برنجینی که در محوری شمالی - جنوبی حرم قدسی را دوتکه می کرد و از ساعت خورشیدیِ نه چندان دقیقی که از یادگارهای معبدی پگانی که زمانی در همین مکان قرار داشت بود ، و همین طور از پرتوهای خورشید که از پنجره ی گردی روی دیوار جنوبی به داخل می تابیدند، و هر روز بر روی خط پایین تر می رفتند و گذران زمان را میان انقلابِین نشان میدادند.

نوار شمالی -جنوبی کلیسا هم به نام خط رز شناخته می شده است . قرن ها است که نماد رز با نقشه ها و راهنمایی انسان ها به سمت و سوی صحیح پیوند داشته است . قطب نمای رز را که تقریباً در هر نقشه ای می کشند نمایانگر شمال، جنوب، شرق ، غرب است . رز که در ابتدا به نام رز بادها شناخته می شده است، برای مشخص ساختن جهت سی و دو باد به کار می رفته است که شامل راستای هشت باد غالب و هشت باد پراکنده و شانزده باد موافق بوده . این سی و دو نقطه ی قطب نما اگر درون دایره ای کشیده می شدند، کاملاً به شکل گلبرگ های غنچه ی رز در می آمدند. هنوز تا به امروز، مهم ترین ابزار دریانوردی را قطب نمای رز می نامند و هنوز شمالی ترین نقطه ی آن را با یک پیکان نمایش میدهند... و یا کمی رایجتر با نماد زنبق .

بر کره ی جغرافیایی، خط رز- که نصف النهار یا طول جغرافیایی هم می نامند - هر خط فرضیی بود که از قطب شمال به قطب جنوب کشیده می شد. البته، تعداد خطوط رز بی شمار بود؛ چرا که هر نقطه بر روی کره نصف النهاری داشت که از آن گذر می کرد و قطبین را به هم متصل می کرد. پرسش دریانوردان پیشین این بود که کدام یک از این خطوط را خط رز مبدأ - با طول جغرافیایی صفر- باید بنامند تا موقعیت دیگر نصف النهارها را با توجه به آن بسنجند.

امروزه، آن خط در گرینویچ انگلستان قرار داشت.

اما همیشه آن جا نبوده است.

مدت های مدیدی پیش از پذیرش گرینویچ به عنوان نصف النهار مبدأ، طولِ صفر زمین مستقیماً از میان پاریس و از میان کلیسای سن سولپیس می گذشت. نشانگر برنجین سن سولپیس، یادبود نخستین طول مبدأ جهان بود و اگر چه گرینویچ در سال 1888 پاریس را از این افتخار محروم کرد، خط رز اصلی را هنوز می شد دید.

استاد به سیلاس گفته بود : پس افسانه حقیقت دارد. سنگ تاج صومعه ‹در زیر نشان رز› قرار دارد .

سیلاس هنوز کنار نیمکت زانو زده بود و حول و حوش کلیسا را نگاه می کرد و گوش خوابانده بود تا اطمینان بیابد کسی آن جا نیست .

لحظه ای تصور کرد صدای خش خشی را از ایوان کر کلیسا شنیده است. برگشت و چند ثانیه ای آن جا را نگاه کرد، اما هیچ نبود.

تنها هستم.

ایستاد، رو به محراب چرخید ، سه بار کرنش کنان کمر خم کرد . سپس به سمت چپ چرخید و خط برنجی را به سمت شمال تا ستون دنبال کرد.

در همان لحظه، در فرودگاه بین المللیِ لئوناردو داوینچی رم ، برخورد لاستیک های هواپیما با باند، اسقف آرینگاروسا را از جا پراند و چرتش را پاره کرد.

اندیشید خوابم برده بود. در تعجب بود که چطور با خیالی آسوده استراحت میکرده است.

بلندگوها اعلام کردند: به فرودگاه رم رسیدیم.

برخاست و ردایش را صاف کرد و یکی از آن لبخندهای انگشت شمارش را به لب آورد . از انجام دادن این سفر خشنود بود . مد تها بود که تنها دفاع میکردم. با این همه، امشب قوانین بازی تغییر یافته بود . تنها پنج ماه پیش بود که آینده ی مؤمنان به پروردگار آرینگاروسا را بیمناک کرده بود. اما اکنون، گویی که اراده ی خدا بر این باشد، راه چاره خود را نمایان ساخته بود.

قضای آسمان.

اگر امشب همه چیز در پاریس به خوبی پیش می رفت، آرینگاروسا صاحب مطلق العنان چیزی می شد که او را قدرتمندترین فرد در دنیای مسیحیت میساخت.

فصل بیست و سوم

سوفی نفس زنان به درهای چوبی و بزرگ تالار ملل ، که اتاق مونا لیزا بخشی از آن بود رسید. پیش از ورود، نگاهی از سر بی میلی به پایین دست سرسرا، بیست متر آن طرف تر انداخت و جسد پدربزرگش را دید که هنوز در زیر نورافکن ها به زمین افتاده بود.

افسوسی ناگهانی و سخت که او را آکند اندوهی ژرف همراه با عذاب وجدان بود . پیرمرد بارها در طول ده سال اخیر کوشیده بود با او تماس بگیرد، اما سوفی سرسختانه ایستاده بود و نامه ها و بسته های ارسالی او را ناگشوده در کشویی گذاشته بود . این چنین، سعی او را برای دیدنش انکار میکرد. به من دروغ گفت! اسرار بزرگی داشت! باید چی کار میکردم؟ و این طور بود که او را از خود راند.

حال، پدربزرگش مرده بود و سوفی از ورای گورش با او حرف میزد.

مونا لیزا.

به درهای چوبی بزرگ رسید و فشارشان داد . ورودی دهان گشود. سوفی کمی در آستانه ی در ایستاد و اتاقک مستطیلی پشت آن را کاوید. اتاق ملل یکی از معدود بن بست های این موزه بود و تنها اتاق محصور در گراند گالری . این در هم که تن ها نقطه ی ورودی به اتاقک بود به نقاشی پنج متریی از بوتیچلی بر رویِ دیوار روبرو باز می شد. در زیر آن، بر روی سرسرای پارک تپوش، تخت های هشت گوش بسیار بزرگی چیده بود ند تا پذیرای بازدیدکنندگان خسته ای باشد که قصد دارند دقایقی به قصد استراحت بنشینند و از دارایی های پرارزش لوور تمجید کنند.

حتی پیش از ورود به این جا، سوفی می دانست که چیزی را کم دارد . نور سیا ه. به سرسرا و جسد پدربزرگش نگاه کرد که محصور در میان ابزارهای الکتریکی افتاده بود. اگر او چیزی را میخواسته بنویسد حتماً آن را با قلمهای فولادی و مرئی در نور می نوشت.

نفس عمیقی فرو داد و به سمت محل غرق در نور وقوع جرم به راه افتاد . نمی توانست به پدربزرگش نگاه کند و فقط نگاهش را بر ابزارهای پلیس تحقیقات علمی دوخته بود . چراغ قوه ی فرابنفش کوچکی را یافت، آن را در جیب ژاکتش انداخت ، با شتاب به سمت درهای باز تالار ملل بازگشت.

از پیچ گذشت و به آستانه ی در رسید . با این همه، همزمان با ورودش صدای غیرمنتظره و خفه ای از گام های فردی را شنید که با عجله از اتاقک به سمت او می آمد. کسی داره میاد اینجا! پیکری روح مانند ناگهان از میان تاریکی سرخ سر برآورد. سوفی به عقب پرید.

 تو اونجایی ؟ نجوای خشن لنگدان با پیش آمدن سای هاش به سمت سوفی هوا را می لرزاند. 

آسودگی سوفی تنها لحظه ای به درازا کشید : رابرت! بهت گفتم از ای نجا بری! اگر فاش ....

-  چرا اینجایی ؟

پچ پچه کنان گفت : باید نور سیاه برمی داشتم . و در همان حال آن را بالا گرفت. ادامه داد : اگر پدربزرگم پیغامی گذاشته باشه ....

 وقتی لنگدان با چشمان آبیش سوفی را نگاه کرد تقریباً نفسش به شماره افتاد ه بود . گفت : گوش کن، سوفی ! حروف پی.اس هیچ معنای دیگه ای برای تو ندارند ؟

سوفی از این موضوع می ترسید که صدایشان در راهرو طنین بیندازد . به همین دلیل، لنگدان را به سمت تالار ملل هل داد و درب  دولَته و بزرگ آن را به آرامی بست. حالا در آ نجا در امان بودند : بهت گفتم؛ معنی اینها میشه پرنسس سوفی .

میدونم! اما تا به حال، اونها رو جای دیگه ای ندیدی؟ هیچ وقت پدربزرگت پی.اس رو به معنای دیگه به کار می برد؟ یه جمله ی 

مقلوب یا یه چیز شخصی دیگه ؟

سؤال او را ترساند . رابرت از کجا میدونه؟ در واقع، سوفی یک بار دیگر این حروف را جایی به شکل مقلوب دیده بود . یک روز قبل از تولد نه سالگیش، او مخفیانه به خانه آمد و به دنبال هدایای قایم شده ی تولدش گشت. حتی آن زمان با سن اندکش اسراری را که از او مخفی کرده بود تاب نیاورد. گرانپِر امسال برای من چی خریده؟ درون کشوها و قفسه ها را گشته بود . همون عروسکی رو که میخواستم خریده؟ کجا قایمش کرده؟

وقتی که در تمام خانه چیزی نیافت، همه ی شجاعتش را جمع کرد تا دزدکی به اتاق خواب پدربزرگش برود . ورود به آن جا برایش ممنوع بود، اما پدربزرگش طبقه ی پایین روی کاناپه آرام خوابیده بود.

با خود گفته بود فقط یه نگاه کوچولو!

پاورچین روی راهروی غژغژکننده تا گنجه ی پدربزرگ رفت و به قفسه های پشت آن نگریست . چیزی نبود . سپس زیر تخت را نگاه کرد. باز هم چیزی نبود . به دفتر کارش رفت و یکی یکی کشوهای پدربزرگ را وارسی کرد . یه چیزی اینجا مال منه! تا وقتی که به کشوی پایین نرسیده بود هیچ اثری از عروسک نیافته بود . افسرده آخرین کشو را باز کرد و لباس های سیاهی را بیرون کشید که هیچ وقت بر تن او ندیده بود . در حال بستن کشو بود که چشمانش تلالوی طلایی رنگی را در انتهای آن دید . مانند زنجیر ساعت های جیبی بود، اما می دانست که پدربزرگش از آ نها استفاده نمیکند. وقتی حدس زد که این چه چیزی است قلبش تندتر تپید.

گردنبند!

سوفی به آرامی زنجیر را از کشو بیرون کشید . در کمال تعجبش کلید طلایی و درخشانی در انتهای کشو بود ؛ سنگین و پرتلألو مفتون از شکوه کلید، آن را جلوی چشمانش گرفت . اغلب کلیدها تخت و دندانه دار بودند. اما این یکی بدنه ای مثلثی داشت و نقاط آبله گونی روی آن را پوشانده بود . سر طلایی و بزرگ آن به شکل صلیب بود، اما نه صلیب معمولی . این صلیب بازوهای هم اندازه داشت؛ مثل علامت بعلاوه. صلیب را با نمادی عجیب در وسطش مزین کرده بودند - دو حرف که همراه با طرح گل مانندی در هم تنیده بودند.

ابرو در هم کشید و نجوا کرد : “پی.اس یعنی چی؟ ” 

( سوفی؟ ) صدای پدربزرگ از میان درب می آمد.

با وحشت از جا پرید و کلید از دستش با صدای بلندی به زمین افتاد . خیره به کلید ماند . می ترسید به چهره ی پدربزرگش نگاه کند .

 گفت : من... دنبال هدیه ی تولدم میگشتم . و سرش را پایین نگه داشت. می دانست که به اعتماد پدربزرگ پشت پا زده است.

برای دقایقی که به نظرش تا ابد طو ل کشید پدربزرگش در چارچوب در ایستاده بود . سرانجام، با رنجیدگی نفسی بیرون داد و گفت :

- کلید رو بردار سوفی !

سوفی کلید را برداشت.

 پدربزرگش داخل آمد .  سوفی! تو باید به حریم خصوصی دیگرون احترام بگذاری . آرام زانو زد و کلید را از دستش گرفت : این یه کلید خاصه. اگر تو گمش کرده بودی ....

صدای آرام پدربزرگ بیشتر شرم زده اش کرد : متأسفم، گرا نپر! من واقعاً... من خیال کردم گردنبند تولدمه .

 کمی به او خیره شد : یک بار دیگه بهت میگم، سوفی ! چون خیلی مهمه . باید یاد بگیری که به زندگی خصوصی دیگران احترام بگذاری .

- بله، گرا نپر !

- بعداً درباره ی این موضوع بیشتر حرف میزنیم. اما الان باغچه باید هرس بشه .

سوفی با عجله از اتاق بیرون زد تا به کارهای طاقت فرسای روزانه اش برسد.

صبح روز بعد، سوفی هیچ هدیه ای از پدربزرگش نگرفت. بعد از کاری هم که کرده بود انتظار چیزی نداشت . حتی افسوس روز تولدش را هم نخورد . آن شب با خستگی خود را به تخت خوابش رساند . داخل تخت که شد، کارتی را دید که روی بالشتش است . پدربزرگ روی کارت معمای ساده ای را نوشته بودند. حتی پیش از آن که معما را حل کند، لبخندی زد . میدونم چیه! پدربزرگش این کار را کریسمس گذشته نیز برایش انجام داده بود.

جستجوی گنج!

مشتاقانه، روی معما فکر کرد و جواب را به دست آورد . پاسخ معما او را به جای دیگری از خانه رساند که در آن جا کارتی دیگر و معمایی دیگر بود . این یکی را هم حل کرد تا به کارت بعدی برسد . دیوانه وار این طرف و آن طرف خانه می دوید تا این که سرانجام به سرنخی رسید که به رختخواب خودش برش می گرداند. سوفی پله ها را به سرعت طی کرد و خود را به اتاقش رساند و ناگهان متوقف شد .

در وسط اتاق دوچرخه ی قرمزی به چشمش خورد که روبان قرمزی هم به فرمانش گره خورده بود. سوفی از فرط اشتیاق جیغ بلندی کشید.

در گوشه ی اتاق پدربزرگش لبخندی زد و گفت : میدونم عروسک می خواستی، اما گفتم شاید از این یکی بیشتر خوشت بیاد .

روز بعد، پدربزرگش به او یاد داد که چطور سوارش شود و خودش همراه با او در پارک حرکت کرد . سوفی دوچرخه را روی چمن ها راند و بعد تعادلش را از دست داد و هر دوی آن ها خنده کنان روی زمین غلتیدند.

سوفی او را در آغوش گرفت و گفت : گرا نپر! به خاطر کلید معذرت میخوام .

- مهم نیست، عزیزم. بخشیدمت. آخه نمیتونم از دستت عصبانی باشم. پدربزرگ ها و نوه ها همیشه همدیگه رو می بخشند .

سوفی می دانست که نباید سؤال کند، اما نتوانست جلوی خودش را بگیرد : چی رو باز میکنه؟ هیچ وقت کلیدی مثل اون ندیدم . خیلی قشنگ بود .

 پدربزرگش کمی سکوت کرد و سوفی فهمید که او مطمئن نیست چطور باید جواب بدهد . گرانپر هیچ وقت دروغ نمیگه : اون یه جعبه رو باز میکنه . و بالاخره گفت : من توی اون جعبه یه عالمه راز دارم .

سوفی لوچه ورچید و گفت : من از راز بدم میاد !

- میدونم، اما اینها اسرار مهمی هستند و یه روزی تو هم یاد میگیری که مثل من اونها را ستایش کنی .

- روی کلید دو تا حرف بود... و یه گل .

- آره! اون گل مورد علاقه ی منه. توی باغ هم نوع سفیدش رو داریم. در انگلیسی به اون میگن گل زنبق .

- می شناسمش. من هم گل زنبق دوست دارم .

( پس با تو یه معامله می کنم ) ابروهای پدربزرگ درست مثل مواقعی که می خواست ذهن سوفی را به بازی بگیرد بالا رفت : اگر بتونی کلید من رو مثل یه راز نگه داری و هیچ وقت دیگه با من یا کس دیگه ای راجع بهش صحبت نکنی، من هم یه روزی اون رو به تو میدم .

سوفی از فرط ذوق شک داشت که چنین چیزی را شنیده است : واقعاً میدی ؟

- قول میدم. وقتی زمانش برسه، کلید مال تو میشه. اسم تو روی اونه .

سوفی اخم کرد و گفت : نه، نیست! روش نوشته پی.اس حروف اسم من پی.اس نیست !

 پدربزرگ صدایش را پایین آورد و نگاهی به اطراف انداخت، انگار که بخواهد مطمئن شود کسی آن اطراف نیست : راستش سوفی حالا که لازمه بدونی، بهت میگم پی.اس یه رمزه. اولِ اسمِ رمزی تو !

چشمان سوفی از تعجب گشاد شد : من اسم رمزی دارم ؟

- البته! نوه ها همیشه اسم های رمزی دارند که فقط پدربزر گها از اون خبر دارند .

- P.S.

سوفی را غلغلک داد و به فرانسه گفت : پرنسس سوفیا

سوفی با خنده گفت : من که پرنسس نیستم .

چشمکی زد : برای من هستی .

از آن روز به بعد آ نها هرگز درباره ی کلید صحبت نکردند و نام او هم شد پرنسس سوفی.

در تالار ملل، سوفی خاموش ایستاده بود و احساس فقدان ژرفی را که دچارش شده بود تحمل می کرد.

لنگدان با شگفتی به سوفی نگاه م یکرد : اون حروف رو تو هیچ وقت دیدی ؟

سوفی احساس کرد صدای پدربزرگش در راهروهای موزه می چرخد و در گوشش نجوا می کند. هیج وقت از کلید صحبت نکن. نه با من و نه کس دیگه ای. سوفی میدانست که او را بخشیده است، اما نمی دانست می تواند بار دیگر اعتماد او را زیر پا بگذارد یا نه . پدربزرگش خواسته بود که لنگدان به سوفی کمک کند. سوفی با تکان سر تصدیق کرد : آره پی.اس رو یک بار دیگه هم دیدم. وقتی که بچه بودم !

- کجا ؟

سوفی تردید داشت : روی چیزی که خیلی براش مهم بود .

لنگدان به سوفی چشم دوخت و گفت : سوفی، خیلی مهمه. میتونی بگی این حروف همراه با یه نماد بود؟ یه گل زنبق .

سوفی با شگفتی به عقب پرید : تو از کجا فهمیدی ؟

 لنگدان نفسی بیرون داد و با صدایی که پایین آورده بود گفت : تقریباً مطمئنم پدربزرگ تو عضو یه انجمن سری بوده . یه انجمن اخوت پنهانی 

سوفی دل پیچه ای را در خود احساس کرد . خود او نیز از این امر آگاه بود . ده سال بود می کوشید واقعه ای را که از این واقعیت هراس آور آگاهش ساخته بود فراموش کند. او شاهد موضوعی غیر قابل تصور بود. نابخشودنی .

لنگدان گفت : گل زنبق و حروف پی.اس طرح رسمی این اخوته. نشان اونهاست .

سوفی پرسید : تو از کجا میدونی ؟ سوفی خدا خدا میکرد لنگدان نگوید چون خودش هم یکی از اعضای آن هاست .

لنگدان با صدایی که از هیج ان می لرزید گفت : من راجع به این گروه مقاله نوشتم . تحقیق درباره ی نمادهای انجمن های سری تخصص منه. اونها به خودشون میگن 

Prieuré de Sion .

 دیر صهیون. پایگاه اونها این جا توی فرانسه است، اما اعضای قدرتمندی از کل اروپا دارند. در واقع، اونها یکی از قدیمیترین انجمن های باقی مونده روی زمین هستند .

سوفی هیچ وقت چیزی از آنها نشنیده بود.

 حالا لنگدان داشت بی انقطاع حرف می زد : اعضای دیر شامل بعضی از بزرگ ترین افراد تاریخ میشه : امثال بوتیچلی، سِر آیزاک نیوتن،ویکتور هوگو . مکثی کرد.  صدایش سرشار از اشتیاق یک محقق بود لئوناردو داوینچی . 

سوفی خیره به لنگدان نگاه کرد : داوینچی هم عضو انجمن بوده ؟

داوینچی بین سال های 1510 تا 1519 به عنوان استاد اعظم به دیر ریاست می کرده که این احتمالاً دلیل علاقه ی پدربزرگت به کارهای اون بوده . هر دو نفرشون یه پیوند برادرانه ی تاریخی با هم داشتند . این موضوع به پگانیسم و خداهای مؤنث و تحقیر کلیسا که بین این دو فرد مشترک بوده مربوطه. دیر سابقه ی خوبی توی احترام گذاشتن به مادینه ی مقدس داره .

- میخوای بگی این گروه، فرقه ی الهه پرستی پگانیه .

- بیشتر شبیه به فرقه ی الهه پرستی پگانیه . اما مهم تر از اون، اونها به خاطر پاسداری از یه راز کهن شهرت دارند . رازی که اونها را به شدت قدرتمند کرده .

بر خلاف تمام قدرت ایجابی که در چشمان لنگدان بود، واکنش سوفی ناباوری سرسختانه ای بیش نبود . یه فرقه ی سری پگانی؟ یه زمانی هم داوینچی رییس اون بوده؟ سخت مضحک و نامعقول می نمود. و هنوز، هر چند نادیده اش می گرفت، حس می کرد که ذهنش به ده سال پیش باز می گردد - به شبی که که او به اشتباه پدربزرگش را غافلگیر کرده بود و چیزی را دیده بود که هنوز نمی توانست به خود بقبولاند. این چیزها میتونه توضیح بده که چرا .... ؟

- هویت اعضای زنده ی دیر رو به شدت سری نگه می دارند، اما پی.اس و گل زنبقی که تو قبلاً دیدی مدرک های خوبی هستند . 

این ها فقط میتونن به دِیر ربط داشته باشند .

سوفی فهمید که بر خلاف تصورش لنگدان بیشتر از خود او درباره ی پدربزرگش می داند. این امریکایی به وضوح اشتراکات زیادی با او داشت، اما اینجا جایش نبود : نمیتونم خطر کنم که تو رو بگیرند، رابرت. باید راجع به چیزهای زیادی صحبت کنیم. تو باید بری .

لنگدان تنها زمزمه ای ضعیف از صدای سوفی را می شنید. او نمی خواست جایی برود . او جای دیگری گم شده بود . جایی که رازهای کهن از آن سر بر می آوردند. جایی که تاریخ گذشته از ظلمت سر به بیرون می زد.

لنگدان آرام، انگار که بخواهد سرش را زیر آب ببرد، سرش را چرخاند و به تیرگی سرخی نگریست که به مونا لیزا ختم می شد.

Fleur-de-lis… flower of Lisa… Mona Lisa

این ها همه در هم تنیده بودند؛ سمفونی خاموشی، ژر فترین اسرار دیر صهیون و لئوناردو داوینچی را فریاد میزد.

چند کیلومتر آنسوتر، نزدیک رودخانه یِ پشت اینوالیدس ، راننده ی سردرگم تریلر با اشاره ی هفت تیر ایستاد و فرمانده ی پلیس قضایی را تماشا کرد که نعره ای غضب آلود کشید و قالب صابونی را میان آب های متلاطم سن انداخت.

فصل بیست و چهار

سیلاس به ابلیسک سن سولپیس چشم دوخت و کوشید درازای تنه ی عظیمش را در دید خود جا بدهد . عضلاتش از فرط وجد و

شعف منقبض شده بودند. بار دیگر نگاهش اطراف را کاوید تا از تنها بودنش اطمینان حاصل کند . بعد کنار پا یه ی بنا، نه از سر احترام، که از سر ناچاری، زانو زد.

سنگ تاج زیر خط رز پنهانه.

در پایه ی ابلیسک سن سولپیس.

تمام اعضای اخوت در این مورد اتفاق نظر داشتند.

روی زانوانش نشست و دستانش زمین سنگفرش شده را کاوید. هیچ ترک یا علامت ی حاکی از متحرک بودن کاشی ندید. با بند

انگشتانش رو ی زمین ضربه زد و خط برنجینی را که سمت ستون می رفت دنبال کرد . روی تمام کاشی های مجاور خط ضربه می زد.

سرانجام یکی شان صدای غریبی از خود ساخت.

یه فضای خالی زیرِ زمینه!

سیلاس لبخند زد. قربانیانش حقیقت را گفته بودند.

سر پا ایستاد و پی چیزی برای شکستن کاشی گشت.

بالای سر سیلاس، در ایوان، خواهر ساندرین نفسش را حبس کرده بود . شوم ترین ترس هایش بدل به حقیقت شده بودند . این

مهمان آن کسی نبود که وانمود می کرد. راهب مرموز اپوس دئی از پی مقصود دیگری به سن سولپیس آمده بود.

قصدی پنهانی.

اندیشید تو تنها حامل راز نیستی.

خواهر ساندرین بی بیش از سرایدار ساده ای بر ای کلیسا بود . او نگهبان بود و امشب، چرخ های کهن به گردش در آمده بودند . آمدن این غریبه تا پایه ی ستون نشانه ای از جانب اخوت بود.

ندای خاموش دردسر.

فصل بیست و پنجم

سفارت آمریکا در پار یس، مجتمع جمع وجوری در خیابان گابریل، دقیقا در شمال شانزه لیزه است و محوطه ی یک و نیم هکتاری آن را خاک ایالات متحده محسوب می کنند؛ به آن معنا که هر چیز یا هرکس که در آن است، تحت قوانین آمریکا قرار دارد.

متصدی شب سفارت، نسخه ی بین المللی تایم را می خواند که صدای تلفن مطالعه اش را قطع کرد.

پاسخ داد : سفارت ایالات متحده، بفرمایید .

تماس گیرنده که انگلیسی را با لهجه ی فرانسوی صحبت می کرد گفت : عصر بخیر. به مساعدتتون احتیاج دارم . علیرغم نزاکت مرد، صد ایش طنینی خشن و رسمی داشت : به من گفتند یه پیغام تلفنی روی سیستم خودکار شما دارم؛ به اسم لنگد ان. متأسفانه کد سه رقمی ام رو فراموش کردم. اگر بتونید کمک کنید سپاسگزار میشم .

 متصّدی حیرت زده بعد از مکثی گفت : متأسفم آقا. پیام شما باید خیلی قد یمی باشه . سیستم ر ا دو سال پیش به دلیل مسایل امنیتی برچیده بودند. از این گذشته، همه ی کدها پنج رقمی بودند. کی بهتون گفت پیغام دارید .

- شما هیچ سیستم پیغام گیر خودکاری ندارید ؟

- خیر آقا. هر پیغامی برای شما به صورت متن در بخش خدمات نگهداری میشه. ممکنه مجدداً اسمتون رو بفرمایید ؟

اما مرد گوشی را گذاشته بود.

بزو فاش مات و مبهوت در ساحل رودخانه ی سن قدم می زد. دید که لنگدان شماره ای محلی را گرفت و کدی سه رقمی را وارد کرد و به پیامی ضبط شده گوش داد. اگر لنگدان به سفارت زنگ نزده پس با کدوم جهنم دره ای تماس گرفته؟

در همان حین که به تلفن همراهش خیره شده بود، دریافت پاسخ در مشتش است. لنگدان از تلفن من استفاده کرد.

فهرست گوشی را باز کرد، آخرین تماس های گرفته شده را بیرون کشید، شماره را پیدا کرد.

تلفنی در پاریس و به دنبالش کد سه رقمی 454 .

شماره را دوباره گرفت و منتظر برقراری تماس ماند.

سرانجام صدا ی زن ی پاسخ داد .

فاش خونش به جوش آمده بود و با عصبانیت شماره ی بعد را وارد کرد  4...5... 4 .

فصل بیست و ششم

به رغم تصور عموم ، مونا لیزا اندازه ای حدود 79 در 55 سانتی متر دارد - حتی کوچک تر از پوسترهایش که در فروشگاه لوور می فروختند. مونا لیزا روی قابی چوبی از سپیدار نقاشی شده و بر دیوار شمال غربی تالار ملل، پسِ جداره ای پنج سانتی متری از پلکسی گلاس آویزان است؛ فضا ی اثیری و مه آلود حاکم بر آن را به مهارت و استادی داو ینچی در سفوماتو ، سبکی که در آن اَشکال درون یکدیگر ناپدید می شوند نسبت داده اند.

از زمان خانه کردنش در لوور، مونا لیزا - یا آن طور که فرانسوی ها می گفتند ژکوند - دو بار به سرقت رفته بود؛ در آخرین 

مرتبه ی آن در سال 1911 ، که مونا لیزا از بخش نفوذناپذیر لوور، یعنی تالار مربع ، ناپدید شد، پاریسی ها در خیابان اشک ریختند و در روزنامه ها مقاله نوشتند و به دزدان التماس کردند تا نقاشی را بازگردانند . سپس دو سال بعد از آن، مونا لیزا را جاساز ی شده داخل چمدانی در یکی از هتل های فلورانس پیدا کردند.

لنگدان که اکنون سوفی را متقاعد کرده بود به هیچ وجه سر رفتن ندارد، هم پای او در تالار ملل راه می رفت. مونا لیزا بیست متر جلوتر بود که سوفی نور سیاه را روشن نمود و نور هلالی شکل و آبی رنگ چراغ قوه ی مدادی را روی زمین مقابلشان پهن کرد. سوفی شعاع باریک نور را مانند دستگاه مین روبی برای پیدا کردن اثری از جوهرش بتاب جلو و عقب می برد.

لنگدان کنار سوفی راه می رفت و از دیدن دوباره ی آثار بزرگ هنری حس خاصی از پیش آگاهی به او دست داده بود . تقلا کرد که فراتر از پیله ی نور قرمزرنگ ساطع شده از چراغ سوفی را ببیند. سمت چپش، نیمکت تماشای اتاق هشت گوش پدیدار شد که مانند جزیره ای تاریک داخل دریایی پارکتی و تهی از هر چیزی به نظر می رسید.

قاب شیشه های تیره را روی دیوار می دید و می دانست در پس آن، پرآوازه ترین نقاشی جهان در سلول انفرادیش قرار دارد.

لنگدان می دانست که مقام و منزلت مونا لیزا به عنوان مشهورترین اثر هنری در جهان نه ارتباطی به لبخند اسرارآمیزش دارد و نه به علت تفاسیر مرموزی است که تاریخدانان هنری و طرفداران توطئه ارائه داده اند. بلکه مونا لیزا فقط به این سبب مشهور شد که لئوناردو داونیچی آن را ناب ترین دستاوردش خوانده بود . هر بار که سفر می رفت نقاشی را همراه می برد و اگر دلیلش را جو یا می شدند پاسخ می داد که جدایی از والاترین تعریف زیبایی زنانه دشوار است.

به همین د لیل بسیاری از تاریخدانان هنر ی پنداشتند حرمتی که داوینچی برای مونا لیزا قائل می شد ارتباطی با مهارت هنری به کار رفته در آن نداشته است . فی الواقع نقاشی به طرز حیرت آوری نمونه ی ساده ای از پرتره ای سفوماتو بود . بسیاری ادعا کردند حرمتی که داوینچی بر ا ین اثر قایل بوده، از منبعی عمیق تر نشأت گرفته است : پیامی پنهانی در لایه های رنگ مونا لیزا در حقیقت بدل به مشهورترین شوخی درون گروهی جهان شد. این نقاشی را به عنوان کولاژی از ایهام و کنایه ی آمیخته با شوخی در بسیاری از کتاب های تا ریخ هنر می شناختند. و خارق العاده این که هنوز توده ی مردم آن لبخند را اسرارآمیز تلقی می کردند.

هیچ رازی در کار نیست. همان طور که خطوط اصلی نقاشی شکل می گرفتند با خود اندیشید: هیچ رازی در کار نیست.

اخیراً لنگدان راز مونا لیزا را با گروه ی دور از تصور قسمت کرده بود - ده دوازده هم بند در ندامتگاه شهر اسکس . سمیناری که لنگدان در زندان برگزار کرد بخشی از برنامه ی امدادی هاروارد در جهت آموزش در مجموعه ی زندان ها بود . همکاران لنگدان دوست داشتند آن را فرهنگ برای مجرمین بنامند.

لنگدان در کتابخانه ی تاریک زندان زیر نور افکنی که بالای سرش قرار داشت ایستاده و راز مونا لیزا را با زندانیانی که در کلاس شرکت کرده بودند در میان گذاشته بود . مردانی که در کمال تعجب شلوغ و خشن، اما تیزبین یافت. همان طور که به طرف تصویر مونا لیزا بر د یوار گام برمی داشت گفت : احتمالاً متوجه شدید که پس زمینه ی کار یکدست نیست . و به تفاوت آشکار آن اشاره کرد : داوینچی افق چپ رو به طرز معناداری پایین تر از افق راست کشیده .

یکی از زندانی ها پرسید : خیط کاشته ؟

 لنگدان پیش خود خندید و گفت : نه! داو ینچی به ندرت این کار رو می کرده. در واقع این یه حقه ی کوچیک بوده. با پایین آوردن تصویر حومه ی شهر داوینچی باعث شده مونا لیزا از سمت چپ به نظر بزرگ تر بیاد تا از راست . یه شوخی کوچک داوینچی. از نظر تاریخی،مفاهیم مرد و زن دارای جهت بودند . چپ مؤنث و راست مذکره . چون داوینچی یکی از بزرگ ترین طرفداران اصول مؤنث بوده کاری کرده تا مونا لیزا از سمت چپ باشکوهتر به نظر بیاد تا از راست .

مرد ریزاندامی که ریش بزی داشت گفت : شنیدم مفعول بوده .

لنگدان اخم کرد و گفت : تاریخدان ها معمولاً به این صورت بیانش نمی کنند؛ اما آره، داوینچی هم جنس باز بوده .

- واسه همین قضیه ی نسوان راست کارش بوده ؟

- در اصل داوینچی با توازن بین زن و مرد موافق بود. معتقد بود روح انسان از گمراهی نجات پیدا نمیکنه مگر اینکه هر دو وجه مؤنث و مذکر رو داشته باشه .

کسی گفت : مث تیکه میکه هایی که معامله داشته باشن ؟

خنده ی شادمانه ای برخاست . لنگدان فکر کرد داستانِ مکملی از ریشه شناسی کلمه ی هرمافرودیت و ارتباطش با هرمس و آفرود یته بگوید، اما چیزی در گوشش زمزمه کرد که حرفش در این جمعیت بی ارزش خواهد بود.

مرد تنومندی گفت : آقای لنگدان! درسته که مونا لیزا عکس زنونه ی خود داوینچیه؟ میگن این طوریاست .

- ممکنه. داوینچی اهل شوخی بود و تجزیه و تحلیل کامپیوتری مونا لیزا و سلف پرتره ی داوینچی نقاط تناسب عجیبی رو بین صورت هاشون تأیید میکنه. داوینچی هر قصد ی که داشته مونالیزا نه مذکره و نه مؤنث. به طرز زیرکانه ای دوجنسیه. ادغام شده ی هر دوی اونهاست .

- خاطر جمعید اینا یه مشت خزعبلات هارواردی ها نیس واسه این که نگن مونالیزا یه زن ایکبیریه .

لنگدان هم خندید : ممکنه شما درست بگید. اما در واقع، داوینچی سرنخ بزرگی به جا گذاشت که نشون میده نقاشی دوجنسیتی بوده . کسی تا حالا چیزی از آمون خدای مصری شنیده ؟

مرد درشت اندام گفت : آره . خدای مذکّر باروری !

لنگدان حیرت کرد.

مرد درشت اندام که نیشش باز بود ادامه داد : رو جعبه ی کاندومِ آمون نوشته . همون یارو که با کله ی قوچ عکسش جلو جعبه اس روش نوشته خدای مصری باروری .

لنگدان با نام تجاری محصول آشنا نبود، اما از اینکه می دید تولیدکنندگان داروهای پیش گیرنده هیروگلیف را درست متوجه شده اند احساس خو بی داشت . 

- بارکلّا! آمون رو دقیقا به شکل مردی با کله ی قوچ تصویر کردند و بی بندوباری جنسیش و شاخه ای خمیده اش کلمه ی امروزی به معنی حشری رو باب کرده .

- جدی؟

- بی کلک. میدونید همتای آمون کی بود؟ یعنی ربه النوع باروری .

پرسش لحظاتی سکوت به دنبال داشت.

 قلم روغنی را برداشت و نوشت : پس خدای مذکر آمون و خدای مؤنث ایزیس رو داریم که به نقش نگاشت های باستانی اونها ل'ایزا  گفته میشده:ایزیس بوده

لنگدان دیگر ننوشت و گامی به عقب به سمت نورافکن برداشت.

آمون لایزا

- آشنا به نظر نمیاد ؟

کسی با نفسِ بریده گفت : مونا... لیزا... ایول !

 لنگدان سر تکان داد و گفت : آقایون، نه تنها چهره ی مونالیزا دوجنسی بوده، بلکه اسمش هم مقلوبی از اتحاد مقدس مرد و زن است. و دوستان این راز کوچیک داوینچیه و دلیل لبخند رندانه ی مونالیزا .

 سوفی گفت : پدربزرگم این جا بوده . و ناگهان با زانو بر زمین نشست . سه متر با مونالیزا فاصله داشتند . محتاطانه نور سیاه را به سمت لکه ای روی سرسرای پارکت پوش هدایت کرد.

ابتدای امر لنگدان چیزی ندید. بعد کنار او زانو زد و قطره ی کوچکی را دید که برق می زد. جوهر؟ ناگهان به یاد آورد نور سیاه را در اصل به چه منظوری استفاده می کنند. خون. اعصابش متشنج شد . سوفی حق داشت . ژاک سونیر به طور حتم قبل از مرگ سراغ مونالیزا آمده بود.

 سوفی زمزمه کرد : بدون د لیل این جا نیومده . ایستاد و ادامه داد : میدونم این جا یه پیغام برام گذاشته . به سرعت گام های باقی مانده تا مونا لیزا را طی کرد. سوفی زمین مقابل تابلو را روشن کرده بود و نور را روی پارکت های لخت جلو و عقب برد.

- هیچی نیست .

در همان لحظه لنگدان درخشش ضعیف نور بنفش را روی شیشه ی محافظ مونا لیزا دید. مچ سوفی را گرفت و نوری که سوفی به طرف بالا روی خود نقاشی می کشاند به پایین سر داد.

هر دو میخکوب شدند.

روی شیشه سه کلمه ی بنفش می درخشیدند؛ درست روی صورت مونا لیزا.

فصل بیست و هفتم

 ستوان کوله که پشت میز سونیر نشسته بود، گوشی را با ناباوری به گوشش چسباند . حرفهای فاش رو درست میشنوم : یه قالب صابون؟ چطور ممکنه لنگدان موضوع ردیاب رو فهمیده باشه ؟

فاش پاسخ داد : سوفی نوو بهش گفته .

- چی! چرا ؟

- چه سؤال خوبی! من همین الان یه نوار گوش دادم که ثابت میکنه اون فراریش داده .

کوله دهان بسته بود . نوو چی کار میخواسته بکنه؟ فاش مد ارکی داشت که اثبات می کرد سوفی در عملیات مهم د .س.پی .ژ دخالت کرده بود. سوفی نوو نه فقط اخراج میشد، که زندان هم میرفت .

- چی بگم، فرمانده... لنگدان حالا کجاست ؟

- هیچ کدوم از آژیرها خاموش شدند ؟

- خیر قربان .

- هیچ کس هم از دروازه ی گراند گالری بیرون نیومده ؟

- نه. ما یه افسر امنیتی اونجا گذاشتیم. همون طور که شما دستور داده بودید .

- خوبه. پس لنگدان هنوز باید داخل گراند گالری باشه. نگهبان امنیتی مسلحه ؟

- بله، قربان. نگهبان ارشده .

فاش دستور داد : بفرستش داخل . نمیتونم افرادم رو تا چند دقیقه ی دیگه جمع کنم . در ضمن ، نمیخوام لنگدان از یه خروجی فرار کنه . فاش مکثی کرد و ادامه داد : بهتره بهش بگی که سرکار نوو احتمالاً همراه اونه .

- گمان می کردم نوو رفته باشه .

- تو دیدی که اون بره ؟

- نه، قربان. اما ....

- پس هیچ کسی ندیده که اون بره. همه فقط ورودش رو دیدند .

کوله از شجاعت سوفی نوو حیرت کرد. هنوز داخل ساختمونه؟

فاش دستور داد : حواست رو جمع کن! میخوام تا برمی گردم نوو و لنگدان دست بسته اونجا باشند .

تریلر که دور شد، فرمانده فاش افردش را جمع کرد . رابرت لنگدان امشب خودش را صید گریزپایی نشان داده بود و الان هم که

سوفی نوو کمکش می کرد شکار کردنش دشوارتر از حد انتظار می شد.

فاش تصمیم گرفت که فرصتی به لنگدان ندهد.

پس حلقه را تنگ تر کرد . نیمی از مردانش را به لوور فرستاد و نیمی دیگر را به تنها جایی در پاریس که رابرت لنگدان مأوای امنی می یافت.

فصل بیست و هشتم

داخل تالار ملل، لنگدان با حیرت به شش واژه ای می نگریست که بر روی پلکسی گلاس می درخشیدند. به نظر می رسید که متن در هوا شناور است و سایه ی دندانه داری را بر روی لبخند اسرارآمیز مونا لیزا می افکند.

لنگدان نجوا کرد : دیر. این ثابت میکنه پدربزرگت عضو دیر بوده .

سوفی سردرگم او را نگاه کرد و گفت : تو چیزی سر در میاری ؟

 لنگدان گفت : بی نقصه . و در همان حال افکارش دائماً این سو و آن سو م ی رفت : این عبارت یکی از اساس ی ترین فلسفه های دیره !

سوفی با افکاری مغشوش به درخشش پیغام بر روی صورت مونا لیزا نگاه کرد.

بس ظلمانی است مکر آدمی.

لنگدان گفت : سوفی! سنت دیر رو در جاودانه کردن الهه پرستی روی این اعتقاد بنا کردند که انسان های قدرتمندی در کلیسای اولیه،جهان رو با اشاعه ی دروغ هایی فریب دادند که منجر شده تا ارزش مادینه از بین بره و کفه ی ترازو به نفع نرینه بالا بیاد.

سوفی خاموش مانده بود و به کلمات مینگریست.

-عقیده ی دیر اینه که کنستانتین و اخلاف مردش با به راه انداختن جنگ تبلیغات که چهر ه ی مادینه ی مقدس رو اهریمنی نشون داد، دنیا رو از پگان کیشی مادرسالار به مسیحیت پدرسالار گردوند و این طوری الهه رو برای همیشه از دین جدید محو کردند .

سوفی هنوز نامطمئن بود : پدربزرگم من رو اینجا کشونده که این رو بفهمم . حتماً می خواسته چیز مهمتری بگه .

لنگدان منظورش را می فهمید. گمان میکنه این هم یه رمز دیگه باشه. چه معنای دیگری داشته باشد و چه نه، لنگدان نمی توانست آن را بیدرنگ بگوید. فکر او هنوز با صراحت شجاعانه ی پیغام سونیر در کلنجار بود.

اندیشید بس ظلمانی است مکر آدمی. واقعاً هم ظلمانی.

هیچ کس انکار نمی کرد که کلیسای جدید کار خود را خوب انجام می دهد؛ با این همه، کلیسا تاریخ خشن و پرنیرنگی پشت سر داشت. جهادِ سبعانه برای هدایت دوباره ی ادیان مادینه پرست و پگان کیش سه قرن به درازا انجامید و روش های به کار رفته در آن به همان اندازه که آسمانی و وحیانی بود، مخوف بود.

تفتیش عقاید کاتولیک کتابی را چاپ کرد که به ظَنّ قوی، ‹غرقه در خون ›ترین کتاب تاریخ بشر است . پُتک ساحرهها، جهان را درباره ی مخاطرات زنان آزاداندیش تعلیم می داد و به روحانیان می آموخت چگونه آن ها را بیابند و شکنجه دهند و از میان ببرند . افرادی را که کلیسا ساحره می دانست شامل دانش جویان زن و کاهنه ها و کولی ها و عرفا و طبیعت دوستان و گردآورند گان گیاهان دارویی و هر زنی می شد که احتمال آن برود با طبیعت پیوندی داشته باشد . قابله ها را نیز به سبب عمل بدعت آمیزشان در استفاده از طب برای تسکین درد زایمان می کشتند - دردی که کلیسا بیان می کرد کیفر حقه ی خداست که به سبب

شراکت حوا در خوردن سیب آگاهی نازل کرده اند و این چنین، کلیسا اندیشه ی گناه جبلی را پایه گذاری کرد . در طی سه قرن کشتار ساحره ها، پنج میلیون زن را، بسته به دیرکهایی چوبی، سوزاندند.

تبلیغات و خون ریزی کار خود را به انجام رساند.

جهانِ امروز مصون از این موارد میزیست.

زنان را، که زمانی به عنوان نیمه ی لاینفک تجلی ملکوت تکریم می کردند، از پرستش گاه های سراسر جهان راندند . نه خاخام

ارتدوکس زن ماند، نه کشیش کاتولیک ، نه روحانی مسلمان زن . فریضه ی مقدس هیِروس گاموس - وصال جنسی و طبیعی میان زن و مرد ر ا که از طریق آن هر کدام به لحاظ روحی تبدیل به یک کل میشوند - در طرح نویی که کلیسا درانداخته بود مبدل به عملی شرم آور کردند. مردان مقدسی که زمانی به وصال جنسی با همتایان زن خود نیاز داشتند تا از قبل آن صمیمانه با خدایشان خلوت کنند، اکنون در هراس از این بودند که خواسته ی جنسی طبیعیشان، خواسته ی شیطان باشد که آن را به یاری هم دست محبوبش ، زن، به مرد تحمیل می کند.

حتی رابطه ی مادینه با سمت چپ از افترای کلیسا دور نماند . در فرانسه و ایتالیا، کلمات اشاره کننده به (چپ) مفهوم فرعی بسیار پستی به خود گرفت؛ در حالی معادل سمت راست آن ها معانی راستی و مهارت و صحت را در برگرفت . تا - به امروز هم، اندیشه های تندرو جناح چپ تلقی میشوند، افکار احمقانه فکر چپ و هر چیز بدی .

روزگار الهه به سر آمده بود . چرخ گردون گردید و مام زمین را دنیای مردان کردند و اکنون خداوندانِ جنگ و نابودی باجشان را می ستاندند. نفسِ نرینه دو هزاره را افسارگسیخته و جدا از نفس مادینه اش گذرانده بود . دیر صهیون بر آن بود امحاء مادینه ی مقدس از زندگی جدید منجر به چیزی شده است که سرخ پوستان هوپی به آن کویانیسکواتسی - زندگیِ بی موازنه - می گفتند؛ موقعیت ناپایداری که نشانه های آن ستیزهای تحریک پذیرفته از تستوسترون و فراوانی جوامع زن ستیز و بی حرمتی فزاینده ای به مام زمین بود.

 سوفی گفت :  رابرت! یکی داره میاد . نجوای آرام سوفی او را تکان داد.

صدای گام هایی را شنید که در راهرو نزدیکتر می شدند.

سوفی نور سیاه را خاموش کرد. نور انگار جلوی چشمان لنگدان بخار شد : از این طرف .

لنگدان لحظه ای خود را کاملاً نابینا حس کرد . کدوم طرف! دیدش که واضح شد، سایه ی سوفی را دید که به مرکز اتاق می رفت و پشت نیمکت های هشت گوش از دید پنهان میشد. می خواست او را دنبال کند که صدایی غرش مانند متوقفش ساخت.

صدای مردی بود که از میان در فرمان میداد : ایست .

افسر امنیتی لوور از ورودی به تالار ملل آمد و هفت تیرش را مستقیماً به سمت شانه های لنگدان گرفته بود.

لنگدان احساس کرد دستهایش را از روی غریزه بالا میبرد.

نگهبان دستور داد : بخواب رو زمین .

چند ثانیه بعد، لنگدان روی زمین بود. نگهبان بالای سرش آمد و با لگد دستها و پاهایش را از هم باز کرد.

نگهبان تفنگ را محکم به کمر لنگدان فشار داد و گفت : فکرهای بدی داشتی موسیو لنگدان . فکرهای بد !

لنگدان با دست و پای باز روی سرسرای پارکت پوش افتاده بود و طنزی ظریف و کنایه وار را در موقعیتش می دید. با خود اندیشید مرد ویترووین! فقط صورتش رو به زمینه.

فصل بیست و نهم

داخل سن سولپیس، سیلاس شمعدانی های سنگین و آهنی نذری را از محراب پشت ستون برداشت . این میله کارش را به خوبیِ

دژکوب انجام می داد. بعد نگاهی به صفحه ای مرمرین و خاکستری انداخت که گودیِ آشکاری را روی زمین می پوشاند و فهمید نمی تواند بی سر و صدا پوشش را بشکند.

آهن به روی مرمر؛ به حتم، صدایش در سقفهای گنبدی طنین می انداخت.

راهبه صدایش را می شنید؟ به احتمال اکنون خوابیده بود . ولی اگر هم چنین می بود، سیلاس ترجیح می داد این خطر را نپذیرد به دنبال پارچه ای گشت تا آن را به دور میله ی آهنی بپیچاند، اما به جز ردای کتان محراب چیزی نیافت . نمی خواست به آن بی حرمتی بکند . ردای خودم. می دانست که در آن کلیسای بزرگ تنهاست . گره ردایش را گشود و آن را از بدنش بیرون آورد . ردا را که از تن بیرون می آورد،تار و پود پشمیش زخمهای کمر سیلاس را به سوزش انداخت.

اکنون جز در میان تنه اش، برهنه بود . ردایش را به دور میله ی آهنی چرخاند . سپس روی کاشی کف زمین خم شد و میله را به آن کوباند. صدایی خفه برخاست . سنگ نشکست . دوباره میله را کوباند . دوباره صدایی خفه برخاست، اما این بار با ترک سنگ همراه بود . در سومین ضربه، سنگ سرانجام خرد شد و پاره های سنگ به گودی عمیقی در زیر زمین ریخت.

یه فضای کوچیک!

به سرعت تکه های باقی مانده را از حفره برداشت و به فضای تهی نگاه کرد . جلوی حفره که زانو زد، خون تنش بیرون زد . دست برهنه و بی رنگش را داخل حفره برد.

در آغاز هیچ نیافت . کف حفره را سنگ همواری پوشانده بود . سپس دستش را به زیر خط رز برد و چیزی را لمس کرد ! یک لوح سنگی ضخیم. انگشتانش را به دور لبه ی آن محکم کرد و آن را چنگ زد و آرام بیرون آورد . ایستاد و یافته اش را امتحان کرد . تکه سنگ نه چندان خوش تراشیده ای با حروفی حک شده بر آن بود. لحظه ای خود را همچون موسایی امروزی حس کرد.

سیلاس کلمات را که می خواند، احساس شگفتی می کرد. انتظار داشت که سنگ تاج، نقش های یا مجموعه ای از راهنمایی هایی باشد که به احتمال به رمز هم نوشته باشند. با این همه، سنگ تاج ساده ترین نوشته ی ممکن را بر خود داشت.

کتاب ایوب، باب 38 ، آیه ی 11

یک آیه ی انجیل؟ سیلاس از این سادگی شیطانی حیرت زده شد. مکان سری آنچه آن ها جستجویش می کردند آیه ای از انجیل بود؟

اخوت برای استهزای صالحان راه دیگری نمیدانست!

کتاب ایوب، باب سی و هشت، آیه ی یازده.

اگر چه، سیلاس مضمون آیه ی یازده را از حفظ به یاد نمی آورد، می دانست کتاب ایوب داستان مردی را بازگو می کرد که ایمانش به پروردگار از امتحانات و بلایای بسیاری سربلند بیرون می آمد. اندیشید متناسبه. از فرط هیجان در پوست خود نمی گنجید.

نگاهش را بالا آورد و به خط رز پرتلالو نگریست و تنها لبخندی زد . در بالای محراب اصلی، بر روی رحلی زراندود، کتاب مقدسی با جلد چرمی قرار داشت.

در جایگاه کر، خواهر ساندرین از حیرت و ترس می لرزید. لحظاتی پیشتر، او می خواست بگریزد و دستوراتی را که به او داده بود ند اجرا کند . اما آن مرد ناگهان ردایش را از تن بیرون آورد . تنِ زالِ مرد را که دید، بهت و حیرتی هول آور او را در بر گرفت . کمر بی رنگ و بزرگ او را چاک های تازیانه ی سرخ رنگی پوشانده بود. خواهر ساندرین حتی از آن جا هم میدید که زخم ها تازه هستند.

این مرد رو بیرحمانه شلاق زدند!

پابند خونین را هم به دور رانش دید که خون از زیر زخم آن چکه می کرد. کدوم خدا دوست داره بدن این طور تنبیه بشه؟ خواهرساندرین خود می دانست که مناسک اپوس دئی را نمی تواند درک کند. اما آن چه اکنون ذهنش را مشغول می کرد این ها نبود . اپوس دئی دنبال سنگ تاجه. هیچ حدسی به ذهن خواهر ساندرین نمی رسید که آن ها چطور از ماجرا بو برده اند؛ با این همه، فرصتی برای فکر کردن نداشت.

راهب سراپا خونین اکنون در حال پوشیدن ردایش بود . هدیه ای را که به دست آورده بود در چنگ داشت و به آرامی به سوی کتاب مقدسِ محراب میرفت.

در سکوتی نفس گیر، خواهر ساندرین جایگاه کر را ترک کرد و به سرعت در راهرو به سمت اقامت گاهش دوید . روی دست و پایش خم شد و دست زیر تنه ی چوبی تخت برد و بسته ی مهر و موم شده ای را بیرون کشید که سالها پیش آن جا پنهان کرده بود.

سر پاکت را پاره کرد و چهار تلفن پاریس را در آن یافت.

با تنی لرزان شماره ها را گرفت.

در طبقه ی پایین، سیلاس لوح سنگی را روی محراب گذاشت و دستان پراشتیاقش را به سمت کتاب مقدس چرمی دراز کرد .

انگشتان سفید و کشیده اش زمانی که کتاب را ورق می زد عرق کرده بود.

اینها راه رو نشان میدهند!

آیه ی یازده را یافت و متن را خواند. متحیر شد. دوباره آن را خواند و حس کرد که جایی از کار سخت میلنگد. آیه تنها می گفت:

تا بدینجا پیش آمدی؛ پیشتر نخواهی رفت. 

فصل سی ام

رییس گارد امنیتی، کلود گروارد بالا ی سر اسیر به خاک افتاده اش که رسید خونش به جوش آمد . این مادربه خطا ژاک سونیر رو کشته! سونیر برای او و گروهش در حکم پدری دوست داشتنی بود.

گروارد آرزویی نداشت جز آن که ماشه را بچکاند و گلوله ای را حرام رابرت لنگدان کند . به عنوان نگهبان ارشد، گراورد جزو معدود نگهبانانی بود که اسلحه ی پر حمل می کردند. با این وجود، به خودش یادآوری کرد کشتن لنگدان در مقایسه با مواجه اش با بزو فاش و نظام زندان فرانسه تقدیر جوانمردانه ای خواهد بود.

گروارد واکی تاکیش را از جلد کمری بیرون کشید تا نیروی کمکی تقاضا کند، اما همه ی آنچه شنید مشتی نوفه بود . ابزارهای امنیتی

اضافه تری که در ا ین تالار کار گذاشته بودند هم یشه باعث بروز آشفتگ ی در ارتباطات مأموران م ی شد . بای د برم جل وی در. اسلحه اش همچنان به سمت لنگدان قراول رفته بود. آهسته به سمت در ورودی عقب رفت. در سومین گامش چیزی دید که مجبورش کرد توقف کند.

این دیگه چه کوفتیه!

سرابی توجیه ناپذیر میان اتاق شکل می گرفت؛ یک سایه. کس دیگری در اتاق بود؟ زنی با چالاکی به طرف د یوار سمت چپ به راه افتاد. مقابلش شعاعی ارغوانی از نور پس و پیش می رفت. گویی در جستجوی شیئی نورانی باشد.

گروارد حس کرد میزان آدرنالینش برای مرتبه ی دوم در این نیم دقیقه بالا میرود. پرسید: کی اونجاست ؟

نمی دانست کجا را هدف بگیرد یا به کدام جهت حرکت کند.

زن آرام پاسخ داد : پی.تی.اس . و به بررسی زمین با چراغش ادامه داد.

گروارد عرق کرده بود . پلیس علمی و فنی؟ گمون میکردم همه ی افسرها رفته باشند. حال پرتوی ارغوانی فرابنفش را که برای

پی.تی.اس بود تشخیص میداد، اما هنوز نمی فهمید چرا د.س.پی.ژ باید این جا دنبال مدرک باشد.

غریزه اش می گفت جایی از کار ایراد دارد . گروارد فریاد کشید : اسمتون؟… جواب بدید!

صدا با آرامش و به فرانسه گفت : اسمم سوفی نووئه .

نام او جایی در اعماق ذهن گروارد صدا کرد . سوفی نوو؟ اسم نوه ی سونیر نبود؟ وقتی دختر بچه بود این طرف ها می آمد؛ اما این موضوع برای سال ها پیش بود . اون اینجا چیکار میکنه! و حتی اگر سوفی نوو هم بود دلیلی برای اعتماد به او نداشت گروارد داستا ن دردناک جدایی سونیر و نوه اش را شنیده بود.

زن گفت : شما من رو می شناسید. رابرت لنگدان پدربزرگم رو نکشته. باور کنید .

نگهبان گروارد نمی خواست باور کند . به نیروی کمکی احتیاج دارم! دوباره واکی تاکیش را به کار انداخت . فقط نوفه بود . ورودی هنوز بیست متر تا آن جا فاصله داشت . گروارد با اسلحه ای هدف گرفته سمت مرد روی زمین آرام عقب رفت . همان طور که گروارد ذره ذره عقب می رفت طرف دیگر اتاق، نور فرابنفش را میدید که با وسواس تابلویی را روی دیوار تالار ملل و مقابل مونالیزا بررسی می کند.

متوجه شد کدام تابلو است. نفسش بند آمده بود.

محض خاطر خدا! داره چه کار میکنه؟

آن طرف اتاق، سوفی نوو عرق سرد را رو ی پیشانی خود حس می کرد. لنگدان هنوز روی زمین دراز کشیده بود . طاقت بیار، رابرت.

بفهمی نفهمی رسیدم. می دانست نگهبان به هیچ کدام از آن ها شلیک نخواهد کرد . تمام توجه اش را معطوف بررسی زمین اطراف شاهکار هنری کرد - اثر د یگری از داوینچی. اما نور فرابنفش هیچ چیز غیرعادی را آشکار نکرد . نه روی زمین، نه روی د یوارها، نه حتی رو ی خود بوم.

باید یه چیزی اینجا باشه!

سوفی مطمئن بود منظور پدربزرگش را صحیح درک کرده است.

چی دیگه در نظرش بوده؟

شاهکاری که معا ینه می کرد روی بومی به بلندی یک متر و نیم کشیده شده بود . این نقاشی صحنه ی غریبی بود که داوینچی از مریم باکره در حالتی عجیب و بی تناسب همراه با عیسای کودک و یحیای تعمید دهنده و اورئیل بر سنگ های رخ نموده از دل زمین و در موقعیتی غریب ترسیم کرده بود. سوفی که دختر کوچکی بود هیچ بازدیدی از مونالیزا به پایان نمی رسید مگر این که پدربزرگ او را به طرف دیگر اتاق بکشاند و این تابلو را تماشا کند.

گرا نپر، من اینجام. ولی نمیبینمش!

از پشت سر می شنید که نگهبان می کوشد با رادیو درخواست کمک کند.

فکرت رو به کار بنداز!

پیغام نوشته شده روی شیشه ی محافظ مونالیزا را در ذهن مجسم کرد بس ظلمانی است مکر آدمی. نقاشی مقابل رویش هیچ شیشه ی محافظی نداشت تا پیام روی آن نوشته شود و سوفی هم می دانست پدربزرگش هرگز با نوشتن روی نقاشی آن را ضایع نمی کرد. مکث کرد . دست کم نه جلوی تابلو. چشمانش به سرعت بالا را نگر یست؛ زنجیرهایی که از سقف آویزان بودند تا بوم را نگهدارند.

یعنی خودشه؟ سمت چپ قاب کنده کاری شده را چنگ انداخت و به طرف خودش کشید. دیوار پشتیبانِ نقاشی بزرگ بود . با فاصله گرفتنش از آن پیچ و تاب خورد. سر و شانه اش را پشت نقاشی کشاند تا با نور سیاه پشت آن را بررسی کند.

فقط چند لحظه طول کشید تا بداند غریزه اش بر خطا بوده است . پشت نقاشی رنگ پریده و خالی بود . هیچ نوشته ی ارغوانی رنگی آن جا نبود. فقط بوم کهنه و تیره شده و....

وایسا.

چشمانش روی برقِ بی مناسبت فلز درخشانی ثابت ماند که نزدیک لبه ی پایینی میل بست قاب نشانده بود . شیء کوچکی بود که نیمی از آن را در شکاف بین قاب و بوم گیر انداخته بودند. زنجیر طلایی و پرتلألویی هم از آن آویزان بود.

در نهایت حیرت سوفی، زنجیر به کلید طلا یی و آشنا یی متصل بود . سر پهن و تراشیده ی آن به شکل صلیب بود و مهر کنده کاری شده ای همراه داشت که سوفی از نه سالگی به بعد ندیده بود : زنبقی با حروف پی.اس برای لحظه ای حس کرد روح پدربزرگ در گوش هایش زمزمه می کند. وقتش که برسه کلید مال تو میشه. وقتی که فهمید پدربزرگ حتی دم مرگ هم به پیمانش وفادار بوده بغض گلویش را فشرد. صدای پدربزرگ ادامه داد: این کلید صندوقی رو باز میکنه که من رازهای زیادی رو توی اون نگه میدارم.

سوفی فهمید که تمامی بازی با لغات امشب برای دست یابی به این کلید بوده است. پدربزرگ که زمان مرگ آن را همراه داشته ،

نمی خواسته به چنگ پلیس بیفتد و آن را پشت این نقاشی پنهان کرده است . سپس نقشه ی هوشمندانه ای ر یخت تا اطمینان حاصل کند تنها سوفی آن را پیدا می کند.

نگهبان فریاد کشید: کمک .

سوفی کلید را قاپید و همراه چراغ مدادی داخل جیبش سراند. از پشت بوم به دقت نگریست. می دید که نگهبان مأیوسانه می کوشد با استفاده از واکی تاکی کسی را به آ نجا بخواند. به سمت ورودی می رفت و اسلحه را قاطعانه به لنگدان نشانه رفته بود.

دوباره در رادیویش فریاد زد : کمک .

نوفه.

نمیتونه ارتباط برقرار کنه. به یاد جهانگردانی افتاد که می خواستند با تلفن همراهشان با خانه تماس بگیرند و به دیدن مونالیزا بنازند؛اما همیشه ناکام می ماندند. مراقبت شدید در سیم کشی د یوارها عملاً ارسال پیغام را غیرممکن ساخته بود مگر آن که از اتاق قدم بیرون بگذارند. نگهبان به سرعت به سمت خروجی می رفت و سوفی می دانست که باید سریع عمل کند.

به نقاشی که تقریبا پشت آن از دید مخفی شده بود نگریست. لئوناردو داوینچی امشب دوباره به کمک آمده بود.

گروارد به خودش گفت چند متر دیگه. و اسلحه اش را نشانه رفته نگه داشت.

صدای زن از آن سوی اتاق طنین افکند: وایسا… وگرنه خرابش می کنم!

گروارد نگاهی انداخت و در جایش ایستاد : خدایا!... نه!

از خلال مه رقیق و سرخ رنگ دید که زن نقاشی را از کابل هایش جدا کرد و روی زمین گذاشت . ارتفاع بیش از یک متر و نیم بوم تقریباً او را پشت خود پنهان کرده بود . گروارد بر ای لحظه ای تعجب کرد که چرا زنگ خطر به صدا درنیامده است . اما متوجه شد که حسگر کابل های نقاشی امشب باید از نو تنظیم می شدند. داره چه کار میکنه؟

و وقتی متوجه شد خون در رگ هایش از حرکت ایستاد.

بوم در میانه اش شکم داد. خطوط ظریف مریم باکره و مسیح کودک و یحیای معمدان کژ و مژ شدند.

گروارد جیغ زد : نه !

وقتی دید اثر ذی قیمت داوینچی زیر فشار است از وحشت فلج شد. زن از پشت زانوانش را به بوم می فشرد. گفت : نه !!

گروارد چرخید و اسلحه را به سمت زن نشانه رفت ، اما می دانست تهدید پوچی است . بوم پارچه ای بود و کاملاً رخنه ناپذیر. زره ی به قیمت شش میلیون دلار.

نمیتونم به کار داوینچی شلیک کنم!

 زن به فرانسه و با آرامش گفت : سلاح و رادیوت رو بگذار زمین و گرنه زانوهام رو به نقاشی فشار میدم. گمان کنم بدونی پدربزرگم راجع بهش چه احساسی داشت .

گروارد سرگیجه گرفته بود : خواهش می کنم... نه! اون عذرای صخره هاست .

اسلحه و رادیو را روی زمین انداخت و دستانش را روی سرش گذاشت.

زن گفت : ممنون. حالا دقیقاً همون کاری رو انجام بده که میگم. بعدش همه چیز درست میشه .

چند دقیقه بعد لنگدان پابه پای سوفی می دوید و پله های اضطراری را به سمت طبقه ی همکف پایین می رفت و نبضش به تندی می زد.

از زمانی که نگهبان لرزان لوور را در تالار ملل ترک کردند هیچ کدام حرفی نزده بودند. تپانچه ی نگهبان در چنگ لنگدان بود و برای خلاصی از آن ناشکیبی میکرد. سلاح برایش سنگین و بیگانه بود.

پلّه ها را دوتا یکی طی می کردند و لنگدان از خود می پرسید که آ یا سوفی می داند چه اثر پر بهایی را تباه کرده است . انتخابش در مورد هنر سخت مناسب ماجرای امشب بود . روی اثری از داو ینچی دست گذاشته بود که بین تاریخدانان هنر به اندازه ی مونا لیزا به دلیل کثرت نمادهای پنهانی پگانیش انگشت نما بود.

همان طور که می دویدند گفت : گروگان پرارزشی انتخاب کردی .

پاسخ داد : اما من انتخابش نکردم. پدربزرگم این کار رو کرد. یه چیز کوچیکی پشت نقاشی برام گذاشته بود .

لنگدان نگاه بهت زده ای به او انداخت : چی؟! ولی از کجا میدونستی کدوم نقاشی؟ چرا عذرای صخره ها ؟

لبخند پیروزمندانه ای زد : دو تا قلب اول رو از دست دادم، رابرت. نمی بایست سومی رو هم از دست می دادم .

فصل سی و یکم

 : خواهر سندر ین با لکنت پشت تلفن اقامتگاهش در سن سولپیس گفت : اونها مردند . روی پیغام گیر تلفن گفت : گوشی رو بردار ید!همه شون مردند!

سه تماس اول نتا یج هراسناکی به بار آورده بود - بیوه ای مجنون، کارآگاهی که تا دیر وقت در صحنه ی جنایت کار می کرد ، کشیش اندوهگینی که خانواده ی داغدیده ای را تسلی می بخشید. هر سه ی آن ها مرده بودند و حالا که با چهارمین و آخرین شماره تماس گرفته بود - شماره ای که قرار نبود بگیرد مگر آن که به سه نفر قبلی دسترسی نداشته باشد - با دستگاه پیغام گیر مواجه شده بود . پیغام دستگاه هیچ اسمی را نمی گفت. صرفاً از تلفن کننده درخواست گذاشتن پیامش را می کرد.

التماس کرد : قاب کف زمین رو شکستند! سه نفر دیگه هم مردند !

خواهر سندرین از هویت چهار مردی که از آنها دفاع می کرد اطلاعی نداشت، اما از شماره های تلفن اختصاصی که زیر تختش پنهان کرده بودند تنها تحت یک شرط میبایست استفاده میکرد.

پیام آور بی نام و نشان گفته بود : اگر قاب کف زمین ر ا شکستند به آن معناست که میان مراتب بالا رخنه کرده اند. یکی از ما را تا سرحد مرگ تهدید کرده اند و مجبور به گفتن دروغ . با دیگران تماس بگیر. به آنها هشدار بده. ما را ناامید نکن.

هشداری محکم بود و ساده، اما خطاناپذیر. اولین بار که آن را شنید شیفته اش شد . اگر هویت یکی از برادران به خطر می افتاد دروغی می گفت و سازوکاری را باعث می شد تا به دیگران هشدار بدهد. با این همه، امشب چنین می نمود که بیش از یک نفر به خطر افتاده است.

با صدایی سرشار از ترس زمزمه کرد : خواهش می کنم جواب بدید. کجایید ؟

صدای بمی از آستانه ی در گفت : گوشی رو بگذار.

با وحشت چرخید و راهب غول پیکر را دید. پایه ی آهنی و سنگین شمعدان را در دستش می فشرد. لرزان، گوشی را سر جایش گذاشت.

راهب گفت : اونها مردند. هر چهارتاشون. من رو فریب دادند. بگو سنگ تاج کجاست ؟

 خواهر سندرین صادقانه گفت : من نمیدونم! راز رو دیگران حفظ می کردند.دیگرانی که مرده بودند!

مرد پیش آمد. مشت های سپیدش پایه ی آهنین را می فشرد : تو در معیت کلیسایی، اما به اونها خدمت می کنی؟

خواهر سندرین جسورانه گفت : مسیح جز پیغام حقیقت چیزی نداشت. چنین چیزی توی اپوس دئی نمی بینم.

موج خشم و غضب پس چشمان راهب شعله کشید. ناگهان شمعدان را مثل گرزی تکان داد و حمله کرد . خواهر ساندرین که بر زمین افتاد واپسین احساسش استیصال و دلهره بود.

هر چهار نفر مرده اند.

حقیقت ارزنده دیگر از بین رفت.

فصل سی و دوم

سوفی و لنگدان که باشتاب از میان تاق نما به درون شب پاریس قدم گذاشتند، کبوتران مقیم در کاشی پزخانه های اطراف لوور از ترس آژیر امنیتی در جناح غربی دنون در حال گریختن بودند . از میان میدان به سمت ماشین سوفی حرکت کردند . لنگدان صفیر آژیرهای پلیس را از دوردست می شنید.

 سوفی گفت:اونجاست.و به اتومبیل دوسرنشینه و نوک پهن قرمزی اشاره کرد که در میدان پارک کرده بود.

حتماً شوخی میکنه!؟ این وسیله کوچکترین ماشینی بود که لنگدان تا آن زمان دیده بود.

سوفی گفت:ماشین اسمارت. یه لیتر به ازای صد کیلومتر.

لنگدان به زحمت خود را در صندلی سرنشین جا داد . بعد سوفی اسمارت را به حرکت انداخت و از کنار جدول به روی معبری شنی راند. ماشین که با حالتی جهش مانند از پیاده رو رد شد و با پیچی تند و ناگهانی به سوی میدان کوچک کاروسل دو لوور دور زد لنگدان داشبورد را محکم چنگ زد.

لحظه ای به نظر رسید سوفی می خواهد با حرکت مستقیم و گذر از میدان از طریق حصار میانِ راه، محوطه ی چمن کاری شده را رد کند و میا نبر بزند.

 لنگدان فریاد زد:نه!می دانست حصار پرچین مانند اطراف کاروسل دو لوور برای مخفی کردن شکاف خطرناکی است که در مرکزمیدان کار گذاشته اند؛ یعنی هرم واژگون - پنجره ی سقفی هرم مانند و معکوسی که او پیشتر از درون موزه دیده بود . این شکاف آن قدر بزرگ بود که اسمارت کوچک شان را در خود بگیرد . خوشبختانه، سوفی مسیر معقولانه تری در پیش گرفت . به تندی به سمت راست پیچید

و دور زد تا راه خروج را بیابد. بعد به سمت چپ رفت و وارد لاین شمالی شد و با سرعت به طرف خیابان ریولی راه افتاد.

آژیرهای دونواختی ماشین های پلیس پشت سرشان زوزه می کشید و لنگدان نورشان را از آینه ی بغل می دید. سوفی فشاری به پدال گاز آورد تا از لوور سریع تر دور شوند و با این عمل، موتور اسمارت غرشی از سر اعتراض کرد . پنجاه متر جلوتر، چراغ راهنمایی خیابان ریولی قرمز شد. سوفی زیر لب ناسزایی بر زبان آورد و با همان سرعت مسیرش را ادامه داد. لنگدان حس کرد که ماهیچه هایش سفت می شود.

- سوفی ؟

به چهارراه که رسیدند، سوفی تنها اندکی از سرعتشان کاسته بود . چراغ های جلو را روشن و خاموش کرد و پیش از آن که دوباره به پدال فشاری بیاورد و پیچ تندی به سمت چپ تقاطع ریولی بزند نگاهی مختصر به هر دو طرفش انداخت . نیم کیلومتر به غرب راند و سپس به سمت راست میدانی بزرگ گرفت. خیلی زود به خیابان پهن شانزه لیزه رسیدند.

لنگدان در صندلیش چرخید و گردنش را از پنجره ی کنار بیرون کشید . به نظر نمی رسید پلیس تعقیبشان کند . نورهای آبی رنگ ماشین های پلیس در کنار موزه جمع شده بودند.

سرانجام ضربان قلبش اندکی آرا متر شد و سرش را به اطراف چرخاند:جالب بود.

انگار سوفی نشنیده بود . چشمان او بر شاهراه بزرگ شانزه لیزه خیره مانده بود - به خطی دومایلی از ویترین های شیک که اغلب آن را خیابان پنجم پاریس م ینامیدند. سفارت خانه فقط یک ونیم کیلومتر آن سوتر بود. لنگدان آرام در جایش نشست. سرعت فکر سوفی تحسین برانگیز بود .

سوفی گفته بود پدربزرگش چیزی را پشت نقاشی برای او گذاشته است . آخرین پیغام؟ دهان لنگدان برای هر حرفی بسته بود جز آن که مخفیگاه حیرت آور سونیر را تحسین کند . عذرای صخرهها نیز حلقه ی وصل دیگری در زنجیر درهم تنیده ی نمادپردازی های آن روز عصر بود. انگار سونیر در هر مرحله علاقه اش را به جنبه ی سیاه و بدسگالانه ی لئوناردو داوینچی تشدید می کرد.

درخواست اصلی از داوینچی برای کشیدن عذرای صخره ها از تشکیلاتی بود که انجمنِ معصومیت مریم مقدس نامیده می شد.

آن ها این نقاشی را به عنوان گلِ سرسبد نقاشی سه لته ای در محراب کلیسایشان، سن فرانچسکو ، در میلان می خواستند. راهب ها اندازه های خاصی را به لئوناردو دادند و درون مایه ی دلخواهشان ا ز آن را نیز مشخص کردند - مریم باکره، یحیای تعمید دهنده ی کودک ، اور ئیل ، عیسای کودک که همگی در غاری پناه دارند . اگرچه، داوینچی همانی کرد که آن ها می خواستند، وقتی که گروه کار را تحویل گرفت واکنشی از روی هراس نشان داد. لئوناردو نقاشی را با جزییات آزاردهنده و بسیار زیادی پر کرده بود.

نقاشی مریم باکره را در ردایی آبی نشان می داد که در کنار نوزادی که احتمال می رفت عیسی باشد نشسته بود . در برابر مریم، اور ئیل نشسته بود که او نیز کودکی، به احتمال یحیای تعمید دهنده ی کودک را، در بغل گرفته بود . به طرز غریبی، بر خلاف داستانِ همیشگی تبرک شدنِ یحیی به دست عیسی، در این نقاشی یحیی بود که گویا با کشیدن صلیب نام عیسی را متبرک می کند... و عیسی به قدرت او تن در می دهد! مشکل دیگر آن بود که مریم یک دستش را بالای سر یحیای کودک نگه داشته و مشخصاً حالتی تهدید کننده به خود گرفته بود - انگشتان او مانند چنگال های عقابی بود که سری معلق را در چنگ گرفته باشد . سرانجام، آشکارترین و ترسناک ترین تصویر : در زیر انگشتان چنگ زده ی مریم، اورئیل حالت برنده ای به دستش داده بود - انگار که بخواهد گردن سری را بزند که در دستان چنگال مانند مریم است.

شاگردان لنگدان همیشه از این موضوع آسوده خیال می شدند که داوینچی سرانجام انجمن را با کشیدن نقاشی دیگری تسکین داد؛

نسخه ای آبکی از عذرای صخره ها که در آن همه ر ا در موقعیتی مناسب تر قرار داده بود . نسخه ی دوم اکنون در گالری ملی لندن و با نام باکره ی صخره ها آویزان است. با این همه، لنگدان همواره نسخه ی اصل لوور را جذابتر می یافت.

هنوز خیابان شانزه لیزه را میپیمودند. لنگدان گفت : این نقاشی! چی پشتش بود ؟

چشمان سوفی روی جاده ماند : وقتی که به سفارت رسیدیم نشون میدم .

- به من نشون میدی؟ مگه شیئی رو برات گذاشته بود ؟

 سوفی مختصر تکانی به سرش داد و گفت:شیئی که روی اون گل زنبقه و حروف پی.اس

لنگدان باور نمیکرد چه میشنود.

سوفی ماشین را به سمت راست گرداند، به سرعت از کنار هتل مجلل کریلون گذشت و وارد محله ی دیپلمات نشین و مشجر پاریس شد. سفارت حالا کمتر از یک کیلومتر فاصله داشت. بالاخره سوفی حس کرد دوباره می تواند نفسی از سر آسودگی بکشد.

حتی حالا که رانندگی می کرد، ذهن سوفی مشغولِ کلید درونِ جیبش و خاطراتش از دیدن آن در چندین سال پیش بود؛ سر زرین

کلید که مثل صلیبی با بازوهای برابر بود و بدنه ی سه گوش و مهر گل مانند بر روی آن و حروف پی.اس

اگر چه، در این سال ها کلید را به زحمت به یاد آورده بود، کار او در ادارات اطلاعاتی به اندازه ی کافی درباره ی امنیت به او آموخته بود و حالا شکل عجیب و غریب کلید دیگر برایش گیج کننده نبود. یک قالب شکل دهی متفاوت و غیرممکن برای نمونه برداری. به جای اینکه دندانه ها دنده ی واگردان قفل را حرکت بدهند، رشته ی پیچیده ی سوراخ های روی کلید که لیزر ایجاد کرده چشمی الکترونیکی را به کارمی انداختند. اگر چشم تشخیص می داد که سوراخ های شش ضلعی در جای خود هستند و آرایش صحیحی دارند و درست بر محور کلید چرخیده اند قفل باز میشد.

سوفی هیچ حدسی نمی زد که کلیدی مثل این چه چیزی را می گشود، اما حس می کرد رابرت می تواند به او بگوید . هر چه باشد او بی دیدن کلید نقش روی آن را توصیف کرده بود . صلیب بالایِ کلید به این معنی بود که کلید متعلق به انجمنی مسیحی است، اما سوفی هیچ کلیسایی را نمیشناخت که کلیدهایی با قالب متفاوت و لیزری را به کار ببرد.

گذشته از اون، پدربزرگ من که مسیحی نبود...

سوفی شواهد چنین موضوعی را ده سال پیش دیده بود . شگفت آن که آن هم کلید دیگری بود - کلیدی با شکل طبیعی تر - که

ماهیت واقعی پدربزرگ را به او نشان داد.

عصرگاهی که او در فرودگاه شارل دو گل فرود آمد و تاکسیی به سمت خانه گرفت، وقت گرمی بود . با خود گفت : گرا نپر از دیدنم تعجب میکنه. برای گذراندن تعطیلات بهاره چند روزی زودتر از بریتانیا برگشته بود و مشتاقانه می خواست برای او از روش های کشف رمزی بگوید که آموخته بود.

با این همه، وقتی به خانه رسید، پدربزرگ آنجا نبود. ناراحت شد. می دانست که پدربزرگ انتظارش را نمی کشیده و احتمالا برای کار به لوور رفته است. اما امروز که یکشنبه ست. به ندرت روزهای تعطیل کار میکرد. روزهای تعطیل، معمولاً...

غرولندکنان به گاراژ رفت. مطمئن بود که ماشین پدربزرگ آن جا نیست . ژاک سونیر از رانندگی در شهر نفرت داشت و ماشینش را صرفا برای رفتن به یک مقصد خریده بود - ویلایش در نورماندی در شمال پاریس. سوفی پس از چندین ماه تحملِ ازدحامِ لندن، مشتاق رایحه ی طبیعت بود و می توانست تعطیلاتش را هم انجا شروع کند . هنوز اوایل عصر بود و او قصد داشت فورا به آن جا برود و پدربزرگ را غافلگیر کند . ماشین یکی از دوستانش را قرض گرفت و از میان تپه های مهتاب خورده و خالی از سکنه ی اطراف کریولی به سمت شمال راند. کمی پس از ساعت ده به آن جا رسید و داخل ورودی اتومبیلی پیچید که به سمت خلوتگاه پدربزرگش می رفت. جاده ی آن جا نزدیک به دو کیلومتر بود و در نیمه ی راه بود که خانه را از میان درختان دید - ویلایی سنگی و قدیمی و بزرگ که در میان جنگلی بر دامنه ی تپه غنوده بود.

سوفی انتظار داشت که پدربزرگ را در این ساعت خواب ببیند و وقتی خانه را از دور روشن دید کمی تعجب کرد . با این همه، شوق او تبدیل به شگفتی شد. ورودی خانه پر از ماشینهای پارک شده بود - چند مرسدس، بی ام و، آئودی، یک رولزرویس.

سوفی لحظه ای خیره ماند و سپس زیر خنده زد . پدربزرگ من، گوشه نشین معرو ف! از قرار معلوم، ژاک سونیر کمتر از آنی که تظاهر می کرد به کنج خلوتش علاقه داشت . واضح بود که وقتی سوفی به سفر رفته ، او میزبان جشنی بوده است و این طور که از ظاهر اتومبیل ها برمی آمد، مهم ترین آدم های پاریس هم در آن حضور داشتند.

مشتاق غافلگیری پدربزرگ، به سمت در جلویی به راه افتا د. به آن که رسید ، دید درب قفل است. در زد . هیچ کس پاسخ نداد . با شگفتی خانه را دور زد و در عقبی را امتحان کرد. آن هم قفل بود. هیچ جوابی نیامد.

هیچ موسیقیی نبود.

هیچ صدایی.

هیچ چیز.

در میان سکوت جنگل، به کنار ساختمان رفت، خود را روی توده ای هیزم بالا کشید ، صورتش را به پنجره ی اتاق نشیمن چسباند . آن چه می دید برایش بی معنی بود.

- هیچ کس نیست !

سرسرای اول خانه متروک مینمود.

این همه آدم کجا رفتند؟

با قلبی که به تندی می زد، به انبار هیزم دوید و کلید یدکیی را برداشت که پدربزرگش زیر جعبه ی آتش زنه ها پنهان می کرد. به سمت در جلویی دوید و داخل رفت . داخل سرسرا که رفت، صفحه ی فرمان سیستم امنیتی با چراغی قرمز شروع به چشمک زدن کرد - اخطاری که به فرد تازه وارد ده ثانیه فرصت میداد تا پیش از به کار افتادن آژیر رمز مناسب را وارد کند.

موقع مهمونی آژیر رو روشن گذاشته؟

سوفی به سرعت رمز را وارد کرد و سیستم را از فعالیت بازداشت.

تمام خانه حتی طبقه ی بالا خالی بود. دوباره که به اتاق نشیمن بازگشت، لحظه ای در سکوت ایستاد تا فکر کند واقعا چه اتفاقی ممکن است افتاده باشد.

و آن لحظه بود که سوفی چیزی شنید.

صداهایی خفه که به نظر می رسید از زیر پایش بیایند . سوفی تصورش را هم نمی کرد. دولا شد و گوشش را به کف زمین چسباند . بله،صدا به وضوح از زیر پایش می آمد. گویی که در حال آواز خواندن باشند و یا ... سرود خواند ن؟ سوفی ترسیده بود . وهمناک تر از خود صدا،این موضوع بود که این خانه اصلاً زیرزمینی نداشت.

دست کم زیرزمینی که من دیده باشم.

چرخید و نگاهی به اتاق نشیمن انداخت . چشمانش تنها به یک شی ء برخورد که نابجا به نظر می رسید - عتیقه ی محبوب پدربزرگ ، یک فرش اوبوسون پهن که معمولاً از دیوار شرقی خانه و در کنار شومینه آویزان بود . اما امشب آن را از روی میله ی برنجیش چرخانده بودند که این کار دیوار پشت آن را نمایان ساخته بود.

به سمت دیوار چوبی رفت و به نظرش صدای سرودخوانی بلندتر شد . مرددانه گوشش را به دیوار چسباند . حالا صداها واضح تر شده بودند. مطمئناً چند نفری آواز میخواندند... با صدایی چنان یکنواخت و مناجات گونه که سوفی چیزی را از آن تمیز نمی داد.

فضای پشت دیوار خالیه!

سوفی خود را کنار چارچوب در رساند و روی آن تورفتگیی را یافت . متبحرانه ساخته بود ند . در کشویی. با قلبی که هر آن تندتر می تپید، انگشتانش را روی تورفتگی قرار داد و آن را کشید . دیوار سنگین را با کمترین صدا باز کرد. از میان ظلمت پشت آن، صداها پیچیدن گرفت.

سوفی از در گذشت و خود را در پلکان سنگی و حجاری نشده ای یافت که به پایین پیچ می خورد. از کودکی به این خانه می آمد، اما حتی روحش هم از وجود چنین پلکانی بیخبر بود!

پایین تر که می رفت، هوا خنک تر می شد و صداها واضح تر. حال، صدای زنان و مردانی به گوشش می خورد . خط دیدش را پلکان مارپیچ بسته بود، اما پله ی آخر کم کم به دیدش وارد می شد. پشت آن، بخش هایی از کف زیرزمین را دید - کفی سنگی که شعله ی لرزان و نارنجیِ آتش روشنش ساخته بود.

نفسش را حبس کرد، چند پله ی د یگر جلو رفت ، خم شد تا نگاهی به داخل بیندازد . چند ثانیه ای طول کشید تا آن چه می دید تحلیل کند.

اتاق حالت غار داشت ؛ فضایی با دیواره های ناهموار که به نظر می رسید در میان گرانیت های تپه کنده باشند. روشنایی آن هم صرفا از مشعل های روی دیوار تأمین میشد. در میان تابش مشعل ها، تقریبا سی نفر در مرکز اتاق ایستاده بودند.

سوفی با خودش گفت: دارم خواب میبینم. این چیزا فقط تو خواب میان!

همه ی افراد اتاق نقاب به چهره داشتند . زنان خرقه هایی سفید و بسیار نازک همراه با کفش هایی طلایی پوشیده بودند . نقاب هایشان سفید بود و در دستانشان گویهای مرصع زرینی نگه داشته بودند. نقاب مردان سیاه بود و تونیک های بلند و سیاهی به تن داشتند . مانند مهره های غول آسایی در عرصه ی شطرنج بودند . همه ی افراد حلقه خود را به احترام چیزی که روبرویشان بود و سوفی نمی دید عقب و جلو می بردند.

آواز دوباره یکنواخت شد . بالا گرفت . بدل به غرش شد . تندتر پیش رفت . حضار قدمی پیش رفتند و زانو زدند. سوفی سرانجام آن چه همه ی آن ها می دیدند دید. حتی زمانی که از هراس خود را افتان و خیزان پس کشید، می دانست که داغ این تصویر تا ابد بر لوح ضمیرش می ماند. دل آشوبه وجودش را فرا گرفت . چرخی زد و چنگ زنان به دیوارهای سنگی از پله ها بالا رفت . در را بست و از خانه ی متروک گریخت و اشکریزان و هاج و واج به پاریس برگشت.

آن شب، با احساس داشتن زندگیی سرشار از سرخوردگی و خیانت، متعلقاتش را گرد آورد و خانه را ترک کرد . روی میز اتاق

ناهارخوری یادداشتی به جا گذاشت:

من آن جا بودم. سعی نکن پیدایم کنی.

کنار یادداشت، کلید یدکی و قدیمی ویلا را گذاشت.

صدای لنگدان رشته ی افکارش را پاره کرد : سوفی! وایسا! وایسا!

از خاطراتش بیرون آمد و محکم روی ترمز فشار داد و ماشین را پس از کمی سر خوردن متوقف کرد :چی شده؟ 

لنگدان به خیابان دراز روبرویشان اشاره کرد.

سوفی که به آن سمت نگاه کرد، تنش یخ زد . صد متر جلوتر، یک جفت ماشین پلیس د .س.پی.ژ چهارراه را بسته بود . اریب به هم پارک کرده بودند و مقصودشان واضح بود. خیابان گابریل رو بستند!

لنگدان آه شومی کشید و گفت : به گمانم امشب سفارت خارج از دسترس باشه.

پایین دست خیابان، دو افسر د .س.پی.ژ که کنار ماشینشان ایستاده بودند به سمت آن ها خیره شده بودند و با کنجکاوی آشکار به

چراغ هایی نگاه میکردند که چنین ناگهانی در برابرشان توقف کرده بود.

خب، سوفی؛ خیلی آروم بچرخ.

سر اسمارت را چرخاند و دوری دوفرمانه زد و جهت ماشین را عوض کرد . دورتر که شدند، جیغ کشیده شدن لاستیک ماشین پلیس را به روی زمین شنیدند. آژیرها دوباره به کار افتادند.

سوفی ، نفرین کنان، پایش را روی پدال گاز فشار داد.

فصل سی و سوم

اسمارت سوفی در محله ی دیپلمات نشین شتاب گرفت، از کنار سفارت خانه ها و کنسول گری ها گذشت ، داخل خیابانی فرعی شد ، سرانجام به شاهراه شانزه لیزه بازگشت.

انگشتان لنگدان از فشاری که به صندلیش می آورد سفید شده بود . برگشته بود و پشت سرشان را به دنبال علامتی از پلیس می گشت.

 ناگاه آرزو کرد که ای کاش فرار نکرده بود . به خودش یادآوری کرد تو فرار نکردی. سوفی با بیرون انداختن ردیاب از پنجره ی دستشویی این تصمیم را برای او گرفته بود . حال که با دور شدنشان از سفارت خانه در میان ترافیک پراکنده ی شانزه لیزه مارپیچ می رفتند لنگدان حس می کرد انتخاب هایش از بین رفته است . گرچه، به نظر می رسید سوفی پلیس را، دست کم برای مدتی، پشت سر گذاشته است،لنگدان شک داشت بختشان افول نکند.

سوفی، پشت فرمان، جیب ژاکتش را جستجو می کرد. کمی بعد، شیئی فلزی و کوچکی را بیرون آورد و آن را به سمت او گرفت :

- رابرت، نگاهی بهش بنداز. همون چیزیه که پدربزرگم پشت عذرای صخر هها برای من گذاشته بود .

لرزه ای ناشی از بار آگاه شدن تن لنگدان را فرا گرفت . شیئی را در دستانش گرفت و آن را امتحان کرد . سنگین بود و شکلی صلیبی داشت. نخستین شم لنگدان آن بود که میخ صلیبی تدفینی را در دست گرفته است - نسخه ی مینیاتوری میخ یادبودی که روی زمین کنار گور می کوبند. اما پس از آن به یاد آورد که بدنه ی بیرون زده از صلیب، منشوری سه گوش است . هم چنین بدنه ی کلید را با صدها حفره ی شش گوش آبله گون کرده بودند که علی الظاهر حفره ها را موشکافانه ایجاد و به تصادف روی کلید پراکنده بودند.

سوفی به او گفت:برش این کلید لیزریه. اون شش گوش ها رو چشم الکترونیکی میخونه.

کلید؟ لنگدان هیچ وقت چیزی مثل آن ندیده بود.

سوفی گفت:به اون طرفش نگاه کن.و پس از تغییر لاین، تقاطعی را رد کرد. 

لنگدان کلید را چرخاند و احساس کرد که دهانش ر ا تا جای ممکن باز کرده است ! زنبقی مصنوعی با حکاکی پیچیده ای بر میان صلیب همراه با حروف پی.اس روی کلید بود.

- سوفی! این همون مهریه که راجع بهش صحبت کردیم! نشان رسمی دیر صهیون ! 

سوفی با سر تصدیق کرد:قبلاً هم گفتم، من کلید رو مد تها قبل دیدم. اما اون به من گفت هیچ وقت صحبتش رو نکنم .

چشمان لنگدان هنوز روی کلید نقش برجسته میخکوب مانده بود و تکان نمی خورد. شکل دهی امروزی و نمادهای کهن آن، آمیزش وهمناکی از دنیاهای قدیم و جدید بود.

- به من گفت کلید در جعبه ای رو باز میکنه که توی اون رازهای زیادی رو حفظ میکنه .

لنگدان با تصور این که مردی مثل ژاک سونیر چه رازی را نگه می دارد تنش از سرما لرزید. لنگدان هیچ نظری نداشت که اُخوتی کهن با کلیدی امروزی چه می تواند بکند . دیر تنها به منظور حفظ یک راز که با خود قدرتی بی پایان می آورد وجودش الزامی بود. این کلید  ربطی به اون راز داره؟ اندیشه ای تأمل برانگیز بود.

- چی رو میشه با اون باز کرد ؟

سوفی مأیوس شد : امیدوار بودم تو بدونی.

لنگدان خاموش ماند. کلید را در دستش چرخاند و آن را امتحان کرد.

سوفی گفت:مسیحی به نظر میاد.

لنگدان چندان از این بابت مطمئن نبود . سر این کلید، صلیب مسیحیِ سنتی و بلندبازو نبود . بلکه صلیبی متساوی الاضلاع

بود - صلیبی با چهار بازوی برابر - که هزار و پانصد سال پیش از مسیحیت هم موجود بوده است . این نوع صلیب هیچ دلالتی بر تصلیب مربوط به صلیب لاتینی با بازوهای بلند نداشت که از ابزارهای شکنجه ی رومی ها بوده است . لنگدان همیشه از این موضوع در تعجب بود.که مسیحیان چه خواهند گفت اگر بفهمند تاریخ خشونت بار نمادشان حتی در نامش نیز پیداست : واژه های صلیب و تصلیب هر دو از فعل لاتین می آید - یعنی شکنجه کردن .

- سوفی! من فقط میتونم بگم که صلیب های مربعی مثل این رو صلیب های دوستانه میدونند . هیئت مربعی اونها برای تصلیب بی فایده شون کرده و عناصر عمودی و افقیِ متوازنِ اونها تداعی یه اتحاد طبیعی رو بین نرینه و مادینه میکنه . این صلیب از لحاظ نمادشناسی کاملاً با فلسفه ی دیر صهیون سازگاره .

سوفی نگاه خسته ای به لنگدان انداخت و گفت:پس هیچ نظری نداری، آره؟

لنگدان اخمی کرد و گفت:حتی یه سرنخ.

سوفی نگاهی به آینه ی بغل انداخت و گفت:باید از خیابون خارج بشیم . بعد یه جای امن رو پیدا کنیم تا ببینیم این کلید چی رو باز میکنه.

 لنگدان حسرت مندانه به اتاق راحتش در هتل ریتز اندیشید . آشکار بود که گزینه ی خوبی را انتخاب نکرده است:میزبان های من توی دانشگاه امریکایی پاریس چی؟

- خیلی مشخصه. فاش اونجا رو هم چک میکنه.

- تو باید کسی رو بشناسی. این جا زندگی میکنی.

فاش تلفن و ایمیل من رو تحت نظر میگیره، تماس های من از هر نوعی خطرناکه. پیدا کردن یه هتل هم هیچ خوب نیست، چون احتیاج به اوراق شناسایی داره.

لنگدان باز هم اندیشید شاید بد نباشد که بختش را امتحان کند و به لوور برگردد و بگذارد که فاش دستگیرش کند:چطوره به سفارت زنگ بزنیم. میتونم موقعیت رو شرح بدم و از سفارت بخوام که کسی رو برای ملاقات با ما بفرسته.

سوفی چرخید و نگاه عاقل اندر سفیهی به لنگدان انداخت:ملاقات با ما؟ رابرت، خواب و خیال به سرت زده ؟ سفارت هیچ نوع اختیارات قضایی به جز توی قلمروی خودش نداره . فرستادن یه نفر برای گرفتن ما، کمک به یه فراری از دست دولت فرانسه تلقی میشه . هیچ وقت این کار رو نمی کنند. اگر با پاهای خودت به سفارت بری و درخواست پناهندگی موقت کنی چیز دیگه ایه. اما درخواست از اونها برای اقدام بر ضد اجرای قانون دولت فرانسه؟سرش را به علامت نفی تکان داد و ادامه داد : به سفارت زنگ بزن تا خودت ببینی . اونها فقط بهت میگن که از بروز مشکلات بیشتر جلوگیری کن و خودت رو به فاش تسلیم کن . بعد به تو قول میدن که تمام مجاری قانونی رو برای یه محاکمه ی عادلانه پیگیری می کنند.نگاهش را به سمت ویترین های پر زرق و برق شانزه لیزه گرداند و ادامه داد :چقدر پول داری؟

لنگدان کیف جیبیش را گشت:صد دلار. به علاوه ی چند یورو. چرا؟

- کارت اعتباری ؟

- البته .

سوفی که به پدال گاز فشار آورد . لنگدان حس کرد او در حال کشیدن نقشه هایی است. روبرویشان، در انتهای شانزه لیزه طاق نصرت قرار داشت - تجلیل 54 متری ناپلئون از قوای نظامی خودش - که گرد آن بزرگ ترین میدان فرانسه با نه لاین قرار گرفته بود.

 با نزدیک شدنشان به میدان، سوفی چشمانش را هنوز بر آینه ی عقب دوخته بود . گفت:یه مدتی از دستشون راحت شدیم . اما اگر بخوایم توی همین ماشین بمونیم پنج دقیقه ی دیگه بیشتر این وضعیت طول نمیکشه.

لنگدان با خود گفت حالا که مجرم هستیم یکی بدزد:تصمیم داری چی کار کنی؟

سوفی به سمت میدان به راه افتاد و گفت:به من اعتماد کن.

لنگدان واکنشی نشان نداد . اعتماد تا الان چیز زیادی نصیبش نساخته بود . آستین کتش را بالا زد و به ساعتش نگاه کرد - یک

ساعت مچیِ کهنه یِ میکی ماوس از نوع کلکسیونرها که پدر و مادرش روز تولد ده سالگیش به او داده بودند. هر چند ساعت دوران بچگیش اغلب دچار مشکلات عجیبی می شد و به هم می ریخت، لنگدان هیچ گاه ساعت دیگری نخرید . انیمیشن های دیسنی نخستین آشنایی او را با جادوی فرم و رنگ فراهم کردند و میکی ماوس همیشه در قلب لنگدان یادآور کودکیش بود . با این همه، آن لحظه عقربه های میکی ماوس با زاویه ای آزاردهنده حرکت میکردند و وقت آزاردهنده ای را نیز نشان میدادند.

2:51 صبح.

سوفی گفت:ساعت قشنگی داری.به مچ او خیره شد و اسمارت را اطراف میدان پهن و پادساعتگرد حرکت داد.

 لنگدان پاسخ داد:داستانش طولانیه.و آستینش را سر جایش برگرداند.

لبخند سریعی به او تحویل داد و ماشین را به سمت شمال از میدان خارج کرد و از مرکز شهر دور شد . دو چراغ سبز را رد کردند . به تقاطع سوم که رسیدند، سوفی پیچ تندی به سمت بلوار مالش ربه 1 زد . خیابان های مشجر و اعیان نشین دیپلمات ها را ترک کردند و وارد محله های صنعتی و کثیف تر شدند. سوفی به سمت چپ پیچ تندی زد و لحظه ای بعد لنگدان فهمید که آن ها کجا هستند.

ایستگاه سن لازار.

روبرویشان پایانه ی قطار که سقف شیشه ای داشت، شبیه به فرزند ناخلف آمیزش آشیانه ی هواپیما و گلخانه می نمود . ایستگاه های قطار اروپا هیچ وقت از کار نمی ایستادند. حتی در این ساعت، نیم دوجین تاکسی آماده به حرکت کنار ورودی اصلی ایستاده بودند . دست فروشان گاری های ساندویچ و آب معدنی شان را هل می دادند و جوانک های شولیده و کوله به پشت از ایستگاه خارج می شدند و نگاهشان را این سو و آن سو می گرداندند؛ گویی که می کوشیدند به یاد بیاورند اکنون در چه شهری هستند . بالا دست خیابان هم ، دو پلیس روی جدول ایستاده بودند و چند جها نگرد راه گم کرده را راهنمایی میکردند.

سوفی اسمارت را پشت خط تاکسی ها کشاند و به رغم فضای قانونی کافی برای پارک در خیابان، آن را در منطقه ای پارک ممنوع نگه داشت . پیش از آن که لنگدان بتواند قصد او را بپرسد، سوفی از ماشین پیاده شد و با شتاب به سمت شیشه ی تاکسی ی رفت و با راننده سر صحبت را باز کرد.

لنگدان که از اسمارت بیرون آمد، سوفی را دید که مقداری پول را به راننده ی تاکسی می دهد . راننده سری تکان داد و سپس، در نهایت تعجب لنگدان بدون آنها دور شد.

تاکسی که از دیدشان ناپدید میشد لنگدان به سمت سوفی، کنار جدول خیابان رفت و پرسید:چی کار کردی؟

سوفی به سمت ورودی ایستگاه قطار به راه افتاد:عجله کن! ما دو تا بلیت برای قطار بعدی به سمت حومه ی پاریس می گیریم.

لنگدان با شتاب او را دنبال کرد . آن چه با نام سفری دو کیلومتری تا سفارت آغاز کردند، حال تبدیل به خروجی تمام عیار از پاریس شده بود. هر چه بیشتر زمان میگذشت، لنگدان کمتر و کمتر از این موضوع خوشش می آمد.

فصل سی و چهارم

راننده با فیات چهاردره ی کوچک و سیاه و معمولیی اسقف آرینگاروسا را از فرودگاه بین المللی لئوناردو داوینچی سوار کرد .

آرینگاروسا زمانی را به یاد آورد که همه ی حمل و نقل های واتیکان را ماشین های مجلل و بزرگی انجام می دادند که پلاک های حفاظ دارعلائم و پرچم های مزین به نشان قلمروی مقدس پاپ با خود داشتند . از آن روزها دیگر خبری نیست. اتومبیل های واتیکان دیگر پر زرق و برق نیستند و اغلب بی نشانه اند. واتیکان اعلام کرد این کار برای کاهش هزینه های اضافی و خدمت بهتر به واتیکان است؛ اما آرینگاروسا بیشتر آن را موضوعی امنیتی می دانست. جهان عقلش را از کف داده بود و در بسیاری از مناطق اروپا، بیان عشق به عیسی مسیح مانند گذاشتن سیبلِ تیراندازی روی ماشین بود.

ردای سیاهش را کمی دور خود محکم کرد و آماده برای سفر به قلعه ی گاندولفو در صندلی عقب نشست. همان راهی را می رفت که پنج ماه پیش نیز طی کرده بود.

آهی کشید و با خود گفت سفر پارسال به رم طولانیترین شب زندگیم بود.

پنج ماه پیش، واتیکان با او تماس گرفته و او را فوراً در رم به حضور خواسته بود . هیچ توضیحی ندادند . بلیتهای شما در فرودگاه است. مقام مقدس پاپ تصمیم داشت حتی برای روحانیان بلند مرتبه اش پرده از رازی بردارد.

آرینگاروسا می پنداشت احضاریه ی اسرارآمیز به احتمال فرصتی درخشان برای پاپ و دیگر صاحب منصبان واتیکان بود تا از موفقیت اخیر اپوس دئی ، یعنی اتمام مرکز جهانیشان در نیویورک، کمال بهره را ببرند . مجله ی آرکیتکچرال دایجست 

ساختمان اپوس دئی را برج زیبای کاتولیک ها که آن را با نمایی مدرن آمیخته اند خوانده بود و به نظر می رسید اخیراً واتیکان به هر چیزی که شامل واژه ی مدرن باشد چنگ می اندازد.

آرینگاروسا چاره ای جز قبول دعوت، هر چند با اکراه، نداشت . آرینگاروسا هم چون اغلب روحانیان سنتی، هواخواه ولایت امریِ پاپ جدید نبود و در این یک سال گذشته از جلوس وی با حیرت و نگرانی او را نظارت کرده بودند . عالی جناب پاپ، که روشن فکر بی مانندی بود، مقام پاپی را در طی یکی از جنجالی ترین و نامعمول ترین جلسات محرمانه ی تاریخ واتیکان به دست آورده بود . اکنون هم پدر مقدس بیش از آن که از بابت خیزش نامنتظره اش به این پایه از منزلت، خضوع و فروتنی از خود نشان بدهد، مشغول قدرت نمایی در والاترین مقام دنیای مسیحیت بود . پاپ که موج نگران کننده ای از حمایت بی دریغ را در میان شورای خبرگان کاردینال ها با خود به همراه داشت، رسالت خود را در این مقام تجدید حیات آموزه های واتیکان و بهروزسازی کاتولیک گری برای هزاره ی سوم بیان می کرد.

ترس آرینگاروسا از آن بود که این مرد واقعاً آن قدر جسارت و تکبر داشته باشد تا بخواهد قوانین پروردگار را از نو بنویسد و در این کار همراهی آن هایی را با خود داشته باشد که احساس میکنند مطالبات کاتولیک گری برای جهان امروز نامناسب است.

آرینگاروسا همه ی نفوذ سیاسی خود را به کار انداخت تا پاپ و مباشرانش را قانع کند تساهل در قوانین کلیسا نه تنها دور از ایمان و جبونانه است، که انتحار سیاسی نیز تلقی خواهند کرد. به آن ها یادآوری کرد که معتدل سازی پیشین قوانین کلیسا -ناکامی واتیکان دوم - ماترک ویرانگری برایشان به جا گذاشته بود : حضور و تأثیر کلیسا اکنون کمتر از همیشه بود، پیشکشی ها و نذورات به کلیسا داده نمی شد، تعداد کشیشان کاتولیک هم حتی آن قدر نبود که اداره ی کلیساها را بر عهده بگیرند.

آرینگاروسا عقیده داشت: مردم به هدایت و ساماندهی نیاز دارند، نه ناز و نوازش و تفقد.

آن شب در پنج ماه پیش، فیات که فرودگاه را ترک کرد، آرینگاروسا حیرت کرد که چرا به شهر واتیکان نمی روند؛ بلکه در عوض از میان جاده ای پیچاپیچ به سمت شرق رفتند. از راننده اش پرسید:

- کجا می رویم ؟

- تپه های آلبان . جلسه در قلعه ی گاندولفوست .

ییلاق پاپها؟ آرینگاروسا هیچ وقت آن جا نرفته بود و هیچ وقت هم علاقه ای به دیدن آن نداشت. آن جا علاوه بر آن که اقامتگاه

تابستانی پاپ در تعطیلات بود، اَرگ قرن شانزدهمی اسپکولا واتیکانا - رصدخانه ی واتیکان - را نیز در خود جای می داد که یکی از پیشرفته ترین رصدخانه های اروپا بود . آرینگاروسا هیچ گاه نیاز تاریخی واتیکان را به ناخنک زدن در علم نمی پسندید. چه دلیلی داشت تا علم و ایمان با هم آمیخته شوند؟ انسانی که به خداوند ایمان دارد، نمی تواند دانشی دور از تعصب و جانب داری از خود نشان دهد. افزون بر آن،ایمان هم نیازی به تصدیق مادی باورهایش نداشت.

قلعه ی گاندولفو از پس آسمان ستاره نشان زمستانی سر بر آورد . آرینگاروسا با خود اندیشید در هر صورت، حالا آنجا هستم. از میان جاده، گاندولفو به غول سنگی و کوه پیکری می مانست که می خواهد خیزی به قصد خودکشی بردارد . قلعه که بر لبه ی پرتگاه قرار داشت،خود را به روی مهد تمدن ایتالیا خم کرده بود - درّه ای که اقوام کوریاتسی و اوراتسی مدت های مدید پیش از بنای رم با هم در آن جنگیدند.

حتی تصویر ضدنور قلعه، تصویر چشمگیری بود - نمونه ی گیرایی از معماری لایه به لایه و دفاعی که توان این مجموعه ی

حیرت انگیز لب پرتگاه را نشان می داد. آرینگاروسا با ناراحتی می دید که اکنون واتیکان با برپایی دو گنبد تلسکوپ بزرگ و آلومینیومی بر روی بام قلعه، چهره ی این عمارت موقر را مانند جنگاور پرشکوهی ساخته بود که یک جفت کلاه بوقی به سر گذاشته باشد!

آرینگاروسا که از ماشین بیرون آمد، کشیش یسوعی جوانی پیش دوید و از او استقبال کرد:خوش آمدید، اسقف . من پدر مانیانو هستم. این جا ستاره شناسم.

خوش به حالت! آرینگاروسا زیر لب سلامی داد و به دنبال میزبانش به مرکز اجتماعات قلعه رفت - فضای بازی که تزیینات آن

ملغمه ی بی ظرافتی از هنر رنسانس و تصاویر نجومی بود . همراهش را که تا پلکان وسیعی از مرمر تِراورتَن دنبال می کرد، علائمی را از مراکز کنفرانس و تالارهای سخنرانی علمی و مرکز اطلاعات جهان گردان دید . برایش تعجب آور بود که چطور واتیکان که ناتوان از ارائه ی راهنمایی های منسجم و قانع کننده برای تعالی روحی انسان ها است، هنوز به نحوی برای ارائه ی سخنرانی های اخترفیزیک به جهان گردان فرصت می یابد.

آرینگاروسا به کشیش جوان گفت:بگو ببینم، اول مرغ بود یا تخ مرغ ؟

کشیش نگاه غریبی به او انداخت و گفت:بله، عالیجناب؟

آرینگاروسا دستش را در هوا تکان داد و تصمیم گرفت دوباره این پرخاش و اهانت در پرده را از سر نگیرد . واتیکان عقلش را از دست داده. مانند پدری کاهل شده است که آسان تر می بیند به هوی و هوس های فرزند نازپرورده اش تن در دهد، تا این که محکم ایستادگی کند و ارزش ها را بیاموزاند . کلیسا با هر گام تساهل بیشتری از خود نشان می داد و می کوشید خود را به گونه ای بازآفرینی کند که بتواند فرهنگی به کژراهه رفته را به راه راست هدایت کند.

راهروی طبقه ی بالا پهن و سرشار از تجملات بود و تنها به یک جهت منتهی می شد - به سوی مجموعه ی بزرگی از درهایی از چوب بلوط که علامتی برنجی بر روی هر کدام از آ نها وجود داشت.

آرینگاروسا تعریف این جا را شنیده بود - کتابخانه ی نجوم واتیکان - که شایع بود شامل بیش از بیست و پنج هزار کتاب است، از جمله آثار نایابی از کپرنیک ، گالیله ، کپلر ، نیوتن ، سشی . علی الظاهر، این جا مکانی است که والامقام ترین صاحب منصبان پاپ جلسات خصوصی شان را برگزار میکنند... جلساتی که نمیپسندند در چهاردیواری شهر واتیکان باشد.

اسقف آرینگاروسا به در ورودی نزدیک شد . آن زمان هرگز تصور نمی کرد که چه اخبار تکان دهنده ای آن جا انتظارش را می کشد و یا این اخبار چه زنجیره ی وقایع مرگباری را موجب خواهد شد . یک ساعت بعد بود که او حیرت زده از مذاکرات جلسه، پی برد چه موج ویرانگری در راه است. اندیشیده بود شش ماه بعد. خدا به ما کمک کند!

حال، در فیات نشسته بود و ناگاه پی برد که مشتش ر ا از فکر کردن به اولین جلسه گره کرده است. مشتش را باز کرد و نفسی آرام فرو داد و عضلاتش را رها کرد.

با نزدیک شدن فیات به کوه با خود گفت همه چیز درست میشود. با این همه، امیدوار بود که تلفن همراهش زنگ بزند. چرا استاد به من زنگ نمیزند؟ سیلاس باید الان به سنگ تاج رسیده باشد.

اسقف به در کوهی بنفش در انگشترش تمرکز کرد و کوشید اعصابش را آرامش ببخشد . نشان عصا و کلاه اسقفی انگشتر و نیز وجوه الماس هایش را لمس کرد. به خود یادآوری کرد که این حلقه نماد قدرتی است که در برابر آن چه انتظارش را میکشید ذره ای بیش نبود.

فصل سی و پنجم

داخل ایستگاه سن لازار مانند دیگر ایستگاه های قطار اروپا بود؛ حفره ای دهان گشاده و دارای ورودی - خروجی که بیکاره های همیشگی در آن می لولیدند - بی خانمان هایی که مقواهایشان را با خود داشتند، جوانک های دانشجو که با چشمان قی آلود روی کوله پشتی هایشان خوابیده بودند و به دیسک من هایشان گوش می کردند، گروه باربران آبی پوش که سیگار دود می کردند.سوفی چشمانش را روی تابلوی بزرگ حرکت قطارها چرخاند . جداول سیاه و سفید به هم ریختند و با اطلاعات جدیدی که روی آن نوشته می شد به پایین موج برداشتند. تمام که شد، لنگدان نگاهی به آ نها انداخت. بالای فهرست نوشته بود:

لیون-سریع السیر— 3:06

(کاشکی زودتر حرکت می کرد. اما باید کارِت رو ا نجام بدی) 

زودتر؟ لنگدان ساعتش را نگاه کرد . 2:59 . قطار هفت دقیقه ی بعد راه می افتاد و آن ها حتی بلیت نخریده بودند.

سوفی لنگدان را به سمت گیشه ی فروش بلیت کشاند و گفت:با کارت اعتباریت دو تا بلیت بخر.

- مگه رد کارت اعتباری رو نمیتونند بگیرند .

- دقیقاً .

لنگدان تصمیم گرفت ساز مخالف با سوفی نوو نزند . با ویزاکارتی که همراه داشت دو بلیت به مقصد لیون خرید و آ ن ها را به سوفی داد.

به سمت سکوها که به راه افتادند، صدای زنگ مانند و پس از آن صدای گوینده ای را از بلندگو شنیدند که آخرین اعلان عمومی را برای حرکتِ قطارِ لیون انجام می داد. شانزده خط آهن جداگانه پیش روی آن ها بود . سمت راست، روی سکوی شماره ی سه، قطار لیون خس خس می کرد و آماده برای حرکت بود؛ اما سوفی دست در دست لنگدان انداخته بود و او را درست به سمت مخالف آن می برد. با شتاب وارد سرسرایی کناری شدند و از کنار کافه ای شبانه گذشتند و از دری فرعی وارد خیابان ساکت غرب ایستگاه شدند.

تاکسیِ تنهایی در نزدیکی در ایستاده بود.

راننده اش سوفی را دید و چراغهایش را روشن و خاموش کرد.

سوفی به صندلی عقب پرید و لنگدان هم پشت سر او وارد شد.

تاکسی از ایستگاه که دور میشد، سوفی بلیت های قطار تازه خریده شان را بیرون آورد و پاره کرد.

لنگدان آهی از سر تاسف کشید. هفتاد دلار خیلی خوب خرج کردیم.

تا زمانی که تاکسی آن ها وارد وزوز یکنواخت خیابان کلیشی نشده بود، لنگدان پی نبرده بود که آ نها واقعا در حال فرار هستند . از پنجره ی سمت راستش، مون مارتر و گنبد زیبای ساکره کور را می دید. تصویر زیبا را درخشش نورهای پلیس که از کنار آن ها و در جهت مخالف حرکت میکردند به هم ریخت.

لنگدان و سوفی کمی سر خود را پایین کشیدند تا صدای آژیرها کمتر و کمتر شد.

سوفی تنها به راننده گفته بود که از شهر بیرون برود و حالا لنگدان از دندان های به هم فشرده ی سوفی می فهمید که می کوشد

حرکت بعدیشان را تعیین کند.

لنگدان دوباره کلید صلیبی را امتحان کرد؛ آن را به سمت پنجره برد و نزدیک چشمانش آورد و کوشید علامتی را روی آن بیابد که نشان بدهد کلید را کجا ساخته اند. در میان نورهایِ هر اَز گاهیِ خیابان، هیچ علامتی به جز نشان دیر را ندید.

سرانجام گفت:معنی نداره.

- چی ؟

- که پدربزرگت خودش رو اون همه توی دردسر بندازه تا کلیدی رو به تو بده که ندونی با اون چی کار کنی.

- موافقم.

- مطمئنی هیچ چیز دیگه ای پشت تابلو ننوشته بود؟

من همه جا رو گشتم . فقط این بود . این کلید رو به زور پشت نقاشی جا داده بود . نشان دیر رو دیدم، کلید رو توی جیبم گذاشتم ، بعد با هم اونجا رو ترک کردیم.

لنگدان اخمی کرد و به سر کند میله ی سه گوش آن خیره شد . هیچ نبود. چشمانش را لوچ کرد و کلید را نزدیک چشمانش آورد تا  لبه ی نوک آن را امتحان کند. این جا هم چیزی نبود.

- به گمانم این کلید رو جدیداً تمیز کردند.

- چرا؟

- بوی الکل صیقل رو میده.

سوفی سر را چرخاند و گفت:چی؟

 - بویی رو میده که انگار کسی اون رو با یه پاک کننده تمیز کرده باشه .

لنگدان کلید را نزدیک بینی اش برد و آ ن را بو کشید :بو این سمت شدیدتره.کلید را چرخاند و ادامه داد:بله. الکل هم داره. انگار که با پا ککننده جلا دادند یا با...لنگدان ادامه نداد. 

- با چی؟

کلید را در زیر نور چرخاند و به سطح صاف بازوی صلیب نگاه کرد . انگار در برخی نقاطش نور میلرزید و تلألو داشت... انگار که خیس باشد.

- قبل از این که کلید رو توی جیبت بگذاری هیچ به پشتش نگاه کردی؟

- چی؟ نه چندان. عجله داشتم.

لنگدان به سمت او چرخید:نور سیاه رو هنوز با خودت داری؟

سوفی دست در جیبش برد و نور فرابنفش را بیرون آورد. لنگدان آن را گرفت و روشن کرد و به پشت کلید تاباند.

پشت کلید به سرعت درخشیدن گرفت. با خطی خوش چیزی را آن جا نوشته بودند که به هم ریخته اما هنوز خوانا بود.

لنگدان با لبخندی گفت:خوب شد! به گمانم حالا بدونیم بوی الکل از چی بود.

سوفی با تعجب به نوشته ی ارغوانی پشت کلید خیره شده بود.

شماره ی 24 ، خیابان هاکسو.

یه نشونی! پدربزرگ من یه نشونی رو اونجا نوشته!

لنگدان پرسید:کجا هست؟

سوفی نمی دانست. سرش را جلو برد و با هیجان از راننده پرسید:خیابان هاکسو رو بلدید؟

راننده کمی فکر کرد و سپس به نشانه ی تصدیق سر تکان داد . به سوفی گفت که کنار ورزشگاه تنیس در حومه ی غربی پاریس است .

سوفی از او خواست که فورا به آ نجا ببردشان.

راننده به فرانسه با سوفی صحبت میکرد:از بوا دو بولونی سریع تر می رسیم. خوبه.

 سوفی اخم کرد . راه های آبرومندانه تری به ذهنش می رسید، اما نمی خواست امشب سخت گیری کند: بله!امشب این امریکایی یک کم شوکه میشه!

سوفی دوباره به کلید نگاهی انداخت و به این موضوع اندیشید که چه چیزی را در شماره ی 24 خیابان هاکسو خواهند دید . یه کلیسا؟یا یک نوع دیر؟

ذهنش را دوباره تصاویر آن آیین سری که ده سال پیش در آن غار زیرزمینی دیده بود مشغول کرد . بعد آه بلندی کشید و گفت :

 رابرت! چیزهای زیادی باید بهت بگم . مکث کرد و چشمانش را به او دوخت . تاکسی هم چنان به سمت غرب می رفت.اما قبل از اون باید هر چیزی رو که راجع به دیر صهیون میدونی به من بگی.

فصل سی و ششم

بیرون تالار ملل، بزو فاش با چهره ای بر افروخته و غضب آلود حرف های نگهبان لوور، گروارد، را می شنید که توضیح می داد چطور سوفی و لنگدان خلع سلاحش کردند. با خود گفت چرا به اون نقاشی کوفتی شلیک نکردی؟

ستوان کوله از مقر فرماندهی به سمت آنها می آمد:فرمانده؟ فرمانده، خبر رسیده که ماشین سرکار نوو رو پیدا کردند.

به سفارت رسیدند ؟

- نه! ایستگاه قطار بودند و دو تا بلیت خریدند. قطار حالا حرکت کرده .

 فاش با حرکت دست نگهبان گروارد را مرخص کرد و کوله را به شاه نشینی در آن اطراف برد . با صدایی زمزمه مانند گفت:مقصدشون کجا بوده؟

- لیون.

(احتمالاً دامه) فاش نفسی بیرون داد و در ذهنش شروع به طرح ریزی نقشه ای کرد:باشه به ایستگاه بعدی اعلام کنید که قطار رو متوقف کنند و بگردند؛ فقط محض اطمینان . بگذارید ماشینش همون جا باشه و یه پلیس لباس شخصی برای مراقبت از اون تعیین کن .

شاید به اونجا برگردند . چند نفر رو هم بفرست تا خیابون های اطراف ایستگاه رو جستجو کنند . ممکنه پای پیاده فرار کرده باشند . اتوبوس این ساعت از ایستگاه حرکت میکنه؟

- الان نه، قربان! فقط تاکسی هست.

- خوبه. از راننده ها سؤال کنید، ببینید چیزی دیدند یا نه . بعد با شرکت فرستنده ی تاکسی ها هم تماس بگیر و ماوقع رو شرح بده . من هم با اینترپل تماس میگیرم.

 کوله که متحیرانه نگاه میکرد گفت:می خواهید جریان رو روی تلگرام بفرستید؟

فاش از دستپاچگی پنهانش احساس شرمندگی کرد، اما چاره ی دیگری هم پیش پایش نمیدید.

دام رو سریع پهن کن؛ خیلی هم محکم آماده اش کن.

ساعت اول ساعت بسیار مهمی بود . فراری ها یک ساعت اول گریزشان پیش بینی پذیر بودند . همه شان به چیزهای یکسانی نیاز پیدا می کردند. سفر، مسکن، پول. تثلیث مقدس فراری ها. اینترپل این قدرت را داشت که در چشم به هم زدنی این سه را از پیش پای فراری ها ناپدید کند . با فکس کردن عکس های لنگدان و سوفی به مسئولان مسافرت پاریس و هتل ها و بانک ها اینترپل هیچ گزینه ی دیگری برای آن ها باقی نمی گذاشت - هیچ راهی که شهر را ترک کنند، هیچ مکانی که در آن پنهان شوند ، هیچ راهی که بتوانند بدون شناسایی شدن پول از حسابشان بیرون بکشند . معمولاً، فراری ها سراسیمه و سرگردان در خیابان می گشتند و عملی احمقانه مرتکب می شدند . ماشینی می دزدیدند، به مغازه ای دستبرد می زدند، یا در کمال ناامیدی کارت اعتباریشان را استفاده می کردند. هر اشتباهی که مرتکب می شدند، حدود تقریبی محلشان را برای مقامات محلی فاش میکردند.

کوله گفت:فقط لنگدان دیگه، درسته؟ ماجرای سوفی نوو رو که لو نمیدید؟ افسر خودمونه.

 فاش با لحنی تند گفت:معلومه که لو میدم ! چه فایده ای داره که لنگدان رو به همه بگیم، اما اون دختره بتونه هر غلطی دلش میخواد بکنه؟ میخوام همه ی پرونده ی استخدام نوو رو ببینم - دوست هاش، خانواده، تماس های شخصی - هر کسی که ممکنه برای کمک خواستن پیش اون بره. نمیدونم میخواد اون بیرون چی کار کنه، اما هر چی هست انگاری بیشتر از شغلش اهمیت داره.

- حالا من اینجا کنار تلفن باشم یا برم دنبال کار؟

- دنبال کار. برو ایستگاه قطار و کنار تیم باش. اختیارات مطلق داری، اما بدون اطلاع من آب هم نخور.

 کوله گفت:بله، قربان!و با شتاب بیرون دوید.

فاش در شاه نشین ایستاده بود و احساس می کرد تنش سفت و بی حرکت شده است . بیرون پنجره، هرم شیشه ای نور می تاباند و بازتاب نورش در استخری که باد سطحش را تکان میداد موج میخورد. در کمال آرامش با خود گفت از توی مشتم در رفتند.

حتی افسر آموز شدیده ای هم به زحمت فشارهایی را تاب می آورد که اینترپل وارد می کرد.

یه رمزشناس زن با یه معلم مدرسه ای؟

تا صبح هم دوام نمی آورند.

فصل سی و هفتم

پارک پردرختی که به نام جنگل بولونی شناخته می شد، القاب زیادی با خود داشت؛ اما متخصصان آثار هنری در پاریس به آن

بهشت لذّات دنیوی می گفتند. این عنوان هر چند گزافه گویی بود ، اما به آن می خورد. هر کسی که نقاشی ترسناک بوش با همین نام را دیده بود نوک تیز این کنایه را می فهمید. این نقاشی همانند جنگل بولونی، تاریک و درهم پیچیده و برزخی برای هم جنس بازها و فتیشیست ها بود. مسیرهای پیچاپیچ جنگل پر از تن های سیمین برای خودفروشی و پر از لذات دنیوی برای ارضای شهوت آلودترین هوی و هوس های ناگفته - زن و مرد و هر آن چه در این میان است بود.

لنگدان که افکارش را مرتب می کرد تا برای سوفی از دیر صهیون بگوید، تاکسی از ورودی پر از درخت پارک گذشت و بر روی جاده ای قلوه سنگ پوش به سمت غرب راهش را ادامه داد . لنگدان نمی توانست ذهنش را متمرکز کند ، چرا که جمعیت پراکنده ای از ساکنان شبگرد آن جا از تاریکی بیرون خزیده بودند و کالای خود را در زیر نور چراغ های ماشین به معرض تماشا می گذاشتند . روبرو دو دختر نوجوان، بدون لباس بالاتنه، نگاه های سوزانی به تاکسی می انداختند. پشت سرشان، سیاه پوستی مست که تنها شورتی به پا داشت، چرخید و باسنش را خم کرد. پشت سر او، زنی بور و جذاب مینی ژوپش را بالا زد تا نشان بدهد که او در واقع زن نیست.

خدایا! لنگدان نگاهش را به داخل تاکسی چرخاند و نفس عمیقی کشید.

سوفی گفت:از دیر صهیون بگو.

لنگدان سری تکان داد . قادر نبود که پشت پرده ای نامنسجم تر از آن چه می خواست بگوید برای این افسانه تصور کند. نمی دانست از کجا شروع کند . تاریخ اخوت بیش از یک هزاره به درازا می کشید... و تاریخی حیرت انگیز از اسرار و تهدید و خیانت و حتی شکنجه های وحشی صفتانه در دستان پاپی خشمگین بود.

 لنگدان شروع کرد:دیر صهیون رو سال 1099 یه پادشاه فرانسوی به اسم گودفروا دو بوالون توی اورشلیم درست کرد؛ یعنی بلافاصله بعد از اون که شهر رو تسخیر میکنه.

سوفی با چشمانی دوخته شده به لنگدان سرش را تکان داد.

شاه گودفروا گویا صاحب رازی عجیب بوده که از زمان مسیح بین خانواده اش نقل می شده. گودفروا از اون می ترسیده که راز بعد از مرگش از بین بره و به همین خاطر، انجمنِ اخوت سریی رو تأسیس میکنه - دیر صهیون - و این راز رو به اونها می سپره تا نسل به نسل از اون مراقبت کنند . مدتی که در اورشلیم بودند، دیر از وجود نهان گاهی مطلع میشه که در زیر خرابه های هیکل هیرودیس قرار داره و خود اون هیکل روی خرابه های پیشین هیکل سلیمان بوده. اونها گمان میکردند این مدارک راز بزرگ گودفروا رو تأیید میکنه و ماهیتشون چنان زیر و زبر کننده است که کلیسا دست به هر کاری میزنه تا جلوی اونها رو بگیره.

سوفی نامطمئن می نمود.

- دیر پیمان بست که مهم نیست چه مدت طول میکشه، اما اونها باید این مدارک رو از ویرانه های زیر هیکل نجات بدن و تا ابد حفظش کنند تا حقیقت از بین نره . برای بازیابی مدارک از بین ویرانه ها، دیر یه شاخه ی نظامی درست میکنه - گروهی از نه شوالیه به اسم  محفلِ شهسوارانِ مسکینِ مسیح و هیکل سلیمان - لنگدان پس از مکثی گفت : البته اسم رایج ترشون شوالیه های هیکل بود.

سوفی با نگاهی حاکی از درک نکردن ماجرا به او خیره شده بود . لنگدان آن قدر از شوالیه های هیکل سخنرانی کرده بود که بداند تقریباً همه نام آن ها را، دست کم پراکنده شنیده اند. در میان تحصیل کردگان تاریخِ شوالیه ها دنیای تردیدآمیزی از حقیقت و داستان های عامیانه و دانسته های غلط درهم تنیده بود که بیرون کشیدن حقیقتی بکر از میان آن تقریباً ناممکن می نمود. امروزه لنگدان تردید داشت که هنگام سخنرانی هایش حتی اشاره ای به شوالیه های هیکل بکند؛ چرا که موضوع همواره به سدّی درهم تابیده در میان نظریه های شکاکان منجر می شد.

 سوفی پیشاپیش به دام تحیر افتاده بود:تو میگی که شوالیه های هیکل رو دیر صهیون تأسیس کرد تا مدارک سرّی رو حفظ کنه؟گمون می کردم شوالیه ها محفل شون رو برای پاسداری از ارضِ مقدس درست کردند.

- تصور غلط ، اما رایجیه. حرف حفاظت از زائرها لفافه ای بود که زیر اون شوالیه ها ماموریتشون رو انجام می دادند. مقصود حقیقی اونها در ارض مقدس پیدا کردن مدارک از زیر خراب ههای هیکل سلیمان بود.

- بالاخره پیداش کردند؟

 لنگدان اخمی کرد و گفت:هیچ کس درست نمیدونه . اما یک چیز هست که همه ی محقق ها روی اون توافق دارند : شوالیه ها چیزی رو اون پایین زیر خرابه ها پیدا کردند... چیزی که اونها رو ثروتمندتر و قدرتمندتر از اونی ساخت که به خیال کسی بگنجه لنگدان به سرعت به سوفی طرح پذیرفته شده ی میان محققان را از تاریخ شوالیه های هیکل به تصویر کشید. توضیح داد که شوالیه ها چطور در طی جنگ های دوم صلیبی در ارض مقدس ماندند و به شاه بالدوین دوم گفتند مقصودشان حفظ جان زوار مسیحی در جاده ها است. شوالیه ها هر چند بی مزد و منت خدمت می کردند و سوگند فقر و مسکنت خورده بودند، به شاه گفتند که نیاز به سرپناهی دارند و درخواست کردند که به آن ها اجازه داده شود در اصطبل های زیر ویرانه های هیکل اقامت کنند . شاه بالدوین خواست شوالیه ها را اجابت کرد

و شوالیه ها زندگی دشوارشان را در پرستشگاه مخروبه آغاز کردند.

لنگدان توضیح داد انتخاب غریب این مأوا نمی بایست اتفاقی بوده باشد . شوالیه ها باور داشتند مدارکی که دیر در طلب آن است، در ژرفای ویرانه ها پنهان است - درست زیر قدس الاقداس، فضایی مطهر که باور بر این بود خدا خود در آ ن جا اقامت گزیده است . دقیقاً، در قلب مذهب یهود. ده سال تمام، نه شوالیه آ نجا زندگی کردند و در نهایت رازداری سنگهای سترگ را می سفتند.

سوفی به او نگاه کرد و گفت:تو میگی که اونها چیزی پیدا کردند؟

(حتما) : لنگدان گفت:و توضیح داد که چگونه نه سال گذشت، اما سرانجام شوالیه ها آن چه می خواستند یافتند . آن ها گنجینه را از هیکل بیرون کشیدند و به اروپا رفتند که در آ نجا قدرتشان یکشبه سر به آسمان کشید.

هیچ کس نمی داند که آیا شوالیه ها واتیکان را تهدید کردند و یا کلیسا صرفا کاری صورت داد تا سکوت شوالیه ها را بخرد . اما هر چه باشد، پاپ اینوسنت دوم فورا فتوایی بیسابقه مبنی بر اختیارات بی پایان شوالیه های هیکل صادر کرد و آن ها را ( قانونی بر خودشان ) خواند؛ ارتشی خودمختار و مستقل از همه ی دخالت های سیاسی یا مذهبی پادشاهان و روحانیان.

با این قدرت تام الاختیار و تازه شان از سوی واتیکان شوالیه های هیکل شروع به گسترشی تصاعدی کردند؛ چه از لحاظ سیاسی و چه از لحاظ تعداد و نیز املاک پهناوری را در کشورهای زیادی گرد آوردند . شروع به دادن اعتبار به خانواده های سلطنتی ورشکسته کردند که در قبال آن بهره ی گزافی نیز گرفتند و به این ترتیب، بانکداری مدرنی را پایه گذاری کردند و ثروت و نفوذشان را بیش از پیش توسعه دادند.

در نزدیکی سال های 1300 ، فتوای واتیکان چنان قدرتی به شوالیه ها داده بود که پاپ کلمنت پنجم تصمیم گرفت کاری صورت دهد.پاپ با همیاری پادشاه فرانسه، فیلیپ چهارم ، نقشه ی رشته عملیات زیرکانه ای را ریختند که شوالیه ها را در هم بکوبند و گنجینه ی آن ها را نیز به تصرف درآورند تا این چنین، عنان رازی را که سایه اش بر واتیکان افتاده بود در دست بگیرند . در حرکتی نظامی در حد و اندازه های سی.آی.ای، پاپ کلمنت فرمانی سر به مهر و سری را فرستاد تا سربازانش همه آن را در سراسر اروپا هم زمان بخوانند؛ روز جمعه، 13 اکتبر1307 .

در بامداد ر وز سیزدهم، نامه ها را گشودند و مضامین دهشتناک آن بر همه معلوم شد . نامه ی کلمنت بیان می کرد که پروردگار در عالم رؤیا او را دیده و به او هشدار داده است شوالیه های هیکل مرتدانی هستند که گناهشان پرستش شیطان و لواط و بی حرمتی به صلیب و وطی بهائم و دیگر رفتارهای کافرکیشانه می باشد. پروردگار از کلمنت خواسته بود تا با دستگیری همه ی شوالیه های هیکل و شکنجه ی آن ها تا هنگامی که به گناهانشان در برابر پروردگار اعتراف کنند زمین را از لوث وجودشان پاک کند . عملیات ماکیاولیِ کلمنت را موبه مو اجرا کردند. در آن روز، شوالیه های بی شماری ر ا دستگیر کردند و بی رحمانه زیر شکنجه فرستادند و سرانجام هم چون مرتدان، بسته به دیرک های چوبی سوزاندند . طنین این محنت هنوز در فرهنگ جدید به گوش می رسد؛ تا به امروز هم جمعه ی سیزدهم را روز نحسی می شمردند.

سوفی که متحیر به نظر میرسید گفت:شوالیه های هیکل از بین رفتند؟ گمان می کردم انجمن های شوالیه ها هنوز هم هستند ؟!

- هنوز هستند، اما با اسامی مختلف. علی رغم اتهام ناروای کلمنت و تلاشش برای از بین بردن اونها، شوالیه ها متحدان و دوست های قدرتمندی داشتند و بعضی هاشون ترتیبی دادند که از تصفیه ی واتیکان نجات پیدا کنند . گنج پنهانی شوالیه ها هم که ظاهراً منبع قدرتشون بود و کلمنت در اصل اونها رو می خواست از دستش در رفت . مدارک رو از اون به بعد به سازنده های پشت پرده ی شوالیه ها، یعنی دیر صهیون، دادند که رازداریشون اونها رو از سلاخی واتیکان نجات داده بود. با نزدیک تر شدن واتیکان به مدارک، اونها مدارک رو قاچاقی از پاریس به کشتیهای شوالیه های هیکل در لاراشل انتقال دادند.

- مدارک کجا رفت؟

 لنگدان شانه بالا انداخت و گفت:این راز رو فقط دیر صهیون میدونه . چون که حتی تا امروز هم این موضوع منبع حرف ها و

حدیث های زیادی بوده . به نظر میرسه که اون مدارک رو چندین بار جابه جا و مخفی کردند. الان تصور اینه که مدارک جایی توی بریتانیا باشه.

سوفی ناآرام مینمود.

لنگدان ادامه داد:در این هزار سال، افسانه سازی در مورد این راز ادامه پیدا کرده . همه ی این مدارک، قدرتش و ر ازی رو که افشا میکنه فقط با یک اسم م ی شناسند:Sangreal.صدها کتاب راجع به سنگریل نوشت ند و کمتر رازی توی تاریخ به این اندازه توجه تاریخدان ها رو به خودش جلب کرده.

- سانگرال هیچ ارتباطی با واژ ه ی فرانسوی سانگ یا واژ ه ی اسپانیایی سانگر به معنی خون نداره؟

 لنگدان با تکان سر تصدیق کرد . خون رکن اصلی سنگریل بود؛ اما نه آن طور که سوفی احتمالاً تصور می کرد:افسانه خیلی پیچیده ست. اما مهم ترین چیزی که باید یادت باشه اینه که دیر از مدرک محافظت میکنه و گویا منتظر زمان مناسبی در تاریخه که از این سر پرده برداره.

- چه سری؟ چه رازی میتونه این قدر بزرگ باشه ؟

لنگدان نفس عمیقی کشید و از میان پنجره به به قسمت های پایینی شهر پاریس نگریست که گویا در میان تاریکی به او خیره شده بود : سوفی! کلمه ی سنگریل یه کلمه ی قدیمیه . بعد از گذشت این همه سال، به عبارت دیگه ای تحول پیدا کرده ... یه اسم نو . الان می فهمی که قبلاً هم چیزهای زیادی راجع بهش میدونستی. در واقع، تقریباً هر کسی داستان سنگریل رو شنیده.

سوفی مردد بود:من چیزی نشنیدم.

لنگدان با تبسمی گفت:حتی تو هم شنیدی. اما با اسم جام مقدس.

فصل سی و هشتم

سوفی نگاه موشکافانه ای به لنگدان انداخت و با خود گفت شوخی میکنه:جام مقدس؟

لنگدان با تکان سر جدّیت حرفش را تصدیق کرد:جام مقدس معنای دقیق سنگریله. این عبارت از سانگرال فرانسوی مشتق شده که بعدها به سانگریل تبدیل میشه و بالاخره به دو کلمه قسمت میشه ،سان گرایل

جام مقدس. سوفی نمی دانست چرا زودتر متوجه روابط زبان شناختی نشده بود . حتی اگر هم این طور می بود، نظر لنگدان برایش بی معنی بود:تصور می کردم جام مقدس یه پیمانه باشه. اما به من گفتی سنگریل یه مجموعه از مدارکه که یه راز نهفته رو افشا میکنه. 

- آره. اما مدارک سنگریل فقط نصف گنجینه ی جام مقدسه . اونها رو با خود جام دفن کردند... و معنای واقعی اون رو فاش می کنند مدارک به این دلیل اون همه قدرت رو به شوالیه های هیکل دادند که ماهیت واقعی جام رو نشون میدن.

ماهیت واقعی جام؟ سوفی حالا سرگردان تر از پیش بود. گمان می کرد جام مقدس، پیمانه ای بود که عیسی در شام آخر از آن نوشید و بعد از آن یوسف اهل رامه، خون عیسای مصلوب را در آن جمع کرد. سوفی گفت : مگه جام مقدس پیمانه ی عیسی نیست؟

 لنگدان اندکی خود را به سوی او خم کرد و نجواکنان گفت:سوفی! دِیر صهیون میگه که جام مقدس اصلاً یه پیمانه نیست . اونها

میگن افسانه ی جام - یا همون ساغر - یه تمثیل فریب دهنده و استادانه ست. یعنی، اون که داستان جام، ساغر رو به عنوان استعاره برای چیز دیگه ای به کار میبره؛ چیزی واقعاً مهم تر.مکثی کرد:چیزی که کاملاً مطابقت داره با هر چی که پدربزرگت سعی داشته به ما ب گه، از جمله اون نمادها که به مادینه ی مقدس اشاره داشتند.

سوفی هنوز پُرتردید بود و با دیدن تبسم صبورانه ی لنگدان، حس می کرد که او حیرتش را درک می کند. چشمان لنگدان هنوز مشتاق می نمود. سوفی پرسید:اگر جام مقدس یه پیمانه نیست، چیه ؟

لنگدان می دانست که این سؤال را خواهد پرسید، اما هنوز مطمئن نبود چطور پاسخ آن را بدهد . اگر پاسخ را با پیش زمینه ی تاریخی مناسب نمی گفت، سوفی را با حال گنگ سرگشتگی وامی گذاشت - حالتی که آن را چند ماه پیش روی چهره ی ویراستارش دیده بود؛ آن زمان که دستنویس کار در حال انجام دادنش را به او داد.

 ویراستار با صدایی خفه گفته بود:این نوشته ها یعنی چی؟لیوان نوشیدنیش را روی میز گذاشت و از پشت ناهار نیم خورده اش به او نگاه کرد.

- این ها رو که جدّی نمیگی. 

- اون قدر جدّیه که یک سال فقط تحقیقشون طول کشید.

ویراستار برجسته ی نیویورکی، جوناس فوکمن با عصبانیت چنگی به ریش بزیش زد . بی تردید، در دوران کاری درخشان خود ایده ی کتاب های عصیانگرانه ی زیادی به گوشش خورده بود، اما این یکی به نظر میرسید سخت مبهوتش کرده است.

فوکمن سرانجام گفته بود:رابرت، به اشتباه نیفت . از کارِت خیلی خوشم میاد ؛ تا امروز هم با هم خوب کار کردیم . اما اگر من موافقت کنم همچین چیزی رو چاپ کنند، کاری کردم که در دفترم رو چند ماه تخته کنند . گذشته از اون، شهرت تو رو هم خراب می کنم . تو رو خدا، رابرت ! تو تاریخدان هارواردی؛ نه یه بنجل فروش که دنبال یه پول قلنبه میگرده . آخه از کجا میتونی مدرک قانع کننده واسه تأیید این نظریه بیاری؟

لنگدان با لبخند سریعی تکه ای کاغذ از جیب کت فاستونیش بیرون کشید و آن را به فوکمن داد . روی کاغذ نام بیشتر از پنجاه عنوان کتاب را نوشته بود - کتاب هایی از تاریخدانان مشهور؛ بعضی شان معاصر بودند و بعضی چند قرن عمر داشتند و بسیاری هم در میان پرفروش های دانشگاهی بودند . همه ی این کتاب ها فرضیه ای را بیان میکردند که لنگدان پیش کشیده بود. فوکمن که فهرست را می خواند،چهره اش را شبیه به کسی کرده بود که ناگهان فهمیده زمین واقعاً تخت است:

- من بعضی از این ها رو میشناسم. اونها... واقعاً تاریخدانند.

 لنگدان پوزخندی زد و گفت:می بیننی که جوناس ! این فقط نظریه ی من نیست . مدت هاست وجود داره . من فقط دارم حرفم رو روی اون بنا می کنم. هیچ کس تا به حال افسانه ی جام مقدس رو از زاویه ی نمادشناسی بررسی نکرده . شواهد شمایل شناسی که من بر ای تأیید نظریه پیدا کردم، راستش، خیلی متقنه.

فوکمن هنوز به فهرست نگاه میکرد:خدایا! یکی از این کتا بها رو سر لی تیبینگ نوشته - تاریخدان سلطنتی بریتانیا تیبینگ بیشتر عمرش رو راجع به جام مقدس تحقیق کرد . من ملاقاتش کردم . راستش عمده ی الهامم حرف های اون بود . اون به همچین چیزی اعتقاد داره، جوناس؛ البته همراه با بقیه ی کسایی که توی اون فهرست هستند.

(میخوای بگی همه ی این تاریخدانها اعتقاد داشتند که ) 

جوناس آب دهانش را فرو داد، انگار که نمی توانست حرف بزند. 

لنگدان دوباره پوزخندی زد و گفت:جام مقدس، مشخ صاً پرطالب ترین گنج تاریخه . جام بذر افسانه و جنگ و جستجوهای درازی رو کاشته. معنی داره اگه فقط یه پیمانه باشه؟ اگر این طور بود بقیه ی یادگارهای عیسی توجهی به همون اندازه یا بیشتر رو جلب می کردند . تاج خار ، صلیب راستینِ تصلیب ، تقصیرنامه - اما این طور نیست. توی تاریخ، جام مقدس خاصترین بوده. حالا تو هم میدونی که چرا؟

فوکمن هنوز سرش را به علامت نفی تکان می داد:با این همه کتابی که راجع بهش نوشتند، چرا قبلاً کسی این نظریه رو بیشتر

نمی شناخت؟

- این کتاب ها نمیتونند با چند قرن تاریخ جا افتاده رقابت کنند . علی الخصوص، وقتی پرفروش ترین کتاب تاریخ هم روی اون صِحه میگذاره.

چشمان فوکمن از تعجب گرد شد و گفت:نگو که هری پاتر راجع به جام مقدسه.

- منظورم کتاب مقدس بود.

فوکمن شانه خالی کرد و گفت:می دونستم!

صدای سوفی بود که در تاکسی طنین انداخت:بگذارش زمین.

لنگدان از جا پرید . سوفی به جلو خم شد ه بود و سر راننده فریاد می کشید. لنگدان می دید که راننده دهنی رادیو را در دستش چنگ زده بود و با آن حرف میزد.

سوفی چرخید و به داخل جیب فاستونی لنگدان چنگ زد . پیش از آن که لنگدان بفهمد چه اتفاقی افتاده، سوفی هفت تیر را کشید و چرخاندش و پشت سر راننده فشارش داد. راننده فوراً رادیویش را انداخت و یک دست آزادش را روی سر گذاشت.

صدای لنگدان گویی از ته چاه در می آمد:سوفی! چه اتفاقی ....

سوفی به راننده دستور داد: وایسا.

راننده با تنی لرزان اطاعت کرد و ماشین را نگه داشت و پارکش کرد.

بعد از آن بود که لنگدان صدای مکانیکی شرکت توزیع تاکسیها را از داشبورد شنید.

لنگدان ماهیچه هایش را از سر نگرانی سفت کرد. پیدامون کردند؟

سوفی دستور داد:برو بیرون.

راننده که از تاکسی بیرون می آمد لرزان دستانش را بالای سرش نگه داشت و چندین قدم عقب رفت.

 سوفی پنجره اش را پایین کشیده و سر تفنگ را به سوی تاکس ی ران گرفته بود. به تندی گفت:رابرت ! پشت فرمون بشین . تو رانندگی کن.

لنگدان در وضعی نبود که بخواهد با خانمی اسلحه به دست جر و بحث کند . از ماشین بیرون رفت و پشت فرمان پرید . راننده بلند دشنام می داد و هنوز دستش را بالای سر گرفته بود.

سوفی از صندلی عقب گفت:رابرت، مطمئنم تا همین جاش هم یه عالمه از جنگل جادویی ما رو دیدی.

لنگدان با سر تصدیق کرد. بیش از اندازه.

- خوبه. حالا از اینجا ببرمون بیرون.

لنگدان مرددانه به فرمان ماشین خیره شد. مرده شور! کورمال به دنبال ترمز و کلاچ جستجو کرد:سوفی؟ شاید تو...

سوفی فریاد زد:برو!

بیرون، چند روسپی به آن سمت می آمدند تا ببینند چه خبر است . زنی شماره ای را روی تلفنش گرفت . لنگدان کلاج را فشار داد و روی دنده ای رفت که امیدوار بود دند ه یک باشد. آرام پا روی گاز گذاشت و آن را امتحان کرد.

کلاج را رها کرد . با جهش رو به جلوی تاکسی، لاستیک ها ناله ی بلند و کشداری سر دادند و تاکسی پیچ و تاب افسارگسیخته ای خورد و جمعیت گردآمده را پراکنده کرد. زنی که تلفن دستش بود، تنها با سر مویی فاصله قبل از برخورد خود را به داخل جنگل پرت کرد.

(چی کار میکنی) ماشین با چرخشی ناگهانی به جاده بازگشت.

لنگدان در میان صدای ساییده شدن دنده ها به هم فریاد کشید:خواستم بهت اخطار کنم. آخه من فقط یه ماشین دنده اتوماتیک دارم.

فصل سی و نهم

اگر چه، اتاق مجلل واقع در خانه ی خیابان لابرویه که نمایی از سنگ قهوه ای داشت شاهد درد و رنج بسیاری بوده است سیلاس شک داشت هیچ دردی بتواند با نگرانی و اضطرابی مقابله کند که اکنون سراپای اندام رنگ پریده اش را فرا گرفته بود . فریب خوردم. همه چیز از دست رفت.

سیلاس را فریب داده بودند. اخوت دروغ گفته و مرگ را به عوض افشای حقیقت رازشان برگزیده بودند . سیلاس آن توانایی را در خود نمی دید که به استاد زنگ بزند. او نه فقط چهار نفری را که نهانگاه سنگ تاج را می دانستند به قتل رسانده بود، که راهبه ای را نیز درون کلیسای سن سولپیس کشت. او ضد خدا بود! اپوس دئی رو به استهزا گرفته بود!

مرگ این زن که جنایتی با محرکی آنی بود قضیه را پیچیده تر می کرد . اسقف آرینگاروسا تماس گرفته بود تا سیلاس را به

سن سولپیس راه بدهند؛ رییس کلیسا چه گمانی می برد اگر می دید راهبه مرده؟ هر چند سیلاس او را روی تخت خودش خواباند، زخم روی سرش آشکار بود . سیلاس حتی کوشید کاشی های شکسته را به جای خود برگرداند، اما خرابی آن نیز بسیار آشکار بود . حتماً می فهمیدند که کسی آن جا بوده است.

سیلاس قصد داشت پس از اتمام وظیفه اش در اینجا در میان اپوس دئی مخفی شود. اسقف آرینگاروسا از من محافظت میکند.

سیلاس اوج سعادتی بیشتر از این به خیالش راه نمی داد که عمری را در راز و نیاز و تقرب جویی در میان دیوارهای ساختمان اپوس دئی در نیویورک بگذراند . بعد از آن دیگر پا بیرون نمی گذاشت. هر چه می خواست در آن مکان مقدس فراهم بود . هیچ کس دلش برای من تنگ نمیشه. سیلاس می دانست که متأسفانه مرد مهمی چون اسقف آرینگاروسا نمیتواند به آسانی مخفی شود.

من زندگی اسقف رو به خطر انداختم. سیلاس بی هدف به زمین خیره شد و بر زندگی خودش تأمل کرد . هر چه باشد، این اسقف آرینگاروسا بود که در او ل قدم به سیلاس جان دوباره بخشیده بود ... او در آن بیت کشیشی کوچک در اسپانیا به او درس آموخته و مقصد را نمایانده بود.

 آرینگاروسا به او گفته بود:دوست من ! تو زال به دنیا آمدی . نگذار دیگران به این دلیل سرزنشت کنند . نمی فهمی این تو را تا چه اندازه خاص ساخته؟ نمیدانستی نوح پیامبر هم زال بود؟

سیلاس هیچ وقت چنین چیزی نشنیده بود:نوح کشتی ساز؟

 آرینگاروسا لبخندی زده و گفته بود:بله. نوح کشتی ساز. مثل تو، او هم پوستی سفید مثل فرشته ها داشت . تصورش را بکن . نوح همه ی حیات را بر روی زمین نجات داد . سرنوشت تو بر وقایع بزرگی مقدر شده، سیلاس ! پروردگار تو را به دلیلی آزاد کرده . تو را فراخوانده اند. پروردگار به تو نیاز دارد تا خواسته اش را به انجام برساند.

با گذشت ایام، سیلاس آموخت تا خودش را در پرتوی تازه تری نگاه کند. من پاکم. سفید. زیبا. مثل فرشته.

با این همه، در آن لحظه او در اقامتگاهش تنها نجوای مأیوسانه ی پدرش را از گذشته میشنید.

تو بدشگونی.تو شبحی.

بر روی زمین چوبی زانو زد و طلب استغفار کرد. سپس ریسمانش را بیرون آورد و دوباره به قصد تنبیه بالا برد.

فصل چهلم

لنگدان کلنجاری با دنده رفت و هر چند دو بار مجبور به توقف شد، تاکسی ربوده را به سمت دیگر جنگل بولونی هدایت کرد.

متأسفانه، طنز لاینفک موقعیتشان را توزیع کننده ی تاکسی ها با صدا کردن آن ها از رادیو، پیوسته تشدید می کرد.

اتومبیل پنج-شش-سه. کجا هستی؟ جواب بده؟

لنگدان به خروجی پارک که رسید، مردانگیش را زیر پا گذاشت و محکم روی ترمز فشار داد:بهتره خودت برونی.

سوفی پشت فرمان که نشست، خود را آرام تر یافت. چند لحظه بعد، ماشین را آرام در گذرگاه لانگشان به غرب راند و بهشت لذات دنیوی را پشت سر نهاد.

لنگدان به سوفی نگاه کرد که عقربه ی کیلومترشمار را به صد کیلومتر در ساعت رسانده بود و پرسید:خیابون هاکسو کدوم طرفه ؟

چشمان سوفی روی جاده خیره شده بود:راننده تاکسی گفت که نزدیک استادیوم تنیس رولاند گاروست. اون اطراف رو می شناسم.

لنگدان کلید سنگین را دوباره از جیبش بیرون آورد. سنگینی آن را کف دستش حس می کرد. چیزی به او می گفت که آن شیئی

پیامدهای زیادی به دنبال خود دارد. کاملا احتمال داشت که کلید دستیابی به آزادیش باشد.

چند دقیقه ی قبل که لنگدان درباره ی شوالیه های هیکل با سوفی صحبت میکرد، متوجه شد کلید به جز نشان دیر که روی آن با

برجسته کاری کنده بود، رابطه ی محکم تری با دیر صهیون دارد. صلیب مربعی به جز تعادل و هماهنگی، نماد شوالیه های هیکل نیز بود.

همه نقاشی های شوالیه ها را با تونیک های سفیدشان دیده بودند که صلیبهای مربعی سرخی روی آن را تزیین کرده بود. البته، بازوی صلیب شوالیه های هیکل اندکی پیچ و تاب در انتهای خود داشت، اما باز هم با هم برابر بودند.

یه صلیب مربعی. درست مثل همینی که روی کلیده.

لنگدان از خیال این که آنها ممکن است چه یافته باشند در پوستش نمیگنجید. جام مقدس. تقریبا داشت به این خیال خام خود می خندید. عقیده بر این بود که جام جایی در انگلستان باشد؛ مدفون در اتاقکی پنهان در زیر یکی از چندین و چند کلیسای شوالیه ها و دست کم از سال 1500 این چنین بوده است.

دوره ی استاد اعظم داوینچی.

دیر، برای ایمن نگه داشتن مدارک قدرتمندش، مجبور شده بود بارها در چند قرن اخیر آن ها را جابجا کند. اکنون تاریخدان ها تصور می کردند جام از هنگام انتقالش از اورشلیم به اروپا شش بار جایش تغییر کرده است. آخرین رؤیت جام در سال 1447 بود که چندین شاهد آتشی را توصیف کردند که بیرون زده بود و مدارک را پیش از انتقال به چهار صندوق بزرگ که برای جابجایی هر کدام نیاز به شش مرد بود در برگرفته بود. پس از آن زمان هیچ کس دیگر خبر از دیدن جام نداد. همه ی آن چه که به گوش می رسید، شایعاتی گاه و بیگاه بود که جام را در بریتانیای کبیر پنهان کرده اند؛ در سرزمین شاه آرتور و شوالیه های میزگرد.

جام هر کجا که رفته باشد، دو واقعیت مهم در دست بود:

لئوناردو در زمان حیاتش میدانست که جام در کجا قرار دارد.

آن نهانگاه تا به امروز تغییری نکرده است.

به این سبب، جام دوست ها به مطالعه ی دقیق هنر و نوشته های داوینچی می پرداختند تا مگر سرنخی پنهان را بیابند که آن ها را به مکانِ حالِ حاضر جام راهنمایی کند. برخی می گفتند پس زمینه ی کوهستانی عذرای صخره ها مکان رشته تپه ای پر از غار را در اسکاتلند نشان می دهد. برخی دیگر اصرار داشتند جایگاه مشکوک حواریون در شام آخر نوعی رمز است. با این همه بعضی اظهار می کردند تصاویر پرتوی ایکس از مونالیزا آشکار کرد که داوینچی او را ابتدائا با گردنبند لاجورد ایزیس نقاشی کرده است - بخشی که علی الظاهر بعدها تصمیم می گیرد روی آن را نقاشی کند. لنگدان نه تنها هیچ گاه مدرکی بر وجود گردنبند ندید، که نمی دانست چطور چنان چیزی راز جام مقدس را افشا می کند. با این همه، هواداران جام هنوز با ابرامی دیوانه وار در فروم های اینترنتی و اتاقهای چت وب در این مورد بحث می کردند.

هر کسی به یک نوع توهم توطئه دچاره.

و این توهمات هنوز هم ادامه داشت. آخرین آنها، این کشف تکان دهنده بود که داوینچی در زیر لایه های نقاشیِ پرستش مغان مشهور خود رازی را پنهان کرده است. متخصص هنر ایتالیا، ماریتسیو سراچینی از این راز عجیب پرده برانداخته بود و مجله ی نیویورک تایمز عمده ی آن را در داستانی با نام مخفی کاری لئوناردو آورده بود.

سراچینی بی هیچ شبهه ای فاش کرد که زیرساخت طراحی شده و سبز- خاکستریِ پرستشِ مغان داوینچی اثر اصلی است و نه نقاشی روی آن. حقیقت آن بود که نقاش گمنامی سال ها بعد از مرگ داوینچی روی کار او را پر می کند. اما آزارنده تر همانی بود که در زیر این نقاشی شیادانه قرار داشت. عکس هایی که توسط بازتاب نگاری های فروسرخ و پرتوی ایکس از نقاشی تهیه کردند نشان می داد که این نقاش رند، روی طرح داوینچی را که پر میکرده است، انحرافاتی مشکوک از زیرساخت انجام میدهد... انگار که بخواهد مقصود حقیقی داوینچی را واژگون بنمایاند. ماهیت زیرساخت هر چه بوده است، آن را موضوعی عمومی ساخت. با این وجود، مسئولان سرخورده ی گالری اوفیتسی فلورانس فورا نقاشی را به انباری در آن سوی خیابان انتقال دادند. بازدیدکنندگان اتاق لئوناردو در این گالری اکنون با پلاکی غلط انداز و بدون توضیح کافی و عذرخواهی در محل سابق نصب پرستش مغان روبرو می شوند.

این اثر در حال گذراندن آزمایشهای تشخیصی به منظور ترمیم است.

در دنیای زیرزمینی و عجیب جستجوگران جدید جام، لئوناردو داوینچی معمای بزرگ این جستجو بود. به نظر می رسید همه ی آثار هنری او رازی را در خود دارد و آن راز را هر جایی ممکن بود مخفی کرده باشد؛ شاید زیر یکی از لایه های نقاشی، شاید در یکی از منظره ها به شکل رمز پنهان کرده باشد، شاید هم هیچ کجا نباشد. شاید فراوانی سرنخهای حسرت آور داوینچی چیزی نبود مگر نویدی پوچ برای دلسرد کردن کنجکاوان و نشاندن پوزخندی بر چهره ی مونالیزای آگاه بر این راز.

 سوفی پرسید:ممکنه که کلیدی که نگهش داشتی مخفیگاه جام مقدس رو باز کنه ؟و لنگدان را به دنیای خودش برگرداند.

خنده ی لنگدان حتی به گوش خودش هم اجباری بود:واقعاً نمیتونم تصورش رو بکنم. از اون گذشته، همه تصور میکنند که جام جایی توی بریتانیاست، نه فرانسه.و تاریخ آن را سریعاً برایش بیان کرد.

 سوفی اصرار کرد:اما جام مقدس تنها نتیجه ی منطقی به نظر میرسه. ما یه کلید بی نهایت سری دستمونه که روی اون نشان دیر صهیونه و یه عضو دیر صهیون به ما تحویلش داده - اخوتی که خودت گفتی محافظان جام مقدس هستند.

لنگدان می دانست استدلال او صحیح است، اما شهودش هنوز آن را نمی پذیرفت. شایعاتی بود مبنی بر این که دیر پیمان بسته است که روزی جام را به فرانسه به جایگاهی نهایی برگرداند، اما هیچ استناد تاریخی نبود که بیان کند چنین اتفاقی رخ داده است. حتی اگر دیر جام را هم به فرانسه برگردانده بود، شماره ی 24 خیابان هاکسو نزدیک استادیوم تنیس مکان شرافتمندانه ای برای آن نبود.

- سوفی! راستش من نمیدونم این کلید چه ربطی میتونه به جام داشته باشه.

- فقط به خاطر این که گفتند جام توی انگلستانه ؟

- نه فقط اون. مخفیگاه جام یکی از بهترین رازهای محفوظ تاریخه. اعضای دیر چند دهه باید صبر میکردند تا خودشون رو برای رسیدن به بالاترین مقامات اخوت شایسته نشون بدن و بفهمند که جام کجاست. سیستم پیچیده ای از دانسته های منفک از راز محافظت می کرد. هر چند انجمن دیر صهیون خیلی بزرگه، در هر زمان فقط چهار نفر از مخفیگاه جام خبر داشتند - استاد اعظم و سه مباشر. احتمال این که پدربزرگت یکی از اون چهار عضو بالادست باشه خیلی کمه.

سوفی فشاری روی پدال گاز داد و اندیشید پدربزرگ من یکی از اونها بود. او تصویری حک شده در ذهنش داشت که جایگاه

پدربزرگش را در اخوت بی هیچ تردیدی ثابت میکرد.

- حتی اگر پدربزرگ تو یکی از مقامات بالا بوده، هیچ وقت اجازه نداشته که چیزی رو به هر کسی خارج از اخوت بگه. باور نمی کنم خواسته باشه تو رو وارد گود کنه.

سوفی اندیشید من قبلا اونجا بودم. و تصویر آن مراسم در زیرزمین به خاطرش آمد. نمی دانست آیا حالا زمان مناسبی است تا آن چه آن شب در ویلای نورماندی شاهد بوده بازگو کند یا نه. ده سال بود که شرم مانع گفتن آن میشد. تنها اندیشیدن به آن تنش را میلرزاند.

آژیرهایی در دوردست به صدا در آمدند و او سایه ی سنگین خستگی را بر خود حس کرد.

 لنگدان گفت:اونجاست!از دیدن مجموع هی بسیار بزرگ رولان گارو که از دور سر برم یکشید هیجان زده شده بود.

سوفی مارپیچ به سمت استادیوم حرکت کرد. پس از چند گذرگاه به تقاطع خیابان هاکسو رسیده بودند. داخل آن پیچیدند و در سمت کاهش شماره ها به حرکت ادامه دادند. اطراف جاده صنعتی تر شده و پر از کارگاه بود.

لنگدان با خودش گفت دنبال شماره ی 24 هستیم. و متوجه شد که با گوشه ی چشم، افق دیدش را دنبال مناره ی کلیسا می گردد.

مزخرف نگو. یه کلیسای فراموش شده ی شوالیه های هیکل توی این محلّه؟

سوفی فریاد کشید و اشاره کرد:اونجاست!

لنگدان با چشم دنبال ساختمان گشت. ساختمان مدرنی بود. اَرگی چنبره مانند که صلیب مربعیِ نئونی و بسیار بزرگی بر نمای آن

می درخشید. زیر صلیب هم این واژ هها را نوشته بودند:

بانک سپرده گذاری زوریخ

لنگدان خرسند بود که افکارش را درباره ی کلیسای شوالیه ها با سوفی در میان نگذاشته است. یک خطر حرفه ای برای نمادشناسان آن است که تمایل دارند از موقعیت هایی بی معنی هم معانیی را بیرون بکشند. در این مورد، لنگدان کاملاً از خاطر برده بود که صلیب صلح آمیز و مربعی را به عنوان نمادی سخت متناسب برای پرچم سوییس همیشه بی طرف اختیار کرده بودند.

دست کم، پاسخ راز به دست آمده بود.

سوفی و لنگدان کلید صندوق امانتی را در بانک سوییس در دست داشتند.

فصل چهل و یکم

بیرون قلعه ی گاندولفو، جریانی از هوای کوهستانی بر بالای تپه وزیدن گرفت و آن سوی پرتگاه بلند، سرما را به تن اسقف

آرینگاروسا که از فیات بیرون می آمد دواند . سعی کرد با لرزش بدنش بجنگد و با خود اندیشید باید بیشتر از این یک قبا می پوشیدم.

بدترین حالتی که آن شب می توانست از خود بروز دهد، ضعف بنیه یا ترس بود.

به جز پنجره های بالای ساختمان که مشئومانه می درخشیدند، قلعه در ظلمت بود . آرینگاروسا اندیشید توی کتابخانه هستند، بیدار و منتظر. سرش را در برابر باد پس کشید و بدون حتی نیم نگاهی به گنبد رصدخانه راهش را پیش گرفت.

کشیشی که جلوی در به او خوشامد گفت، خواب آلود به نظر میرسید. همان کشیشی بود که پنج ماه پیش به استقبال او آمده بود؛ اگر چه این بار کارش را با مهمان نوازی کمتری انجام داد . کشیش نگاهی به ساعتش انداخت و گفت:نگران شما بودیم، اسقف !

بیشتر رنجیده خاطر می نمود تا نگران.

- تأسف من را بپذیرید. دیگر خطوط هوایی قابل اعتماد نیستند.

کشیش چیزی نامفهوم را زیر لب نجوا کرد وسپس گفت:بالا مننتظرتان هستند. تا آن جا همراهیتان می کنم.

کتابخانه اتاق مربعی و وسیعی بود که چوب های تیره رنگی کف تا سقف آن را می پوشاند. در همه سو، قفسه های بلند کتاب با چندین و چند جلد در هر کدام سر بر کشیده بود . کف کتابخانه از مرمر کهربایی همراه با تزییناتی از بازالت سیاه بود؛ تذکری زیبا از این نکته که این ساختمان زمانی کاخی بوده است.

صدای مردی از آن سوی اتاق گفت:خوش آمدید، اسقف!

آرینگاروسا کوشید که تشخیص دهد چه کسی این حرف را زد، اما نور اتاق را به نحو تمسخرآمیزی کم کرده بودند - بسیار کمتر از جلسه ی اول که در آن همه با صورت های درخشان معلوم بودند. شب بیداری دردآور به جای خواب خوش. امشب، این مردان انگار که از آن چه باید فاش می شد شرم داشته باشند در سایه نشسته بودند.

آهسته و حتی کمی شاهانه وارد اتاق شد . قامت سه مرد را آن سوی میز دراز دید. تصویر سایه نمای مرد میانی را فوراً به جا آور د - دبیر فربه واتیکان و ارباب قَدر قدرت امور قانونیِ شهر واتیکان. دو تای دیگر کاردینالهای رده بالای ایتالیایی بودند.

 آرینگاروسا کتابخانه را به سوی آن ها پیمود و گفت:پوزش خاکسارانه ی من را از بابت چنین ساعتی بپذیرید . در مناطق زمانی مختلفی هستیم. احتمالاً خسته اید.

دبیر که دستش را روی شکم پیش آمده اش گذاشته بود گفت:به هیچ وجه . ما سپاسگزاریم که شما از چنین راه درازی آمده اید .

- کمترین کاری که از دستمان برمی آید، بیداری تا رسیدن شماست. نوشیدنی یا قهوه میل دارید؟

- ترجیح می دهم تظاهر نکنیم در مهمانی دوستانه ای هستیم. به اصل مطلب برسیم.

دبیر گفت:حتماً! بسیار سریع تر از تصور ما اقدام کردید.

- این طور است.

- هنوز یک ماه فرصت دارید.

آرینگاروسا گفت:شما پنج ماه پیش مسائل را بیان کردید. چرا باید منتظر می ماندم ؟

- در واقع، ما از اقدام مقتضی شما خیلی خرسندیم .

چشمان آرینگاروسا میز را کاوید تا به کیف سیاه و بزرگی رسید:همان است که درخواست کردم؟

دبیر با نگرانی گفت:همان است. اگر چه، باید بپذیرم از این درخواست کمی نگرانیم. به نظر می رسد...

یکی از کاردینا لها حرف او را تمام کرد:خطرناک باشد. اطمینان دارید که نم یتوانیم تلگرافی حواله اش کنیم؟ مبلغ گزافی است.

با خود گفت آزادی گران است:نگران سلامتی خودم نیستم. خدا با من است.

مردان حاضر در آ نجا مردد نگاه می کردند.

- وجوه همان مقداری است که گفتم.

- اوراق قرضه ی بی نام و با مقادیر درشت که از بانک واتیکان برداشت کرده ایم. هر جای دنیا هم قابل تبدیل به پول نقد است.

آرینگاروسا به سوی دیگر میز رفت و کیف را باز کرد . درون کیف دو دسته سهام بود که مهر واتیکان داشت و روی آن نوشته بود ند که بازخرید آن را برای هر کسی حامل آن بود ممکن میساخت.

دبیر که بی تاب می نمود گفت:اسقف، باید اضافه کنم اگر وجه نقد می بود همه ی ما خیال آسوده تری داشتیم.

 در کیف را بست و اندیشید نم یتوانم آن همه پول را با خودم حمل کنم:اوراق قابل تبدیل به پول هستند . مگر خودتان این طور نگفتید؟

 کاردینال ها نگاه هایشان را با هم رد و بدل کردند و س رانجام یکی شان گفت:بله، اما می شود رد این اوراق را تا بانک واتیکان دنبال کرد.

آرینگاروسا در دلش به این حرف لبخندی زد . درست به همین سبب بود که استاد پیشنهاد کرده بود آرینگاروسا پول را به شکل اوراق قرضه ی بانک واتیکان بگیرد . این به مثابه بیمه ی کارش بود . همه در این شریک هستیم:این کار اقدامی کاملاً قانونی است. اپوس دئی خلیفه گری شخصی واتیکان است و معظم له هر طور که مصلحت دیدشان باشد پول ها را می دهند. هیچ قانونی این جا زیر پا گذاشته نشده است.

دبیر گفت:صحیح، اما هنوز ....  کمی خود را به جلو خم کرد و صند لی زیر بارِ تنِ او به غژغژ افتاد:ما هیچ از قصد شما برای این وجه آگاه نیستیم و اگر شما بخواهید در راهی نامشروع ....

آرینگاروسا پاسخ تلافی جویانه ای داد:با توجه به آن چیزی که از من خواستید، آن چه من با این پول میکنم کاری به شما ندارد.

سکوتی طولانی پدید آمد.

میدانند که حق با من است:حالا، گمان کنم باید چیزی را برای شما امضا کنم.

همه مشتاقانه و به سرعت پیش آمدند تا برگه ای را به سوی او بفرستند. گویی آرزو می کردند که او هر چه سریع تر آن جا را ترک کند.

 آرینگاروسا نگاهی به برگه ی پیش رویش انداخت . مهر پاپ را بر خود داشت:این با رونوشتی که برای من ارسال می کنید برابر است؟

- کاملاً.

آرینگاروسا از این موضوع در حیرت بود که چه خوددارانه مدارک را امضا می کند. با این همه، انگار سه مرد حاضر در آن جا نفسی از سر آسودگی کشیدند.

دبیر گفت:متشکرم، اسقف! خدمت شما به کلیسا را فراموش نمی کنیم.

آرینگاروسا کیف را برداشت؛ تعهّد و اقتدار را در سنگینی آن را احساس می کرد. چهار مرد لحظاتی به هم نگریستند، انگار چیز دیگری برای گفتن مانده باشد، اما نمانده بود. آرینگاروسا چرخید و به سمت در به راه افتاد.

آرینگاروسا که به آستانه ی در رسید، یکی از کاردینالها صدایش کرد:اسقف؟

آرینگاروسا مکثی کرد و چرخید:بله.

- به کجا می روید؟

آرینگاروسا حس کرد این استنطاق بیشتر معنوی است تا جغرافیایی . با این همه، هیچ خیال بحث روحی در این ساعت را نداشت .

 گفت:پاریس.و از در بیرون زد.

فصل چهل و دوم

بانک امانی زوریخ، بانکی گلدشرانک و شبانه روزی بود که مجموعه ای تماماً مدرن از خدمات بی نام به شیوه ی سنتیِ حساب

شماره ای سوییس ارائه می داد. در این چند ساله، بانک با ایجاد شعبه هایی در زوریخ و کوالالامپور و نیویورک و پاریس خدماتش را گسترش داده بود و برای شماره های ناشناس کامپیوتری هم خدمات سندی و پشتیبانی های بی نام دیجیتالی انجام می داد.عملاً منبع درآمد این عملیات قدیمی ترین و ساده ترین خدمتش بود - لاگر ناشنا س، یعنی خدمات پنهان و کورکورانه و صندوق امانات ناشناس. مشتریانی که می خواستند هر چیزی را ا ز اوراق سهام تا نقاشی های پرارزش اندوخته کنند، متعلّقاتشان را به طور ناشناس و از طریق مخفی کاری های پیشرفته ای به ودیعه میگذاشتند و میتوانستند هر زمان که بخواهند آنها را باز هم بی ذکر نام بیرون بکشند.

سوفی که تاکسی را در محل پارکی جلوی مقصدشان نگه داشت ، لنگدان به معماری قرص و محکم ساختمان خیره شد و حس کرد که بانک امانی زوریخ، تجارت خانه ای با کمترین سهل گیری در آن است . ساختمانِ بانک ، مکعبی بدون پنجره بود که انگار از فولاد تیره ساخته بودند. عمارت به آجر فولادی کوه پیکری با یک صلیب متساوی الاضلاع نئونی و پنج متری می مانست که کنار جاده تکیه زده است.

آوازه ی سوییس در پنهان کاریِ بانکداریش چنان بود که اکنون آن را یکی از پرمنفعت ترین صادراتش محسوب می کنند. امکاناتی نظیر این بحث و جدل های فراوانی میان اهل هنر برانگیخته بود، چرا که بانکدارها مکان امنی را برای دزدان آثار هنری فراهم ساخته بودند تا کالاهای مسروقه شان را، حتی سال ها پنهان کنند تا آب ها از آسیاب بیفتد . از آن جا که امانات تحت قوانین حامی امور شخصی از تفتیش پلیس مصون بود و معمولاً به حساب شماره ای متکی بود و نه نام افراد، دزدان می توانستند با فراغ بال سر کنند و می دانستند اجناس مسروقه شان در امان است و هرگز ردی از آ نها کشف نمی کنند.

سوفی تاکس ی را مقابل دروازه ی با ابهتی نگه داشت که راه ورود ی اتومبیل را به بانک سد می کرد - سراشیبی سیمانی مخططی که زیر ساختمان می رفت. دوربینی بر فراز آن مستقیم به سویشان هدف گرفته بود و لنگدان مطمئن بود این یکی بر خلاف دوربین های لوور حقیقی است.

سوفی پنجره را پا یین کشید و سکوی الکترونیک طرف راننده را برانداز کرد . صفحه نمایش کریستال مایع راهنمایی هایی را به هفت زبان ارائه می کرد. بالاترین نوشته در فهرست انگلیسی بود.

کلید را وارد کنید.

سوفی کلید لیرزی آبله رو را از جیبش بیرون آورد و دوباره به سکو نگاه کرد. پایین صفحه ی نمایشگر حفره ای مثلثی وجود داشت.

لنگدان گفت:یه چیزی بهم میگه به این میخوره.

سوفی میل مثلثی کلید را با حفره تراز کرد و به داخل فرو داد و آن قدر سر داد تا میل کاملاً ناپدید شد . از قرار معلوم نیازی نبود کلید را بچرخانند . دروازه چرخید و باز شد . سوفی پایش را از رو ی ترمز برداشت و با دنده ی خلاص به سوی دومین دروازه و سکو راند . پشت سرش، دروازه ی نخست بسته شد و آنان را مانند کشتی به گل نشسته ای حبس کرد.

لنگدان این حس محدودیت را دوست نداشت. امیدوارم دروازه ی دوم هم باز بشه.

سکوی دوم هم دستورالمعلهای مشابهی داشت.

کلید را وارد کنید.

سوفی کلید را داخل کرد و دروازه فورا باز شد. لحظاتی بعد در سراشیبیی در دل عمارت پیچ می خوردند.

پارکینگ اختصاصی کوچک و کم نوری بود با فضایی برای ده دوازده ماشین. لنگدان ورودی اصلی ساختمان را در انتهای سالن دید.

فرش قرمز پهن شده روی کف سیمانی مهمانان را به سمت در عظیمی هدایت می کرد که به نظر از فلز یکپارچه ساخته بودند.

لنگدان اندیشید چه پیام دوگانه ای! هم خوش آمد میگه و هم از ورود منع میکنه.

سوفی تاکسی را نزدیک در ورودی نگه داشت و موتور را خاموش کرد:بهتره تفنگ رو بگذاری همین جا.

لنگدان با خود اندیشید با کمال میل.

تپانچه را زیر صندلی سراند.

سوفی و لنگدان پیاده شدند و به طرف در فلزی رفتند . دستگیره ای نداشت ، اما رو ی د یوار کنار آن سوراخ کلید مثلثی دیگری بود . اینبار هیچ دستورالعملی به نمایش درنیامد.

لنگدان گفت:اونایی رو که دیر یاد می گیرند دور نگه میداره.

 سوفی خندید، اما عصبی نشان می داد:این هم از این.کلید را در سوراخ فرو برد و در به آرامی به داخل گشوده شد . سوفی و لنگدان نگاهی به هم انداختند و داخل رفتند. پشت سرشان در با صدای خفه ای بسته شد.

در سرسرای بانک امانت گذاری زوریخ از حداکثر تزئیناتی که لنگدان تا به آن زمان دیده بود استفاده کرده بودند . بیشتر بانک ها به سنگ های مرمر و گرانیت پرداخت شده قناعت کرده بودند، اما این بانک هر دیوار را با فلز و پرچ آکنده بود.

لنگدان به این فکر مشغول بود که طراح داخلی آن چه کسی بوده است: تما م فلز؟

چشمان سوفی هم که سرسرا را می کاویدند همان اندازه هراسان نشان می دادند.

فلز خاکستر ی همه جا به چشم می آمد - زمین، دیوارها، پیشخوان ها، درها؛ انگار حتی صندلی ها را هم با فلز قالب ریخته بودند . با این همه، نتیجه اش تاثیرگذار بود و پیام واضحی را منتقل می کرد: به گاوصندوق قدم گذاشته اید.

مرد درشت هیکلی که پشت پیشخوان نشسته بود هنگام ورود آن ها سرش را بالا آورد . تلویزیون کوچکی را که تماشا می کرد خاموش کرد و با لبخند خوشایندی از آنان استقبال کرد. به رغم عضلات درشتش و سلاح کمری آشکارش، طرز بیانش با ادب و وقار یک پیش خدمت سوییسی جور می آمد.

گفت:ب نژو! میتونم کمکتون کنم؟

استقبال دوزبانه جدیدترین ترفند مهمان نوازی میزبان اروپایی بود . هیچ فرضی را مسلم نمی دانست و به مهمان اجازه می داد تا به هر زبانی که خوش دارد پاسخ بدهد.

سوفی با هیچ کدام پاسخ نداد. صرفاً کلید طلایی را روی پیشخوان مقابل مرد گذاشت.

مرد نگاه کرد و فوراً راست ایستاد و گفت:به چشم! آسانسور شما انتهای سرسراست. خبر میدم شما توی راه هستید.

سوفی سر تکان داد و کلیدش را برداشت:کدوم طبقه؟

مرد نگاه عجیبی به سوفی انداخت:کلید راهنماییتون میکنه که کدوم طبقه.

سوفی لبخند زد:آخ! بله.

نگهبان آن قدر نگاهشان کرد که راهشان را به سمت آسانسور کشیدند و کلید را وارد کردند و پس از سوارشدن در آن از دید پنهان شدند. به محض این که در بسته شد، تلفن را قاپید. قصد نداشت به کسی رسیدن آن ها را اطلاع دهد . نیازی نبود . افراد استقبال کننده از مشتریانِ گاوصندوق به محض این که کلید را در آستانه ی دروازه ی اول وارد کرده بودند به طور خودکار از ورود آن ها مطلع شده بودند.

در عوض نگهبان با مدیر شبانه ی بانک تماس می گرفت. تلفن زنگ می خورد که نگهبان تلویزیون را روشن کرد و به آن خیره شد .

برنامه ی خبریی که تماشا می کرد تازه تمام شده بود. اهمیتی نداشت. نگاه دوباره ای به دو چهره ی روی صفحه ی تلویزیون انداخت.

مدیر پاسخ داد:بله.

- این جا وضعیت خاصی پیش اومده.

مدیر پرسید:چی شده؟

- پلیس فرانسه دنبال دو تا فراریه.

- خب، دیگه.

- هر دوتا اومدند بانک ما.

مدیر زیر لب فحشی داد:باشه. فوراً با موسیو ورنه تماس می گیرم .

نگهبان گوشی را آزاد کرد و دوباره شماره گرفت. این یکی با اینترپل بود.

لنگدان از ا ین که حس می کرد عوض بالا رفتن پا یین می روند متعجب بود . پیش از آن که در مقابل شان باز شود اصلاً نمی دانست چند طبقه را بعد از سرسرا پشت سر گذاشته اند. اهمیتی نمی داد. خوشحال بود که از آسانسور بیرون آمده است.

میزبان در انتظار آن ها شور و شوق تحسین برانگیزی نشان می داد. مسن و خوش مشرب می نمود و کت وشلوار فلانل تمیزی پوشیده بود که به طرز غریبی متفاوت از فضای اطراف نشانش می داد - کارمند قدیمی بانک در دنیای فن آوری.

گفت:بن ژو. وقت به خیر. خواهش می کنم دنبالم بیایید.

بدون آن که منتظر پاسخ باشد روی پاشنه هایش چرخید و با چالاکی در راهروی فلزی باریک به راه افتاد.

لنگدان و سوفی از راهروهای متعددی و از اتا قهای بزرگی گذشتند که پر از کامپیوترهای بزرگ چشمک زن بود.

به درب فلزی رسیده بودند. آن را برایشان گشود و گفت : بفرمایید.

لنگدان و سوفی به دنیای دیگری گام گذاشتند . اتاق کوچک پیش رویشان مانند اتاق نشیمن هتلی پرتکلف و پرزرق وبرق بود . فلز و پرچ جای خود را به فرش های شرقی و مبلمان بلوطی تیره رنگ و صندلی های راحتی داده بود . روی میز عریضِ میان اتاق هم دو گیلاس کریستال کنار بطری بازشده ی پری قرار داشت. حباب هایش هنوز بالا می آمدند. از قوری پیوتر قهوه ی کنارش هم بخار بلند می شد.

لنگدان اندیشید: مثل ساعت دقیقند. کاری که فقط از سوییسیها برمیاد.

مرد لبخند زیرکانه ای زد و گفت:گمان می کنم اولین باره همدیگه رو میبینیم.

سوفی تردید کرد و بالاخره سر تکان داد.

 - متوجه ام. کلیدها معمولاً نسل به نسل می چرخند و ارباب رجوع های جدید ما بدون استثناء از تشریفات بی اطلاعند.به نوشیدنی های روی میز اشاره کرد و ادامه داد:تا وقتی بخواهید از این اتاق استفاده کنید در اختیار شماست.

سوفی پرسید:شما گفتید کلیدها به ارث می رسند؟

مسلماً. کلید شما مثل یه حساب رمزدار سوییسیه که معمولاً از طریق وصیت نامه به نسل بعد انتقال داده می شه. کوتاه ترین اجاره نامه ی حساب های طلایی ما پنجاه ساله است . کل مبلغ پیش پرداخت میشه. به همین دلیل ما رفت وآمد خانواده ه ای زیادی رو شاهد هستیم.

لنگدان به او خیره شد و پرسید:گفتید پنجاه سال؟

 میزبان پاسخ داد:دست کم. البته شما میتونید اجاره نامه های بلندمدت تر هم امضا کنید. اما اگر طی پنجاه سال هیچ کاری با حساب امانی انجام نشه محتویات اون به طور خودکار منهدم میشه. اجازه میدید بپردازم به عملیات باز کردن جعبه ی شما

سوفی سر تکان داد:خواهش می کنم.

میزبانشان با حرکت دست به سالن مجلل اشاره کرد و گفت:این نمایی از اتاق اختصاصی شماست . وقتی اتاق رو ترک کنم میتونید حداکثر استفاده رو از زمان ببرید. محتویات درون صندوقچه ی امانی خودتون رو بازبینی کنید یا اصلاحش کنید که میاد... اینجا.همراه آن ها به طرف دیگر اتاق که تسمه نقاله ی پهنی با انحنایی زیبا به اتاق وارد می شد رفت . کمابیش غلتک های بار فرودگاه را به یاد می آورد.به سکوی الکتریکی مقابل تسمه اشاره کرد و گفت:(کلیدتون رو داخل ا ین شکاف می گذارید.... )این سکو هم سوراخ آشنای مثلثی را داشت.(وقتی که کامپیوتر علائم روی کلید شما رو تأیید کرد شماره ی حساب رو وارد می کنید و به طور خودکار صندوقچه از گاوصندوقی که اون پا یینه بیرون میاد و برای وارسی در اختیار شما قرار میگیره. وقتی که کارتون رو با صند وق تمام کردید بگذاریدش روی تسمه و کلیدتون رو وارد کنید و روند کار عکسِ روند ابتدایی طی میشه. چون همه چیز خودکاره حفظ حریم خصوصی شما رو حتی از بابت کارمندان بانک هم تضمین کردند. اگر به چیزی نیاز داشتید فقط باید زنگ اخبار رو که روی میز وسط اتاقه فشار بدید.

 سوفی قصد داشت سؤالی بپرسد که تلفن زنگ زد . مرد که سردرگم و شرمسار می نمود گفت:ببخشید.به طرف تلفن رو ی م یز کنار قهوه و پِری رفت.

پاسخ داد:بله.

همان طور که گوش می داد ابروهایش در هم رفت.گوشی را گذاشت و لبخند معذبی به آن ها زد.

- متاسفم. باید تنهاتون بگذارم. این جا رو خونه ی خودتون بدونید .

به سرعت به سمت در رفت.

سوفی صدایش زد:ببخشید! میشه قبل از رفتن یه چیزی رو به ما بگید؟ شما گفتید شماره ی حساب رو وارد کنیم؟

مرد با چهره ای رنگ پریده میان چارچوب در ایستاد:درسته. مثل اغلب بانک های سوییس صندوق های امانات ما هم بر مبنای شماره هستند نه اسم افراد . شما یه کلید و یه شماره حساب شخصی دارید که فقط خودتون از اون آگاهید. کلید در حکم نیمی از هویت شماست . نیمه ی دیگرش شماره حسابه. وگر نه چنان چه کلیدتون رو گم می کردید هر کسی میتونست ازش استفاده کنه

سوفی مردد بود:و اگر حامی من شماره ی حساب رو به من نداده باشه؟

 قلب بانکدار به تند ی می تپید. پس اینجا هیچ کاری ندارید! لبخند سردی تحویلشان داد:در این صورت میگم که به کمکتون بیان زود می رسند.

بانکدار رفت و در را پشت سرش بست. بعد هم قفل محکمی به آن زد و حبسشان کرد.

آن طرف شهر، کوله در ایستگاه قطار ژاره دو نور ایستاده بود که تلفن زنگ زد.

فاش بود . گفت:اینترپل یه سر نخ به دست آورده . قطار رو فراموش کن . لنگدان و سوفی رفتند بانک امانی زوریخ. میخوام افرادت همین حالا بریزند اونجا.

- هیچ سر نخی به دست آوردید که سونیر چی می خواسته به سرکار نوو و رابرت لنگدان بگه.

صدای فاش سرد و بی احساس بود:ستوان کوله! اگر بازداشتشون کنی من شخصاً ازشون می پرسم.

 کوله منظورش را فهمید و ادامه داد:خیابان ها گزو، شماره ی بیست و چهار . السّاعه فرمانده.گوشی را قطع کرد و به افرادش بی سیم زد.

فصل چهل و سوم

آندره ورنه - رییس شعبه ی پاریس بانک امانت گذاری زور یخ - طبقه ی فوقا نی بانک در آپارتمان مجللی زندگی می کرد . علی رغم محل اقامت اعیانی اش، همیشه آرزوی آپارتمانی در کنار رودخانه ی له سن لویی را در سر می پروراند که بتواند آن جا با صاحب نظران حقیقی هنر هم نشین باشد؛ نه این جا که فقط ثروتمندان خرپول را ملاقات می کرد.

به خودش گفت بازنشسته که شدم سردابه ی شرابم رو با بوردوی نایاب پر میکنم و سالن پذیرای یام رو با یه تابلو از فراگونار یا شاید هم از بوشه تزیین میدم و هر روز میرم محله ی لاتین دنبال مبلمان آنتیک و کتابهای کمیاب.

امشب، فقط شش دقیقه و نیم از بیداری ورنه گذشته بود . با این همه، اکنون که با عجله سرسرای زیرزمینی بانک را می پیمود، گو یی خیاط و آرایشگر شخصیش او را برق انداخته بودند . سر تا پا ابریشم پوشیده بود و همان طور که به راهش ادامه می داد قدری افشره ی تنفسی در دهانش پاشید و کراواتش را محکم کرد . از آن جا که بیداری به دلیل سررسیدن یکی از ارباب رجوع ها از مناطق زمان ی متفاوت برایش تازگی نداشت عادت خوابش را مانند جنگجویان قبیله ی ماسایی تنظیم کرده بود - قبیله ای آفریقایی مشهور به آن که می توانند در عرض چند ثانیه از خواب سنگین بیدار و برای جنگی تمام عیار آماده شوند.

ورنه اندیشید آماده ی مبارزه. نگران بود مقا یسه ی امشب درخور شخصیتش نباشد . رسیدن مراجع کلید طلایی همیشه سیل توجه دیگران را به راه می انداخت. اما آمدن مراجعان کلیدداری که تحت تعقیب پلیس قضایی باشند مسأله ی بی نهایت حساسی بود . بانک در حالت عادی هم بیش از اندازه با مقامات برای حفظ حریم خصوصی موکلینی که مدرکی مبنی بر مجرمیتشان نبود مشکل داشت.

ورنه به خودش گفت پنج دقیقه لازم دارم تا این آدمها رو قبل از رسیدن پلیس از بانکم بیرون بندازم.

اگر به سرعت دست به کار می شد دردسری را که در راه بود با زیرکی حل می کرد. می توانست به پلیس بگوید که فراری ها داخل بانک آمدند ، اما چون مشتری نبودند و شماره ی حساب نداشتند بیرون شان کردند. آرزو می کرد نگهبان ملعون با اینترپل تماس نگرفته بود . به طور حتم بصیرت در لغتنامه ی نگهبانِ ساعتی پانزده یورو جایی نداشت.

در راهرو ایستاد و نفس عمیقی کشید و ماهیچه هایش را شل کرد . بعد لبخند مطبوعی به لب نشاند و قفل در را گشود و مانند نسیم گرمی داخل اتاق شد.

 گفت:وقت به خیر.چشمانش مراجعان را می جست:من آندره ورنه هستم . چه کاری میتون....بقیه ی جمله اش جایی زیر سیب آدم گلویش گیر کرد. زن پیش رویش تنها مشتریی بود که توقعّش را نداشت.

 سوفی پرسید:ببخشید! قبلاً همدیگه رو دیدیم.بانکدار را نمی شناخت، اما لحظه ای به نظر رسید که او روح دیده باشد.رییس بانک با لکنت زبان گفت:نه... گمان... نکنم. خدمات ما بی نام هستند.

نفسش را بیرون داد و لبخند آرامی زد:دستیارم گفت شما یه کلید طلایی دارید، اما شماره ی حساب نه؟ ممکنه ازتون بپرسم چطور کلید رو به دست آوردید؟

 سوفی به دقت مرد را نگاه می کرد:پدربزرگم اون رو بهم داده.تشویش اش اکنون بیشتر به چشم می آمد.

- جدی؟ پدربزرگتون کلید رو داد، اما شماره ی حساب رو نتونست بده؟

سوفی گفت:گمان کنم فرصت کافی نداشت. اون امشب به قتل رسید.

کلماتش مرد را بهت زده کرده بود:ژاک سونیر مرده؟هراس چشمانش را انباشته بود:آخه... چطوری؟

حالا سوفی گیج بود. بهت زده گفت:شما پدربزرگم رو میشناختید؟

آندره ورنه ی بانکدار هم به همان میزان گیج به نظر می آمد. خود را به طرف میز خم کرد و کوشید به خود بیاید:ژاک سو نیر و من دوستان نزدیکی بودیم. چطور این اتفاق افتاد؟

- امروز عصر توی لوور.

ورنه به طرف صندلی چرمیی رفت و روی آن نشست:باید از هر دوی شما سؤال مهمی بپرسم.به لنگدان و سوف ی نگاه کرد:شما که توی مرگش دست ندارید؟

سوفی با تأکید گفت:نه! به هیچ وجه!

 صورت ورنه عبوس بود . مکثی کرد و جوانب را سنجید:اینترپل عکس شما رو پخش کرده . برای همین شما رو شناختم . به عنوان قاتل تحت تعقیبید.

سوفی وا رفت . فاش به همین زودی اینترپل رو در جریان گذاشته؟ به نظر میرسید فرمانده بیش از آن چه سوفی می پنداشت مصمّم است. به سرعت برای ورنه تعریف کرد لنگدان چه کسی است و داخل لوور چه اتفاقی افتاده.

ورنه که شگفت زده نشان می داد گفت:پدربزرگت در حال احتضار پیامی برات گذاشته تا بگه آقای لنگدان رو پیدا کنی؟

- بله. و این کلید رو.

سوفی کلید طلایی را روی میز پیش دستی مقابل ورنه طوری قرار داد که نشان دیر صهیون رو به او باشد.

 ورنه نگاه ی به کلید انداخت ، اما هیچ حرکتی برای برداشتنش انجام نداد:این کلید رو برات گذاشت؟ هیچی دیگه نبود؟ برگه کاغذی مثلاً؟

سوفی می دانست که داخل لوور عجله داشت، اما مطمئن بود هیچ چیز دیگری پشت عذرای صخره ها ندیده است:نه . فقط کلید بود.

 ورنه آهی از سر ناامیدی کشید:متأسفانه هر کلیدی با یه شماره ی حساب ده رقمی جفت میشه که به عنوان رمز واژه عمل می کنند . بدون اون شماره کلید به هیچ دردی نمیخوره.

ده رقم. سوفی با اکراه احتمالات رمزشناسی را حساب کرد . بیشتر از ده میلیارد امکان. حتی اگر قویترین کامپیوترهای پردازنده ی موازی د.س.پی.ژ را نیز می آورد هفته ها طول می کشید تا رمز را پیدا کنند.

- به طور حتم، موسیو، با توجه به وقایع شما کمکمون می کنید.

- متاسفم. واقعاً هیچ کاری از دستم برنمیاد . مشتری ها شماره ی حسابشون رو از طر یق پایانه ی مطمئنی انتخاب می کنند. یعنی اون که شماره ی حساب رو فقط کامپیوتر و مشتری میدونند. این راهیه که با اون بی نام بودن و امنیت کارمندانمون رو تضمین می کنیم

سوفی منظورش می فهمید. در سوپرمارکت ها هم وضع به هم ین منوال بود . کارمندان کلید دسترسی به گاوصندوق را ندارند .

آشکارا بانک هم نمی خواست خطر دزدیدن کلید و گروگا نگیری کارمندی برای به دست آوردن شماره ی حساب را بپذیرد.

سوفی کنار لنگدان نشست و به کلید و بعد به ورنه نگاه کرد:نظری درباره ی چیزی که پدربزرگم توی بانک شما پنهان کرده دارید؟

- به هیچ وجه. معنیِ بانک گلدنشرانک همینه.

 سوفی با تأکید گفت:موسیو ورنه ! امشب چندان فرصتی نداریم. سعی می کنم تا حد ممکن مستقیماً منظورم رو بیان کنم.کلید طلایی را برداشت و برگرداند . در همان حال که مهر دیر صهیون را آشکار می کرد به چشمان مرد خیره شد.

- نشانه ی روی کلید مفهومی براتون داره؟

 ورنه به مهر زنبق روی کلید نگر یست و هیچ واکنشی نشان نداد:نه! اما خیلی از مشتری های ما آرم شرکتی رو یا چند تا حروف اختصاری رو روی کلیدشون حک می کنند.

سوفی آهی کشید. با این همه زیر چشمی مرد را می پایید:این مهر نشانه ی یه جمعیت پنهانی به اسم دیر صهیونه.

 ورنه باز هم واکنشی نشان نداد:من چیزی از این موضوع نمی دونم. پدربزرگت دوست من بود، ولی ما بیشتر راجع به کارمون حرف می زدیم.کراواتش را میزان کرد. اندکی عصبی نشان می داد. 

 با صد ایی محکم اصرار کنان ادامه داد:پدربزرگم امشب با من تماس گرفت و گفت هر دوی ما در معرض خطری جد ی هستیم. گفت باید چیزی رو به من بده. کلید بانک شما رو بهم داد. اون حالا مرده. هر چیزی شما بگید میتونه به ما کمک کنه.

عرق از سر و روی ورنه پایین می ریخت:باید از ساختمون خارج بشیم. گمان کنم پلیس خیلی زود سر برسه . نگهبان باید اینترپل رو خبر می کرده.

سوفی که نگران ا ین موضوع بود تیر آخرش را پرتاب کرد و گفت:پدربزرگم گفت باید حقیقتی رو در مورد خانواده م بهم بگه . این حرف براتون مفهومی داره؟

- مادموازل! وقتی شما بچه بودی خانواده ت در سانحه ی رانندگی کشته شدند. متأسفم. میدونم پدربزرگت شما رو خیلی دوست داشت . چندین مرتبه به من گفت که از جدایی بین شما خیلی عذاب میکشه.

سوفی مطمئن نبود چه پاسخی باید بدهد.

لنگدان پرسید:محتویات این حساب ارتباطی با جام مقدس داره ؟

ورنه نگاه غریبی به او انداخت و گفت:من چیزی نمیدونم.همان لحظه تلفن همراه ورنه به صدا درآمد . آن را از کمرش قاپید و جواب داد:بله. لحظه ای گوش سپرد. بعد با لحنی که حاکی از تعجب و نگرانی رو به فزونیش بود گفت : پلیس.چقدر زود رسیدند.

زیر لب ناسزایی داد و به سرعت به فرانسه دستورهایی را صادر کرد و گفت که چند دقیقه ی بعد در لابی خواهد بود. 

تلفن را قطع کرد و به طرف سوفی برگشت و گفت:پلیس سریع تر از همیشه واکنش نشون داده . همین حالا که با هم حرف می زنیم تو راه هستند.

 سوفی به هیچ وجه قصد نداشت دست خالی برگردد:بهشون بگید ما اومدیم و رفتیم. اگر خواستند بانک رو بگردند حکم بازرسی بخواهید. معطلشون میکنه.

ورنه گفت:گوش کنید. ژاک دوستم بود و بانک من نباید زیر این قبیل فشارها باشه . به همین خاطر اصلاً قصد ندارم اجازه بدم بازداشت در ساختمان من انجام بشه . چند دقیقه به من فرصت بد ید تا ببینم چطور میتونم کمکتون کنم و بدون لو رفتن از بانک خارج بشید. من نمیتونم بیشتر از این درگیر بشم. بعد برخاست و با شتاب به سمت در رفت:همینجا بمونید. ترتیب کارها رو می دم و سریع برمی گردم.

سوفی گفت:امّا جعبه ی امانات چی. ما نمیتونیم همین طوری بریم.

ورنه با عجله به سمت در می رفت:متأسفم. در این مورد کاری از دستم ساخته نیست.

پس از رفتن او سوف ی چند لحظه بی حرکت ماند . از خود می پرسید که شا ید شماره ی حساب جایی میان نامه ها و بسته های بی شماری که پدربزرگ طی این سالها برایش فرستاده و او هیچ وقت نگشوده بود مدفون باشد.

لنگدان ناگهان ایستاد و سوفی درخشش آنی رضایت را در چشمانش دید.

- رابرت! می خندی؟

- پدربزرگت نابغه بوده.

- چی.

- ده رقم.

سوفی اصلاً نمی دانست او راجع به چه صحبت می کند.

 گفت: شماره ی حساب.نیشخند آشنایی با لبان کج شده روی صورتش پیدا شده بود:مطمئنم شماره رو برامون گذاشته.

- کجا ؟

لنگدان عکس صحنه ی جنایت را بیرون آورد و روی میز پیش دستی باز کرد . سوفی فقط دو خط اول را خواند و دانست که حق با لنگدان است.

13-3-2-21-1-1-8-5

O, Draconian devil!

Oh, lame saint!

P.S. Find Robert Langdon

فصل چهل و چهارم

 : سوفی گفت:ده رقم.کاغذ را که می خواند، احساسات رمزشناسانه ای که داشت در فکرش طنین می انداخت. 

13-3-2-21-1-1-8-5

گرا نپر شماره ی حسابش رو کف زمین لوور نوشته!

سوفی مرتبه ی اول که دنباله ی در هم ریخته ی فیبوناچی را روی زمین دید، تصور کرد تنها منظور آن وادار کردن د .س.پی.ژ به خبر کردن رمزنگارها و دخیل کردن سوفی است . بعد پی برد که آن ها سرنخی برای رمزگشایی خطوط دیگر است - دنباله ای بدون نظم ... یک مقلوب عدد ی. حالا هم سخت متحیر بود که می دید اعداد معنای مهم تری هم دارند . آن ها واپسین کلید برای باز کردن صندوق امانت مرموز پدربزرگ بودند.

سوفی به سمت لنگدان چرخید و گفت:اون استاد ایهام بود. عاشق هر چیزی بود که چند لایه معنی داشته باشه. رمز اندر رمز.

لنگدان به سمت سکوی الکترونیکیِ نزدیک تسمه ی نقاله رفت. سوفی کاغذ را برداشت و دنبال لنگدان راه افتاد.

سکو صفحه ی کلیدی شبیه به پایانه ی خودپرداز بانک داشت . نمایشگر، لوگوی صلیبی شکل بانک را نمایش می داد. کنار صفحه کلید روزنه ای مثلثی به چشم میخورد. سوفی وقت تلف نکرد و دسته ی کلید را داخل روزنه کرد.

فوراً صفحه ی نمایش تغییر کرد.

شماره ی حساب: - - - -

نشانگر صفحه ی نمایش به حالت انتظار چشمک میزد.

ده رقم. سوفی اعداد را بلند میخواند و لنگدان آنها را تایپ میکرد.

شماره ی حساب:

 1334411185

آخرین رقم را که وارد کرد، صفحه دوباره تغییر کرد. پیغامی به چندین زبان ظاهر شد. انگلیسی بالای فهرست بود.

هشدار:

پیش از فشردن دگمه ی اینتر لطفاً بار دیگر از صحّت شماره ی حسابتان اطمینان حاصل کنید. به سبب حفظ امنیت خودتان،اگر کامپیوتر شماره تان را شناسایی نکند، این سیستم به طور خودکار خاموش خواهد شد.

سوفی اخم آلود گفت:قطع کننده ی عملکرد . انگار ما فقط یه بار فرصت امتحان داریم.ماشین های خودپرداز استاندارد پیش از توقیف کارت بانکیشان سه مرتبه به کاربران اجازه ی تایپ شماره ی شناسایی شخصی را میدادند. به وضوح این یکی ماشین پرداخت عادیی نبود.

لنگدان به دقت آن چیزی را که تایپ کرده بودند، نگاه کرد و با کاغذ مقایسه کرد . تأییدکنان گفت:عدد درست به نظر میرسه.و با دستش به سمت کلید اینتر اشاره کرد. گفت : بزن.

سوفی انگشت اشاره اش را به سمت صفحه کلید برد، اما تردید کرد. فکر غریبی به سرش زده بود.

لنگدان اعتراض کرد:ادامه بده. الان ورنه برمیگرده.

سوفی دستش را پس کشید:نه! این شماره حساب درست نیست.

- هستش! ده رقمه. چی دیگه میتونه باشه؟

- بیش از حد تصادفیه.

بیش از حد تصادفی؟ لنگدان اشکالی در آن نمی دید. هر بانکی به مشتری هایش سفارش می کند که شماره های شناسایی شان را

تصادفی انتخاب کنند تا کسی نتواند آ نها را حدس بزند. قطعاً به مشتریانِ اینجا هم توصیه کرده بودند تا شماره ها را تصادفی انتخاب کنند.

 سوفی هر چه را که تایپ کرده بودند، پاک کرد و با نگاهی حاکی از اعتماد به نفس لنگدان را نگریست:خیلی اتفاقیه که این شماره حسابِ مثلاً تصادفی بتونه دوباره چیده بشه و تشکیل دنباله ی فیبوناچی رو بده

لنگدان فهمید که سوفی نکته ای در ذهن دارد . پیشتر، سوفی این اعداد را به صورت دنباله ی فیبوناچی چیده بود . اما تفاوت این یکی با قبلی در چه بود؟

 سوفی دوباره پشت صفحه کلید قرار گرفت و عدد دیگری را گویا از حفظ وارد کرد:از اون گذشته، با عشقی که پدربزرگم به نمادگرایی و رمزها داشت، باید شماره حسابی رو انتخاب کرده باشه که معنی خاصی براش داشته باشه؛ چیزی که بتونه خیلی راحت به خاطر بیاره.وارد کردن عدد را تمام کرد و لبخند شیطنت آمیزی به لنگدان تحویل داد:چیزی که ظاهرش تصادفی باشه اما واقعاً نباشه....

لنگدان به صفحه نگاه کرد.

شماره ی حساب: 

1123581321

کمی طول کشید تا لنگدان آن را تشخیص دهد، اما این کار را که کرد پی برد حق با سوفی است.

دنباله ی فیبوناچی.

1-1-2-3-5-8-13-21

دنباله ی فیبوناچی اگر به شکل عددی ده رقمی نوشته می شد، عملاً تشخیص ناپذیر بود . راحت به خاطر میمونه و هنوز هم اعدادش تصادفی هستند. رمز ده رقمی مشخصی که سونیر هیچ گاه فراموش نمی کرد. از آن گذشته، این امر توضیح می داد که چرا اعداد به هم ریخته روی زمین لوور به شکل دنباله ی مشهوری چیده می شدند.

سوفی دست پیش برد و کلید اینتر فشار داد.

اتفاقی رخ نداد.

دست کم نه آن چه آنها بتوانند آشکار کنند.

در آن لحظه، زیر پای آن ها در گاوصندوق زیرزمینی و غارمانند بانک، پنجه ای روبوتی به کار افتاد . پنجه روی سیستم حمل

دومحوره ای که به سقف متصل بود لغزید و در جستجوی مختصات مناسب چرخید . بر روی زمینِ سیمانی زیر آن، صدها صندوقِ پلاستیکیِ همسان مانند ردیف هایی از تابوت های کوچک را در دخمه ای زیرزمینی با نظم و ترتیب بر روی توریِ بزرگی چیده بودند.

پنجه بر نقطه ای صحیح روی زمین توقف کرد و پایین رفت و چشمیِ الکترونیکیِ روی آن بارکد جعبه ر ا بازبینی کرد . سپس با تأیید کامپیوتر دسته ی سنگین آن را چنگ زد و صندوق را عمودی بالا برد . دنده های جدیدی به کار افتادند و پنجه جعبه را به سوی دیگر گاوصندوق انتقال داد و روی تسمه یِ انتقالی ساکن متوقف ماند.

بازوی بازیابی صندوق را پایین گذاشت و خود را پس کشید.

بازو که آرام گرفت، تسمه با صدای وزوزی به راه افتاد...

در طبقه ی بالا، سوفی و لنگدان با دیدن حرکت آهسته ی تسمه نفسی از سر آسودگی کشیدند . کنار تسمه ایستاده بودند و احساس

مسافران خسته ای را داشتند که کنار نوار انتقال بارها در انتظار بار مرموزی با محتویات ناشناخته هستند.

تسمه ی انتقال از سمت راستشان و از میان شکاف باریکی در زیر دربی آکاردئونی وارد اتاق شد . درب فلزی به سمت بالا حرکت کرد و جعبه ی پلاستیکی بسیار بزرگی پدیدار شد که از انتهای تسمه ی انتقال شیب دار بیرون می آمد. جعبه سیاه رنگ و از پلاستیک سنگین و قالب گرفته بود . سوفی انتظار نداشت تا این حد بزرگ باشد . همانند صندوق های حمل و نقل هوایی حیوانات بود که منفذ ورود هوا نداشته باشد.

جعبه آرام در برابر آ نها توقف کرد.

لنگدان و سوفی خاموش ایستادند و به صندوق مرموز نگریستند.

مثل هر چیز دیگری در این بانک، این صندوق هم صنعتی بود - سگک هایی فلزی و برچسب بارکدی روی آن و دسته ای مخصوص کار سنگین داشت. سوفی با خود اندیشید که به جعبه ابزار غول اسایی شبیه است.

سوفی بی آن که وقت را هدر دهد، دو سگک روبرویش را باز کرد و سپس به لنگدان خیره شد . با هم درپوش سنگین آن را برداشتند و کناری پرت کردند.

بعد قدمی به جلو گذاشتند و درون صندوق خیره شدند.

در نگاه نخست، سوفی گمان برد که جعبه تهی است. سپس چیزی را دید. در انتهای صندوق تنها یک شیء به چشم می خورد:

جعبه ی چو بی و صیقل خورده ای که به اندازه ی نصف جعبه ی کفشی بود و لولاهایی اضافی بر خود داشت . چوب آن بنفش سیر و براق با رگه های برجسته ای در آن بود . سوفی آن را شناخت . چوب صندل سرخ . چوب محبوب پدربزرگش . درپوش دارای طرح منبت کاری شده و زیبایی از گل رز بود. او ولنگدان نگاه های متعجبانه ای با یکدیگر رد و بدل کردند. سوفی جلو رفت، جعبه را برداشت، بیرونش آورد.

خدایا، چقدر سنگینه!

محتاطانه تا میز پذیرایی بزرگی آوردش و روی آن قرار داد . لنگدان کنار سوفی ایستاد. هر دو به صندوق گنجینه ی کوچکشان خیره شده بودند که پدربزرگ سوفی ظاهراً آن دو را برای برداشتن آن فرستاده بود.

 لنگدان با شگفتی به منبت دست ساخته ی درپوش نگاه می کرد - یک رز پنج گلبرگی. بارها این نوع رز را دیده بود . نجوا کرد:رز پنج گلبرگه نماد دیر صهیون برای جام مقدسه.

سوفی چرخید و به او نگریست . لنگدان می دانست که سوفی به چه فکر می کند؛ خودش هم به آن می اندیشید . ابعاد جعبه و وزن ظاهری محتویات آن و نماد دیر برای جام همگی تنها یک معنای درک نکردنی را به ذهن متبادر می کرد. پیمانه ی مسیح در این جعبه ی چوبی است. لنگدان دوباره به خود نهیب زد که غیرممکن است.

سوفی زمزمه کرد:اندازه اش درست مطابقه با... با یه پیاله ی شراب.

نمیتونه پیمانه باشه.

سوفی جعبه را روی میز به سمت خود کشید و خواست آن را باز کند . با این همه جعبه که تکان خورد، اتفاق دور از انتظاری رخ داد .

جعبه نوسان پیدا کرد و صدای غرغره ی عجیبی از خود ساخت.

لنگدان با ناباوری نگاه میکرد. یه مایع توشه؟

سوفی هم به همان اندازه گیج شده بود:تو هم شنیدی ....

لنگدان با آشفتگی سر تکان داد و گفت:مایع.

سوفی پیش رفت و آهسته سگک این یکی را هم شل کرد و درش را گشود.

شیءِ درون آن بی شباهت به هر آن چه بود که لنگدان تا به حال دیده بود . با این همه، نکته ای همان لحظه بر هر دوی آن ها روشن شد. این شیئی جام مسیح نبود

فصل چهل و پنجم

 ورنه داخل اتاق شد و گفت:پلیس خیابون رو بسته . این کارشون بیرون بردن شما رو خیلی سخت کر ده.ورنه در را که پشت سرش بست، جعبه ی پلاستیکی و سنگین را روی تسمه ی انتقال دید و درنگ کوتاهی در مسیرش کرد . خدایا! اونها به امانتی سونیر رسیدند؟

سوفی و لنگدان پشت میز روی چیزی خم شده بودند که شبیه به جعبه ی جواهری چوبی و بزرگ بود . سوفی فوراً در آن را بست و به او نگاه کرد:شماره حساب رو داشتیم.

ورنه چیزی نگفت . این موضوع همه چیز را تغییر می داد. محترمانه چشمش را از جعبه برداشت و کوشید حرکت بعدیش را تعیین کند . باید از بانک ببرمشون بیرو ن! اما پلیس ایست بازرسی گذاشته بود و ورنه تنها یک راه برای فراری دادن آن ها می دانست:مادموازل نوو ! اگر من شما رو به سلامت از اینجا بیرون ببرم، شما اون رو با خودتون میبرید یا قبل از رفتن برش میگردونید همین جا.

سوفی نگاهی به لنگدان انداخت و سپس به ورنه نگاه کرد:باید همراهمون باشه.

ورنه سری تکان داد و گفت:پس در این صورت، اون شی ء هر چی که هست به شما پیشنهاد می کنم موقع حرکت توی راهروها زیر لباستون مخفی کنید. ترجیح میدم هیچ کس نبیندش.

لنگدان که کتش را در می آورد، ورنه با شتاب به سمت تسمه ی انتقال رفت و درب صندوق خالی را بست و چند دستور ساده را تایپ کرد. تسمه ی انتقال دوباره به حرکت افتاد و محفظه ی پلاستیکی را با خود به زیر گنبد برد . بعد کلید را از سکو بیرون کشید و آن را به سوفی داد.

- این طرفی لطفاً. عجله کنید.

به بارانداز پشتی که رسیدند، ورنه درخشش نور ماشین های پلیس را دید که در گاراژ زیرزمینی رخنه کرده بود . اخم کرد . احتمالاً پلکان را هم بسته بودند. واقعاً میخوام با وجود این همه مشکل این کار رو ادامه بدم؟ به عرق کردن افتاده بود.

ورنه به سوی یکی از کامیون های کوچک و زره پوش بانک اشاره کرد . حمل و نقل ایمن هم یکی از دیگر خدماتی بود که بانک سپرده گذاری زوریخ ارائه میداد.

ورنه گفت:بِرید توی قسمت بار.درب سنگین پشت آن را باز کرد و به سمت محفظ ه ی فولادی و درخشانش اشاره کرد.:زود برمی گردم.

سوفی و لنگدان که داخل کامیون می شدند، ورنه به سوی دفتر ناظر بارانداز به راه افتاد . داخل آن جا شد و کلیدهای کامیون را برداشت و یونیفرم و کلاه راننده را پیدا کرد . کت و کراوات خود را در آورد و لباس راننده را به تن کرد . بعد کمی تأمل کرد و جلد تپانچه ای را زیر یونیفرمش پوشید . بیرون که می آمد، تپانچه ای ویژه ی راننده ها از قفسه برداشت، فشنگ گذاری کرد، در جلدش گذاشت ، دگمه های یونیفرمش را روی آن بست . به سمت کامیون چرخید و کلاه راننده را پایین کشید . بعد به سوفی و لنگدان نگاه کرد که درون محفظه ی فولادی خالی ایستاده بودند.

ورنه گفت:باید این چراغ رو براتون روشن بگذارم . داخل شد و کلیدی را روی دیوار زد تا چراغی تنها را روی سقف محفظه ی بارها روشن کند. ادامه داد:و بهتره بنشینید. وقتی هم که بیرون میریم هیچ صدایی نباید ازتون دربیاد.

سوفی و لنگدان روی کف فلزی کامیون نشستند . لنگدان گنجینه ی پیچیده در کتش را محکم در آغوش گرفته بود . ورنه درهای

سنگین آن را پایین انداخت و آن ها را داخل محبوس کرد . سپس پشت فرمان نشست و موتور را روشن کرد . کامیون زره پوش که به بالای سراشیبی به راه افتاد، ورنه فهمید عرق زیادی زیر کلاهش جمع شده است . به سهولت می دید بیشتر از آن چه انتظار داشت ماشین های پلیس در آن جا به چشم می خورد. کامیون از سراشیبی بالا رفت . دروازه ی داخلی به سمت بالا حرکت کرد تا راه عبور او را باز کند . ورنه پیش رفت و صبر کرد تا درواز ه ی پشت سرش بسته شود . سپس به حرکت ادامه داد و سنسور دروازه ی دوم را فعال کرد . دروازه ی دوم باز شد و راه خروج خود را نمایاند.

فقط ماشینهای پلیس میتونند ازش بگذرند.

ورنه آرام دستی به ابرویش کشید و راهش را ادامه داد.

افسر دیلاقی قدم پیش گذاشت و با دست به او ا شاره کرد که چند متر جلوتر از ایست بازرسی توقف کند . چهار ماشین پلیس بیرون پارک کرده بودند.

ورنه ایستاد . کلاه رانندگیش را پایین تر کشید و تا آن جا که تربیتش اجازه می داد و از دستش برمی آمد حالتی خشن به صورتش داد . از پشت فرمان تکان نخورد؛ فقط در را باز کرد و به افسر پلیس خیره شد که چهر های عبوس و رنگ پریده داشت.

ورنه با صدایی خشن پرسید:جریان چیه؟

افسر  با دست اشاره ای به جایگاه بار کامیون کرد و گفت:من ژروم کوله هستم. افسر پلیس قضایی. چی اون توئه؟

ورنه با فرانسوی زننده ای پاسخ داد:به من چه! من فقط رانندگی میکنم.

کوله بی آن که اهمیتی به این حرف داده باشد گفت:ما دنبال دو تا مجرم هستیم .

 ورنه خندید و گفت:درست زدی تو خال ! بعضی از این حرومزاده هایی که واسشون رانندگی م ی کنم، اون قدر پول دارند که باس مجرمی، چیزی باشن.

افسر گذرنام های با عکس رابرت لنگدان را بالا گرفت و پرسید:این مرد رو امشب توی بانک ندیدی؟

 ورنه شانه بالا انداخت و گفت:چه میدونم . من فقط تو بارانداز می پلکم. اصلاً نمیذارن ماها نزدیک مشتریا بشیم . شما بایس بری تو و از پذیرش بپرسی.

- بانک شما گفته ما قبل از ورود باید حکم تفتیش داشته باشیم.

ورنه نگاهی سرشار از انزجار انداخت و گفت:حالم از رییسا به هم میخوره.

کوله به سمت بارها اشاره کرد:لطفاً قسمت بار رو باز کن.

 ورنه به افسر نگاه کرد و به زور خنده ای از سر تنفر تحویل داد:بارو باز کنم؟ گمونت کلیدش تو جیبمه؟ مگه به ما اعتماد میکنن؟باس یه نیگا به شندرغازی که میگیرم بندازی.

افسر با دودلیِ آشکاری سرش را به سویی چرخاند:داری میگی کلید کامیون خودت رو نداری.

ورنه سرش را به نشانه ی تصدیق تکان داد و گفت:کلید بار رو نه . فقط سوییچ ماشین دارم. ناظرای بارانداز این کامیونا رو مهر و موم میکنن. بعد کامیون همونجا میمونه تا یکی کلیدای بارو ببره . وقتی تماس بگیرن و بگن کلید دست مشتریه، به من اجازه میدن راه بیفتم . ولی یه ثانیه قبل اونم اجازه نمیدن. من هیچ وقت سر درنمیارم چی با خودم میبرم.

- این کامیون رو کی مهر و موم کردند؟

- باس چند ساعت پیش. من امشب میخوام تا سنتوریال برونم. کلیدای بار قبلاً رفته اونجا.

افسر پاسخی نداد. تنها با نگاهش ورنه را میکاوید تا مگر فکر او را بخواند.

قطره ای عرق از روی بینی ورنه به پایین لغزید . گفت:مشکلی مونده؟با آستین بینی اش را پاک کرد و به ماشین پلیس اشاره کرد که راهش را بسته بود:امشب جدولم خیلی پره.

افسر پرسید:همه ی راننده های اینجا رولکس می بندند.و به مچ او اشاره کرد.

ورنه نگاهی انداخت و بند ساعت گران قیمتش را دید که از زیر آستین کتش بیرون زده است. گندش بزنن:این ماسماسک؟ بیست یورو از یه دستفروش تایوانی تو سن ژرمان دِس پره خریدم. اگه بخوای چهل تا میفروشمش.

افسر مکثی کرد و سرانجام کنار ایستاد:نه، ممنون. سفر خوش!

نفس ورنه تا وقتی که کامیون پنجاه متر از آ نها دور شد بیرون نیامد. و حالا مشکل دیگری را باید حل می کرد. کجا ببرمشون؟

فصل چهل و ششم

سیلاس دَم ر روی بوریای کرباسیش افتاده بود تا خونِ زخمِ تازیانه هایی که بر پشتش زده بود در معرض هوا لَخته شود. دومین نوبت تنبیه امشب ضعیف و گیجش ساخته بود . پابند را باز نکرده بود و اکنون خون را احساس می کرد که رو ی رانش می چکد . هنوز خود را راضی نکرده بود که آن را بگشاید.

من باعث شکست کلیسا شدم.

بدتر از آن، باعث شکست اسقف شدم.

امشب باید شب رهایی اسقف آرینگاروسا می بود. پنج ماه پیش که اسقف از جلسه ای در رصدخانه ی واتیکان برگشت، نکته ای را فهمیده بود که سخت متغیرش کرده بود و پس از چند هفته افسردگی، آرینگاروسا سرانجام آن را به سیلاس بازگو کرد.

سیلاس فریاد زده بود:غیرممکنه! نمیشه قبول کرد.

آرینگاروسا گفت:حقیقت دارد. تصورناپذیر، اما حقیقت دارد. فقط شش ماه.

گفته های اسقف سیلاس را ترساند . او برای رهایی دست به دعا بلند کرد و حتی در آن روزهای صعب ایمانش به خدا و صراط متزلزل نشد. یک ماه بعد بود که ابرها معجزوار کنار رفتند و نور امید درخشیدن گرفت.

آرینگاروسا آن را قضای آسمان نامیده بود.

 اسقف که برای نخستین بار امیدوار به نظر می رسید گفت:سیلاس! پروردگار مجال دیگری برای حفظ صراط به ما ارزانی کرده . نبرد ما، مثل هر نبرد دیگری، به ایثار احتیاج دارد. می خواهی سرباز پروردگار باشی؟

سیلاس در برابر اسقف آرینگاروسا - مردی که زندگی دوباره ای به او اعطا کرده بود - زانو زد و گفت:من بره ی پروردگار هستم . مرا آن طور که دلتان گواهی میدهد شبانی کنید.

آرینگاروسا که فرصت به دست داده را تشریح کرد، سیلاس هم پی برد که این مجال جز دست خد ا نمی تواند باشد . معجزه ی قضا و قدر! آرینگاروسا سیلاس را با مردی آشنا ساخت که طرح را ریخته بود - مردی که خود را استاد می نامید. اگر چه سیلاس و استاد هیچ گاه هم دیگر را رویارو ندیدند، هر بار که با هم تلفنی صحبت می کردند، هیبت ایمانِ ژرف و حیطه ی قدرت استاد سیلاس را می ترساند . گویا استاد مردی بود که بر همه چیز آگاهی داشت و گوش و چشمش همه جا حاضر بود . سیلاس نمی دانست استاد چگونه این اطلاعات را به دست آورده است، اما آرینگاروسا اعتماد بسیاری به او داشت و به سیلاس هم گفته بود که چنین کند همان کاری را بکن که استاد به تو دستور می دهد، آن وقت ما پیروز میشویم.

پیروز! حال سیلاس به زمینِ برهنه خیره شده بود و از آن ترس داشت که پیروزی از چنگشان گریخته باشد . استاد را فریفته بودند .

سنگ تاج بن بستی گمراه کننده بود و همه ی امیدها بر باد رفته مینمود.

سیلاس دوست داشت که به اسقف آرینگاروسا زنگ می زد و او را از ماوقع آگاه می کرد، اما استاد همه ی راه های مستقیم ارتباطشان را بسته بود. برای ایمنی خودمان.

سرانجام بر رعشه ی سخت تنش فائق آمد و روی دست و پایش خم شد و ردایش را که بر زمین بود یافت . تلفن را از جیبش بیرون آورد. با سری افکنده از شرم، شماره را گرفت.

 سیلاس پچ پچه کنان گفت:استاد! همه چیز از دست رفت.و صادقانه به مرد گفت که چگونه به او نیرنگ زده اند.

استاد پاسخ داد:ایمانت را زود از کف می دهی. اخباری به من رسیده . خبری خوش و دور از انتظار . از افراد پنهانیم . ژاک سونیر پیش از مرگش اطلاعات را منتقل کرده است. با تو تماس میگیرم. کار امشب ما هنوز تمام نشده.

فصل چهل و هفتم

حرکت در محفظه ی کم فروغ بار در کامیون زره پوش مانند آن بود که در سلولی انفرادی حمل شوند. لنگدان با بیم همیشگی اش که در فضاهای بسته به سراغش می آمد در ستیز بود. ورنه گفت که ما رو به فاصله ی امنی از شهر میرسونه. کجا؟ چقدر دور؟ پاهای لنگدان از چهارزانو نشستن روی کف فلزی آن جا زق زق می کرد. جایش را عوض کرد و احساس کرد که خون دوباره به پایین تنه اش می دود. لنگدان هنوز آن گنجین هی عجیب را که از بانک بیرون آورده بودند میان بازوهایش گرفته بود.

سوفی زمزمه کرد:گمان کنم الان توی بزرگراه باشیم .

لنگدان هم همین احساس را داشت. کامیون پس از آن مکث مرعوب کننده بالای سراشیبی بانک ، راهش را بی توقف ادامه داده بود .

هر چند کمی در آن یکی دو دقیقه ی اول زیاد به چپ و راست منحرف شده بودند، اما حالا با بیشترین سرعت پیش می رفتند . تایرهای ضدگلوله بر سطح هموار خیابان صدای هوم خفیفی می ساختند. لنگدان توجهش را به جعبه ی صندل سرخ که در دستش بود معطوف کرد .

جعبه ی گران بها را روی زمین گذاشت، و کتش را کنار زد و جعبه را بیرون کشید و سمت خودش آورد . سوفی جایش را طوری عوض کرد که کنار هم نشستند . ناگهان این احساس به لنگدان دست داد که آن ها مثل دو کودک مشتاقانه روی هدیه ی سال نو خم شده اند.

بر خلاف رنگ های گرم جعبه ی صندل سرخ، گل رز منبت کاری شده ر ا از چوب کم رنگی ساخته بودند، شاید از درخت زبان گنجشک که به وضوح در آن روشنایی اندک میدرخشید. رز. نماد همه ی ارتش ها و ادیان را، مانند انجمن های سرّی، از این نماد ساخته بودند.

. رزی کروسی ها. شوالیه های صلیب گلسرخ.

سوفی گفت:یالا! بازش کن.

لنگدان نفس عمیقی کشید . دستش را به سمت درپوش برد و نگاه ستایش آمیز سریعی به کار چوب پیچیده انداخت و سگک ها را باز کرد. بعد دربش را گشود و شیئی درونش را بیرون آورد.

لنگدان خیالات زیادی در سر پرورانده بود که آن ها چه در جعبه می یایند، اما سخت به خطا رفته بود . در بطن سنگین و لایه به لایه ی جعبه که از ابریشم ارغوانی بود، شیئی جا خوش کرده بود که لنگدان حتی نمیدانست چطور باید از آن سر در بیاورد.

استوانه ای سنگی به ابعاد تقریبی محفظه ی توپ تنیس که از مرمر سفید و صیقل خورده ساخته شده بود . با این همه، پیچیده تر از استوانه ی سنگی ساده ای می نمود و گویا از چندین قطعه تشکیل شده بود . شش قرص مرمرین به اندازه ی شیرینی هایی کوچک که روی هم سوار کرده و درون قاب برنجین و ظریفی به هم متصل کرده بودند . همانند زیبانمایی توخالی و چند وجهی به نظر می رسید. هر انتهای استوانه را کلاهکی، آن هم مرمری، پوشانده بود که دیدن درون آن را غیرممکن می ساخت. از آن جا که صدای مایعی را شنیده بود، تصور می کرد که استوانه مَجوف باشد.

با این همه، چیزی که به اندازه ی خود استوانه عجیب می نمود، حکاکی های پیرامون لوله بود که در همان آغاز توجه لنگدان را به خود جذب کرده بود . بر روی هر شش قرص رشته ی یکسان و غریبی از حروف الفبا را حک کرده بودند. استوانه ی پر از حرف، لنگدان را به یاد یکی از اسباب بازی های دوران کودکیش انداخت - میله ای که حروف الفبا با دنده های واگردان روی آن پیچ شده بود و با چرخاندنش واژه های مختلف هِجی میشدند.

سوفی نجوا کرد:عجیبه، نیست؟

لنگدان به او نگاه کرد و گفت:نمیدونم. این دیگه چیه؟

درخششی آنی در چشمان سوفی پدیدار شد. گفت:سرگرمی پدربزرگم وَر رفتن با این بود. لئوناردو داوینچی اختراعش کرده.

حتی در آن نور کم سوفی تعجب لنگدان را میدید.

 لنگدان زیر لب گفت:داوینچی؟و دوباره به قوطی نگاه کرد.

- آره و اسمش کریپتکسه . طبق حرف های پدربزرگم طرح اون از یکی از نوشته های سری داوینچی به دست اومده.

- کارش چیه؟

با توجه به اتفاقات امشب، سوفی میدانست که جواب آن باید معانی جالب توجهی داشته باشد:برای ذخیره کردن اطلاعات سری.

چشمان لنگدان از فرط تعجب گشاد ماند.

سوفی توضیح داد که ساخت مدل اختراعات داوینچی یکی از محبوب ترین سرگرمی های پدربزرگ بود . ژاک سونیر صنعتگر

بااستعدادی بود که ساعت ها در کارگاه چوب و فلز وقت صرف می کرد و از تقلید کار صنعتگران بزرگ لذت می برد؛ از کارهای فابِرژه ، استاد میناکاری کلویزن ، و کارهای کمتر هنری، اما کاربردی تر لئوناردو داوینچی.

حتی نگاهی سرسری به نوشته های داوینچی روشن می کرد که چرا این شخصیت برجسته به اندازه ای که برای استعدادش مشهور بود،در پی نگرفتن و نیمه کاره رها کردن کارهایش هم انگشت نما بود. داوینچی برای صدها اختراعی که هرگز نساختشان طرح رسم کرده است.

یکی از مشغولیات مورد علاقه ی ژاک سونیر احیای دوباره ی افکار بکر و فراموش شده ی داوینچی بود - ساعت، پمپ آب، کریپتکس، حتی مدلی مفصل ا ز یک شوالیه ی قرون وسطای فرانسه که اکنون روی میزش قرار داشت . این شوالیه ر ا که لئوناردو داوینچی در سال 1495 طراحی کرده بود، نتیجه ی مطالعات اولیه ی او درباره ی آناتومی و کینِسیولوژی بود . سازوکار داخلی شوالیه ی روبوتی شامل مفاصل و زردپی های دقیقی بود و به گونه ای طراحی کرده بود تا برخیزد و دستانش را تکان دهد و یا سرش را با باز و بسته کردن آروار ه ی مناسب از طریق گردنی انعطاف پذیر بجنباند . سوفی همواره عقیده داشت این شوالیه ی زره پوش زیباترین شیئی بوده که پدربزرگش ساخته است ... البته تا زمانی که کریپتکس را در این جعبه ی صندل سرخ ندیده بود.

سوفی گفت:وقتی که بچه بودم، یکی از اینها رو برام ساخت. اما هیچ وقت چیزی به این بزرگی و با این تزیینات ندیده بودم.

لنگدان هنوز چشمانش را از روی جعبه برداشته نشده بود:اسم کریپتکس رو تا به حال نشنیدم.

سوفی تعجب نکرد . بیشتر اختراعات ناساخته ی داوینچی ر ا هرگز نه مطالعه کردند و نه نام گذاری. عبارت کریپتکس احتمالاً ساخته ی  پدربزرگش بوده است؛ عنوانی درخور برای این دستگاه که علم رمز شناسی  را برای حفظ اطلاعات نوشته شده بر طومارها یا نسخ خطی به کار میبرد. 

سوفی می دانست اگر چه داوینچی اعتبار کمی برای رمزشناسی قائل بود، یکی از پیشگامان آن تلقی می شد. استادان دانشگاه سوفی،وقتی که می خواستند از روش های رمزگذاری کامپیوتری را برای طبقه بندی داده ها بیان کنند، از رمزشناسان جدیدی مثل زیمرمان و اشنایر ستایش می کردند؛ حال آن که این لئوناردو داوینچی بود که قر ن ها پیش نخستین اَشکال ابتدایی رمزگذاری کلید عمومی را اختراع کرد. البته، این پدربزرگ سوفی بود که همه ی اینها را به او گفته بود.

کامیون زره پوش که در بزرگراه به مسیرش ادامه می داد، سوفی به لنگدان توضیح داد که کریپتکس راه حل داوینچی برای معضل ارسال پیغام های سرّی به فواصل دور بود . در دورانی که تلفن و ایمیل نبود، هرکسی که می خواست اطلاعاتی شخصی را به فردی در فواصل دور بفرستد، چاره ای نداشت مگر نوشتن پیغام و اعتماد به قاصدی برای بردن نامه . بدبختانه، اگر قاصدی حدس می زد که نامه دارای اطلاعات ارزشمندی است، میتوانست با فروش نامه به دشمن پول بیشتری به چنگ بیاورد تا با تحویل نامه.

بسیاری از نوابغ تاریخ راه هایی رمزشناسانه را برای مسئله ی حفظ داده ها اختراع کرده بودند : جولیوس سزار طرحی برای نگارش رمز را با نام جعبه ی سزار ساخت . ماری، ملکه ی اسکاتلند ، رمزی با جابه جایی حروف اختراع کرد و با آن بیانیه هایی مخفی را از زندان می فرستاد.

دانشمند بزرگ عرب ابویوسف اسماعیل الکندی هم اسرارش را با رمز جایگشتی چندالفبایی و استادانه ای حفظ می کرد.

با این همه، داوینچی از ریاضی و رمزشنا سی احتراز کرد و راه حلّی مکانیکی ارائه داد. کریپتکس . ظرفی قابل حمل که نامه ها و نقشه ها و نمودارها و هر چیز دیگری را محافظت می کرد. تنها کسی به اطلاعات مهر و موم شده درون کریپتکس دست می یافت که کلمه ی رمز صحیح را داشته باشد.

 سوفی با اشاره به صفحات پر از حروف گفت:احتیاج به کلمه ی رمز داریم . کریپتکس مثل قفل های رمزی کار میکنه . اگر صفحات جای مناسبی قرار بگیرند، قفل باز میشه . این کریپتکس پنج صفحه ی حروفدار داره . وقتی اونها را به ترتیب صحیحشون بچرخونی،دنده های واگردانِ داخل هم تراز میشن و همه ی استوانه از هم باز میشه

- و داخلش؟

- استوانه که باز بشه، تو به محفظه ی توخالی وسطش دسترسی پیدا می کنی، که ممکنه یه طومار کاغذی باشه که اطلاعاتی که میخوای خصوصی نگه داری روی اونه.

لنگدان که هنوز ناباورانه نگاه میکرد گفت:پدربزرگت وقتی بچه بودی اینها رو برات می ساخت؟

- کوچکتر از این رو . چند بار برای تولدم به من یه کریپتکس می داد و یه معما می گفت. جواب معما کلمه ی رمز کریپتکس بود. اگر من جواب رو حل میکردم، میتونستم اون رو باز کنم و کارت تولدم رو پیدا کنم.

- کلی زحمت برای یه کارت.

- فقط این نبود ! کارت همیشه یه معما یا سرنخ دیگه داشت. پدربزرگم عاشق ساختن نقشه های دقیق گنج برای اطراف خونه بود؛ یک سری سرنخ که بالاخره من رو به هدیه ی واقعیم میرسوند. هر نقشه ی گنج آزمایش شخصیت و شایستگی من بود تا مطمئن بشه که به پاداشم می رسم. آزمایش ها هم هیچ وقت ساده نبودند.

 لنگدان با نگاهی هنوز مردد به دستگاه نگریست:پس چرا بازش نکنیم؟ یا تکه تکه؟ فلزش ظریف به نظر میرسه . مرمر هم که سنگ محکمی نیست.

 سوفی لبخندی زد و گفت:چون داوینچی فکر این جا رو هم کرده . اون کریپتکس رو به شکلی طراحی کرد که اگر سعی کنی به هر صورتی بازش کنی، اطلاعات خود به خود از بین برن . نگاه کن.سوفی دست داخل جعبه برد و به آرامی استوانه را بیرون کشید.هر اطلاعاتی که بخواد حفظ بشه باید اول روی یه طومار پاپیروس نوشته بشه.

- کاغذ پوستی نه.

 سوفی سرش را تکان داد:پاپیروس. ماندگاری پاپیروس بیشتره و در اون مواقع هم معمول بوده. اما باید پاپیروس باشه . چون هر چی نازک تر بهتر.

- اوهوم.

قبل از این که پاپیروس به محفظه ی کریپتکس وارد بشه، دور یه شیشه ی ظریف پیچونده میشه.بعد کریپتکس را تکان داد و مایع داخل آن به صدا درآمد.

- یه شیشه مایع. 

- چه مایعی.

سوفی لبخندی زد و گفت:سرکه.

لنگدان لحظه ای تردید کرد و سپس سری به نشان هی تصدیق تکان داد:معرکه ست!

سوفی اندیشید سرکه و پاپیروس. اگر کسی می کوشید کریپتکس را به زور باز کند، شیشه فی الفور می شکست و سرکه به سرعت پاپیروس را حل میکرد. قبل از آن که دست کسی به پیغام سرّی برسد، تبدیل به کپّ های از خمیر بی مصرف می شد.

- همون طوری که می بینی تنها رسیدن به اطلاعاتِ این تو اینه که کلمه ی عبور پنج حرفی رو بدونی . و با داشتن پنج صفحه که روی هر کدوم سی و شش حرفه، میشه بیست و شش به توان پنج. و به سرعت آن را محاسبه کرد:تقریباً دوازده میلیون احتمال.

 لنگدان گفت:با این حساب به نظرت چه اطلاعاتی ممکنه این تو باشه.و به نظرش رسید که تقریباً دوازده میلیون سؤال در سرش چرخ می خورَد.

 - هر چی که هست پدربزرگم می خواسته شدیداً مخفی نگه ش داره.مکثی کرد و در جعبه را بست و به رز پنج گلبرگه که روی آن بود خیره شد. چیزی ذهنش را قلقلک میداد.

- گفتی که رُز نماد جام مقدسه.

- دقیقاً. در نمادشناسی دِیر، رُز و جام با هم مترادفند.

سوفی ابروانش را بالا انداخت و گفت:عجیبه. چون پدربزرگم همیشه به من می گفت رُز نماد رازداریه . عادت داشت وقتی تلفن محرمانه ای بهش زده م ی شد و نمی خواست من مزاحمش بشم ، یه گل رز رو روی دفتر کارش تو خونه آویزون کنه . من رو هم تشویق می کرد که این کار رو بکنم.پدربزرگش می گفت عزیزم! به جای این که در رو روی هم قفل کنیم، وقتی احتیاج به خلوت داشتیم هرکدوممون یه رُز روی در آویزون میکنیم - گل اسرا ر . این طوری یاد میگیریم که به هم اعتماد کنیم و احترام بگذاریم. آویزون کردن رُز یه رسم قدیمی رومیه.

لنگدان گفت:ساب رز . رومی ها در جلساتشون یه گل رُز آویزون می کردند تا نشون بدن که جلسه محرمانه است . شرکت کننده ها می فهمیدند که هر چیزی که تحت رُز- یا ساب رُزا - گفته میشه باید سرّی باقی بمونه.

لنگدان توضیح داد که مفهوم فرعی رُز - پنهان کاری - تنها دلیلی نبود که دِیر صهیون گل رز را نماد جام مقدس در نظر گرفت .

 رز رگوسا یکی از قدیمی ترین گونه های رز، تقارنی پنج گوش همراه با پنج گلبرگ داشت؛ همانند ستاره ی راهنمای ناهید که به رز ویژگی شمایل شناختی زنانگی را می داد. علاوه بر آن، رز پیوندهای محکمی با مفهوم سمت و سوی صحیح و هدایت در راه صحیح دارد. همانند خطوط رز، خطوط طول جغرافیایی بر روی نقشه، قطب نمای رز هم به هدایت مسافران کمک می کرد . به این سبب، رز را مبدل به نمادی کردند که در مراتب بسیاری از جام مقدس صحبت می کرد - از رازداری و زنانگی و هدایت و از ساغر مادینه و ستاره ی راهنمایی که به سوی حقیقت پنهان راه را نمایان میکند.

وقتی لنگدان صحبتش را تمام کرد، ناگهان چهره اش سخت در هم فرو رفت.

- رابرت؟ حالت خوبه ؟

چشمانش به جعبه ی صندل سرخ میخکوب شد و گفت:تحت... رز. نه!

- چی؟

لنگدان آرام چشمانش را بالا آورد و زمزمه کرد:زیر علامت رز. گمان کنم میدونم این کریپتکس... چیه.

فصل چهل و هشتم

لنگدان به زحمت حدس خود را باور می کرد. با این همه، با در نظر گرفتن آن کسی که این استوانه ی سنگی را به آن ها داده بود و این که چگونه آن را به دستشان رسانده بود و اکنون با دیدن رز منبت کاری شده بر محفظه یک نتیجه بیشتر به ذهنش نمی رسید.

سنگ تاج دِیر توی دستهای منه.

افسانه دقیق بود.

سنگ تاج سنگی رمزدار است که در زیر علامت رز قرار دارد.

سوفی به او مینگریست:رابرت؟ چی شده؟

لنگدان احتیاج به لحظاتی فرصت داشت تا افکارش را سامان دهد:پدربزرگت هیچ وقت صحبت از چیزی به اسم کِله دو وو نکرد؟

سوفی واژه را ترجمه ی تحت اللفظی کرد:کلیدِ سردابه ؟

- نه! این ترجمه تحت اللفظیه. کله دو و و توی معماری یه عبارت معموله. وو به سردابه اشاره نمیکنه. منظورش تاق یا گنبد توی یه قوسه. مثل یه سقف گنبدی.

- سقف های گنبدی که کلید ندارند.

- در واقع دارند . هر تاق سنگی احتیاج به یه سنگ گُوِ هشکل مرکزی در بالاش داره که تک هها رو به هم وصل میکنه و همه ی وزن روی اونه . در معنای معماریش این سنگ کلید تاقه . توی انگلیسی به اون سنگ کلیدی میگن.

لنگدان به چشم های سوفی نگاه کرد تا ببیند که او چیزی فهمیده است یا نه.

سوفی شانه بالا انداخت و به کریپتکس نگاه کرد:اما این مشخصه که سنگ تاج نیست.

لنگدان نمی دانست موضوع را از کجا توضیح دهد. سنگ تاج به عنوان شگردی بنایی در ساخت تاقهای سنگی یکی از محفوظ ترین اسرار در میان اُخوت های ماسونی اولیه بود . مقام تاق سلطنتی. معماری. سنگهای تاج. همه ی این ها به هم مربوط بود . دانش سرّی استفاده از سنگ تاج گوِه شکل برای ساخت تاق قوسی بخشی از آگاهی هایی بود که ماسون ها را چنین صنعتگران ثروتمندی ساخته بود و این رازی بود که سخت از آن محافظت می کردند. سنگ های تاج همواره با خود پنهانکاری به همراه داشتند. و اکنون استوانه ی سنگی که درون جعبه ی صندل سرخ قرار داشت آشکارا شی ء متفاوتی بود . سنگ تاج دِیر - اگر همانی باشد که در دست آن ها بود - به هیچ وجه چیزی نبود که لنگدان انتظارش را داشته باشد.

 لنگدان پذیرفت:سنگ تاج دِیر صهیون تخصص من نیست . علاقه ی من به جام مقدس فقط نمادشناسیه . به همین دلیل از مجموعه ی اطلاعات راجع به پیدا کردن جام چشم پوشی کردم.

ابروهای سوفی از تعجب بالا رفت:پیدا کردن جام مقدس؟

لنگدان مرددانه سر تکان داد و محتاطانه کلمات بعدیش را بر زبان آورد:سوفی! طبق حرف های دِیر، سنگ تاج یه نقشه رمزیه ... نقشه ای که مخفی گاه جام مقدس رو فاش میکنه.

حالت چهره ی سوفی گنگ مینمود:تو تصور میکنی این همونه.

لنگدان نمی دانست چه بگوید . حتی برای خودش هم باورنکردنی بود . با این همه، سنگ تاج تنها نتیجه ی منطقیی بود که به ذهنش می رسید. سنگی رمزی، پنهان در زیر علامت رُز.

این موضوع که کریپتکس را لئوناردو داوینچی - استاد اعظم پیشین در دِیر صهیون - اختراع کرده بودن شانه ی وسوسه انگیز دیگری بود که این سنگ تاج دِیر باشد . طرح استاد اعظم سابق .... که چند قرن بعد یکی دیگه از اعضای دیر اون رو میسازه. پیوندی مشهودتر از آن که بخواهد نادیده گرفته شود.

در دهه ی گذشته، تاریخدانان سنگ تاج را در کلیساهای فرانسه جستجو می کردند. جستجوگران جام هم که با دوپهلوگویی رمزی در تاریخ دِیر آشنا بودند، به این نتیجه رسیدند که ممکن است کله دو و و به معنای واقعی سنگ تاج باشد - یک گُوِه معماری سنگی حکاکی شده و رمزی که در تاقی در کلیسایی گذاشته شد ه اند. در زیر علامت رُز. در معماری رز کم نبود . پنجره ها ی رز . نقش برجسته ی رُزمانند. و البته تعداد زیادی سینکفویل - گل های تزیینی و پنج گلبرگه که اغلب بالای تاق ها، درست بالای سنگ تاج وجود دارد . نهانگاه سخت ساده می نمود. نقشه ی جام مقدس بالای تاقی در کلیسایی فراموش شده است و همیشه به کلیساروهای کوری که در زیرش سرگردانند می خندد.

سوفی گفت:این کریپتکس نمیتونه سنگ تاج باشه . اون قدرها قدیمی نیست . مطمئنم که پدربزرگم اون رو ساخته و قسمتی از افسانه ی کهن جام نیست.

 لنگدان که سیل هیجان را در خود حس می کرد پاسخ داد:راستش این طور میگن که سنگ تاج رو دِیر تو بیست سال گذشته ساخته.

 چشمان سوفی با ناباوری می درخشید:اما اگر این کریپتکس مخفیگاه جام رو فاش میکنه، چرا باید پدربزرگم اون رو به من بده؟ من هیچ نمیدونم چطور بازش کنم یا با اون چی کار کنم. من حتی نمیدونم جام مقدس چیه.

لنگدان در کمال تعجب دریافت که حق با سوفی است . او هنوز فرصت نکرده بود به سوفی ماهیت واقعی جام را بگوید . آن داستان فعلاً باید مسکوت میماند. در آن لحظه آن ها توجه شان به سنگ تاج متمرکز بود.

اگر این واقعاً همون باشه...

در میان سر و صدای چرخ های ضدگلوله ی ماشین، لنگدان به سرعت هر چیزی را که درباره ی سنگ تاج شنیده بود توضیح داد . علی الظاهر تا چند قرن بزرگ ترین راز دِیر - مکان جام مقدس - نوشته نشده بود . به دلایل امنیتی، این راز در مراسمی سرّی شفاهاً به مباشر جدید انتقال داده می شد. با این همه، در قرن گذشته شایعاتی پخش شد که سیاست دیر ر ا تغییر داده اند. شاید این موضوع به دلیل ابزارهای استراق سمع الکترونیکی بوده است. دِیر پیمان بست دیگر هرگز نهانگاه مقدس را بر زبان نیاورد.

سوفی پرسید:پس راز رو چطور انتقال میدادند؟

 لنگدان توضیح داد:این جاست که پای سنگ تاج به میون کشیده میشه . وقتی یکی از چهار عضو برتر دِیر میمیره، سه نفرِ باقی مونده کسی رو از مراتب پایین تر برای نامزدیِ ارتقاء به مقام مباشر انتخاب میکنند. و برای این که به اون بگن جام رو کجا پنهان کردند ، آزمایش هایی رو برای اون وضع میکنند تا شایستگیش رو نشون بده.

این حرف برای سوفی کمی عجیب بود و ناگهان او را به یاد این انداخت که پدربزرگش چطور نقشه های گنج برای او می ساخته  است.اثبات شایستگی سنگ تاج نیز به واقع مفهومی مشابه بود. آزمایش هایی نظیر این در انجمن های سرّی سخت رایج بود. مشهورترین آن ها آزمایش های فراماسونی بود که در آن اعضا با اثبات این موضوع که توانایی حفظ اسرار را دارند به مقامی بالاتر ارتقا می یافتند و باید مناسک و امتحانات مختلف شایستگی را در طول سال ها از سر می گذراندند. وظایف رفته رفته دشوارتر می شد تا آن که به اوج انتصاب می انجامید؛ ماسون درجه ی سی و دوم.

 سوفی گفت:پس سنگ تاج یه اثبات شایستگیه. اگر یه مباشر دِیر بتونه اون رو باز کنه، خودش رو شایسته ی دریافت اطلاعاتی نشون میده که سنگ با خودش داره.

لنگدان سر تکان داد و گفت:فراموش کرده بودم تو قبلاً با اینها کار کردی.

- فقط با پدربزرگم نبود. توی رمزشناسی به اون میگن زبان خوداعتبار. یعنی اگه بتونی بخونیش اجازه داری که بفهمی چی می گفته.

لنگدان اندکی تردید کرد:سوفی! می فهمی که اگر این واقعاً سنگ تاج باشه، دسترسی پدربزرگت بهش به این معنیه که اون واقعاً توی دِیر صهیون فرد قدرتمندی بوده. به حتم یکی از چهار عضو برتر بوده.

 سوفی آهی کشید و گفت:اون توی یه انجمن سرّی فرد قدرتمندی بود. از این حرف مطمئنم. و اون انجمن فقط میتونه دِیر باشه.

لنگدان نگاهی از ناباوری انداخت:تو میدونستی که اون عضو یه انجمن سرّی بوده؟

(ده سال پیش چیزهایی رو دیدم که نباید می دیدم. از اون موقع به بعد ما با هم صحبت نکرد یم) مکثی کرد:پدربزرگم فقط یکی از چهار عضو برتر نبود... به گمانم اون عضو برتر بود.

لنگدان نمی توانست آن چه سوفی می گفت باور کند:استاد اعظم؟ اما... امکان نداره بتونی از این موضوع سر دربیاری.

سوفی به سمت دیگر نگاهش را چرخاند. چهره اش تنها رنج را نشان می داد:ترجیح می دادم راجع بهش صحبت نکنم.

لنگدان در سکوتی ناشی از بهت نشست . ژاک سونیر؟ استاد اعظم؟ علیرغم نتایج مبهوت کننده اش اگر این داستان حقیقت داشت،لنگدان این حس ترس آور را در خود می یافت که تقریباً همه چیز آن درست است. هر چه باشد استادان اعظم دِیر هم در میان اهل هنر چهره های برجسته ای بودند . اثبات این حرف سال ها پیش در کتابخانه ی ملّی پاریس در برگه هایی که اکنون به نام پروند ههای سرّی شناخته می شوند به دست آمد.

 هر مورخ دِیر و هر علاقه مند جام پرونده ها را خوانده بود. صحت پرونده های سری را که تحت شماره ی 249 طبقه بندی کرده بودند، بسیاری از متخصصان تأیید کرده بودند و بی چون و چرا ظنّ درازمدّت تاریخدانان را اثبات می کرد؛ استادان اعظم دِیر شامل این افراد بود: لئوناردو داوینچی، بوتیچلی ، سِر آیزاک نیوتن، ویکتور هوگو و فردی امروزیتر، ژان کوکتو هنرمند مشهور پاریسی.

چرا ژاک سونیر نباشد؟

ناباوری لنگدان با یادآوری این امر تشدید شد که او قرار بود سونیر را امشب ملاقات کند . استاد اعظم دِیر صهیون امشب ترتیب یه ملاقات رو با من داد. چرا؟ برای این که گپ هنری بزنیم؟ ناگهان چنین چیزی درنظرش بعید آمد . هر چه باشد اگر غریزه ی لنگدان درست می گفت استاد اعظم دِیر سنگ تاج افسانه ای اخوتشان را به نوه اش داده است و به او دستور داده تا رابرت لنگدان را بیابد.

قانع کننده نیست!

دلیل این رفتار سونیر در خیال لنگدان نمی گنجید. حتی اگر سونیر از مرگ خودش می ترسید، سه مباشر دیگر بودند که بر راز آگاه بودند و امنیت دِیر را تضمین می کردند. چرا سونیر باید چنین خطری را بپذیرد و سنگ تاج را به نوه اش بسپارد، به ویژه آن که آن دو با هم رابطه ای نداشتند؟ و چرا پای لنگدان را به ماجرا باز کند... فردی به تمامی غریبه؟

لنگدان اندیشید بخشی از جورچین گم شده.

جواب ها فعلاً باید در پرده می ماندند. صدای کاهش دور موتور هر دوی آن ها را وادار کرد بالا را نگاه کنند . شن ها زیر تایر صدا می کردند. چرا کنار زد؟ ورنه به آن ها گفته بود که تا مسافت امنی از شهر دورشان می کند. کامیون تا سرحدّ توقف سرعتش ر ا کم کرد و سپس راهش را بر زمین پُردست اندازی پیش گرفت . سوفی نگاهی از سر ناراحتی به لنگدان انداخت و عجولانه جعبه ی کریپتکس را بست و آن را زیر بغلش زد. لنگدان شتابزده کتش را به تن کرد.

کامیون ایستاد . قفل های درب پشتی که کم کم باز می شدند، موتور هنوز دَر جا کار می کرد. در که باز شد، لنگدان از دیدن این که در منطقه ای جنگلی و دور از جاده توقف کرده اند شگفت زده شد . ورنه با نگاهی پرتنش و عصبی وارد میدان دیدشان شد . در دستش هفت تیری گرفته بود.

گفت:از این بابت متأسفم. چاره ی دیگه ای ندارم.

فصل چهل و نهم

هفت تیر در دستان آندره ورنه عجیب می نمود، اما چشمانش چنان مصمم می درخشید که لنگدان امتحان میزان آن را نابخردانه دید.

- نمیخوام حتماً اصرار کنم. جعبه رو بگذارید زمین.

سوفی جعبه را به سینه اش چسباند:تو گفتی با پدربزرگم دوست بودی.

 ورنه پاسخ داد:وظیفه ی من اینه که از دارایی های پدربزرگت محافظت کنم. الان هم دارم درست همون کار رو می کنم. حالا جعبه رو بگذار زمین.

سوفی گفت:پدربزرگم به من سپردَش!

 ورنه دستور داد:بگذارش زمین!و تفنگ را بالا آورد.

سوفی جعبه را جلوی پایش گذاشت.

لنگدان لوله ی تفنگ را تماشا کرد که به سمت او میچرخید.

- آقای لنگدان! شما جعبه رو برای من بیارید. هشدار هم میدم که گفتم شما بیارید چون اون موقع برای شلیک تردید نمی کنم.

لنگدان با ناباوری به بانکدار خیره شد و پرسید:واسه چی این طوری می کنی؟

ورنه با لحنی خشک پرخاش کرد:خیال می کنی چرا؟ برای حفظ اموال مشتریهام.

سوفی گفت:مشتری های تو حالا ماییم.

چهره ی ورنه ناگهان تغییر ترسناکی کرد و خشک و سرد شد:مادموازل نوو ! من نمیدونم چطور امشب دستتون به کلید و شماره ی حساب رسید ، اما به نظر میرسه که ربطی به اون جنایت داشته باشه . اگر جرم شما رو میدونستم هیچ وقت کمکتون نمی کردم که از بانک فرار کنید.

سوفی گفت:بهت گفتم ما هیچ دستی توی قضیه ی قتل پدربزرگم نداشتیم!

 ورنه به لنگدان نگاه کرد و گفت:اما رادیو میگه که شما فقط برای قتل ژاک سونیر تحت تعقیب نیستید . مسئله ی سه نفر دیگه هم هست.

 (چی؟) لنگدان مات و مبهوت شده بود . سه قتل دیگه؟ اعداد همسان حتی بیشتر از این امر که آن ها مظنون اصلی هستند تکانش داده بود . سخت نامحتمل به نظر میرسید که این همسانی اتفاقی باشد. سه مباشر؟ چشمان لنگدان به سمت جعبه ی صندل چرخید . اگر مباشرها هم به قتل رسیده باشند، سونیر چاره ای نداشته. باید سنگ تاج رو به کسی انتقال میداده.

ورنه گفت: وقتی برتون گردوندم، پلیس خودش به قضیه رسیدگی میکنه. تا همین جا هم بانکم رو خیلی درگیر ماجرا کردم .

سوفی به ورنه خیره شد:میتونستی ما رو راحت برگردونی به بانک، اما در عوض ما رو نگرفتی آوردی اینجا و تفنگ به سمتمون گرفتی.مشخصه که تو نمیخوای ما رو برگردونی . 

- پدربزرگ تو من رو به یه دلیل استخدام کرد - برای امن و مخفی نگه داشتن اموالش . توی این جعبه هر چی که باشه، اصلاً تصمیم ندارم بگذارم که یه مدرک کلاسه شده ی تحقیقات پلیس بشه. آقای لنگدان! جعبه رو برای من بیارید.

سوفی با سرش اشاره کرد:این کار رو نکن.

صدای غرش تفنگ آمد و گلوله ای دیوار بالای سرشان را شکافت . پژواک آن پشت کامیون را تکان داد؛ انگار که گلوله ی توپی به کف محفظه ی بار خورده باشد.

لنگدان خشکش زده بود. مرده شور!

ورنه حالا با اعتماد به نفس بیشتری صحبت می کرد:آقای لنگدان! جعبه رو بردارید.

لنگدان جعبه را بلند کرد.

(حالا بیاریدش برای من) پشت سپر ایستاده بود و تفنگش را به سمت محفظه ی بار گرفته بود.

لنگدان جعبه در دست پیش رفت تا به درِ باز برسد.

با خود اندیشید باید یه کاری کنم! دارم دودستی سنگ تاج دِیر رو تحویل مید م! لنگدان که به سمت در به راه افتاد، موقعیت

بالادستانه اش بیشتر به چشم آمد و به این فکر افتاد که چطور از این برتری سود جوید . تفنگ ورنه اگر چه بالا بود، تنها تا زانوی لنگدان می رسید. شاید یه لگد دقیق! متأسفانه، لنگدان که نزدیک شد ورنه انگار پیشروی خطرناک او را حس کرده باشد چند گام خود را عقب کشید. دست کم دو متر تغییر موقعیت داده بود و دور از دسترس رفته بود.

ورنه دستور داد:جعبه رو بگذار کنار در.

لنگدان که چاره ای نمی دید زانو زد و جعبه ی صندل سرخ را لب محفظه ی بار، مستقیماً جلوی درهای باز گذاشت.

- حالا بلند شو.

لنگدان آهسته برخاست، اما مکث کرد . چشمش به آستانه ی درب فلزی کامیون افتاده بود . برخاست و هنگام بلند شدن مخفیانه

پوکه ی فشنگ را در لبه ی پایین در گذاشت. بعد که کاملاً ایستاد، قدمی به عقب برداشت.

- برگرد سمت دیوار و بچرخ.

لنگدان اطاعت کرد.

ورنه تپش قلب خود را حس می کرد. تفنگ را با دست راست نشانه رفته بود و دست چپش را دراز کرد تا جعبه ی صندل سرخ را بردارد. فهمید که سنگین است . به هر دوتا دستم احتیاج دارم. نگاهی به اسیرانش انداخت و خطر آن را بررسی کرد . هر دو پنج متر آن سوتر در انتهای محفظه ی بار ایستاده بودند و رویشان هم سمت دیگر بود . ورنه کمی این دست و آن دست کرد. به سرعت، تفنگ را روی سپر گذاشت و جعبه را با دو دستش برداشت و آن را روی زمین گذاشت . فوراً بار دیگر به تفنگ چنگ زد و به سوی محفظه نشانه گرفت . هیچ کدام از زندانیانش تکان نخورده بودند.بی نقص بود. حالا فقط باید در را می بست و قفلش می کرد. جعبه را روی زمین گذاشت و در را گرفت و هل داد تا بسته شود . در که بسته می شد ورنه یکی از دستگیره های در را گرفت که باید جایش می انداخت. در با صدای بلندی بسته شد و ورنه به سرعت دستگیره را چنگ زد و به سمت چپ فشار داد . دستگیره چند سانتی متری داخل رفت و ناگاه با صدای قِرچی متوقف شد . دستگیره در فرورفتگیش داخل

نشد. چی شد ه؟ ورنه دوباره فشار داد، اما دستگیره قفل نمی شد. سازوکار آن خوب جا نمی افتاد. در کامل بسته نمیشه! ورنه که هراس درونش را می انباشت، فشار شدید ی به بیرون در وارد کرد، اما در از جایش نمی جنبید. چیزی جلوش رو گرفته! ورنه چرخید تا با شانه اش به در فشار بیاورد، اما این بار در ناغافل به سمت بیرون آمد . در به صورت ورنه برخورد و او را به پشت روی زمین انداخت . بینی اش از درد تیر کشید. ورنه دستش را به سمت صو رتش برد و خون گرمی را که از بینی اش بیرون میزد حس کرد و در همان حال هفت تیر از دستانش افتاد.

رابرت لنگدان جایی همان اطراف پایین آمد و ورنه کوشید برخیزد، اما نتوانست . چشمش سیاهی رفت و دوباره به پشت افتاد . سوفی نوو فریاد می کشید. چند لحظه بعد، ورنه ابری از گردوخاک و دود اگزوز را حس کرد که بالای سرش به هوا خاست . صدای کشیده شدن تایرها را روی قلوه سنگ ها شنید و درست زمانی نشست که به چشم خود دید فاصله ی محوری پهن چرخ ها نتوانستند با ماشین پیچ بزنند و سپر جلویی کامیون به درختی برخورد کرد . بعد موتور غرشی کرد و درخت خم شد. سرانجام سپر پیروز شد و خود را کَند . ماشین زره پوش که سپر جلویش روی زمین کشیده می شد چرخشی ناگهانی کرد . کامیون که داخل ورودی سنگ فرش جاده شد، سیل جرقه ها را در میان شب پاشید و آن را که دور میشد در خود گرفت.

ورنه چشمانش را به سمت زمینی که کامیون را در آن پارک کرده بود گرداند . حتی در آن مهتاب کم فروغ نیز دید که چیزی دیگر آن جا نیست.

جعبه ی چوبی را از کف داده بود.

فصل پنجاهم

فیات چهاردَر و بدون علامت، از دژِ گاندولفو بیرون آمد و تپه های آلبان را تا دره ی پایین دستِ جاده ، مارپیچ رفت . اسقف آرینگاروسا در صندلی عقب با خود لبخندی زد . کیف اوراق قرضه روی پایش سنگینی می کرد. از خود پرسید چه مدت دیگر برای رد و بدل کردن این ها با استاد باید انتظار بکشد.

بیست میلیون یورو.

این مبلغ قدرتی فراتر و ارزشمندتر از خود پول برای آرینگاروسا می آورد.

اتومبیل که با سرعت به سمت رم می رفت، آرینگاروسا باز در تعجب فرو رفت که چرا استاد با او تماسی برقرار نکرده است . تلفن همراهش را از جیب قبای کشیشی اش بیرون آورد و نشانگر آنتن آن را بررسی کرد. سخت ضعیف بود.

 راننده که در آیین ه ی عقب به او خیره شده بود گفت:تلفن همراه این بالا خوب سرویس نمیده. تا پنج دقیقه ی دیگه از کوه ها رد میشیم. اون موقع بهتر میشه.

(ممنونم.) سیل نگرانی درون آرینگاروسا را آکند . وسط کو هها سرویس نم یداد؟ شاید استاد سعی داشته تمام مدت با او تماس بگیرد؛ شاید چیزی سخت اشتباه از آب درآمده باشد.

آرینگاروسا به سرعت پستِ صوتیِ تلفن را چک کرد . هیچ. سپس به خاطر آورد که استاد هرگز پیام ضبط شده نمی گذارد؛ او مردی بود که به ارتباطاتش اهمیت شایانی می داد. هیچ کس به اندازه ی استاد خطرِ امروزه روز بی قیدانه صحبت کردن را درک نمی کرد. استراقِ سمعِ مکالمات، اساسی ترین نقش را در جمع آوری دانسته های شگفت آور او بازی می کرد.

به همین خاطر فوق العاده احتیاط میکند.

متأسفانه توافق نامه ی آرینگاروسا با استاد شامل حق امتناع از دادن هر شماره ای به او می شد. استاد او را مطلع ساخته بود که تنها خودش تماس خواهد گرفت . به همین خاطر گفته بود تلفن را دم دست خودتان نگه دارید. اکنون که تلفن همراهش خوب عمل می کرد نگران بود که استاد پس از تلاش بیهود هاش برای تماس گرفتن چه خواهد اندیشید.

خیال میکند اتفاقی ناخوشایند افتاده.

یا من نتوانستم اوراق را تهیه کنم.

اسقف ناگهان اندکی عرق کرد.

یا بدتر... پول را برداشتم و فرار کردم!

فصل پنجاه و یکم

حتی با سرعتِ اندکِ شصت کیلومتر در ساعت، سپر جلویی ماشین که آویزان بود با صدای گوش خراشی به جاده ی متروکِ خارجِ شهر برخورد می کرد و جرقه هایی را روی کاپوت ماشین می پاشید.

لنگدان اندیشید باید از جاده خارج بشیم.

حتی به زحمت می دید که رو به کدام سو دارند . تنها چراغِ جلوی ماشین که سالم مانده بود از جایش تکان خورده بود و نوری کج را میان درختانِ اطراف جاده م یتاباند. ظاهراً، زره در این کامیونِ زر هپوش صرفاً به قسمت بار آن اطلاق می شد و نه به جلوی ماشین.

سوفی روی صندلی کنار راننده نشسته بود و با بی اعتنایی به جعبه ی صندل سرخ می نگریست.

لنگدان پرسید:حالت خوبه؟

به نظر سوفی یکه خورده بود:حرف هاش رو باور می کنی ؟

درباره ی سه تا مقتول دیگه؟ کاملا ! جواب خیلی از سؤال ها مشخص میشه - مثلاً ناچاری پدربزرگت برای دادن سنگ تاج، یا اصرار و ابرام فاش برای دستگیری من.

- نه! منظورم تلاش ورنه برای حفظ وجهه ی بانکشه.

لنگدان نگاهی انداخت و گفت:مگه این حرفش با چی منافات داره؟

- شاید می خواسته سنگ تاج رو واسه خودش نگه داره.

این موضوع حتی به فکرش خطور نکرده بود:از کجا خبر داشته چی توی این جعبه ست؟

- جعبه پیش بانک اون بوده. پدربزرگم رو هم میشناخت. شاید چیزهایی رو بو برده و خواسته جام مقدس برای خودش باشه.

 لنگدان سرش را به نشانه ی نفی تکان داد . ورنه این چنین فردی نمی نمود:تجربه به من نشون داده مردم فقط به دو دلیل دنبال جام هستند. یا ساده لوحند و خیال میکنند به جستجوی پیاله ی مسیح که مدتهاست گم شده مشغولند ....

- یا؟

- یا حقیقت رو میدونند و اون حقیقت اونها رو به خطر انداخته. گروه های زیادی توی طول تاریخ می خواستند جام رو نابود کنند.

صدای سپرِ ازجا درآمده سکوت میان شان را تشدید می کرد. چند کیلومتر دور شده بودند که لنگدان نگاهی به جرقه های جلوی کامیون انداخت و نگران شد که مبادا خطرناک باشند . اگر هم که ماشین شان را عوض میکردند، توجه بیشتری را به خود جلب می کردند . لنگدان افکارش را جمع و جور کرد.

- میرم ببینم میتونم سپر رو برگردونم یا نه.

کامیون را متوقف کرد. سرانجام سکوت برقرار شد.

لنگدان سخت گوش به زنگ و مراقب به سمت جلوی کامیون به راه افتاد . امشب روبرو شدنش با دو لوله ی تفنگ نگاه تازه ای به او داده بود . با نفس عمیقی هوای شبانه را فرو داد و کوشید موقعیتش را بسنجد . به جز مشقت هایی که تحت تعقیب بودن به همراه داشت،لنگدان کم کم بار سنگین مسئولیت را نیز بر دوشش حس می کرد: این که او و سوفی باید راهنمایی هایی در لفّافه را پی می گرفتند که آن ها را به یکی از ماندگارترین اسرار تاریخ برساند.

انگار که این مسئولیت تا به این جا چندان سنگین نبوده است که لنگدان پی برد احتمال یافتن راهی برای پس دادن سنگ تاج به دِیر از بین رفته است . خبر سه قتل دیگر معانی نگران کننده ای داشت . به دِیر نفوذ کرده اند. آنها در خطرند. یا اخوّت را تحت نظر گرفته بودند و یا عاملی نفوذی در بین ردّه های بالا رخنه کرده بود . این موضوع روشن می کرد که چرا سونیر قصد کرده بود سنگ تاج را به لنگدان و سوفی، به افرادی خارج از اخوّت بسپارد؛ به افرادی که تحت نظر نیستند . ما نمیتونیم سنگ تاج رو به اُخوّت برگردونیم. حتی اگر لنگدان می دانست که چطور باید اعضای دِیر را بیاید، این احتمال می رفت هر کس که برای گرفتن سنگ تاج پا پیش می گذارد خودش دشمن باشد. دست کم، به نظر میرسید در حال حاضر سنگ تاج در دستان سوفی و لنگدان است؛ چه بخواهند و چه نخواهند.

جلوبندی ماشین بدتر از آن بود که لنگدان تصورش را می کرد؛ چراغ سمت چپ از بین رفته بود و چراغ سمت راست شبیه به کره ی چشمی شده بود که از جا درآمده باشد و لَق بخورد . لنگدان صافش کرد، اما دوباره بیرون زد . تنها نکته ی مثبت آن بود که سپر کاملاً از جا در رفته بود. لنگدان لگد محکمی به آن زد و حس کرد که میتواند آن را بشکند.

زمانی که پیوسته به فلز پیچ خورده لگد می زد، به یاد مکالمه ی پیشینش با سوفی افتاد . سوفی گفته بود پدربزرگم یه پیغام تلفنی برام گذاشته. گفت که باید حقیقت رو راجع به خانواده ام به من بگه. آن زمان این حرف هیچ معنایی نداشت، اما اکنون با دانستن نقش دیر صهیون، لنگدان حس کرد احتمال تازه و عجیبی خود را نمایان می سازد.

ناگهان سپر با صدای بلندی شکست . لنگدان مکث کرد تا نفس تازه کند . دست کم کامیون دیگر مثل فشفشه های روز استقلال به

نظر نمی رسید. سپر را برداشت و کشان کشان آن را به داخل جنگل، خارج از دید دیگران برد . نمی دانست بعد از آن کجا باید بروند . آن ها  هیچ نمی دانستند چطور باید کریپتکس را باز کنند و یا چرا سونیر کریپتکس را به آن دو داده بود . بدبختانه، امشب نجات آن ها به پاسخ همین دو پرسش بسته بود.

لنگدان پیش خود حکم کرد: احتیاج به کمک داریم. کمک حرفه ای.

در عالم جام مقدس و دیر صهیون، این کمک فقط از جانب یک نفر می توانست باشد . البته این مسأله را باید با سوفی در میان

می گذاشت.در کامیون زره پوش، سوفی که به انتظار بازگشت لنگدان نشسته بود، سنگینی جعبه ی صندل سرخ را روی دامنش حس می کرد و احساس آزردگی از آن به او دست داد. چرا پدربزرگ این رو به من داد؟ اصلاً نمی دانست باید با آن چه کند.

فکر کن، سوفی! فکرت رو به کار بنداز. گرانپر میخواد چیزی بهت بگه!

جعبه را باز کرد و به صفحات کریپتکس نگاه کرد . آزمون شایستگی. دست پدربزرگش را در این کار دخیل می دید و انگار صدای او از میان کریپتکس به گوشش میرسید. سنگ تاج نقشه ایه که تنها باید با داشتن شایستگی اون رو دنبال کرد.

کریپتکس را بیرون آورد و دستش را آرام روی صفحات کشید . پنج حرف. یک به یک صفحات را چرخاند . دستگاه به آرامی به حرکت افتاد. قرص ها را به گونه ای مرتب کرد که حروف انتخابیش بین پیکان های برنجی ردیف ها که در دو سر استوانه بودند قرار بگیرد . صفحات اکنون کلمه ای پنج حرفی را نشان میداد که به طرز مضحکی ساده مینمود.

G-R-A-I-L

آرام، دو سر استوانه را گرفت و با فشار اندکی کشید . کریپتکس کمترین جنبشی از خود نشان نداد. صدای تکان خوردن سرکه را شنید و دست از کشیدن برداشت. سپس دوباره امتحان کرد.

V-I-N-C-I

باز هم حرکتی به چشم نخورد.

V-O-U-T-E

هیچ. کرپتکس سربسته ماند.

با اخم، آن را به جعبه برگرداند و درش را بست . به لنگدان در بیرون کامیون خیره شد و از این که او در کنارش است احساس

خرسندی کرد . پ.ن: رابرت لنگدان را پیدا کن. حال علت درخواست منطقی پدربزرگش را برای دخالت دادن او درک می کرد. سوفی آن قدر آگاه نبود که اشارت های پدربزرگش را بفهمد و این چنین سونیر، رابرت لنگدان را به عنوان راهنما و استادی برای نظارت بر دانسته های سوفی به کار گرفته بود . متأسفانه، نقش لنگدان امشب بیشتر از معلم بود . او هدف حمله ی بزو فاش بود ... و البته هدف حمله ی قدرتی نادیدنی که مصمّم به تصاحب جام مقدس بود.

جام هر چی که میخواد باشه.

سوفی نمی دانست که آیا به بهای زندگیش می ارزد یا نه.

کامیون زره پوش که دوباره به راه افتاده بود، لنگدان از این که این قدر آرام تر رانندگی می کنند خشنود بود:میدونی چطور میتونیم بریم وِرسای؟

سوفی به او نگاه کرد و پرسید:واسه تماشای ورسای؟

- نه! یه نقشه دارم . یه تاریخدان مذهبی هست که نزدیک ورسای زندگی میکنه . دقیقاً یادم نمیاد کجا، اما میتونیم دنبالش بگردیم . چند باری پیشش بودم. اسمش لی تیبینگه . سابق بر این تاریخدان سلطنتی بریتانیا بوده.

- اون وقت توی پاریس زندگی میکنه؟

- سودای تیبینگ جام مقدس بوده . پانزده سال پیش که شایعاتی درباره ی سنگ تاج دِیر پخش شد، اومد فرانسه تا کلیساها رو به امید پیدا کردن اون بگرده . چند کتاب هم راجع به سنگ تاج و جام مقدس نوشته . شاید کمک کنه اون رو باز کنیم و بفهمیم با اون چه کار کنیم.

چشمان سوفی نگران نشان میداد:میتونی بهش اعتماد کنی ؟

- اعتماد کنیم که چی؟ که اطلاعات رو ندزده؟

- و ما رو هم تحویل نده.

- قصد ندارم بهش بگم که پلیس ما رو تعقیب میکنه. امیدوارم که ما رو بپذیره و اون قدر پیشش بمونیم که از همه چیز سر دربیاریم.

- رابرت، هیچ خبر داری الان همه ی شبکه های فرانسه حاضرند تصویر ما رو پخش کنند؟ فاش همیشه رسانه ها رو به نفع خودش به خدمت میگیره. کاری میکنه نتونیم بدون این که ما رو بشناسند قدم از قدم برداریم.

لنگدان اندیشید واویلا! اولین اجرای من توی تلویزیون فرانسه توی برنامه ی افراد تحت تعقیب دست کم جوناس فوکمن خوشحال خواهد شد. هر بار که او را نشان میدهند فروش کتابهایش بالا میرود.

سوفی پرسید:این مرد قابل اعتماده؟

لنگدان شک داشت تیبینگ کسی باشد که تلویزیون تماشا کند، آن هم در این وقت شب . اما هنوز این پرسش جای تأمل داشت .

غریزه ی لنگدان می گفت که تیبینگ سخت قابل اعتماد خواهد بود و پناهگاهی مطلوب و امن برایشان دست و پا خواهد کرد . با در نظر گرفتن اوضاع، تیبینگ باید تا جایی که در توانش باشد به آن ها کمک کند . او نه تنها مدیون لنگدان بود، که خود نیز جستجوگر جام بود .

سوفی هم گفته بود که پدربزرگش به راستی استاد اعظم دِیر صهیون بوده است. اگر تیبینگ این را می شنید آب دهانش راه می افتاد تا به آن ها در حل مسئله کمک کند.

لنگدان گفت:تیبینگ میتونه حامی خوبی باشه.البته بستگی داره که چقدر بهش اطلاعات بدی.

- فاش احتمالاً یه جایزه ی نقدی تعیین میکنه.

لنگدان خندید:باور کن پول آخرین چیزیه که این یارو بهش احتیاج پیدا میکنه.لی تیبینگ به اندازه ی کشور کوچکی ثروت داشت . تیبینگ که از اَخلاف دوک اول لانکستر در بریتانیا بود مال و منالش را به شیوه ی سنتی به دست آورده بود - یعنی به ارث گرفته بود . املاکش در حوالی پاریس کاخی قرن هفدهمی بود که دو دریاچه ی اختصاصی داشت.

لنگدان اولین بار تیبینگ را چند سال پیش در بنگاه سخن پراکنی بریتانیا دیده بود . تیبینگ درباره ی طرحش برای مستندی تاریخی گفتگو کرده بود که در آن تاریخِ جنجالیِ جامِ مقدس را برای مخاطبانِ معمولِ تلویزیون نمایش می داد. تهیه کنندگان بی بی سی از مفروضات جنجالی و تحقیقات او و مدارک تیبینگ خوششان آمده بود، اما نگران بودند که قضیه آن چنان تکان دهنده باشد و پذیرشش دشوار که شبکه شان باید آوازه اش را در کیفیت خبررسانی خدشه دار کند . طبق پشنهاد تیبینگ، بی بی سی ترسش از صحت مطالب را این چنین حل کرد که سه نوشته را از تاریخدانان معتبر درخواست کرد که همه ی آن ها ماهیّت غریب جام مقدس را که با تحقیقات خودشان به دست آورده بودند تأیید کردند.

لنگدان یکی از آن سه تن بود.

بی بی سی ترتیب پرواز لنگدان را به املاک تیبینگ برای فیلم برداری داد . او هم در اتاق مجلل تیبینگ روبروی دوربین ها نشست و نظراتش را بیان کرد . در آغاز به تردید اولیه ی خود در پذیرش داستان دیگر جام مقدس اعتراف کرد و سپس توضیح داد که سال ها پژوهشش او را قانع ساخت شق دیگر صحت دارد . سرانجام، لنگدان برخی از تحقیقاتش را رو کرد - مجموعه ای روابط نمادشناختی که قویاً بر اظهارات ظاهراً بحث انگیز مهر تأیید میگذاشت.

برنامه که در بریتانیا روی آنتن رفت، به رغم عوامل سازنده و مدارک مستدلّش، چنان به افکار عمومی مسیحیان پهلو زد که فوراً با موج عِناد و ستیز روبرو شد . هر چند برنامه هیچ گاه در امریکا پخش نشد، نتایج آن تا آن سوی اقیانوس اطلس نیز رسید . کمی پس از آن،لنگدان کارت پستالی از یکی از دوستان قدیمیش، اسقفِ کاتولیکِ فیلادلفیا دریافت کرد که روی کارت تنها نوشته بود:حتی تو رابرت.

سوفی پرسید:رابرت! مطمئنی که میتونیم به این مرد اعتماد کنیم؟

- کاملاً. ما همکاریم و اون هم احتیاجی به پول نداره و خاطرم اومد که از مقامات فرانسه هم بدش میاد . دولت فرانسه برای این که اون یه منطقه ی تاریخی رو خریده مالیات سنگینی به اموالش بسته. هیچ خوش نداره با فاش همکاری کنه.

سوفی به جاده ی ظلمانی خیره شد:اگر بری پیشش، چه بهش میگی؟

لنگدان مردّد مینمود:باور کن لی تیبینگ بیشتر از هر کس دیگه ای توی دنیا درباره ی دِیر صهیون و جام مقدس میدونه.

سوفی به او نگاه کرد و پرسید:بیشتر از پدربزرگم؟

- منظورم بیشتر از هر فرد خارج از دِیر بود.

- از کجا مطمئنی تیبینگ خودش از اعضای اخوت نیست؟

- تیبینگ زندگیش رو وقف این کرده که حقیقت رو دربار ه ی جام مقدس افشا کنه. سوگند دیر اینه که ماهیت اون رو مخفی نگه داره.

- به گمانم سر دوراهی موندم.

لنگدان منظور او را می فهمید. سونیر کریپتکس را مستقیماً تحویل سوفی داده بود و اگر چه او نمی دانست درون آن چیست و یا باید با آن چه کند، تردید داشت پای فرد کاملاً بیگانه ای را به وسط بکشاند. با در نظر گرفتن اطلاعات بالقوه، آن چه غریزه اش می گفت فکر خوبی بود.(احتمالا لزومی نداره که بی درنگ راجع به سنگ تاج صحبت کنیم یا حتی اصلاً صحبت کنیم . خونه ی تیبینگ محل خوبیه برای اختفا و فکر کردن ما. و شاید وقتی ما داریم درباره ی جام مقدس صحبت میکنیم، به ذهنت برسه که چرا پدربزرگت این رو به تو داده.

سوفی خاطرنشان کرد:به ما.

احساس غروری خاضعانه به لنگدان دست داد و دوباره از این موضوع تعجب کرد که چرا سونیر او را داخل ماجرا کرده بود.

سوفی پرسید:میدونی آقای تیبینگ کمابیش کجا زندگی میکنه؟

- منزلش معروفه به شاتو ویله.

سوفی با نگاهی ناباور چرخید و گفت:همون شاتو ویله؟

- فقط یه دونه هست.

- چه دوست نازنینی.

- منزلش رو می شناسی.

- از کنارش رد شدم. در محدوده ی یه قلعه ست. بیست دقیقه هم از اینجا فاصله داره.

لنگدان اخم کرد و گفت:این قدر فاصله ست؟

- بله! و این یعنی این که زمان کافی داری تا به من بگی جام مقدّس واقعا چیه.

لنگدان مکثی کرد:توی منزل تیبینگ بهت میگم . من و اون توی دو مقوله ی متفاوت از افسانه تخصص داریم و اگر میون ما جریان رو بشنوی داستان رو کامل می فهمی. لنگدان با لبخندی ادامه داد:از اون گذشته، جام تمام زندگی تیبینگ بوده . شنیدن داستان جام مقدس از زبان لی تیبینگ مثل اینه که نظریه ی نسبیت رو از خود آینشتاین بشنوی.

- امیدوارم لی از مهمون دیروقت ناراحت نشه.

 (برای یادآوری باید بگم که اون سِر لی هست) 

لنگدان اشتباه ندانستن این موضوع را فقط یک بار انجام داده بود:تیبینگ یه آدم کاملاً نیکنام و مهمه. ملکه ی انگلیس سالها قبل، بعد از این که اون تاریخ جامعی از خاندان یورک نوشت اون رو شوالیه کرد.

سوفی نگاهی انداخت و گفت:شوخی می کنی؟ ما داریم میریم یه شوالیه رو ملاقات کنیم.

لنگدان لبخند غریبی تحویل داد و گفت:ما دنبال جام هستیم، سوفی! کی بهتر از یه شوالیه میتونه به ما کمک کنه؟

فصل پنجاه و دوم

مِلکِ وسیعِ 749 کیلومتر مربعی شاتو ویله با فاصله بیست و پنج دقیقه ای از شمال غربی پاریس در حومه ی ورسای واقع بود.

فرانسوآ مَنسار این بنا را در سال 1668 برای کنتِ اُفِلای طراحی کرد که یکی از چشم نوازترین شاتوهای تاریخی پاریس محسوبش می کنند. با دو دریاچه ی مستطیل شکل و باغ هایی که لونوتر طراحی کرده بود تکمیلش کرده بودند و اکنون بیشتر به اَرگی معمولی می ماند تا خانه ای اعیانی . ملک را از روی علاقه لا پِتی ورسای یا ورسای کوچک می خواندند.

لنگدان لرز لرزان کامیون زره پوش را پایین راه ورودی یک کیلومتری متوقف کرد. پشت دروازه ی پرصلابت امنیتی، اقامتگاه سِر لی تیبینگ در میان مرغزاری دوردست قد برافراشته بود. روی نشان دروازه به زبان انگلیسی نوشته بودند: ملک خصوصی. ورود ممنوع.

تیبینگ گویی که بخواهد اعلام کند خانه اش قلمرویی انگلیسی و خودمختار است، نه تنها پلاک های خانه را به انگلیسی نوشته بود که آیفون دروازه را نیز سمت راست کامیون تعبیه کرده بود - سمتی که در همه جای اروپا به جز انگلیس طرف کمک راننده محسوب می کنند.

 سوفی نگاه عجیبی به آیفون انداخت و پرسید:اگر کسی بدون همراه بیاد چی؟

 (به روی خودت نیار)

 لنگدان قبلاً ای ن ها را با تیبینگ گذرانده بود:دوست داره همه چیز همون طوری باشه که تو کشور خودش هست.

سوفی شیشه را پایین کشید و گفت:رابرت، خودت صحبت کن.

لنگدان جایش را عوض کرد و به سمت سوفی خم شد تا دکمه ی آیفون را فشار دهد . رایحه ی دل انگیز عطر سوفی بینی اش را انباشت. چقدر به هم نزدیک بودند. همان جا در حالت غریب و دراز منتظر ماند. آیفون زنگ می خورد.

بالاخره آیفون خش خشی کرد و صدایی آزرده با لهجه ی فرانسوی گفت:شاتو ویله. بفرمایید.

 لنگدان که خود را روی دامان سوفی خم کرده بود فریاد زد:من رابرت لنگدان هستم؛ از دوستان سِر لی تیبینگ . به کمکشون احتیاج دارم.

- ارباب خواب هستند. همون طور که من بودم. چه کارشون دارید.

- مسأله خصوصیه. به این موضوع علاقه ی زیادی دارند.

- پس اطمینان دارم با کمال میل صبحِ فردا شما رو میپذیرند.

لنگدان خودش را بالا کشید و گفت:خیلی مهمه.

- خواب سر لی هم همین طور. اگر دوستشون هستید باید بدونید که حالشون مساعد نیست.

سر لی تیبینگ در کودکی مبتلا به فلج اطفال شده و حالا بست هایی را به پا می کرد و با عصا راه می رفت، اما در آخرین ملاقاتشان او را مردی چنان سرزنده و پرش ور دیده بود که این موضوع را نقطه ضعف نشمرده بود.

- اگر ممکنه بگید اطلاعات تازه ای در مورد جام مقدس به دست آوردم. نباید تا فردا منتظر شد.

مکثی طولانی به وجود آمد.

سوفی و لنگدان منتظر شدند. اتومبیل دَرجا و پرصدا کار میکرد.

دقیقه ای گذشت.

سرانجام کسی گفت:مرد عزیز! به خیالم هنوز با ساعت هاروارد این ور و اون ور میری.صدایش مصمم و واضح بود.

لنگدان با شناختن لهجه ی غلیظ بریتانیانیش نیشخندی زد و گفت:لی، معذرت میخوام تو این ساعت عجی بغریب بیدارت کردم.

- پیشخدمتم میگه نه فقط توی پاریسی، که از جام مقدس صحبت میکنی.

- گمان می کردم از تخت بیرونت بکشه.

- پس درست زدی تو هدف.

- میشه در رو برای یه دوست قدیمی باز کنی؟

- اونهایی که دنبال حقیقت باشند بیشتر از دوست هستند. برادرند.

لنگدان به سوفی نگاه کرد. او به اشتیاق تیبینگ برای لودگی های نمایشی اش خو کرده بود.

تیبینگ ادامه داد:البته که در رو باز می کنم. اما اول باید از صداقت قلبیت اطمینان پیدا کنم . پس شرافتت رو امتحان می کنم. باید به سه تا سؤال جواب بدی.

لنگدان نالید و رو به سوفی زمزمه کرد:صبر داشته باش. بهت گفتم که برای خودش شخصیت خاصیه.

تیبینگ با صدایی پهلوان گونه اعلام کرد:سؤال اول! باید با چای پذیرایی کنم یا قهوه؟

لنگدان می دانست تیبینگ نسبت به پدیده ی امریکایی قهوه چه حسی دارد. پاسخ داد:چای. چای اِرل گرِی.

- عالیه. سؤال دوم. شیر یا شکر؟

لنگدان مردد بود.

سوفی در گوشش زمزمه کرد:شیر. گمان کنم انگلیس یها با چای شیر می خورند.

لنگدان گفت:شیر.

سکوت.

- شکر.

تیبینگ باز هم پاسخی نداد.

صبر کن! نوشیدنی تلخی را که در آخرین دیدارشان خورده بود به یاد آورد. سؤال انحرافی بود:لیمو! ارل گری با لیمو.

 مکثی کرد و با صدایی جدی پرسید «. » : تیبینگ که به خنده افتاده بود گفت:مسلماً. و بالاخره باید بزرگترین سؤال رو مطرح کنم.در چه سالی قایقران هارواردی در هِنلِی قایقران آکسفوردی رو بُرد؟

لنگدان هیچ اطلاعی نداشت، اما فقط یک دلیل برای چنین سؤالی وجود داشت:هم چو دلقک بازیی تا حالا اتفاق نیفتاده.

دروازه صدایی کرد و باز شد:قلبت صادقه، دوست من. بیا تو.

فصل پنجاه و سوم

(موسیو ورنه) 

مدیر شبانه ی بانک سپرده گذاری زوریخ از این که صدای رییس بانک را پشت تلفن می شنید احساس آسودگی می کرد:شما کجا رفتید، قربان؟ پلیس این جاست و همه هم منتظر شما هستند.

مدیر بانک با صدایی آشفته گفت:مشکل کوچیکی پیش اومد. همین الان احتیاج به کمکتون دارم.

مدیر اندیشید بیشتر از یه مشکل کوچیک برات پیش اومده. پلیس بانک را به محاصره ی کامل درآورده بود و تهدید می کرد که خود  فرمانده ی د.س.پی.ژ را به عنوان مجوّزی که بانک درخواست م یکرد می آوَرَد.

- چه کاری از دستم برمیاد، قربان.

- کامیون زرهپوش شماره ی سه. باید پیداش کنم.

مدیر با گیجی جداول تحویل بار را نگاهی انداخت و گفت:همین جاست. طبقه ی پایین توی باراندازه.

- راستش نه! دو نفری که پلیس دنبالشونه کامیون رو دزدیدند.

- چی؟ چطور خارج شدند؟

- نمیتونم پشت تلفن بگم؛ اما الان درگیر اوضاعی هستیم که بالقوه برای بانک نامطلوبه.

- از من میخواهید چی کار کنم، قربان؟

- میخوام فرستنده - گیرنده ی اضطراری کامیون رو فعال کنی.

چشمان مدیر شبانه به سمت جعبه ی کنترل لوجک در آن سوی اتاق چرخید . مثل همه ی کامیون های زره پوش، هر کدام از

کامیون های بانک هم به دستگاه هدف یابی رادیویی مجهز بودند که از راه دور از بانک فعّال می شدند. مدیر فقط یک بار این دستگاه را به کار برده بود؛ آن هم پس از سرقتی که بی نقص کار کرده بود - کامیون را می یافت و مختصات آن را به طور خودکار به مسئولان بانک گسیل می کرد. با این همه، امشب مدیر احساس می کرد که رییس بانک آینده نگری بیشتری دارد.

- قربان، اطلاع دارید که اگر من سیستم لوجک رو فعال کنم، فرستنده همزمان مقامات رو هم مطلّع میکنه؛ اون وقت میفهمند ما دچار مشکل شدیم.

ورنه لحظاتی سکوت کرد و سپس گفت:بله! میدونم، اما کاریش نمیشه کرد؛ انجامش بده . کامیون شماره ی سه رو پیدا کن . من گوشی رو نگه میدارم. به محض این که مختصات رو به دست آوردی به من بگو.

- السّاعه ، قربان.

سی ثانیه بعد، چهل کیلومتر آن سوتر، فرستنده - گیرنده ای که زیر کامیون زره پوش مخفی کرده بودند شروع به کار کرد.

فصل پنجاه و چهارم

لنگدان و سوفی که کامیون زر هپوش را میان ورودی پر پیچ و خم و پُر از سِپیدار هدایت کردند، سوفی پیشاپیش حس میکرد تَنَش آرام گرفته است. بیرون بودن از جاده احساس رهایی و آسودگی به او می داد. اندک مکان هایی به ذهنش می رسید که بتواند به اندازه ی ملک خصوصی و دروازه دار این خارجی خوش طینت آن قدر امن باشد که آن ها فارغ بال بنشینند.

به داخل ورودی مدوّر و گسترده ی دیگری پیچیدند و شاتو ویله در سمت راستشان خود را نمایاند. عمارت با سه طبقه ارتفاع و دست کم شصت متر طول، نمایی از سنگ خاکستری داشت و پروژکتورهایی از بیرون به آن نور م یدادند. نمای خشنِ بَنا در تقابلی آشکار با آبگیر زلال و باغ خوش منظره بود.

چراغ های داخل اندک اندک روشن میشدند.

لنگدان به جای آن که به سمت در ورودی برود، کامیون را به منطق هی پارک ماشین بُرد که در میان درختان همیشه بهار قرار داشت.

- نباید خطر کنیم که کسی این رو از جاده ببینه یا لی رو نگران کنیم که چرا ما با یه کامیون زر هپوش تصادف کرده اومدیم .

سوفی با تکان سر کار لنگدان را تصدیق کرد:با کریپتکس چی کار کنیم؟ احتمالاً نباید بگذاریمش این جا. اما اگر لی ببیندش، حتماً میخواد بدونه اون چیه.

لنگدان گفت:نمیخواد نگران بشی.و از ماشین که بیرون می آمد کتش را در دست گرفت. بعد دور جعبه پیچیدش و بقچه را مثل

بچه ای در آغوشش گرفت.

سوفی نامطمئن به نظر میرسید:هوشمندانه ست.

تیبینگ هیچ وقت خودش استقبال نمیاد . ترجیح میده که اجا زه ی ورود بده . قبل از این که پیش ما بیاد، این رو یه جای امنی مخفی می کنم.بعد مکثی کرد و گفت:احتمالاً باید قبل از این که ببینیش یه اخطاری کنم . سِر لی حس شوخ طبعیی داره که ممکنه از نظر بقیه... عجیب باشه.

سوفی شک داشت که امشب دیگر چیزی او را متعجب کند.

مسیری که به ورودی اصلی منتهی میشد، قلوه سنگ هایی دست کاشته بود و به دری کنده کاری شده از چوب گیلاس و بلوط میرسید که چکش دری برنجینی به اندازه ی پرتقال روی خود داشت. پیش از آن که سوفی کوبه را بزند، در را از داخل باز کردند.

پیشخدمتی باوقار و رسمی پیش روی آ نها ایستاده بود و آخرین مرتب سازی را روی کراوات سفید و لباسش که مشخصاً تازه پوشیده بود انجام میداد. پنجاه ساله و سخت مؤدب به نظر می رسید و چهره ی خشک و جدّیش جای شک باقی نمی گذاشت که از حضور آن دو چندان دل خوشی ندارد.

 با لهجه ی غلیظ فرانسوی اعلام کرد : سر لی تا چند لحظه ی دیگر به این جا می آیند. در حال پوشیدن لباس هستند. ایشون خوش ندارند که با تی شرت به استقبال مهمانها بیایند. کت تون رو به من میدهید.

و به سمت کتی که لنگدان در دستانش تا زده بود اخم کرد.

- نه! راحتم.

- البته که راحتید. از این طرف، لطفاً.

پیشخدمت در سرسرای مرمرین و مجللی به اتاق پذیرایی راهنماییشان کرد که به طرز بی نظیری تزیینش کرده بودند و چلچراغ های زنگوله ای ویکتوریایی آن را روشن می کرد. هوای اتاق بوی کهنگی شدیدی و یا شاید شاهانه ای می داد که رگه هایی از رایحه ی تنباکو و برگ چای و شرابِ شِری خاص پخت وپز و بوی خاکیِ معماریِ سنگی این خانه در خود داشت. بر دیوار روبرو، میان دو دست لباس زرهی درخشان شومین های تراشیده واقع شده بود که آن قدر بزرگ بود تا بشود گاوی را در آن کباب کرد.پیشخدمت کنار شومینه رفت و زانو زد و کبریتی را به سمت آت شزنه و کنده هایی از چوب بلوط گرفت. آتش بلافاصله برپا شد.

مرد برخاست و کتش را مرتب کرد:آقا تقاضا کردند این جا رو منزل خودتون بدونید.و پس از این که این را گفت، لنگدان و سوفی را تنها گذاشت.

سوفی نمی دانست روی کدام یک از عتیق ههای کنار آتش بنشیند - تخت مخملی دوره ی رنسانس یا صندلیِ ننوییِ ساده و پنجه عقابی یا دو نیمکت سنگی که انگار از پرستشگاهی بیزانسی آورده اند.

لنگدان کریپتکس را از کتش بیرون آورد و کنار تخت مخملی رفت و جعبه ی چوبی را زیر آن سُراند؛ کاملاً خارج از دید. سپس کتش را تکان داد و آن را دوباره پوشید. یقه اش را که برگشته بود صاف کرد و وقتی که روی تخت، درست بالای سر گنج پنها نشان نشست به سوفی لبخندی تحویل داد.

سوفی اندیشید روی تخت. و کنار او نشست.

سوفی به آتش رو به گسترش نگریست و از گرمای آن لذّت برد و احساس کرد که پدربزرگش احتمالاً از این اتاق خوشش می آمده است. قاب بندی های چوبی و تیر هی اتاق مزیّن به آثاری از که ننقّاشان بود که سوفی تشخیص داد یکیشان پوسَن است؛ دومین نقاش محبوب پدربزرگ. بر روی پی شبخاری بالای شومینه، نی متنه ای رُخامی از ایزیس اتاق را زیر نظر گرفته بود.در زیر ربه النوع مصری و درون شومینه، دو گارگویل کار سه پایه های هیزم ها را انجام می دادند و دهانشان باز بود تا گلوهای تهی و تهدیدآمیزشان را نشان دهد. گارگویل ها در بچگی سوفی را میترساندند. این ترس تا زمانی بود که پدربزرگش آن را بالای کلیسای نوتردام و در میان توفان از بین برد. سونیر به او گفته بود:پرنسس! به اون موجودات مسخره نگاه کن.و به ناودان های گارگویلی اشاره کرد که آب از میان دهان های بازشان بیرون می ریخت:صدای خنده دار گلوهاشون رو می شنوی.

سوفی سری از سر تصدیق تکان داد و مجبور شد به صدای آروغی که از غلغل آب در گلوهایشان ساخته میشد بخندد

- اونها غرغره می کنند. غرغره گر ! اسم مسخره شون هم از همین کلمه اومده.

سوفی دیگر از آ نها نترسید.

با به یادآوری واقعیت تلخ قتل که دوباره ذهن او را در خود گرفت، این خاطره ی صمیمانه عذاب اندوه را در سوفی زنده کرد. گرا نپر مرده. تصویر کریپتکس را در زیر تخت در نظر آورد و از خود پرسید که آیا لی تیبینگ هیچ نظری درباره ی چگونگی باز کردن آن دارد. یا ما اصلاً باید از اون بپرسیم. آخرین جملات پدربزرگ سوفی از یافتن رابرت لنگدان میگفت. چیزی درباره ی دخالت دادن دیگر افراد نگفته بود. سوفی با خود گفت میبایست جایی قایم میشدیم. و تصمیم گرفت به قضاوت لنگدان اعتماد کند.

(سِر رابرت) 

صدایی از پشت سرشان با داد و فریاد گفت:می بینم که با یک دوشیزه خانم سفر می کنی.

لنگدان ایستاد. سوفی هم همان کار را کرد. صدا از بالای پلکانی مارپیچ می آمد که در میان تاریکی طبقه ی دوم محو می شد. بالای پله ها، شکلی میان سایه ها حرکت کرد که تنها تصویر ضدنورش پیدا بود.

لنگدان جواب داد:شب به خیر. سِر لی! ایشون دوشیزه نوو هستند.

تیبینگ داخل روشنایی شد و گفت:باعث افتخاره.

سوفی گفت:متشکرم که ما رو پذیرفتید.حالا می دید که مَرد بسته ای فلزی به پایش بسته است و عصا استفاده میکند. پله ها را  یکی یکی پایین می آمد.

- میدونیم که دیروقته.

خندید و گفت : خیلی دیره، عزیزم. راستش، صبح زوده.

(دلیل خوبیه) تیبینگ راهش را لنگان از میان سایه ها ادامه داد:شاید رابرت بهت گفته باشه من هم دور و ور آکسفورد تحصیل کردم.و با لبخندی شیطنت آمیز لنگدان را میخکوب کرد:راستش توی هاروارد!

میزبانشان به پایین پله ها رسید. به نظر سوفی بیشتر از سِر التون جان شبیه به یک شوالیه نبود. کمی شکمش برآمده و پوست

صورتش سرخ بود. موهای پُرپشتش سرخ و چشمان شادش قهوه ای با ته رنگ سبز بود. چشمانش انگار هنگام صحبت چشمک می زد.

شلواری پیلی دار و پیراهن ابریشمیِ گشادی زیر جلیق های بُته جِقه ای به تن داشت. به رغم داشتن بست هایی آلومینیومی روی پاهایش، خود را راست و انعطا فپذیر، اما باوقار حرکت میداد که به نظر میرسید بیشتر نتیجه ی اشراف زادگیش باشد تا هر کوشش آگاهانه ای.

تیبینگ رسید و دستش را به سمت او دراز کرد:رابرت، وزن کم کردی.

لنگدان اخمی کرد و گفت:و تو زیاد.

تیبینگ خنده ای از ته دل کرد و آهسته دستی بر شکم گنده اش کشید:آفرین! این روزها تنها لذّت دنیوی من خُوردوخوراکه.به  سمت سوفی چرخید و آرام با او دست داد و سرش را اندکی خم کرد. سپس بوسه ای آرام بر دستان سوفی زد و چشمانش را چرخاند:بانوی من.

سوفی به لنگدان نگریست؛ نمیدانست در لحظه ی مناسب خود را کنار کشیده یا نه.

پیشخدمتی که در را باز کرده بود، با سرویسی چای بازگشت و آن را روی میزی جلوی شومینه گذاشت.

تیبینگ گفت:رِمی لِگالودک . پیشخدمت من.

پیشخدمتِ باریک اندام تکانی رسمی به سرش داد و دوباره رفت.

تیبینگ انگار که بخواهد نام بیماری بدیمنی را بیاورد نجواکنان گفت:رمی مبتلا به لیوناست ، اما خوب سُس درست میکنه.

لنگدان کمی متعجب شده بود:گمان می کردم کارمندهای انگلیسی با خودت بیاری.

- خدایا، نه! هیچ وقت یه سرآشپز انگلیسی رو به یکی از این مالیات جمع کن های فرانسوی ترجیح نمیدم.

سپس به سوفی نگاهی انداخت.

- پاردِن مادموازل نوو! خیالتون راحت که بیزاری من از فرانسوی ها فقط به سیاست و زمین فوتبال محدود میشه. دولت شما پول من رو به جیب میزنه و تیم فوتبالتون هم اخیراً ما رو درهم کوبید.

سوفی لبخندی بی اعتنا تحویل داد.

تیبینگ کمی به او خیره ماند و سپس به لنگدان نگاه کرد:اتفاقی افتاده. هر دوی شما شوکه اید.

لنگدان تصدیق کرد:شب تعریف کردنیی رو گذروندیم، لی.

- شک ندارم. نصف شب، بی خبر پشت در خونه م رسیدید و صحبت از جام می کنید. بگید ببینم واقعاً درباره ی جام مقدسه یا این که شما میدونید این تنها موضوعیه که به خاطرش حاضرم وسط شب از رختخواب بیام بیرون.

سوفی اندیشید هر دو و به کریپتکس اندیشید که اکنون زیر تخت پنهان است.

لنگدان گفت:لی! می خواهیم درباره ی دِیر صهیون باهات صحبت کنیم.

ابروهای سرخ تیبینگ با کنجکاوی بالا پرید و گفت:نگهبانان؟! پس واقعاً درباره ی جام صحبت می کنید. اطلاعاتی دارید؟ خبر جدیدیه، رابرت؟

- شاید. چندان مطمئن نیستیم. اما اگر اطلاعات از تو بگیریم شاید حرف بهتری داشته باشیم.

دستش را تکان داد و گفت:امریکاییِ حیله گر! معامله ی پایاپای؟ باشه. در خدمت شما هستم. چی باید بگم.

لنگدان آهی کشید و گفت:امیدوار بودم مهربانی کنی و به دوشیزه نوو ماهیت واقعی جام مقدس رو توضیح بدی.

تیبینگ متعجب شد:ایشون نمیدونند.

لنگدان سرش را به نشان نفی تکان داد.

لبخندی که روی چهره ی تیبینگ بود مشمئزکننده می نمود:رابرت، تو یه دوشیزه رو پیش من آوردی؟

لنگدان اخم های خود را درهم کشید و به سوفی نگاه کرد و گفت:اصطلاح دوشیزه رو جام دوست ها در مورد کسی استفاده می کنند که داستان واقعی جام رو نشنیده.

تیبینگ مشتاقانه به سوی سوفی برگشت و گفت:چقدر درباره ی جام میدونی، عزیزم.

سوفی به تندی رئوس اصلی آن چه لنگدان برایش توضیح داده بود بیان کرد - دِیر صهیون، شوالیه های هیکل، اسناد سنگریل، جام مقدس که بسیاری عقیده دارند پیمانه نیست... بلکه چیزی بسیار قدرتمندتر است.

(فقط همین) تیبینگ نگاهی شر مآور به لنگدان انداخت و گفت:رابرت! گمان می کردم آدم درست کاری باشی. از اوج قضیه محرومش کردی.

- میدونم. گمان کردم شاید تو و من .... 

لنگدان حرفش را خورد و تصمیم گرفت بیش از این استعاره ی ناشایست تیبینگ را پی نگیرد.

اما تیبینگ زودتر به سمت سوفی چرخیده بود و با نگاه های چشمک زنش او را می نگریست:تو دوشیزه ی جامی، عزیزم. به من اعتماد کن. هیچ وقت مرتبه ی اولت از خاطرت نمیره.

فصل پنجاه و پنجم

سوفی روی تخت کنار لنگدان نشسته بود . چای می نوشید و بیسکویت می خورد و تأثیرات خوشایند کافئین و غذا را احساس می کرد. سر لی تیبینگ که با کمی دستپاچگی در برابر آتش قدم می زد، بست های پایش روی کف سنگی تِک تِک صدا می داد.

تیبینگ با لحنی موعظه مانند گفت:جام مقدس . معمولاً مردم از من جای اون رو می پرسند. می ترسم که به جوابش نرسم.چرخید و مستقیماً به سوفی نگریست:با این همه... سؤال بهتر اینه که: جام مقدس چیه.

سوفی جوّ رو به فزونی از احساسات دانشگاهی را در هر دو مرد همراهش حس میکرد.

تیبینگ ادامه داد:برای درک کامل جام باید در آغاز کتاب مقدس رو بفهمیم. چقدر عهد جدید رو می شناسی؟

سوفی شانه بالا انداخت:راستش هیچی! من رو مردی بزرگ کرد که لئوناردو داوینچی رو می پرستید.

تیبینگ هم شگفت زده و هم خرسند به نظر می رسید:یه فرد روشن اندیش. عالیه! پس لازمه بدونی که لئوناردو یکی از نگهبانان راز جام مقدس بوده و سرنخهایی رو هم در آثار هنریش مخفی کرده.

- رابرت چیزهایی در این مورد به من گفته.

- درباره ی دیدگاه داوینچی درباره ی عهد جدید هم گفته؟

- چیزی نمیدونم.

وقتی که چشمان تیبینگ به سمت کتابخانه ی آن طرف اتاق اشاره می کرد سرشار نشاط بود:رابرت! میشه زحمتش رو بکشی؟ توی قفسه پایینی , داستان لئوناردو.

لنگدان به آن سمت اتاق رفت و کتاب هنری بزرگی را پیدا کرد و برای آن ها آورد. کتاب را روی میز بین آن دو قرار داد. تیبینگ آن را  چرخاند تا روبروی سوفی باشد و جلد سنگینش را کنار زد و در پشت جلد به چند نقل قول اشاره کرد:از دفتر مجادلات و تأملات داوینچی.سپس نقل قولی خاص را نشان داد و گفت:به گمانم این یکی به درد صحبت ما بخوره.

سوفی کلمات را خواند.

بسیاری پیشه ی توهمات و معجزات کذب پیش گرفته اند و توده ی جاهل مردم را میفریبند.

- لئوناردو داوینچی

تیبینگ گفت:یکی دیگه اینجاست.و به جمل هی دیگری اشاره کرد. 

جهل کورکورانه به گمراهی میکشاندمان. ای فانیان فلک زده! چشم باز کنید!

- لئوناردو داوینچی

سوفی احساس لرزه ای در تنش کرد:منظور داوینچی کتاب مقدسه؟

تیبینگ تصدیق کرد و گفت:احساس لئوناردو درباره ی کتاب مقدس برمیگرده به جام مقدس . در واقع، داوینچی جام راستین رو نقاشی کرده که من به زودی نشون میدم . اما اول باید درباره ی کتاب مقدس صحبت کنیم.تیبینگ لبخندی زد و ادامه داد:همه ی اون چه باید درباره ی کتاب مقدس بدونی رو مارتین پرسی ، دکتر فقه مسیحی در یک جمله خلاصه کرده.تیبینگ گلویش را صاف کرد و بلند گفت:کتاب مقدس را از آسمان فکس نکرده اند.

- چی؟

- کتاب مقدس محصول انسان است، عزیرم، نه خدا . کتاب مقدس با معجزه از آسمون نیفتاده پایین . انسان اون رو به شکل سندی تاریخی از زمان های پرهیاهو ایجاد کرده . کتاب در طی چندین و چند ترجمه و اضافات و بازبینی تحول پیدا کرده . تاریخ هیچ وقت نسخه ی معیّنی از کتاب مقدس سراغ نداره.

- اوهوم.

- عیسی مسیح شخصیتی تاریخی با تأثیر بهت آور بود؛ شاید یکی از مرموزترین و الهام بخش ترین رهبرهایی که جهان تا به حال دیده .عیسی، به عنوان مسیح موعود، پادشاهان رو به زیر کشید، میلیون ها نفر رو الهام داد، فلسفه های جدیدی رو پایه گذاشت . به عنوان فردی از اعقاب سلیمان و شاه داوود، عیسی ادعایی برحق برای تصاحب تاج و تخت یهودیان کرد . بعدش هم چنان که انتظار می رفت، زندگیش رو هزاران پیرو اون در سرزمین فلسطین ثبت کردند.

تیبینگ مکث کرد تا کمی چایش را مزه مزه کند . سپس فنجان را سر جایش برگرداند .

- بیشتر از هشتاد انجیل برای عهد جدید نوشتند، اما تعداد نسبتاً کمی از اونها رو در نهایت انتخاب کردند - متی و مرقس و لوقا و یوحنا هم از اونها هستند.

سوفی پرسید:کی انجیل ها رو انتخاب کرد؟

 تیبینگ با اشتیاق فریاد کشید:آها! این طنز و وارونه رویداد اساسی مسیحیته ! کتاب مقدسی رو که ما امروزه می شناسیم امپراتور رومی و کافر، کنستانتین کبیر تنظیم کرد.

سوفی گفت:گمان می کردم کنستانتین مسیحی بوده.

تیبینگ با لحنی مسخره گفت:نه چندان . اون تمام عمرش مشرک بود و در بستر مرگ غسل تعمید دادنِش. ضعیف تر از اونی بود که مخالفت کنه . در روز گار کنستانتین، دین رسمی رُم خورشیدپرستی بود - پرستش سُل اینویکتوس یا خورشید شکست ناپذیر- و کنستانتین راهب اعظم اون بود . در زمانه ی اون، اغتشاش دینی روم فرا گرفته بود . سه قرن بعد از تصلیب عیسی مسیح، پیروان مسیح به نحو تصاعدی زیاد شدند . مسیحی ها و مشرک ها با هم شروع به جنگ کردند و منازعات اون قدر زیاد شد که امکانش رفت روم به دو پاره تقسیم بشه. کنستانتین تصمیمی رو اتخاذ کرد که باید انجام میشد. در سال 325 بعد از میلاد او روم رو تحت یک دین درآورد: مسیحیت.

سوفی متعجب شد و گفت:چرا یه امپراتور مشرک مسیحیت رو دین رسمی اعلام میکنه؟

تیبینگ با دهان بسته خندید و گفت:کنستانتین یه سوداگر تمام عیار بود . دید که مسیحیت در حال گسترشه و اون هم خیلی راحت جهت باد رو د ر نظر گرفت و از موقعیت استفاده برد . تاریخدان ها هنوز از هوشمندی کنستانتین برای ایمان آوری مشرک های خورشیدپرست به مسیحیت مبهوت هستند . با ادغام کردن نمادها و ایّام و سُنن پگانی در سنت های روبه رشد مسیحی یک نوع دین دورگه ساخت که برای هر دو گروه پذیرفتنی بود.

لنگدان گفت:بهش میگن تَرادیسی ! رد پای دین پگانی در مسیحیت انکارکردنی نیست . قرص خورشید مصری رو تبدیل به هاله ی چهره ی قدّیس ها کردند. تصویرنگاره های حروس در آغوش مادرش ایزیس که آبستنی معجزه آسایی داشته، تبدیل به طرح تصاویر مدرن ما شد که مریم باکره، عیسای کودک رو در آغوش گرفته . عملاً همه ی اجزای سنت های کاتولیک رو - کلاه اسقفی ، محراب، سرودهای مذهبی، عشاء ربانی یا همان تناول القربان - مستقیماً از ادیان پررمز و راز و پگانی اولّیه گرفتند.

تیبینگ غرغرکنان گفت:یه نمادشناس میتونه بیشتر از این حرف ها دربار ه ی شمایل مسیحی صحبت کنه . هیچ چیز در مسیحیت اصیل نیست . ایزد پیشامسیحیِ میترا - که پسر خد ا و فروغ گیتی نامیده می شده - روز 25 دسامبر به دنیا اومد، مُرد، در مزار سنگی دفنش کردند، سه روز بعد رستاخیز کرد . از اون گذشته، 25 دسامبر روز تولد ازیریس و آدونیس و دیونیسوس هم هست. به کریشنای نوزاد هم طلا و کُندُر و مُرّ پیشکش کردند. حتی روز مقدس مسیحیت رو هم از پگان کیشی دزدیدند

- منظورتون چیه؟

لنگدان گفت:در ابتدا، مسیحی ها شنبه ی سبّتِ یهودیان رو احترام می گذاشتند . اما کنستانتین اون رو تغییر داد تا با روز تکریم خورشید یکی بشه.مکثی کرد و با خنده ادامه داد:امروزه هم بیشتر کلیساروها صبح های یکشنبه به مراسم میرن و نمیدونند که برای ستایش خدای خورشید اونجا هستند- یکشنبه - روز خورشید.

سوفی که سرش را از فرط تعجب این ور و آن ور میچرخاند گفت:و همه ی این ها به جام مقدس مربوطه.

تیبینگ گفت:یک کم صبر کن . در این ادغام ادیان، کنستانتین احتیاج به قوی تر کردن سنن جدید مسیحی داشت و برای همین مجمع مشهوری برای وحدت کلیساها تشکیل داد که اسمش رو گذاشت شورای نیقه.

سوفی تنها به اندازه ی آن شنیده بود که بداند آنجا زادگاه اصول اعتقادی نیقه ای است.

تیبینگ گفت:در این مجمع خیلی از جنبه های مسیحیت رو به بحث گذاشتند و از تصویب گذروندند - تاریخ عید پاک و نقش اسقف ها و اجرای فرایض و صد البته ربّانیت عیسی.

- نمی فهمم. ربّانیت عیسی؟

تیبینگ توضیح داد:عزیزم، تا اون لحظه در تاریخ، پیروان عیسی او رو یه پیامبر انسانی میدونستند ... یه انسان بزرگ و قدرتمند، اما انسان. یه انسان فانی.

- پسر خدا نمیدونستند؟

- درسته. تعیین عیسی به عنوان پسر خدا رو به طور رسمی در شورای نیقه پیشنهاد و تصویب کردند.

- ببینم، شما میگید که الوهیت عیسی نتیجه ی رأی گیری بود؟

- با وجود این، رأی نسبتاً مخفیِ تأیید الوهیت عیسی برای یکپارچگی امپراتوری روم و پایگاه قدرت جدید واتیکان لازم بود . با تأیید رسمی عیسی به عنوان پسر خدا، کنستانتین عیسی رو به خدایی تبدیل کرد که بیرون از عالم انسان ها بود؛ ذاتی که به قدرتش نمی شد پهلو زد. این موضوع نه فقط مانع درگیری های پگان ها با مسیحیت شد، بلکه حالا پیروان عیسی میتونستند اعمال خودشون رو فقط از طریق مجرای مقدّس و رسمی - کلیسای کاتولیک رُم - انجام بدن.

سوفی به لنگدان خیره شد و او سری به نشان هی تأیید تکان داد.

تیبینگ ادامه داد:همه اش بحث قدرته . عیسی به عنوان مسیحای موعود برای گردانندگی کلیسا و کشور مهم بود . خیلی از محقق ها اعتقاد دارند که کلیسای صدر به معنای واقعی کلمه عیسی رو از پیروان اصلیش رُبود. پیغام انسان دوستانه ی او رو دزدید و اون پیغام رو در لفّافه ی نفوذناپذیری از الوهیت پیچوند و اون رو برای توسعه دادن قدرتش استفاده کرد. من چندتایی کتاب در این مورد نوشتم.

- احتمالاً مسیحی های مؤمن هر روز نامه های تنفرآمیز براتون نوشتند.

تیبینگ اعتراض کرد:چرا این کار رو بکنند؟ اکثریت زیادی از مسیحی های تحصیل کرده تاریخ مذهبشون رو میدونند . عیسی در واقع انسان بزرگ و قدرتمندی بود . حرکات سیاسی و مخفیانه ی کنستانتین، عظمت زندگی مسیح رو از بین نبرد . هیچ کس نمیگه که مسیح شیّاد بود یا انکار نمیکنه که او بر زمین گام گذاشت و الهام بخش میلیون ها نفر برای زندگی بهتر بود . تنها چیزی که ما میگیم اینه که کلیسا از مهم تر و مؤثرتر کردن ماهیتی عیسی استفاده برد و برای انجام دادن این کار، چهره ی مسیحیت رو به شکل امروزه تغییر داد.

سوفی به کتاب هنری پیش رویش نگاه کرد و مشتاق بود پیش بروند تا نقاشی داوینچی از جام مقدس را ببیند.

تیبینگ حالا سریع تر صحبت می کرد:تحریف همین جاست. از اونجا که کنستانتین جایگاه عیسی رو تقریباً چهار قرن بع د از مرگ عیسی ارتقا داده بود، هزاران مدرک وجود داشت که زندگیش رو به عنوان انسانی فانی ثبت کردند . برای بازنویسی کتب تاریخی، کنستانتین میدونست که به لاپوشانی احتیاج داره . از این جا به بعد دردناک ترین زمان در تاریخ مسیحیت شروع میشه.

تیبینگ مکثی کرد و به سوفی چشم دوخت.

- کنستانتین انجیل جدیدی سفارش داد و منابع مالیش رو تأمین کرد . اون دسته از انجیل هایی که از خصیصه های انسانی مسیح صحبت به میون می کشیدند کنار رفتند و انجیل هایی که به او وجه های خداگونه رو می دادند، شاخ و برگ دادند. انجیل های اولیه رو هم ممنوع و جمع آوری کردند و سوزوندند.

لنگدان افزود:یک نکته ی جالب. هر کسی که انجیلهای ممنوعه رو به نسخ کنستانتین ارجحیت میداد، بدعت گذار یا هِرِتیک تلقی می شد. واژه ی هرتیک رو از هم ون زمان گرفت ند. واژه ی لاتین هیرتیکوس به معنای حق انتخاب است . کسانی که تاریخ اصیل مسیح رو انتخاب می کردند اولین بدعت گذارها یا هرتیک های جهان بودند.

تیبینگ گفت:از خوشبختی تاریخدان ها، بعضی از انجیل هایی که کنستانتین قصد امحاءشون رو داشت باقی موندند . نسخ خطی بحرالمیت رو دهه ی 1950 توی غاری نزدیک قمران در صحرای یهودیه پیدا کردند و البته نسخ خطی قبطی رو هم سال 1945 در نجع حمادی . این اسناد علاوه بر بیان داستان حقیقی جام، از وجه روحانی مسیح با عباراتی انسانی حرف می زنند. البته واتیکان برای حفظ روایات نادرستش خیلی سعی کرد تا از انتشار این مدارک جلوگیری کنه . چرا باید این کار رو می کردند؟ نسخه ها داستان های جعلی و تناقصات تاریخی و ف احش رو برجسته می کردند و اثبات می کردند انجیل جدید رو کسانی گردآوری و تدوین کردند که مقاصد سیاسی داشتند - ارتقای الوهیت عیسی مسیح انسان و تأثیر او برای استحکام پایگاه قدرتشون.

لنگدان مخالفت کرد:راستش باید بدونیم تلاش کلیسای جدید برای جلوگیری از انتشار اسناد ناشی از باور صادقانه ی اونها به نگاه سنتی به عیساست. واتیکان پر از انسا نهای زاهدیه که حقیقتاً باورشون اینه که این اسناد متناقض فقط یک مشت اظهارات کذبه.

تیبینگ خنده ای تودهنی کرد و روی صندلی مقابل سوفی نشست:می بینی! استاد ما قلب رئوف تری از من نسبت به رم داره . با این همه، درباره ی این که روحانی های جدید اسناد رو کذب میدوند راست میگه . پذیرفتنیه. سال های سال انجیل کنستانتین منبع حقیقت اونها بوده. هیچ کس بیشتر از تلقین کننده تلقین رو باور نمیکنه.

لنگدان گفت:منظورش اینه که ما خدایان نیاکا نمون رو می پرستیم.

- منظور من فقط اینه که هر چیزی که اجدادمون راجع به مسیح به ما یاد دادند غلطه. همون طور که داستان های جام مقدس غلطه.

سوفی دوباره به جمله ی داوینچی که در برابرش بود نگاه کرد . جهل کورکورانه به گمراهی می کشاندمان. ای فانیان فلک زده! چشم باز کنید!

تیبینگ کتاب را برداشت و چند صفحه ای ورق زد:و در نهایت، قبل از این که من نقاشی داوینچی از جام مقدس رو نشونت بدم میخوام که نگاهی به این بندازی.صفحه ای با نقّاشی رنگیی را باز کرد که در دو صفحه آمده بود:گمان کنم این دیوارنگاره رو بشناسی.

جدی که نمیگه؟ سوفی به معروف ترین دیوارنگاره ی تاریخ نگاه می کرد - شام آخر - نقاشی افسانه ای داوینچی بر دیوار سانتا ماریا دله گراتسیه نزدیک میلان . نقاشیِ رو به خرابی، عیسی و حواریانش را در هنگامی به تصویر کشیده بود که عیسی اعلام می کرد یکی از آن ها به او خیانت خواهد کرد.

- بله. می شناسمش.

- پس این بازی کوچیک من رو م یپذیری؟ چشم هات رو ببند.

سوفی نامطمئن چشمانش را بست.

تیبینگ پرسید:عیسی کجا نشسته؟

- وسط .

- درسته. اون و حواریونش چی میخورند؟

- مشخصه نان.

- عالیه. و چی مینوشند ؟

- شراب. شراب می خورند.

- معرکه ست. و سؤال آخر. چند تا جام روی میزه؟

سوفی مکث کرد و فهمید این سؤال انحرافی است . بعد از شام، عیسی ساغر شراب را برگرفت و با حواریانش تسهیم کرد: یک جام.ساغر.پیمانه ی عیسی. جام مقدس.عیسی یه ساغر رو دست میگردونه . همون طور که مسیحی های جدید توی عشاء ربانی این کار رو می کنند.

تیبینگ آهی کشید:چشم هات رو باز کن.

سوفی این کار را کرد . تیبینگ متکبرانه نیشخند میزد. سوفی به نقاشی نگاه کرد و در تهایت تعجب دید که هر کسی پشت میز یک جام دارد، از جمله عیسی . سیزده جام . از آن گذشته، پیمانه ها باریک و بی پایه و شیشه ای بودند . هیچ ساغری در نقاشی نبود . جام مقدسی در کار نبود.

تیبینگ چشمکی زد:تصور نمی کنی کمی عجیب باشه؟ چون هم انجیل و هم افسانه های معیار ما این لحظه را لحظه ی دقیق رسیدن جام مقدس میدونند. این جا داوینچی انگار به طرز غریبی فراموش کرده جام عیسی رو نقاشی کنه.

- حتماً هنرشناس ها این نکته رو متوجه شدند.

- شوکه میشی اگر بدونی داوینچی چه ناهنجاری هایی رو داخل نقاشی کرده که محقّق ها یا نمی بینند یا از دیدنش چشم پوشی می کنند. در واقع، این نقاشی کلید رسیدن به راز جام مقدسه. داوینچی همه ی اون راز رو بی پرده توی شام آخر آورده.

سوفی مشتاقانه اثر را نگاه کرد:این نقاشی میگه که جام مقدس واقعا چیه؟

تیبینگ نجوا کرد:نمیگه چیه. میگه کیه. جام مقدس شیء نیست. در واقع، انسانه.

فصل پنجاه و ششم

سوفی زمان درازی به تیبینگ خیره ماند. سپس به سمت لنگدان چرخید و گفت:جام مقدس انسانه؟

لنگدان با تکان سر تصدیق کرد:در واقع، زنه.لنگدان از روی نگاه بی احساسِ چهره ی سوفی می گفت که آن ها شکستش داده اند .

یادش می آمد که خود نیز نخستین بار که آن را شنید احساس مشابهی داشت و تا زمانی که نمادشناسی مخفی در جام را نفهمیده بود همین طور ماند.

علی الظاهر تیبینگ نیز همین تصور را داشت.رابرت، شاید این لحظه مخصوص نمادشناس ها باشه تا قضیه رو توضیح بدن.سپس به سمت دیگر میز رفت، تک های کاغذ برداشت، آن را جلوی لنگدان گذاشت.

لنگدان خودکاری را از جیبش بیرون آورد و گفت:سوفی! تو شمایل مدرن زن و مرد رو میشناسی؟ و سپس نماد معمول مرد و  نماد زن را کشید.

سوفی گفت:آره! می شناسم.

لنگدان آرام گفت:این ها نمادهای اصیل زن و مرد نیستند . خیلی ها تصور می کنند نماد مرد تصویر یه سپر و نیزه ست و نماد زن آینه ای که زیبایی رو نشون میده . در واقع، این نمادها رو به شکل نمادهایی نجومی برای رب النوع - سیاره ی بهرام و ربه النوع - سیاره ی ناهید به وجود آوردند. نمادهای اصلی خیلی ساد هتره.

لنگدان شمایل دیگری را روی کاغذ رسم کرد.

- این نماد، شمایل اولیه ی برای مَرده؛ یه قضیب با شکلی ساده.

سوفی گفت:مناسبه.

تیبینگ هم گفت:همین طوره.

لنگدان ادامه داد:این شمایل به طور رسمی شمشیر نامیده میشه و نماد ستیزه خویی و مردانگیه . در واقع، این نماد قضیب هنوز هم روی یونیفرم های نظامی استفاده میشه تا درجه رو نشون بده.

تیبینگ با خنده بیان کرد:راستش، هر چی آلت بیشتری داشته باشی درجه ی بالاتری هم داری. پسرها همینند دیگه.

لنگدان اخم کرد: به همین منوال، نماد زن همون طور که تصور می کنی نقطه ی مقابل اونه.و نماد دیگری را در کاغذ کشید:اسم این یکی ساغره.

سوفی نگاه کرد و تعجب کرد.

لنگدان متوجه بود که او ارتباط قضیه را درک کرده است . گفت:ساغر شب یه به جام یا ظرفه . و مهم تر از اون شبیه به رَحِم زن . این نماد معنی جنس زن و زنانگی و باروریه.لنگدان حالا مستقیم به سوفی خیره شده بود:سوفی ! افسانه به ما میگه که جام مقدس ساغره - پیمانه. اما توصیف جام به شکل ساغر تمثیلیه برای حفظ ماهیت واقعی جام مقدس . یعنی این که، افسانه ساغر رو به عنوان استعار های برای چیزی بسیار مهم تر به کار میگیره.

سوفی گفت:یه زن.

لنگدان لبخند زد:دقیقاً. جام فی الواقع نماد کهنی برای زنانگیه و جام مقدس نمایانگر مادینه ی مقدس و الهه که البته الان از بین رفته یا اگر بهتر بگیم کلیسا نابودش کرده. نیروی زن و توانایی اون برای زندگی بخشی زمانی خیلی مقدس بود. اما تبدیل به تهدیدی برای اوج گیری کلیسای مردانه شد و به همین دلیل مادینه ی مقدس رو شیطانی و کثیف دونستند . این مرد و نه خدا بود که مفهوم گناه جبلّی رو بنا گذاشت که به استناد اون، حوّا سیب رو خورد و موجب هبوط بشر شد. زن رو، که زمانی بخشنده ی زندگی بود، تبدیل به دشمن کردند.

تیبینگ گفت:باید اضافه کنم مفهوم زن به عنوان زندگ ی دهنده اساس دین کهن بود. تولد بچه پر از قدرت و راز بود . بدبختانه،فلسفه ی مسیحی تصمیم گرفت تا با چشم پوشی از حقیقت زیست شناسی، قدرت آفرینندگی زن رو به نفع خودش استفاده کنه و مر د رو آفریننده معرفی کنه . سِفر پیدایش میگه که حوّا از دنده ی آدم خلق شد . زن تبدیل به اضافه ای از مرد شد . به این موضوع زن گناه کار هم اضافه کن. سِفر پیدایش شروع پایان برای الهه بود.

لنگدان گفت:جام مقدس نمادی از الهه ی گمشد ه ست. مسیحیت که پیشروی کرد، ادیان کهن پگانی به این راحتی ها از بین نرفتند . افسانه های جستجوی شوالیه ها برای جام گمشده در واقع داستان جستجوهای قدغن شده برای مادینه ی مقدسه . شوالیه هایی که ازجستجوی ساغر حرف می زدند، در پرده صحبت می کردند تا زندگیشون رو از دست کلیسایی حفظ کنند که زن رو تحت انقیاد درآورده بود و الهه رو به دیار فراموشی فرستاده بود و غیرمؤمنان رو سوزونده بود و ستایش پگانی از مادینه ی مقدس رو ممنوع کرده بود.

سوفی سرش را تکان داد و گفت:ببخشید! من خیال کردم وقتی میگید جام یه شخصه منظورتون شخص حقیقیه.

لنگدان گفت:هست.

تیبینگ روی پاهایش ایستاد و بی مقدمه گفت:و نه هر کسی. زنی که با خودش رازی رو داره؛ رازی چنان بزرگ که اگر فاش بشه،احتمال داره بنیادهای مسیحیت رو ویران کنه.

سوفی مبهوت به نظر میرسید:این زن توی تاریخ شناخته شده است؟

تیبینگ عصایش را برداشت و در سرسرا به راه افتاد:کاملاً. دوستان من ! اگر به اتاق مطالعه ی من تشریف بیاورید مفتخر خواهم شد که نقاشی داوینچی از این زن رو به شما نشون بدم.

دو اتاق آن سوتر، در آشپزخانه، پیشخدمت رمی لگالودک در سکوت در برابر تلویزیون نشسته بود . ایستگاه تلویزیونی تصاویر زن و مردی را نشان می داد... همان دو نفری که رمی چای به آن ها تعارف کرده بود.

فصل پنجاه و هفتم

ستوان کوله که بیرون ایست بازرسی کنار بانک سپرده گذاری زوریخ ایستاده بود، نمی دانست چه عاملی فاش را تا این حد در آو ردن مجوز بازرسی به تأخیر انداخته بود . بانکدارها به وضوح چیزی را مخفی می کردند. گفته بودند لنگدان و نوو پیش از این رسیده بودند و از بانک بیرون رفته بودند، چرا که شماره ی شناسایی صحیح را نداشتند.

پس چرا نمیگذارند بگردیم؟

سرانجام، تلفن همراه کوله به صدا درآمد. از ستاد فرماندهی لوور بود. کوله پرسید:مجوز تفتیش داریم؟

افسر پشت خط به او گفت:بانک رو ول کن، ستوان. یه کمک داشتیم. مخفیگاه دقیق لنگدان و نوو رو به ما گفتند.

کوله روی سپر ماشینش نشست:جدی میگی؟!

- نشونیِ اطراف شهره، نزدیک ورسای.

- فرمانده فاش میدونه؟

- نه هنوز. پشت خط با یه تلفن مهم صحبت میکنه.

(من دارم میرم . کارش که تموم شد بگو با من تماس بگیره.) کوله نشانی را گرفت و سوار ماشینش شد . از بانک که دور می شد،یادش آمد که نپرسیده کی جای لنگدان را به د .س.پی.ژ لو داده است . مهم نبود . بخت به کوله روی آورده بود تا تردیدهایش را برطرف کند و اشتباهات فاحشش را جبران کند. او گامی دیگر به این نزدیک شد تا برجسته ترین بازداشتِ دوران کاریش را انجام دهد.

کوله بیسیم کرد تا پنج ماشین همراهیش کنند:آژیرها خاموش باشه، بچه ها. لنگدان نباید اومدن ما رو بفهمه.

چهل کیلومتر آن سوتر، آئودی سیاهی کنار جاده ای خاکی کنار زد و در میان سایه های نزدیک به مزرعه ای پارک کرد . سیلاس بیرون آمد و از میان نرده های حصار آهنی و پرداخت شده که پهنه ی پیشِ رویش را در برگرفته بود، به داخل نگریست . به راه شیب دارِ طولانی و مهتاب خورده که به قلعه ی دوردست می رسید چشم دوخته بود.

چراغ های طبقه ی پایین همه روشن بودند . سیلاس اندیشید تو این ساعت عجیبه. اطلاعاتی که استاد داده بود همه دقیق بود . با خود پیمان بست از این خونه بدون سنگ تاج بیرون نمیام. نمیگذارم اسقف و استاد شکست بخورند.

خشاب سیزده تیره یه کلرکوخش را نگاه کرد و آن طرف میله ها روی زمین خزه گرفته ی محوطه پرتابش کرد . سپس بالای نرده ها را چنگ زد و خود را به زحمت بالا کشید و روی زمین طرف دیگر پایین آمد . درد جان فرسای پابندش را فراموش کرد . سپس تفنگش را برداشت و در راه شیبدار و پوشیده از علف به راه افتاد.

فصل پنجاه و هشتم

اتاق مطالعه ی تیبینگ شباهتی به هیچ کدام از دیگر اتاق های مطالعه ای که سوفی دیده بود نداشت . دفتر کار سِر تیبینگ هفت هشت برابر بزرگ تر از مجلل ترین دفترهای کاری بود که سوفی دیده بود و به آمیزه ای از آزمایش گاه های علمی و کتابخانه های بایگانی و بازار کهنه فروش ها می مانست. سه چلچراغ سقفی آن جا را روشن می کردند و کف کاشی کاری شده و وسیع آن را میزهای کاری پوشانده بود که زیر خروارها کتاب و آثار هنری و مصنوعات و مقادیر معتنابهی ابزارهای الکترونیکی - کامپیوتر، نورافکن، میکروسکوپ، ماشین کپی،اسکنرهای رومیزی - مدفون بودند.

تیبینگ که داخل اتاق می شد اندکی دستپاچه به نظر می رسید. گفت:سالن رقص رو تبدیل به این جا کردم . آخه فرصت زیادی برای رقصیدن ندارم.

سوفی احساس می کرد سرتاسر امشب مانند هوای گرگ و میش بود و هیچ چیز آن طور نبود که انتظارش را داشت:این ها همش برای کار شماست؟

- دونستن حقیقت عشق زندگی من بوده و سنگریل معشوق هی محبوب من.

سوفی اندیشید جام مقدس زن ه. افکارش تکه پاره هایی از اندیشه های درهم تنیده بود که بی معنی می نمود:شما گفتید یه تصویر از این زن دارید که طبق ادّعاتون جام مقدسه.

- بله. اما این من نیستم که ادعا می کنم اون جام مقدسه. خود مسیح این حرف رو زده.

سوفی پرسید:کدوم یکی از این نقاشیهاست؟و دیوار را از نظر گذراند.

تیبینگ تظاهر به فراموشی کرد و گفت:جام مقدّس . سنگریل. ساغر...روی آن.ناگهان چرخی زد و به دیوار روبرو نگاه کرد .

تصویری دو متر و نیمی از شام آخر آویزان بود؛ همان تصویری که سوفی قبلاً نگاه کرده بود:اونجاست.

سوفی مطمئن بود که چیزی را ندیده گرفته است:همون نقاشی که نشونم دادید.

چشمکی زد و گفت:درسته. اما به نظرت بزرگنمایی اون هیجان برانگیزتر نیست؟

سوفی برای کمک به سمت لنگدان برگشت و گفت:گیج شدم .

لنگدان تبسمی کرد:خواهی دید که جام مقدس در شام آخر آمده. لئوناردو به وضوح نمایشش داده.

سوفی گفت:ببینم شما گفتید جام مقدس زنه. اما شام آخر نقاشی سیزده تا مرده.

تیببنگ ابرو بالا انداخت:این طوره؟ نگاه دقیقتری بنداز.

سوفی نامطمئن به نقاشی نزدیک شد و سیزده پیکر را از نظر گذراند - عیسی مسیح در میان، شش حواری در چپ، شش حواری در راست. سوفی تأکید کرد:همه مردند.

تیبینگ گفت:آره؟ نظرت درباره ی کسی که در جایگاه افتخارآمیز، یعنی دست راستِ عیسی نشسته چیه؟

سوفی پیکر سمت راست عیسی را نگاه کرد و در آن دقیق شد . چهره و اندام او را که بررسی می کرد، سیل حیرت سراپایش را

درنوردید. موهایی سرخ و لَخت داشت و دستانی که با ظرافت خم کرده بود و اثر ظریفی از پستان. بی شک... زن بود.

سوفی با تعجب اظهار کرد:اون زنه!

تیبینگ می خندید:عجب! عجب! باور کن که اشتباهی در کار نیست. لئوناردو توی کشیدن تفاوت های جنسیتی چیره دست بود.

سوفی چشم از زن کنار عیسی برنمی داشت. همه تصور میکنند شام آخر سیزده تا مردند. اما این زن کیه؟ هر چند سوفی این تصویر کلاسیک را بارها دیده بود، هرگز متوجه این تضاد نشده بود.

تیبینگ گفت:هیچ کس این رو نمی بینه. عقاید پیش پنداشته ی ما درباره ی این صحنه چنان قدرتمنده که ذهنمون این ناهماهنگی رو در نظر نمیگیره و چشم هامون اهمیتی نمیدن.

لنگدان افزود:به این قضیه اسکیتوما میگن. مغز گهگاه این کار رو با نمادهای قدرتمند انجام میده.

دلیل دیگه ای که شاید باعث شده این زن رو نبینی این باشه که خیلی از تصاویر کتاب های هنر رو قبل از سال 1954 گرفتند . یعنی زمانی که جزییات زیر چندین لایه چرک و ترمیم نقاش های بی عرضه ی قرن هیجده پنهان بوده. حالا دست کم، حالا نقاشی رو تا لایه های رنگ خود داوینچی تمیز کردند.سپس به تصویر اشاره ای کرد و گفت:این هم از این!

سوفی به تصویر نزدیک شد . زن سمت راست عیسی جوان بود و پرهیزگار به نظر می رسید. نگاهی محجوب و موهایی سرخ و زیبا داشت و دستانش را کاملاً خم کرده بود. این زن میتونه دست تنها کلیسا رو زیر و رو کنه؟

سوفی پرسید:اون کیه؟

تیبینگ پاسخ داد:عزیزم . اون مریم مجدلیه ست.

سوفی چرخید و گفت:همون فاحشه؟

تیبینگ نفسش را فرو داد، انگار که این حرف اهانتی به شخص او باشد:مریم مجدلیه چنین آدمی نبود . این تصور غلط و ناگوار داستانیه که کلیسای صدر مسیحیت سرِ هم کرده . کلیسا احتیاج داشت اون رو بدنام کنه تا راز خطرناکش رو لاپوشانی کنه - نقش اون به عنوان جام مقدس.

- نقش اون؟

تیبینگ توضیح داد:همون طور که گفتم کلیسای صدر مسیحیت می بایست جهان رو قانع میکرد که عیسی، پیامبر فانی، وجودی الهی بود . برای همین، هر انجیلی رو که جنبه های دنیوی زندگی عیسی رو توصیف می کرد از کتاب مقدس حذف کردند. از بدبختی تدوین کنندگان اولیه یک موضوع آزاردهنده در انجیل ها پیوسته تکرار می شد. مریم مجدلیه.مکثی کرد:یا دقیق تر، ازدواجش با عیسی مسیح.

 (چی؟) چشمان سوفی روی لنگدان و تیبینگ می چرخید.

این مسئله سند تاریخی داره و داوینچی هم از این واقعیت آگاه بوده . شام آخر عملاً به بیننده نشون میده که عیسی و مریم مجدلیه زن و شوهر بودند.

سوفی دوباره به نقاشی نگریست.

تیبینگ گفت:دقت کن که عیسی و مریم مجدلیه به شکل تصاویر آینه ای همدیگه لبا س پوشیدند.و به دو نفرِ مرکزِ نقاشی اشاره کرد.

سوفی هیپنوتیزم شده بود . بی تردید، لباس آ نها رنگ هایی معکوس هم داشت. عیسی جامه ای سرخ و عبایی آبی به تن داشت . مریم جامه ای آبی و عبایی سرخ پوشیده بود. مثل یین و یانگ.

- نکته ی عجیب تری رو به خودم جرئت میدم و میگم. دقت کن عیسی و همسرش از پایینِ نیم تنه به هم متصلند و از هم فاصله گرفتند. انگار که فضای منفی آشکاری رو میون شون درست کرده باشه.

حتی پیش از آن که تیبینگ این را به او بگوید، سوفی متوجه اش شد - شکل - مانند آشکاری در نقطه ی کانونی نقاشی وجود داشت همان نمادی بود که لنگدان پیشتر برای جام و ساغر و زهدان زن کشیده بود.

تیبینگ گفت:و آخرالامر، اگر عیسی و مریم رو به شکل عناصری ترکیبی ببینی و نه انسان هایی در نقاشی، شکل واضح دیگه ای به چشمت میاد . مکث کرد:یک حرف الفبا.

سوفی ناگهان آن را دید . گفتن عبارت به چشم آمدن موضوع را بی اهمیت جلوه می داد. حرف ناگهان همه ی آن چیزی شده بود که سوفی می دید. در مرکز نقاشی، طرحی ب یچون و چرا از حرف بزرگ و شکیل  ام بود.

تیبینگ پرسید:کامل تر از اونه که تصادفی باشه. نه؟

سوفی شگفت زده بود:معناش چیه؟

تیبینگ شانه بالا انداخت:نظریه پردازهای همیشه شکاک میگن که اشاره به ازدواج یا مریم مجدلیه داره.راستش کسی نمیدونه . فقط همه مطمئن هستند این حرف مستَتر هست . تعداد زیادی از آثار هنری مربوط به جام شامل حرف مستتر ام هستند - چه به شکل ته نقش، یا نقاشی در لایه های زیرین رنگ، یا اشارات کمپوزیسیونی . فاحش ترین ام روی محراب بانوی ما از پاریس در لندنه که یکی از استادان اعظم دِیر صهیون، ژان کوکتو اون رو طراحی کرده.

سوفی اطلاعات را سبک سنگین کرد:می پذیرم که ام های پنهان گیج کننده هستند، اما گمان نکنم هیچ کس بگه که اونها اسناد ازدواج عیسی با مریم مجدلیه باشند.

تیبینگ گفت:نه، نه ! و به سمت میز کناری که پر از کتاب بود رفت:همون طور که گفتم ازدواج عیسی با مریم سندیت تاریخی داره.و میان کتاب هایش شروع به گشتن کرد:از اون گذشته، عیسای متأهل بهتر با عقل جور درمیاد تا تصور معیار و کتاب مقدسی ما به شکل عیسای مجرّد.

سوفی پرسید:چرا؟

لنگدان به جای تیبینگ که در حال جستجوی کتاب هایش بود گفت:چون عیسی میان قوم یهود بود و ادب اجتماعی در اون زمان عملاً نمی گذاشت که یهودی ازدواج نکرده بمونه . طبق رسوم یهودی، تجرّد مورد ملامت بود و وظیفه ی پدر این که همسر مناسبی رو برای پسرش پیدا کنه . اگر عیسی ازدواج نکرده بود، دست کم یکی از انجیل ها به اون اشاره ای می کرد و توضیحاتی برای وضعیت غیرطبیعیِ تجردش می داد.

تیبینگ کتاب بزرگی را یافت و آن را روی میز به سمت خود کشید . کتاب مانند اطلس بزرگی در ابعاد پوستری بود و صحافی چرمی داشت. روی جلدش نوشته بود : اناجیل غنوصی . تیبینگ بازش کرد و لنگدان و سوفی هم به او ملحق شدند . سوفی دید که کتاب شامل عکس هایی از چیزی است که به نظر عباراتی بزرگ نمایی شده از اسنادی کهن می رسید - پاپیروس هایی ازهم پاشیده که دست نوشته هایی روی آن ها بود. زبان کهنش را نشناخت، اما در صفحه ی روبرو ترجمه شان را نوشته بودند.

این ها تصاویریه از نسخ خطی بحرالمیت و نجع حمادی که قبلاً صحبتشون رو کردم - قدیمی ترین اسناد مسیحی . این ها به نحو نگران کننده ای با انجیل های کتاب مقدس همخوانی نداره.تیبینگ چند صفحه ای به جلو ورق زد و عبارتی را آورد:بهترین جای شروع همیشه انجیل فیلیپوس بوده.

سوفی عبارت را خواند:و همنشینِ مسیحای نجات دهنده مریم مجدلیه است. مسیح بیش از دیگر حوّاریان دوستش میداشت و بر لبانش بسیار بوسه میزد.

دیگر حواریان از این رنجه شده نارضایتی شان را اظهار میکردند. میگفتند:از چه روی بیش از ما دوستش میداری؟

جملات سوفی را در حیرت فرو برد، اما چندان قاطع نبودند:چیزی از ازدواج نمیگه.

تیبینگ گفت:برعکس.و به خط اول اشاره کرد:همه ی محقق های زبان آرامی به تو میگن که واژه ی همنشین در اون روزگار به معنای همسر بوده.

لنگدان سرش را از روی تصدیق تکان داد.

سوفی خط نخست را دوباره خواند. و همنشین مسیحای نجاتبخش مریم مجدلیه است.

تیبینگ کتاب را تورق کرد و چندین عبارت دیگر را به سوفی نشان داد که در نهایت حیرت او، از رابطه ای عاشقانه میان مریم مجدلیه و عیسی صحبت می کرد. عبارات را که میخواند، به یاد کشیشی خشمگین افتاد که زمان دختربچگیش در خانه ی پدربزرگش را محکم کوبانده بود.

کشیش پرسیده بود:این جا منزل ژاک سونیره؟ و به سوفی که در را باز می کرد چشم دوخته بود:میخوام در باره ی این مقاله که نوشته صحبت کنم.کشیش روزنامه ای را بالا گرفت.

سوفی پدربزرگش را صدا کرد و دو مرد در اتاق مطالعه ی سونیر را بستند و ناپدید شدند . پدربزرگ چیزی توی روزنامه نوشته؟ سوفی فوراً به آشپزخانه دوید و روزنامه ی صبح را ورق زد . نام پدربزرگش را در صفحه ی دوم یافت و آن را خواند . همه ی مقاله را نفهمید، اما به نظر می رسید که دولت فرانسه تحت فشار کشیش ها پذیرفته بود که فیلمی امریکایی ر ا به نام آخرین وسوسه ی مسیح ممنوع کند . فیلم درباره ی رابطه داشتن عیسی با زنی به نام مریم مجدلیه بود . مقاله ی پدربزرگش می گفت که کلیسا پرنخوت است و در ممنوع کردن فیلم راه به خطا میبرد.

سوفی اندیشید الکی نیست که کشیش خون خونش رو میخوره.

کشیش فریاد کشید:این فیلم هرزه نماییه! هتک حرمته! و از اتاق مطالعه بیرون زد و به طرف در هجوم برد . ادامه داد:چطور میتونید تصدیقش کنید ! این مارتین اسکورسیزی امریکایی کُفرگویی میکنه و کلیسا هیچ تریبونی به اون در فرانسه نمیده.کشیش هنگام خروج در را محکم به هم کوباند.

پدربزرگش که به آشپزخانه آمد، سوفی را موقع خواندن روزنامه دید و اخم کرد. گفت:زود دست به کار میشی.

سوفی گفت:خیال می کنی عیسی دوست دختر داشته؟

- نه، عزیزم! من گفتم کلیسا نباید به ما بگه که حق داریم عقایدی رو بپذیریم یا نه.

- عیسی دوست دختر داشت؟

پدربزرگش چند لحظه ای سکوت کرد:عیبی داره اگر این طوری باشه؟

سوفی کمی فکر کرد و بعد شانه بالا انداخت و گفت:برام مهم نیست.

سر لی تیب ینگ هنوز صحبت می کرد:حوصله ت رو با اسم بردن این همه مرجع برای ازدواج عیسی و مریم سر نمی برم. این موضوع رو به کرّات تاریخدان های جدید بررسی کردند . با این همه، دوست دارم این یکی رو بهت نشون بدم.و به عبارت دیگری اشاره کرد : این یکی از انجیل مریم مجدلیه است.

سوفی نمی دانست انجیلی از سخنان مریم مجدلیه هم هست. متن را خواند:

و پطرس گفت:آیا مسیح به راستی بی اطلاع ما با زنی سخن گفته است؟ آیا ما باید پس بنشینیم و به او گوش بسپاریم؟ آیا مسیح او را به ما رجحان داد؟

و لِبی پاسخ گفت:پطرس! تو همواره تندخویی. اکنون میبینمت که با زنی همچون خصم عناد میورزی. اگر مسیح ارزشش گذارده است، که باشی که انکارش کنی؟ یقین بدان که مسیح نیک میشناسدش. از همین روست که بیش از ما دوستش میدارد.

تیبینگ توضیح داد:زنی که صحبتش رو میکنند مریم مجدلیه است. پطرس بهش حسودی میکنه.

- چون که عیسی، مریم رو ترجیح میداده.

- فقط اون نبوده . مسائل بیشتر از دلبستگی و محبته . در این جای انجیل ها، عیسی پیش بینی میکنه که عن قریب دستگیر و مصلوب میشه. به همین دلیل، دستوراتی رو به مریم مجدلیه میده که چطور کلیسا رو بعد از مرگش اداره کنه . نتیجتاً پطرس ابراز نارضایتی میکنه که چرا باید شخص فرعی و بعد از یک زن باشه. به جرأت میگم که پطرس طرفدار تبعیض جنسی بوده.

سوفی می کوشید ادامه دهد:این فرد پطرس قدیسه. سنگی که عیسی کلیساش رو روی اون بنا کرد؟

- همون، به جز در یه مسئله . طبق این انجیل های سلاخی نشده، پطرس نبود که عیسی بهش راهنماییهای برپایی کلیسای مسیحی رو داد؛ بلکه مریم مجدلیه بود.

سوفی به او خیره شد:کلیسای مسیحیت رو یه زن می بایست می چرخوند؟

- برنامه این بوده. عیسی یه فمنیست حقیقی بود. نیتش این بود که آینده ی کلیساش رو به یک زن بسپره.

لنگدان اشاره ای به شام آخر کرد و گفت:و پطرس از این بابت دل خوشی نداشت . نگاه کن! این جاست. می بینی که داوینچی خیلی خوب از احساس پطرس به مریم آگاه بود.

سوفی بار دیگر خاموش ماند . پطرس با حالتی تهدیدآمیز به سمت مریم مجدلیه خم شده بود و دست شمشیرمانندش را نزدیک گردن او نگه داشته بود. همان حالت تهدیدکننده در عذرای صخره ها!

لنگدان گفت:و اینجا هم.به جمعیت حواریون در اطراف پطرس اشار های کرد و گفت:کمی شومه، نیست.

سوفی چشمانش را تنگ کرد تا دقت کند و دستی را دید که از میان حواریون بیرون زده است:این دست یه خنجر داره؟

- بله. اما غریبه ست. اگر دست ها رو بشماری، میفهمی که این دست برای هیچ کس نیست... هیچ کس. بدون تنه. ناشناس.

سوفی کم کم حس می کرد که از تعجب شاخ درمی آورد:متأسفم؛ هنوز نفهمیدم که همه ی این ها چطور مریم مجدلیه رو جام مقدس کرده

تیبینگ دوباره فریاد کشید:آه! مسئله همین جاست.یک بار دیگر سمت میز چرخید و نقش هی بزرگی را بیرون کشید و پهنش کرد . شجره ی خانوادگی مفصّلی بود.

- افراد کمی میدونند که مریم مجدلیه، به جز این که دست راست عیسی بوده، زن قدرتمندی هم محسوب می شده.

سوفی حالا عنوان شجره ی خانوادگی را می دید.

آلِ بنیامین.

تیبینگ گفت:مریم مجدلیه اینجاست.و به جایی نزدیک بالای شجره اشاره کرد

سوفی تعجب کرد:مریم از خاندان بنیامینه؟

- در واقع مریم از تبار سلطنتیه.

- من خیال می کردم مریم مجدلیه فقیر بود.

تیبینگ با تکان سر نفی کرد:مریم رو به این دلیل بدنام و بدکاره نشون دادند تا شواهد روابط خانوادگی بزرگش رو مخفی کنند.

سوفی متوجه شد که دوباره به لنگدان چشم دوخته است و او هم با اشاره ی سر تصدیق می کند. به سمت تیبینگ برگشت و گفت:

- چرا باید برای کلیسای اولیه مهم باشه که مریم از سُلاله ی سلطنتیه.

مرد انگلیسی لبخندی زد و گفت:فرزند عزیزم ! تبار شاهانه ی مریم نبود که کلیسا رو نگران کرد یا حتی همسری او با عیسی که او هم از خاندان سلطنتی بود . میدونی که انجیل متی میگه که عیسی از خاندان داوود بود، از اعقاب شاه سلیمان - شاه یهود . با ازدواج عیسی با خاندان قدرتمند بنیامین، دو تبار سلطنتی یکی می شدند و اتحاد سیاسی بالقوه ای رو ایجاد می کردند که ممکن بود ادّعای برحقّ تخت و تاج رو داشته باشه و دودمان پادشاهان رو مثل سلیمان ادامه بده.

سوفی احساس کرد که سرانجام منظورش را فهمیده است.

تیبینگ حالا هیجان زده می نمود:افسانه ی جام مقدس افسانه ای درباره ی تبار سلطنتیه . وقتی که افسانه ی جام از ساغری که خون عیسی را در خود دارد صحبت میکنه، منظورش در واقع مریم مجدلیه است - زهدان زنی که خون و تبار سلطنتی عیسی رو در خودش داره.

انگار واژه ها در آن سالن بزرگ پژواک می یافتند و پس و پیش می رفتند تا سوفی بتواند آن ها را هضم کند . مریم مجدلیه خون عیسی رو داشت؟

- اما چطور میشه که مسیح یه تبار داشته باشه، جز این که .... ؟

لنگدان آرام لبخند زد:جز این که اونها بچه داشته باشند.

سوفی مات و مبهوت خشکش زد.

تیبینگ گفت:بزرگ ترین مخفی کاری تار یخ بشر رو نگاه کن ! عیسی نه تنها ازدواج کرد که پدر هم بود . عزیزم، مریم مجدلیه ظرف مقدس بود، ساغری بود که خون عیسی مسیح رو در خودش داشت، زهدانی بود که تبار او رو نگه داشت، تاکی بود که میو ه های پاک از اون به ثمر نشست.

سوفی حس کرد که موهای تنش سیخ شده است. پرسید:چطور ممکنه راز به این بزرگی این همه سال مخفی بمونه؟

تیبینگ گفت:خدایا! این راز هر صفتی داشته، مگر مخفی ! تبار سلطنتی عیسی منشأ ماندگارترین افسانه ی تاریخه - جام مقدس . داستان مریم مجدلیه رو قرن ها با همه ی استعارات و زبان ها سر هر کوی و برزنی گفتند. چشم هات رو که باز کنی این داستان رو همه جا می بینی.

سوفی گفت:و اسناد سنگریل چی؟ انگار اونها ثابت میکنند عیسی سلاله ی سلطننتی داره؟

- همین طوره.

- پس همه ی افسانه ی جام مقدس درباره ی تبار سلطنتیه؟

- اگر تحت اللفظی بگیم واژه ی سانگریل از سان گرایل مشتق شده یا همون جام مقدس. اما در قدیمی ترین صورت واژه، به شکل دیگ های ساخته میشه.

تیبینگ چیزی را روی تک های کاغذ نوشت و به سوفی داد.

سوفی آن را خواند.

سان گرایل

سوفی ناگهان ترجمه ی آن را فهمید.سان گرایل دقیقاً به معنای خون سلطنتی است.

فصل پنجاه و نهم

مرد متصدی در سرسرای ساختمان مرکزی اپوس دئی در خیابان لگزینگتون شهر نیویورک از شنیدن صدای اسقف آرینگاروسا در پشت خط متعجب شد:سلام، عالی جناب.

اسقف پرسید:پیغامی برای من گذاشته اند ؟

- بله، عالیجناب. خوشحالم که تماس گرفتید. در آپارتمانتون نبودید. حدود نیم ساعت پیش، پیغام تلفنی فوریی داشتید.

اسقف با لحنی که انگار شنیدن این خبر آسوده خاطرش کرده است گفت:چه گفت؟ اسمش را هم پیش شما گذاشت؟

 - نه، عالیجناب. فقط شماره ی تماس.

متصدی شماره را خواند.

- پیش شماره ی سی و سه. فرانسه است، درست میگویم.

- بله، عالیجناب. و گفتش مهمه که خیلی فوری با اون تماس بگیرید.

- متشکرم. منتظر تماس بودم.و به سرعت تلفن را قطع کرد.

متصدی که گوشی را می گذاشت، تعجب کرد که چرا تماس تلفنی آرینگاروسا این همه خشخش داشت . برنامه ی روزانه ی اسقف نشان می داد که آخر این هفته در نیویورک است، اما به نظر می رسید که از آن طرف کره ی زمین تماس گرفته است. متصدی اهمیتی نداد .

این چند ماه رفتارهای اسقف آرینگاروسا سخت عجیب شده بود.

فیات که به سمت در خروجی فرودگاه پیامپینو چارتر رم حرکت می کرد آرینگاروسا با خود اندیشید احتمالاً تلفن همراهم زنگ

نخورده. استاد سعی کرده بوده با من تماس بگیرد. علی رغم نگرانی آرینگاروسا برای دریافت نکردن تلفن، اندکی امیدوار شده بود، چرا که استاد آن قدر احساس امنیت می کرده که مستقیماً با ساختمان مرکزی تماس گرفته است.

باید امشب اتفاقات خوبی در پاریس افتاده باشد.

آرینگاروسا که شروع به گرفتن شماره ها کرد، از این که به زودی در پاریس فرود خواهد آمد هیجان زده بود . قبل از طلوع فرود می آیم.

هواپیمای توربوی دربستی این جا انتظارش را می کشید تا او سفر کوتاهش را تا پاریس انجام بدهد . پرواز با شرکت های مسافربری خصوصی گزینه ی مناسبی برای این ساعت شبانه روز نبود؛ آن هم با توجه به محتویات چمدانش.

تلفنِ آن سوی خط زنگ خورد.

صدای زنی پاسخ داد:پلیس قضایی فرانسه.بفرمایید.

آرینگاروسا احساس تردید کرد. انتظار چنین چیزی را نداشت. گفت:به من گفتند با این شماره تماس بگیرم.

زن گفت:اسم شما چیه؟

آرینگاروسا مطمئن نبود نامش را بگوید یا نه. پلیس قضایی فرانسه؟

زن دوباره پرسید:اسم شما چیه، موسیو؟

- اسقف مانوئل آرینگاروسا.

- چند لحظه.

صدای ترقی پشت تلفن آمد.

پس از انتظاری طولانی، مردی پشت خط آمد . صدایش تند و دلواپس به نظر می رسید:اسقف، خوشحالم که بالاخره تونستم شما رو پیدا کنم. کلی موضوع هست که باید من و شما راجع بهش صحبت کنیم.

فصل شصتم

جام مقدس... خون سلطنتی

همه در هم تنیده اند.

جام مقدس مریم مجدلیه است ... مادر تبار سلطنتی عیسی مسیح. سوفی که میان سالن رقص ایستاده بود و رابرت لنگدان را نگاه

می کرد موج دیگری از آشفتگی را در خود حس کرد . امشب هر چه تیبینگ و لنگدان تکه های بیشتری از پازل را کنار هم می گذاشتند، پازل پیش بینی ناپذیرتر می شد.

تیبینگ لنگان کنار قفسه ی کتاب رفت و گفت:همون طور که می بینی، عزیزم، لئوناردو تنها کسی نبود که سعی کرد حقیقت جام مقدس رو به جهان بگه . تاریخدان های زیادی تبار سلطنتی عیسی مسیح رو با جزییات جامع بیان کردند.

و انگشتش را روی ردیفی ازکتاب کشاند.

سوفی سرش را خم کرد و عنوان کتا بها را مرور کرد:

رازگشایی شوالیه های هیکل

نگهبانان پنهان شخصیت راستین مسیح

زنی با کوزه ی مرمرین:

مریم مجدلیه و مادینه ی مقدس

ربه النوع در اناجیل

احیای مادینه ی مقدس

تیبینگ گفت:این یکی شاید مشهورترین مجلد باشه.و کتاب زرکوب و پاره ای را بیرون کشید و به او داد. روی جلد آن نوشته بود:

خون مقدس، جام مقدس

کتاب پرفروش و تحسین برانگیز در جهان.

سوفی با تعجب نگاه کرد و گفت:یه کتاب پرفروش جهانی؟ هیچ وقت اسمش رو نشنیدم.

- تو بچه بودی . این کتاب بلوای زیادی توی دهه ی هشتاد به پا کرد . عقیده ی من اینه که نویسنده ها توی تحلیل هاشون جهش های اعتقادی سؤال برانگیزی انجام دادند، اما فرض پایه ی اونها پذیرفتنی بود . خوبی اثرشون هم این بود که تبار عیسی رو وارد ادبیات رایج کردند.

- واکنش کلیسا به کتاب چی بود؟

- تخطئه و خشم . اما انتظارش می رفت. هر چی باشه واتیکان سعی کرده بود این راز رو قرن چهارم از بین ببره. بخشی از جنگ های صلیبی هم به خاطر همین بود، یعنی جمع آوری و نابود کردن اطلاعات . تهدیدی که مریم مجدلیه برضد مردان کلیسای صدر مسیحیت داشت ویرانگر بود . نه فقط عیسی برپایی کلیسا رو به عهده ی او گذاشته بود، بلکه مدارکی داشت که الوهیت جدید و مورد ادعای کلیسا تباری فانی رو به وجود آورده . کلیسا برای دفاع در برابر قدرت مریم مجدلیه اون رو به عنوان روسپی نشون داد و مدارک ازدواج او رو با عیسی مخفی کرد تا از این رهگذر هر ادعای ممکنی رو درباره ی این که مسیح تباری ازش به جا مونده و یا پیامبری انسانی بوده خنثی کنه.

سوفی به لنگدان نگاه کرد که باز هم سرش را به نشانه ی تصدیق تکان می داد:سوفی! مدارکی که این حرف رو اثبات میکنه خیلی زیاده.

تیبینگ گفت:می پذیرم که این ادعا خیلی عظیمه، اما باید انگیزه های قدرتمند کلیسا رو برای لاپوشانی این قضیه درک کنی . اونها نمیتونستند از آگاهی عمومی درباره ی تبار عیسی جون سالم به در ببرند . وجود فرزند از عیسی تصور الوهیت او رو سست می کرد و همین طور کلیسای مسیحیت رو تضعیف می کرد که خودش رو تنها مَحمِلی اعلام کرده بود که انسان ها از طریق اون به پروردگار می رسند و به دیار ملکوت راه پیدا کنند.

سوفی گفت:گل رز پنج گلبرگه.و ناگهان به عطف یکی از کتاب های تیبینگ اشاره کرد . همون طرحی که روی جعبه ی صندل سرخ منبّت شده.

تیبینگ به لنگدان نگاهی انداخت و نیشش باز شد:چشم های تیزی داره.و به سمت سوفی برگشت . ادامه داد:این نماد دِیر صهیون برای جامه . برای مریم مجدلیه . از اونجا که کلیسا اسمش رو ممنوع کرده بود، اسامی مستعار زیادی رو برای مریم انتخاب کردند - ساغر، جام مقدس، گل رز.

مکثی کرد و گفت:رز رابطه هایی با ستاره ی پنج پر سیاره ی ناهید و قطب نمای هدایت کننده ی رز داره. از اون گذشته، واژه ی رُز در زبان های انگلیسی و فرانسه و آلمانی و خیلی دیگه از زبا نها یکسانه.

لنگدان افزود:رز قلب واژه ی اروس هم هست - خدای عشق شهوانی در یونان.

تیبینگ کمی جلوتر آمد و سوفی نگاهی از سرتعجب به او انداخت.

رز همیشه نماد خصوصیات جنسی زن بوده . در الهه پرستی های بدوی، رز پنج گلبرگه پنج مرحله ی زندگی زنان را نشون می داده تولد، قاعدگی، مادری، یائسگی، مرگ . در روزگار جدید، روابط رزهای شکوفان بیشتر به چشم میاد بعد به رابرت نگاه کرد و ادامه داد:اینجاش رو نمادشناس بهتر میتونه توضیح بده.

رابرت تردید داشت. لحظاتی طولانی گذشت.

تیبینگ پرخاش کنان گفت:خدایا! شما امریکایی ها چقدر خشکه مقدسید!رو کرد به سوفی و ادامه داد:چیزی که رابرت از گفتنش اَبا داره اینه که گل رز شکوفان شبیه به اندام های جنسی زنه - شکوفه ی کِبریایی که همه ی انسان ها از طریق اون پا به دنیا می گذارند! و اگر نقاشیی از جورجیا اوکیف دیده باشی منظورم رو دقیقاً میفهمی.

لنگدان اشاره ای به قفسه ی کتابها کرد و گفت:نکته اینجاست که همه ی این کتابها اون ادعای تاریخی رو به اثبات رسوندند.

سوفی هنوز نامطمئن مینمود.

این که عیسی فرزند داشته؟

تیبینگ گفت:بله. و این که مریم مجدلیه زهدانی بوده که تبار سلطنتی عیسی رو در خودش نگه داشته . دِیر صهیون، تا به امروز،هنوز مریم مجدلیه رو به عنوان رب النوع و جام مقدس و گل رز و مادر آسمانی میپرسته.

سوفی دوباره به یاد مراسم زیرزمین افتاد.

تیبینگ ادامه داد:طبق ادعای دیر، مریم مجدلیه زمان تصلیب عیسی باردار بوده و برای حفظ جان فرزند نیامد ه ی عیسی مجبور شد که از ارض مقدس فرار کنه . با کمک عموی مورد اعتماد عیسی، یوسف اهل رامه، مریم پنهانی به فرانسه سفر میکنه و در اونجا خودش رو از قوم گل جا میزنه و به شکل پناهند ه ای دور از خطر میون جامعه ای یهودی زندگی میکنه. در فرانسه دختری رو به دنیا میاره . اسم اون سارا بود.

سوفی با تعجب نگاه کرد:اونها واقعاً اسم بچه رو میدونند.

حتی بیشتر از اون . زندگی مریم و سارا رو محافظان یهودیشون با دقت کامل نوشتند . یادت باشه که فرزند مریم مجدلیه متعلق به تباری از پادشاهان یهودی بود - داود و سلیمان . به همین دلیل، یهودی های فرانسه به خانواده ی سلطنتی و مقدس اون احترام گذاشتند و به عنوان والد تباری شاهانه عزیز دونستند . محقق های زیادی در اون دوره وقایع زندگی مریم مجدلیه رو در فرانسه، از جمله تولد سارا و شجره ی خانوادگی بعد از او رو نوشتند.

سوفی مبهوت شد و گفت:شجره از عیسی باقی مونده؟

- بله. و گفته میشه که یکی از اصلیترین اسناد سنگریل، نسب شناسی کاملی از اعقاب اولیه ی مسیحه.

سوفی پرسید: نسب شناسی تبار مسیح چه ب هدرد میخوره؟ چیزی رو اثبات نمیکنه. احتمالاً تاریخدان ها صحّتش رو تأیید نمی کنند.

تیبینگ با خنده گفت:صحت کتاب مقدس رو هم نمیتونند تأیید کنند.

- یعنی چی؟ 

- یعنی این که تاریخ را همیشه بَرنده ها مینویسند. وقتی دو فرهنگ با هم برخورد می کنند بازنده از بین میره و برنده کتاب های تاریخی رو می نویسه - کتاب هایی که آرمان خودشون رو تمجید میکنه و دشمن مغلوب رو حقیر جلوه میده . ناپلئون گفته تاریخ چیست، مگر داستا نهایی که بر سر آن توافق میکنند؟لبخندی زد و ادامه داد:ماهیت تاریخ اینه که همیشه گزارشی مغرضانه ست.

سوفی هیچ وقت این چنین چیزهایی را نشنیده بود.

- اسناد سنگریل فقط سمت دیگر داستان مسیح رو میگن . در آخر، این که کدوم بخش داستان رو باور می کنی بستگی به ایمان و تحقیقات شخصی خودت داره، اما دست کم اطلاعات باقی میمونند . اسناد سنگریل شامل چند ده هزار صفحه اطلاعاته .شاهدهای عینی گزارش دادند که اسناد توی چهار چمدان بزرگ حمل می شده. معروفه که در اون چمدا ن ها اسناد سِرِه هست - هزاران صفحه مدارک قبل از کنستانتین و سلاخی نشده که پیروان اولیه ی عیسی نوشتند و او رو تماماً به عنوان استاد و پیامبری بشری تحسین کردند . در ضمن گفته میشه بخشی از گنجینه مدرک افسانه ای Q باشه - دست نوشته ای که حتی واتیکان وجودش رو پذیرفته و علی الظاهر، کتابی از تعلیمات عیساست که احتمالاً خودش نوشته.

- خود مسیح نوشته؟

تیبینگ گفت:البته! چرا نباید عیسی وقایع زندگی معنویش رو بنویسه؟ اکثر مردم در اون روزگار این کار رو می کردند . مدرک مهم دیگه گنجینه ایه که اسمش خاطرات مریم مجدلی هست - گزارش خود مریم مجدلیه از روابطش با عیسی و مصلوب شدنش و زندگیش در فرانسه.

سوفی زمانی طولانی در سکوت فرو رفت . سپس گفت:و این چهار صندوق سند همون گنجینه ایه که شوالیه ها زیر هیکل سلیمان پیدا کردند.

- بله. اسنادی که شوالیه ها رو تا اون اندازه قدرتمند کرد. اسنادی که موجب جستجوهای بیشمار جام در تاریخ شد.

- اما شما گفتید که جام مقدس مریم مجدلیه بوده . اگر دنبال اسناد می گشتند، چرا شما اسم این رو جستجو برای جام مقدس می گذارید؟

تیبینگ با چهر های انعطا فپذیر به او نگاه کرد:برای این که مخف یگاه جام مقدس یه تابوت سنگی داره.

بیرون، باد در میان درختان زوزه میکشید.

تیبینگ حالا آرام تر صحبت می کرد:جستجوی جام مقدس یعنی جستجو برای این که در برابر تن مریم مجدلیه زانو بزنی؛ سفر برای دعا کردن کنار فرد راند هشده، کنار مادینه ی مقدس گمشده.

سوفی که انتظار این را نداشت گفت:مخفی گاه جام مقدس واقعاً... یه مقبره است؟

چشمان قهوه ای تیبینگ اشک آلود شد:بله. مقبره ای که بدن مریم مجدلیه و اسنادی توی اونه که زندگی واقعی اون رو افشا میکنه .در مرکز قبر، جستجوی جام همیشه جستجویی برای مریم مجدلیه بوده - برای شه بانوی ستمدیده که اسناد ادعای خانوادگی و صحیح اون رو همراه با خودش دفن کردند.

سوفی چند لحظه ای مکث کرد تا تیبینگ به خود برگردد . هنوز خیلی از مسائل پدربزرگش با هم جور درنمی آمد . سرانجام گفت : اعضای دِیر صهیون، این همه سال، قبول کردند که از اسناد سنگریل و قبر مریم مجدلیه مراقبت کنند؟

- بله. اما اخوت وظیفه ی دیگه ای هم به همون اندازه مهم داره - مراقبت از تبار عیسی . خاندان مسیح همیشه در معرض خطره . کلیسای اولیه از این می ترسید که اگر تبار گسترش پیدا کنه، راز عیسی و مریم بالاخره رو میشه و اساس آموزه های کاتولیک رو بر هم میزنه - یعنی مسیحای الهی که همسری اختیار نکرد و با کسی رابطه نداشت.مکثی کرد و ادامه داد:با این همه، خاندان عیسی مخفیانه در فرانسه گسترش پیدا کرد تا این که قرن پنجم تغییر مهمی در مسیرش انجام داد و با خاندان سلطنتی فرانسه ازدواج کر د و تباری رو به اسم خاندان مرووینجین ایجاد کرد.

این حرف سوفی را شگفت زده کرد . هر دانش آموز فرانسویی این کلمه را شنیده بود . سوفی گفت:مرووینجین ها همون هایی هستند که پاریس رو بنا گذاشتند.

- بله. این یکی از دلایلیه که افسانه ی جام توی فرانسه این قدر رواج داره. خیلی از جستجوهای جام واتیکان در فرانسه در واقع مأموریت های بی سروصدایی برای کشتن اعضای تبار سلطنتی بود. اسم شاه داگوبرت رو شنیدی؟

سوفی این نام را که در داستان فجیعی در کلاس تاریخ شنیده بود به طور مبهمی به یاد می آورد:داگوبرت یکی از پادشاه های مرووینجین بود؟ همونی که وقت خواب خنجر به چشمش فرو کردند.

- دقیقاً. اواخر قرن هفتم بود که واتیکان با هم دستی پَپینِ هرستالی این ترور رو انجام داد . قتل داگوبرت، خاندان مرووینجین رو تقریباً از صفحه ی روزگار محو کرد. خوشبختانه، پسر داگوبرت، سیگیبرت، مخفیانه از این حمله جون به در برد و تبار ادامه پیدا کرد که بعدها به گودفروا دو بوالون رسید - بنیان گذار دِیر صهیون.

لنگدان گفت:همون مردی که به شوالیه های هیکل دستور داد تا اسناد سنگریل رو از زیر هیکل سلیمان به دست بیارند و مرووینجین بتونه توارثش رو از عیسی مسیح اثبات کنه.

تیبینگ سر تکان داد و آهی طولانی بیرون داد:دیر صهیون جدید وظیفه ی حسّاسی رو به عهده داره. سه برابر قبلی ها. اخوت باید اسناد سنگریل رو حفظ کنه . باید از مقبره ی مریم مجدلیه مراقبت کنه . صد البته باید تبار عیسی رو هم پرورش بده و حفاظت کنه - یعنی از چند نفر اعضای خاندان مرووینجین که تا امروز باقی موندند.

واژه ها در فضا چرخ می خوردند و ارتعاشی غریب برای سوفی داشتند . انگار که استخوان هایش را حقیقت تازه ای بلرزاند. اخلاف عیسی که تا امروز باقی موندند. صدای پدربزرگش دوباره در گوشش صدا کرد. پرنسس! باید چیزی رو درباره ی خانواده ات بگم.

لرزه ای سخت تنش را زیر و رو کرد.

تبار سلطنتی.

باورش نمی شد.

پرنسس سوفی.

سوفی از ترس بالا پرید.صدای پیشخدمت از بلندگوی دیوار میآمد:سِر لی چند لحظه میتونم آشپزخانه در خدمت شما باشم؟

تیبینگ از این دخالت بی موقع روی در هم کشید . به سمت بلندگو رفت و دگمه ای را فشار داد:رمی! همون طور که میدونی من با مهمانانم مشغولم. اگر امشب چیز دیگه ای از آشپزخانه خواستیم، خودمون برمیداریم. متشکرم و شب به خیر.

- قبل از این که استراحت کنم، حرف کوتاهی دارم. خواهش می کنم.

تیبینگ غرغری کرد و دگمه را فشار داد:سریع بگو، رمی!

- مسئله ی خانگیه، آقا! مؤدبانه نیست مهمانها رو اذیت کنیم.

تیبینگ شکاک می نمود:و نمیشه تا صبح منتظر موند؟

- نه، آقا! سؤال من یک دقیقه هم وقت شما رو نم یگیره.

چشمان تیبینگ گرد شد و به سوفی و لنگدان نگاهی انداخت . گفت:گاهی وقت ها یادم میره کی به کی خدمت میکنه.دوباره دگمه را فشار داد و گفت:الان میام اونجا، رمی. چیزی میخوای از اینجا که برات بیارم.

- فقط زِنهار، آقا.

- رمی! اطلاع داری که تنها دلیلی که تو هنوز برای من کار میکنی استیک با فلفل هاییه که درست می کنی؟

- هر چی شما بگید، آقا! هر چی شما بگید.

فصل شصت و یکم

پرنسس سوفی!

ترق ترق عصای تیبینگ که در راهرو آهسته تر می شد، سوفی احساس عجیبی را در خود یافت . بی گفتن چیزی، به سمت لنگدان برگشت و در سالن رقص متروک به او نگاه کرد. لنگدان سرش را به نشان نفی تکان میداد؛ انگار که افکار او را حدس زده باشد.

لنگدان با چشمانی خاطرجمع نجوا کرد:نه، سوفی ! وقتی فهمیدم پدربزرگت جزو دیر صهیون بود و می خواسته رازی رو درباره ی خانواه ات بگه همین فکر به ذهن من هم خطور کرد. اما غیرممکنه.

لنگدان مکثی کرد : سونیر یه اسم مرووینجین نیست.

سوفی نمی دانست باید ناامید شود یا آسوده . پیشتر لنگدان سؤالی غیرمعمولی درباره ی اسم پیش از ازدواج مادرش، شاول ، پرسیده بود .

سؤالش حالا معنی داشت. با حالتی عصبی پرسید:و شاول؟

لنگدان باز هم سرش را تکان داد و گفت:متأسفم. میدونم همچین چیزی خیلی از سؤا لها رو راجع به تو جواب میده . اما فقط دو خاندان مستقیماً از مرووینجین ها باقی موندند، اون هم با اسامی خانوادگی پلانتارد و سن کلر . هر دو خانواده مخفیانه زندگی می کنند و احتمالاً دیر صهیون از اونها مراقبت میکنه.

سوفی در سکوت نام ها را در دلش تکرار کرد و سرش را تکان داد. هیچ کس در خانواد ه شان با نام پلانتارد و سن کلر نبود . احساس خستگی نهفته ای در او پدیدار شد . فهمید که بیش از آن چه در لوور می دانسته به حقیقتی که پدربزرگش می خواسته به او بگوید نزدیک نشده است . سوفی آرزو کرد که پدربزرگش امروز بعدازظهر به خانواده اش اشاره ای نکرده بود. سونیر سرِ زخم هایی کهنه را باز کرده بود که حالا هم به اندازه ی گذشته دردناک بودند . اونها مردند، سوفی! دیگه برنمیگردند. یاد مادرش افتاد که شب ها برایش آواز می خواند و پدرش که روی دوشش سوفی را سوار می کرد و مادربزرگ و برادر کوچکترش که با چشمان سبز و پرحرارتشان به او لبخند می زدند. همه شان را از او گرفته بودند و تمام آن چه برایش مانده بود پدربزرگش بود.

او هم حالا مرده. من تنهام.

سوفی به سرعت به سمت شام آخر برگشت و به موهای بلند و سرخ و چشمان آرام مریم مجدلیه نگاه کرد . چیزی در رخساره ی مریم بود که از دست دادن عزیزی را به ذهن متبادر میکرد. سوفی هم آن را حس میکرد.

آرام گفت:رابرت؟

رابرت جلوتر آمد.

- لی گفت که داستان جام همه جا اطراف ما هست. اما امشب اولین باری بود که من میشنیدم.

لنگدان طوری به او نگاه کرد که انگار بخواهد دست تسلی روی شانه اش بگذارد، اما خودداری کرد:تو هم قبلاً شنیدی، سوفی ! هر کسی شنیده. فقط وقتی میشنویم اون رو نمیفهمیم.

- منظورت رو نمی فهمم.

- داستان جام همه جا هست . اما مخفیه . وقتی که کلیسا صحبت از مریم مجدلیه ی مطرود رو ممنوع اعلام کرد، داستان و اهمیت اون می بایست از طریق مجراهایی رازدارانه تر پخش میشد .... مجراهایی که استعاره و نمادگرایی بیشتری داشنتند.

- قبوله. یعنی هنرهای مختلف.

 لنگدان به شام آخر اشاره کرد و گفت:یه نمونه ی کامل . بعضی از ماندگارترین هنرها و ادبیات و موسیقی های امروز پنهانی صحبت از مریم مجدلیه و عیسی میکنند.

لنگدان به سرعت از آثار داوینچی و بوتیچلی و پوسن و بِرنینی و موتزارت و ویکتور هوگو صحبت کرد که همه پنهانی مادینه ی مقدس رانده شده را زنده نگه می داشتند. افسانه های ماندگاری مثل سِر گاوین و شوالیه ی سبز ، شاه آرتور، زیبای خفته تمثیل هایی از جام بودند. گوژپشت نتردام ویکتور هوگو و فلوت جادویی موتزارت سرشار از نمادپردازیهای ماسونی و اسرار جام مقدس بودند.

لنگدان گفت:به محض این که چشمت به روی جام مقدس باز بشه، اون رو همه جا می بینی. نقاشی ها. موسیقی. کتاب ها. حتی توی کارتون ها، پارک های موضوعی ، فیلم های مردم پسند.

لنگدان ساعت میکی ماوسش را بالا گرفت و به سوفی گفت که والت دیسنی همه ی عمرش را صرف این کرده است که داستان جام مقدس را به نسل های آتی انتقال بدهد . به دیسنی در طول دوران کاریش لئوناردو داوینچی امروزی لقب داده اند. هردو مرد قرن ها جلوتر از زمانه ی خویش و هنرمندانی بی نظیر و بااستعداد و عضو انجمن های سرّی و چشمگیرتر از همه تمسخرگرانی مشتاق تلقی میشدند. والت دیسنی هم مانند داوینچی عاشق آن بود که نماد ها و پیغام های پنهان در آثارش بگنجاند. اگر نمادشناسی متبحر فیلم های اولیه ی دیسنی را می دید انبوه استعارات و تلمیحات بر سرش آوار میشد.

غالب پیغام های پنهان دیسنی با مذهب و اساطیر پگانی و داستان های الهه ی تحت استیلا سروکار داشتند . شکی نبود که دیسنی

داستان هایی مانند سیندرلا و زیبای خفته و سفیدبرفی را بازگویی می کرد که موضوع همه ی آن ها حبس مادینه ی مقدس بود . نیاز به پیشینه ی زیادی در نمادشناسی برای فهمیدن داستان سفیدبرفی نیست - شاه دختی که پس از خوردن سیب مسمومی زیباییش را از دست می دهد کنایه ای آشکار به هبوط حوا از بهشت عدن دارد . یا شاهزاده آئورو را در زیبای خفته که اسم رمزی  رُز را برایش انتخاب می کنند.و در اعماق جنگلی پنهانش می کنند تا از چنگال ساحره ی پلید حفظ شود داستان جام مقدس برای کودکان است.

دیسنی به رغم وجهه ی کار جمعیش، هنوز افراد شوخ طبع و باشعوری در میان کارمندانش داشت و هنرمندان آن ها هنوز خود را با وارد کردن نمادهای پنهان در محصولات دیسنی سرگرم میکردند. لنگدان هرگز فراموش نمی کرد که یکی از دانشجویانش دی وی دی فیلم شیرشاه را آورد و فیلم را نگه داشت تا فریمی را نشان دهد که در آن واژه ی اس.کا.ایکس به وضوح معلوم بود و بر روی ذرات غبار شناور بر بالای سر سیمبا نوشته شده بود . اگر چه لنگدان تردید ندا شت این موضوع بیشتر تلاش یک کارتونیست برای مسخرگی یک بچه دانشجو است تا اشاره ای روشن اندیشانه به تمایلات جنسی انسان پگان، او آموخت که از کنار نمادپردازی های دیسنی سرسری نگذرد . در کارتون پری دریایی کوچولو تابلویی مسحورکننده از نمادهای مذهبی داشت و چنان به ربه النوع مربوط بود که نمی توانست تصادفی باشد.

وقتی که لنگدان نخستین بار پری دریایی کوچول و را دید و متوجه شد نقاشی موجود در خانه ی زیرآبی آریل تابلوی مریم مجدلیه ی تائب از هنرمند قر ن هفدهمی فرانسوی، ژرژ دو لا تور است نفسش بند آمد . این تابلو که از مشهورترین تقدیرها از مریم مجدلیه ی رانده شده بود کاملاً با همه چیز فیلم تناسب داشت، چرا که فیلم رو ی هم رفته کولاژی نود دقیقه ای از اشارات نمادین و فاحش به حرمت ازمیان رفته ی ایزیس و حوا و رب النوع ماهی مانندِ پایسیس و مکررا مریم مجدلیه بود. نام پری دریایی کوچو لو، آریل ، هم پیوندهای قدرتمندی با مادینه ی مقدس داشت و در کتاب اشعیای نبی مترادف با شهر مقدس محاصره شده است. البته موهای لَخت و سرخ پری دریایی هم نمی توانست تصادفی بوده باشد.

ترق ترق عصای تیبینگ در راهرو نزدیک تر می آمد، اما گام هایش به طرز نامعمولی چالاک بود . میزبانشان که وارد اتاق مطالعه شد،رخساره اش برافروخته بود.

با لحنی خشک گفت:بهتره توضیح بدی، رابرت. با من صادقانه رفتار نکردی.

فصل شصت و دوم

لنگدان گفت:برای من پاپوش درست کردند، لی.و کوشید خونسرد بماند. تو من رو میشناسی. کسی رو نکشتم.

لحن تیبینگ مهربانانه تر شد:چی میگی، رابرت؟ میدونستی که مقامات دنبالت هستند؟

- بله.

- پس از اعتماد من سوءاستفاده کردی . تعجب می کنم! من رو درگیر خطر کردی و اومدی این جا از من میخوای درباره ی جام خزعبلات سر هم کنم تا تو بتونی توی خونه ی من مخفی بشی!

- من کسی رو نکشتم.

تیبینگ که غمگین به نظر می رسید گفت:ژاک سونیر مرده و پلیس میگه که تو این کار رو کردی . چنین فرد پژوهشگری درباره ی هنر رو....

 » : پیشخدمت حالا آمده بود و دست به سینه کنار در اتاق مطالعه و پشت تیبینگ ایستاده بود گفت : آقا راه خروج رو نشون بدم؟

(خودم این کار رو می کنم) تیبینگ لنگان اتاق مطالعه را پیمود و قفل چند در شیش های را گشود و آن ها را رو به باغچه ی بیرون هل داد:لطفاً ماشینتون رو بردارید و برید.

سوفی تکان نخورد:ما چیزهایی راجع به کله دو وو فهمیدیم؛ سنگ تاج دیر صهیون.

تیبینگ لحظاتی به او خیره شد و پوزخندی زد:یه دستاویز مذبوحانه ی دیگه. رابرت میدونه من چقدر دنبالش گشتم.

لنگدان گفت:راست میگه. برای همین امشب اومدیم اینجا. تا با تو درباره ی سنگ تاج صحبت کنیم.

پیشخدمت دخالت کرد و گفت:برید و گرنه پلیس رو خبر می کنم.

لنگدان نجوا کرد:لی! ما میدونیم کجاست.

به نظر رسید تعادل تیبینگ اندکی به هم خورد.

رمی با جدیت از آن سوی اتاق به سمتشان آمد و گفت:سریع برید بیرون! و گرنه به زور....

تیبینگ چرخی زد و با تحکم گفت:رمی! برو بیرون.

پیشخدمت از فرط تعجب خشکش زد:آقا؟ اعتراض دارم. این ها ....

تیبینگ به سمت راهرو اشاره کرد و گفت:به من بسپار.

پس از لحظاتی سکوت تؤام با بهت، رمی مانند بچه ای که بغض کرده است آرام از اتاق بیرون زد.

تیبینگ، در میان نسیمی که از میان درهای باز به داخل می وزید، به سمت سوفی و لنگدان چرخید و با لحنی که هنوز بیمناک بود گفت:بهتره این یکی به درد بخوره. از سنگ تاج چی میدونید.

در میان بوته های بیرون اتاق مطالعه ی تیبینگ، سیلاس هفت تیرش را بیرون آورد و از میان درهای شیشه ای به داخل خیره شد . تنها چند لحظه پیش، خانه را دور زده بود و لنگدان و آن زن را دیده بود که در آن اتاق بزرگ با هم صحبت می کردند . قبل از آن که بتواند حرکت کند، مردی عصا به دست وارد شد و به لنگدان عتاب کرد و درها را باز کرد تا آن ها خارج شوند. بعد زن از سنگ تاج اسم برد و همه چیز عوض شد. فریادها تبدیل به نجوا شد و تندخویی ها آرام شد و درهای شیشه ای را به سرعت بستند.

حالا سیلاس که هم چنان در میان سایه ها کز کرده بود به آن سوی شیشه ها خیره می نگریست. سیلاس حس می کرد سنگ تاج جایی در این خانه است.

در میان تاریکی به جلو خزید و به پنجره نزدیک تر شد . مشتاق بود آن چه می گویند بشنود . پنج دقیقه به آن ها مهلت داده بود. اگر آن ها جای سنگ تاج را فاش نمی کردند، داخل می شد و به زور وادارشان می کرد.

داخل اتاق مطالعه، لنگدان سردرگمی میزبانشان را آشکارا حس می کرد.

زبان تیبینگ بند آمده بود:استاد اعظم؟... ژاک سونیر؟

سوفی که شوک را در چشمان او می دید با تکان سر تصدیق کرد.

- امکان نداره شماها از این موضوع سر درآورده باشید.

- ژاک سونیر پدربزرگ من بود.

تیبینگ روی عصایش تلوتلو خورد و نگاهی به لنگدان انداخت که حرف سوفی را تصدیق می کرد. تیبینگ به سمت سوفی برگشت .

- دوشیزه نوو ! من قادر به حرف زدن نیستم . باید اذعان کنم، من فهرستی رو از مردان پاریسیی که احتمال می دادم نامزدهای خوبی برای عضویت در دیر صهیون باشند، برای تحقیقاتم نگه می داشتم. ژاک سونیر همراه خیلی های دیگه جزو اون فهرست بود . اما این که استاد اعظم باشه ... تصورش هم دشواره.تیبینگ لحظاتی خاموش ماند و سپس سری تکان داد و گفت:اما هنوز هم بی معنیه . حتی اگر پدربزرگ شما استاد اعظم دیر بوده و خودش سنگ تاج رو ساخته باشه هیچ وقت به شما نمیگه کجا پیداش کنید ! سنگ تاج راه رسیدن به والاترین گنجینه ی دِیر رو افشا میکنه. نوه اش باشید یا نه، واجد شرایطی نیستید که چنین چیزی رو بدونید.

لنگدان گفت:آقای سونیر وقتی که می مرد اطلاعات رو واگذار کرد و اون موقع شقهای انتخاب کمی داشت.

تیبینگ استدلال کرد:نیازی به انتخاب نداشت . سه تا مباشر هستند که اونها هم راز رو میدونند . این زیبایی نظام اونهاست . یک نفر استاد اعظم میشه و اونها مباشر جدیدی رو انتخاب می کنند و راز سنگ تاج رو با اون در میون میگذارند.

سوفی گفت:گمان می کنم همه ی خبر رو ندیدید . به جز پدربزرگم، سه پاریسی برجسته ی دیگه رو هم امروز کشتند؛ همه به یه شکل. انگار از هر سه تاشون قبل از مرگ بازجویی کرده باشند.

تیبینگ خشکش زد:و شما تصور می کنید ....

لنگدان گفت:مباشرها باشند.

- اما چطور؟ یه قاتل نمیتونه مشخصات همه ی چهار عضو برتر دیر صهیون رو بفهمه ! من رو نگاه کنید ! تمام عمرم رو تحقیق کردم و حتی اسم یکی از اعضای دیر رو نمیدونم. باورکردنی نیست هر سه مباشر و خود استاد اعظم پیدا بشن و در یه روز به قتل برسند.

سوفی گفت شک دارم اطلاعات رو یک روزه جمع آوری کرده باش ند. مثل یه دکاپیتر یا گردن زدن برنامه ریزی شده میمونه . شگردیه که ما برای جنگ با گروهک های جنایتکار و سازمانی استفاده می کنیم. اگر د.س.پی.ژ بخواد گروه خاصی رو از بین ببره، پنهانی ماه ها اونها رو تحت نظر می گیرند و آدم های اصلی شون رو شناسایی می کنند. بعد وارد عمل میشن و همه شون رو با هم دستگیر می کنند ؛ گردن زدن . بدون وجود رهبر، گروه آشفتگی پیدا میکنه و بقیه ی اطلاعات هم برملا میشه. ممکنه کسی صبورانه دیر صهیون رو تحت نظر گرفته باشه و بعد به این امید که اعضای رده بالا محل سنگ تاج رو افشا کنند حمله کرده.

تیبینگ ناباورانه نگاه می کرد:اما اعضای اخوت هیچ وقت حرف نمی زنند . سوگند رازداری خوردند . حتی در برابر مرگ چیزی نمیگن.

لنگدان گفت:دقیقاً. پس اگر اونها هیچوقت جای راز رو افشا نکنند و کشته بشن.

تیبینگ شگفت زده گفت:مکان سنگ تاج گم میشه!

- و همراه با اون مکان جام مقدس.

به نظر می رسید بارِ واژه های لنگدان تن تیبینگ را خم می کند. سپس، انگار خسته تر از آن باشد که بایستد، خود را روی صندلی انداخت و به بیرون پنجره نگریست.

سوفی نزدیک او شد و با صدایی آرام گفت:با در نظر گرفتن مخمصه ای که پدربزرگم در اون بود میشه احتمال داد اون در نهایت استیصال سعی کرده راز رو به کسی خارج از اخوت بسپره. کسی که بتونه بهش اعتماد کنه. کسی از خانواده ش.

چهره ی تیبینگ رنگ باخته بود:اما کسی که بتونه چنین حمله ای رو انجام بده ... کسی که چنین چیزهایی رو درباره ی اخوت بفهمه .... مکثی کرد و هراس تازه ای بر چهره اش پدیدار شد:فقط میتونه کار یه گروه باشه . این نفوذ رو فقط دیرینه ترین دشمن دِیر انجام میده.

لنگدان با شگفتی نگاه کرد و گفت:کلیسا؟

- کی دیگه میتونه باشه؟ چند قرنه رُم به دنبال جام مقدسه.

سوفی مردّد بود:شما خیال می کنید کلیسا پدربزرگم رو کشته؟

تیبینگ پاسخ داد:اولین بار نیست که کلیسا آدم کشی میکنه تا خودش رو حفظ کنه . اسنادی که با جام مقدس همراهه زیروزبرکننده است. کلیسا هم سالهاست میخواد اونها رو از بین ببره.

لنگدان نمی توانست این فرض تیبینگ را قبول کند که کلیسا بی شرمانه کشتار کند تا اسناد را به دست بیاورد. لنگدان که پاپ جدید و خیلی از کاردینال ها را دیده بود، می دانست آن ها مردانی سخت مؤمن هستند و هرگز گناه آدمکشی را عفو نمی کنند. به هر دلیلی که میخواد باشه.

انگار سوفی هم همان افکار را داشته باشد:امکان نداره این اعضای دیر رو کسی خارج از کلیسا کشته باشه؟ کسی که ندونه جام مقدس واقعاً چیه؟ هر چی باشه، پیمانه ی عیسی گنجینه ی وسوسه انگیزیه. مطمئناً جستجوکننده های گنج برای کمتر از این هم آدم می کشند.

تیبینگ گفت:طبق تجربه ی من، انسان ها ترجیح می دهند به دوردست ها برند تا از اون چه می ترسند پرهیز کنند، نه این که اون چه میخوان به دست بیارند. من یه جور استیصال رو در این یورش به دیر می بینم.

لنگدان گفت:لی! استدلالت متناقضه . چرا باید روحانی های کلیسا اعضای دِیر رو بکشند و مدارکی رو پیدا کنند و از بین ببرند که خیال می کنند اظهاراتی کذبه؟

تیبینگ خنده ای تودهنی سر داد و گفت:خوش نشینی توی قصر هاروارد خامت کرده، رابرت؟ بله، روحانی های رم ایمان زیادی دارند و به خاطر همین، باورهاشون میتونه از هر بلایی به سلامت بگذره؛ از جمله از توفان مدارکی که با تمام مقدّساتشون در تناقضه . اما بقیه ی دنیا چی؟ کسایی که قطعیت زیادی ندارند؟ کسایی که ظلم دنیا رو می بینند و میگن خدا کجاست؟ کسایی که رسوایی های کلیسا رو می بینند و می پرسند این مردها کی هستند که ادعا می کنند حقیقت رو درباره ی مسیح میگن، اما دروغ میگن تا استفاده ی جنسی کشیش هاشون رو از بچه ها مخفی کنند ؟ تیبینگ مکث کرد:برای اونها چه اتفاقی می افته، رابرت، اگر مدارک علمی و قانع کننده ای پخش بشه که نسخه ی کلیسا از داستان مسیح درست نیست و بزرگ ترین داستانی که بهشون گفتند، در واقع، بزرگ ترین داستانیه که بهشون قالب کردند.

لنگدان پاسخی نداد.

تیبینگ گفت:من بهتون میگم چی میشه اگر اسناد پخش بشه. واتیکان با بحران ایمانی روبرو میشه که توی دوهزار سال قبل همتا نداشته.

پس از سکوتی طولانی سوفی گفت:اما اگر کلیسا مسئول این حمله باشه، چرا دِیر باید حالا این کار رو انجام بده؟ بعد از این همه سال؟ دِیر اسناد سنگریل رو مخفی نگه داشته و هیچ عمل فوریی رو برضدّ کلیسا انجام نداده؟

تیبینگ آه شومی سر داد و به لنگدان نگاه کرد:رابرت، به گمانم تو هم با دستور نهایی دِیر آشنا باشی.

لنگدان نفسش را حبس کرد و کمی فکر کرد:آره!

تیبینگ گفت:دوشیزه نوو ! کلیسا و دیر صهیون در این سال ها یه توافق نانوشته داشتند . یعنی این که کلیسا به دیر حمله نکنه و دیر صهیون هم اسناد سنگریل رو مخفی نگه داره.مکثی کرد و ادامه داد:با این همه، یه بخشی از برنامه ی دیر همیشه این بوده که اسناد رو منتشر کنه . با رسیدن زمان خاصی در تاریخ، اخوت تصمیم داره سکوت رو بشکنه و با هویدا کردن اسناد سنگریل به جهان و گفتن داستان حقیقی عیسی از سر هر کوچه و برزنی پیروزیش رو جشن بگیره.

سوفی در سکوت به تی بینگ نگاه کرد و سرانجام او هم روی صندلی نشست:و تصور شما اینه که تاریخ اون نزدیک بوده؟ و کلیسا از این خبر داشته؟

تیبینگ گفت:این هم یه حدسه . اما این موضوع کلیسا رو تحریک میکنه تا حمله ای تمام عیار برای پیدا کردن مدارک انجام بده. قبل از این که خیلی دیر بشه.

لنگدان از این که ممکن است حق با تیبینگ باشد احساس بدی داشت:گمان می کنی کلیسا واقعاً میتونه مدرک قابل قبولی به دست بیاره که تاریخ وارد عمل شدن دِیر رو بفهمه.

- چرا نتونه؟ اگر فرض کنیم کلیسا تونسته هویت اعضای دِیر رو پیدا کنه، پس حتماً میتونه از برنامه های اونها هم سر دربیاره . و حتی اگر تاریخ دقیقش رو هم داشته باشند، خرافات میتونه بهترینشون رو هم تحت تأثیر قرار بده.

سوفی پرسید:خرافات؟

تیبینگ گفت:بر حسب پیش گویی، ما در حال حاضر، در دوره ی تغییرات بزرگ هستیم . هزاره به تازگی تموم شده، و همراه با اون دوره ی دوهزارساله و طالع بینی حوت - ماهی، که نشانه ی عیسی هم هست - تموم میشه . همون طور که هر نمادشناس طالع بینی میدونه،آرمان حوت اینه که قدرت های برتر باید به انسان بگن که چی کار کنه؛ چون که انسان نمیتونه به تنهایی و برای خودش فکر کنه . به این شکل، این دوره زمان احساسات پرشور مذهبیه . اما حالا هم وارد دور ه ی دلو - آبریز - میشیم که آرمان اون اینه که انسان حقیقت رو فرا می گیره و میتونه برای خودش تصمیم بگیره. تغییر آرمانی خیلی بزرگه و همین الان داره اتفاق می افته.

لنگدان حس کرد تنش از سرما می لرزد. به پیش بینی های طالع بینانه نه علاقه داشت و نه باورشان می کرد، اما می دانست کسانی در کلیسا هستند که با جدّیت آن را دنبال میکنند. گفت:کلیسا به این دوره ی گذار میگه پایان ایّام.

سوفی مردّدانه نگاه کرد و گفت:مثل پایان جهان؟ آخرالزمان؟

لنگدان پاسخ داد:نه. این اشتباه بین همه معموله . خیلی از ادیان از پایان ایّام صحبت می کنند . این کلمه به پایان جهان اشاره نمیکنه، بلکه منظورش پایان دوره ایه که توش هستیم - دوره ی حوت که زمان تولد عیسی شروع شد، دو هزار سال طول کشید و با اتمام این هزاره رو به افول گذاشت. حالا که پا به دوران دلو گذاشتیم، پایان ایام رسیده.

تیبینگ اضافه کرد:عقیده ی خیلی از تاریخدان های جام اینه که اگر دیر صهیون واقعاً قصد داشته باشه این حقیقت رو افشا کنه، این زمان از لحاظ نمادشناسی زمان مناسبیه . خیلی از پژوهشگرهای جام هم، از جمله خودم، پیش بینی کرده بودند افشاگری دیر دقیقاً با شروع هزاره هم زمانه. مشخصه که این طور نشد . این رو هم باید اذعان کنم، تقویم میلادی تماماً با نشا ن گذاری های طالع بینی سازگار نیست. پس یک دوره ی بی هویت در پیش بینی وجود داره . من نمیدونم کلیسا اطلاعاتی پنهانی داشته که زمانش رسیده بوده یا ا ین که اونها فقط از بابت پیش بینی طالع بینانه عصبی شدند . به هر صورت، مهم نیست . هر دو داستان میتونه توضیح بده که چطور کلیسا حمله ی پیش دستانه ای رو ضد دیر صهیون انجام داده.تیبینگ اخمی کرد و ادامه داد:و باور کنید اگر کلیسا جام مقدس رو پیدا کنه اون رو نابو د میکنه . هم اسناد رو و هم آثار باقی مونده از مریم مجدلیه ی مقدس رو.چشمانش افسرده شد:پس عزیزم، با از بین رفتن اسناد سنگریل، همه ی شواهد هم از بین میرن. کلیسا در جنگ کهنه ش برای بازنویسی تاریخ برنده میشه و گذشته هم برای همیشه پاک میشه.

سوفی آهسته کلید صلیبی را از جیب ژاکتش بیرون آورد و آن را برابر چشمان تیبینگ گرفت.

تیبینگ کلید را گرفت و آن را بررسی کرد:خدایا! نشان دیر صهیون. از کجا گیرش آوردی؟

- پدربزرگم امشب قبل از مرگ اون رو به من داد.

تیبینگ انگشتانش را دور صلیب کشید و گفت:کلید یه کلیساست؟

سوفی نفس عمیقی کشید و گفت:این کلید راه دستیابی به سنگ تاجه.

تیبینگ سرش را به سرعت بالا گرفت . صورتش از فرط ناباوری کبود بود:غیرممکنه! چه کلیسایی رو در نظر نگرفتم؟ من همه ی کلیساهای فرانسه رو گشتم!

سوفی گفت:کلیسا نیست. یه بانک امانی سوییسه!

هیجان چهره ی تیبینگ خوابید:سنگ تاج توی بانکه؟

لنگدان توضیح داد:انبار بانک.

تیبینگ سرش را دیوانه وار تکان داد و گفت:انبار بانک؟ غیرممکنه. سنگ تاج رو باید زیر علامت رز پنهان کرده باشند.

لنگدان گفت:هست. توی یه جعبه از صندل سرخ بود که منبت کاری رز پنج گلبرگه داشت.

تیبینگ بهت زده به نظر می رسید:شما سنگ تاج رو دیدید؟

سوفی با تکان سر نفی کرد:ما رفتیم بانک رو دیدیم.

تیبینگ به سمت آن ها آمد . چشمانش از سر هراس گشاد شده بود:دوستان من ! باید کاری بکنیم . سنگ تاج در خطره ! وظیفه مونه.ازش مراقبت کنیم. اگه کلیدهای دیگه ای هم باشه چی؟ شاید از مباشرها دزدیدند؟ اگر دست کلیسا به بانک برسه ....

سوفی گفت:اون وقت خیلی دیر جنبیدند. ما سنگ تاج رو برداشتیم.

- چی! شماها سنگ تاج رو از مخفیگاهش برداشتید؟

لنگدان گفت:نگران نباش! جای امنی داره.

- امیدوارم بیش از اندازه امن باشه.

لنگدان نتوانست خنده اش را پنهان کند و گفت:امنه! فقط بستگی داره که هر چند وقت یک بار گردوخاک زیر تختت رو پاک کنی!

باد در بیرون شاتو ویله شدت گرفته بود و ردای سیلاس که پشت پنجره کز کرده بود در میان نسیم می رقصید . هر چند بیشتر

مکالمات داخل را نشنیده بود، کلمه ی سنگ تاج چند باری از میان پنجره به گوشش خورد.

سنگ تاج توئه.

واژه های استاد دوباره در ذهنش جان گرفت. داخل شاتو ویله شو. سنگ تاج رو بردار. به کسی هم آسیب نزن.

لنگدان و همراهان ناگهان به اتاق دیگری رفتند و چراغ های اتاق مطالعه را خاموش کردند . سیلاس مثل پلنگی سایه وار طعمه اش را تعقیب می کند به سمت درهای شیشه ای خزید . درها باز بودند . به داخل خزید و درها را آرام پشت سرش بست . صداهای خفه ای را از اتاق دیگر می شنید. سیلاس هفت تیر را از جیب بیرون کشید. از ایمن گاهش بیرون آمد و ذره ذره راهرو را طی کرد.

فصل شصت و سوم

ستوان کوله پایین مسیر ورودی به خانه ی لی تیبینگ ایستاده بود و به آن خانه ی وسیع می نگریست. پرت و تاریک. پوشش زمینی خوبی داره. کوله شش افسر همراهش را دید که در سکوت از حصار رد می شدند. در عرض چند دقیقه آن را رد می کردند و خانه را به محاصره درمی آوردند. لنگدان بهترین موقعیت را برای افراد کوله فراهم کرده بود تا او را غافل گیر کنند.

کوله می خواست با فاش تماس بگیرد که تلفنش زنگ خورد.

فاش به انداز های که کوله انتظار داشت از پیشرفت او خشنود نبود:چرا هیچ کس به من نگفت که سرنخی از لنگدان داریم ؟

- داشتید با تلفن حرف می زدید و ....

- حالا دقیقاً کجایی، ستوان کوله؟

کوله نشانی را به او داد:مِلک برای یه تبعه ی بریتانیا به اسم تیبینگه . لنگدان مسافت زیادی رو تا این جا اومده و وسیله ش هم داخل ساختمانه. هیچ اثری از ورود به زور نیست. احتمال زیادی میره لنگدان صاحب خونه رو بشناسه.

فاش گفت:من دارم میام. هیچ کاری نکنید. شخصاً عملیات رو می گردونم.

دهان کوله از تعجب باز ماند:اما فرمانده! شما بیست دقیقه تا اینجا فاصله دارید. ما باید سریع وارد عمل بشیم. من لنگدان رو تحت نظر گرفتم و هشت نفر با خودم آوردم. چهارتا از ما تفنگ دارند و بقیه هم اسلحه ی کمری.

- منتظر من بمون.

- فرمانده! اگر لنگدان گروگان داشت چی؟ اگر ما رو دید و تصمیم گرفت پیاده فرار کنه؟ ما باید الان دست به کار بشیم ! افرادم سر موقعیت هاشون هستند و آماده اند.

- ستوان کوله، صبر م یکنی تا من بیام. این یه دستوره.بعد تماس را قطع کرد.

ستوان کوله بهت زده گوشیش را قطع کرد . چرا فاش از من خواست صبر کنم؟ کوله جواب را می دانست . فاش اگر چه به داشتن استعداد زیاد شهرت داشت، برای خودنماییش هم انگشت نما بود . فاش اعتبار این بازداشت رو برای خودش میخواد. فاش بعد از این که چهره ی امریکایی را در تلویزیون پخش کرده بود، می خواست از این موضوع اطمینان حاصل کند که تصویر خودش ر ا هم به همان اندازه پخش خواهند کرد. حالا هم کار کوله فقط آن شده بود که قلعه را بپاید تا رییس سر برسد و جنگ را ببرد.

کوله که آن جا ایستاد، توجیه دیگری هم برای این تأخیر به ذهنش رسید. کنترل خسارات. در اِعمال قانون، تردید در دستگیری فراری فقط زمانی پیش می آمد که نا یقینیی در جرم مظنون پدید می آمد. فاش نظر دیگه ای درباره ی مظنون بودن لنگدان پیدا کرده بود؟ این فکر تکان دهنده بود. فرمانده فاش خود را به دردسرهای زیادی انداخته بود تا رابرت لنگدان را دستگیر کند - نظارت پنهان، اینترپل، حالا هم تلویزیون. حتی بزو فاش بزرگ هم از به اشتباه قاتل اعلام کردن یک امریکایی برجسته در تلویزیون فرانسه سالم به در نمی آمد. اگر فاش حالا پی برده باشد که اشتباه کرده است، با این موضوع جور در می آمد که به کوله بگوید دست به کاری نزند . آخرین چیزی که فاش به خطر آن تن در نمی داد این بود که کوله وارد ملک خصوصی بریتانیایی بیگناهی شود و لنگدان را با تفنگ هدف بگیرد.

از آن گذشته، کوله فهمیده بود اگر لنگدان بی گناه باشد یکی از عجیب ترین تناقضات این قضیه حل می شد: این که چرا سوفی نوو،نوه ی قربانی، باید به قاتل احتمالی در فرار کمک کند؟ مگر آن که سوفی بداند به اشتباه به لنگدان مظنون هستند. فاش امشب همه جور توضیحی را برای رفتار غریب سوفی فرض کرده بود؛ از جمله آن که سوفی به عنوان تنها وارث سونیر، معشوق پنهانیش را برت لنگدان را قانع کرده است که سونیر را برای رسیدن به ثروت ارث به قتل برساند . سونیر هم که این را حدس زده است پیغام پ.ن: رابرت لنگدان را  پیدا کن را نوشته است . کوله نسبتاً مطمئن بود جریان دیگری در کار است . سوفی نوو شخصیتی نجیب تر از آن داشت که در چنان کار ننگین و ناشایستی وارد شود.

یکی از افسرهای عملیات پیش دوید و گفت:ستوان؟ ما یه ماشین پیدا کردیم.

کوله تقریباً پنجاه متر داخل ورودی به دنبال افسر رفت . افسر به شانه ی خاکی و پهن در سمت دیگر جاده اشاره کرد . در آن جا، میان چند درختچه و بِالنسبه خارج از دید ، آئودی سیاهی پارک کرده بود. آئودی پلاک کرایه ای بودن داشت. کوله دستی به کاپوت ماشین کشید . هنوز گرم و حتی کمی داغ بود.

کوله گفت:لنگدان احتمالاً با این اومده اینجا. به شرکت کرایه ی این ماشین زنگ بزن، ببین مسروقه ست یا نه.

- بله، قربان.

افسر دیگری از سمت درختچه ها آمد:ستوان! یه نگاهی به این بندازید.و دوربین دوچشمی دید در شب را به کوله داد . افسر ادامه داد:به محوطه ی درخت کاری شده بالای جاده ی ورودی کوله دوچشمی را به سمت بالای تپه گرفت و صفحه ی بزرگنمایی دوربین را تنظیم کرد . اشکال سبزرنگ به آرامی وضو ح یافتند . پیچ ورودی را دنبال کرد و آرام از آن بالا رفت و به محوطه ی درخت ها رسید . چشمش به آن خیره مانده بود . کامیون زره پوشی را آن جا میان درختان مخفی کرده بودند. کامیون دقیقاً هم شکل همانی بود که کوله اجازه ی ترک بانک سپرده گذاری زوریخ را به آن داده بود . دعا کرد که این موضوع از سر تصادفی عجیب باشد، اما می دانست که این طور نیست.

افسر گفت:مشخصه که لنگدان و نوو چطور از بانک خارج شدند.

کوله حرفی نزد . به راننده ی زره پوش اندیشید که کنار ایست بازرسی نگه داشته بود . ساعت رولکس راننده و بی تابیش برای ترک بانک. بار کامیون رو اصلاً چک نکردم.

کوله ناباورانه پی برد که کسی در بانک به د .س.پی.ژ درباره ی لنگدان و سوفی دروغ گفته بود و به آن ها کمک کرده بود فرار کنند. اما کی؟ و چرا؟ کوله با خود اندیشید شاید فاش به همین دلیل جلوی عملیات او را گرفته است . شاید فاش فهمیده که افراد بیشتری از لنگدان و سوفی در ماجرا دست داشته اند. اگر لنگدان و نوو با کامیون اومدند، پس کی با آئودی اومده؟

چندصد کیلومتر آن سوتر در جنوب، هواپیمای دربستی بیچ کرافت بارون 58 از فراز دریای مدیترانه به سمت شمال پرواز می کرد. بر خلاف آسمان آرام، اسقف آرین گاروسا کیسه ی هوازدگیی همراه خود داشت و مطمئن بود هر آن احتمال می رود که حالش بد شود . تماسش با پاریس آن چیزی نبود که انتظارش را داشت.

آرینگاروسا که در کابین کوچکش تنها نشسته بود، حلقه ی طلایی انگشتش را می پیچاند و می کوشید ترس و درماندگی را از خود دور کند. همه چیز در پاریس به هم ریخته. چشمانش را بست و خدا را شکر کرد که بزو فاش ابزارش برای سامان دادن این آشفتگی دارد.

فصل شصت و چهارم

تیبینگ روی تخت نشسته بود، جعبه ی چوبی را آرام روی زانوانش گذاشته بود و رز منبت کاری و درهم بافته ی درش را تحسین می کرد. امشب عجیب ترین و رویایی ترین شب زندگیمه.

سوفی که کنار لنگدان و بالای سر او ایستاده بود نجواکنان گفت:درپوش رو بردارید.

تیبینگ لبخند زد . من رو هول نکن. بیش از یک دهه به دنبال سنگ تاج گشته بود و حال می خواست لذت هر لحظه اش را بچشد . درپوش جعبه را نوازش کرد و بافت گل منبت کاری شده را حس کرد.

زمزمه کرد:رز.رز مریم مجدلیه است و جام مقدس. رز قط بن ماییه که در راهها هدایت میکنه. تیبینگ احساس حماقت کرد . سال ها بود که او به کلیساهای کوچک و بزرگ فرانسه سر می کشید و پول برای دسترسی ویژه به بنا می داد و صدها تاق در زیر پنجره های گل سرخی (خورشیدی) را بررسی می کرد تا مگر سنگ تاج رمزی شده را بیابد. کله دو وو - سنگی در زیر علامت رز.

تیبینگ سگک جعبه را کنار زد و در را باز کرد.

چشمانش که به محتویات آن افتاد، بی درنگ فهمید که این همان سنگ تاج است . به استوانه ی سنگی که از چندین صفحه ی

حروفدار و مرتبط با هم ساخته بودند چشم دوخت.

سوفی گفت:از روی کار داوینچی طراحی کرده. پدربزرگم اونها رو برای سرگرمی می ساخت.

تیبینگ آن را شناخت . طرح های آن را دیده بود . البته. کلید پیدا کردن جام مقدس در این سنگه. تیبینگ کریپتکس سنگین را از جعبه بیرون کشید و آرام در دست نگه داشت . هر چند می دانست چگونه باید در جعبه را باز کند، حس می کرد که شیشه ی عمرش در آن قرار دارد. در لحظات شکست، تیبینگ از خود پرسیده بود که آیا این رنجی که برده است گنجی را برایش میسر خواهد کرد یا نه . حال آن تردیدها به تمامی از بین رفته بودند و واژه های کهن را میشنید... شالوده ی افسانه ی جام مقدس را:

Vous ne trouvez pas le Saint-Graal, c’est le saint-Graal qui vous trouve.

تو جام را نم ییابی. جام است که پیدایت می کند.

و امشب در کمال ناباوری، کلید دستیابی به جام مقدس قدم به خانه اش گذاشته بود.

وقتی که سوفی و تیبینگ کریپتکس را در دست گرفته بودند و درباره ی سرکه و صفحات و این که رمزواژه چه می تواند باشد صحبت می کردند، لنگدان جعبه ی صندل سرخ را روی میزی که نور کافی داشت بُرد تا نگاه دقیق تری به آن بیندازد. آن چه تیبینگ گفت در ذهنش چرخ می خورد.

کلید دستیابی به جام زیر علامت رزه.

لنگدان جعبه ی چوبی را به سمت نور برد و نشان رز منبت کاری شده را بررسی کرد . اگر چه محدوده ی آگاهی او از هنر کار با چوب یا اثاثیه ی منبت کاری شده را دربرنمی گرفت، به یاد سقف کاشی کاری شده و مشهور صومعه ای اسپانیایی بیرون شهر مادرید افتاد که سه قرن پس از ساختش کاش یهای سقف ریزش کردند و متون مقدسی را هویدا کردند که راهب ها بر گچ های زیر آن نوشته بودند.

لنگدان دوباره به علامت رز نگریست.

زیر رز.

ساب رزا.

راز.

صدایی بلند در سرسرای پشت سر او لنگدان را وادار به برگشتن کرد. به جز تاریکی چیزی ندید. احتمالاً پیشخدمت تیبینگ از آن جا رد شده بود . انگشتانش را بر لبه ی هموار برجستگی حرکت داد و فکر کرد که آیا می شود آن را به زور کَند، اما ساخت آن بسیار خوب بود . شک داشت حتی تیغ اصلاح هم بتواند میان علامت رز و تورفتگیی برود که روی آن قرار گرفته بود.

جعبه را باز کرد و درون درپوش را بررسی کرد . جعبه را کمی جابجا کرد و نور چیزی را آشکار کرد که به نظر می رسید حفره ای کوچک در زیر در پوش باشد و دقیقاً در مرکز قرار گرفته بود. لنگدان درش را بست و نشان را از رو نگاه کرد. حفره ای در کار نبود.

از اینجا که رد نمیشه.

جعبه را روی میز گذاشت و به دور و بر نگاه کرد و کپه ای کاغذ را که گیره ی کاغذ روی آن بود دید . گیره را برداشت و به سمت جعبه برگشت. بعد جعبه را باز کرد و یک سر آن را داخل حفره کرد . فشار آرامی به آن وارد کرد . عملاً به هیچ کوششی نیاز نبود. شنید که چیزی آرام روی میز افتاد . لنگدان جعبه را بست تا نگاهی به آن بیندازد . تکه ی کوچکی چوب بود که به قطعه ی جورچینی شباهت داشت. رز چوبی از در کنده شده بود و روی میز افتاده بود.

لنگدان در سکوت به جای خالی رز روی در چشم دوخت . در آن جا، چهار خط متن را با خطی بی عیب و نقص و به زبانی حک کرده بودند که لنگدان هرگز ندیده بود.

لنگدان با خود اندیشید انگار حروف کم وبیش سامی باشند، اما من هنوز زبانش رو نشناختم!

حرکتی ناگهانی در پشت سر توجهش را به خود جلب کرد. ضربه ای کوبنده از ناکجا به سرش خورد و روی زانوانش افتاد.

زمین که می افتاد، لحظه ای گمان برد روحی بی رنگ را دیده است که اطرافش پرواز می کند و تفنگی در دست دارد . سپس همه چیز در ظلمت فرو رفت.

فصل شصت و پنجم

سوفی نوو هر چند پیشه اش اِعمال قانون بود، تا به امروز خود را مواجه با لوله ی تفنگ ندیده بود . برایش باورکردنی نبود که تفنگی که به آن نگاه می کرد در دستان رنگ پریده ی زال تنومندی با موهایی سفید و دراز باشد . زال با چشمان سرخش که خصلتی ترساننده و مرموز را از خود می تاباند به سوفی خیره شد . ردایی پشمین با کمربندی ریسمانی در میان به تن داشت که او را همانند روحانیا ن قرون وسطی می ساخت. سوفی نمی دانست او کیست، اما احترامی ناگهانی و نویافته در خود به ظن تیبینگ احساس کرد که می گفت کلیسا پشت قضیه است.

راهب با صدایی طنین دار گفت:علّت اومدنم رو میدونید.

سوفی و تیبینگ در همان حال که روی تخت نشسته بودند دستانشان را طبق دستور مهاجم بالا بردند . لنگدان هم نالان بر زمین

افتاده بود. چشمان راهب فوراً به سنگ تاج بر روی زانوی تیبینگ معطوف شد.

تیبینگ با لحنی جسورانه گفت:نمیتونی بازش کنی.

راهب پاسخ داد:استاد خردمندی دارم.

گام به گام نزدیکتر شد و تفنگ را بین سوفی و تیبینگ می چرخاند.

سوفی در تعجب بود که پیشخدمت تیبینگ کجاست. مگه صدای افتادن رابرت رو نشنیده؟

تیبینگ پرسید:استادت کیه؟ شاید بتونیم به توافق مالی برسیم.

راهب باز هم جلوتر آمد. گفت:نمیشه برای جام قیمت گذاشت.

تیبینگ به آرامی به او یادآوری کرد:خون ریزی داری.و به قوزک پای راست راهب اشاره کرد که ردّ باریکی از خون روی پایش می ریخت.

- و داری م یلنگی.

راهب پاسخ داد:تو هم.و به بس تهای فلزیی اشاره کرد که کنار تیبینگ قرار داشت:حالا سنگ تاج رو به من بده.

تیبینگ با شگفتی گفت:تو سنگ تاج رو میشناسی؟

- مهم نیست چی میدونم. آروم بلند شو و اون رو بده به من.

- ایستادن برای من سخته.

- دقیقاً. کسی رو ترجیح میدم که نتونه حرکت سریعی انجام بده.

تیبینگ دست راستش را به سمت عصایش برد و سنگ تاج را در دست چپ نگه داشت . لرزان بر پا ایستاد، استوانه سنگین را در دست چپ گرفت، با حالتی نامتعادل به عصایش تکیه زد.

راهب یکی دو متری پیش آمد و تفنگ را مستقیماً به سمت سر تیبینگ قراول رفت . سوفی نگاه می کرد و هنگامی که راهب دست دراز کرد تا سنگ تاج را بگیرد احساس یأس سراپایش را فرا گرفت.

تیبینگ گفت:تو موفق نمیشی. فقط شایسته ها میتونند این سنگ رو باز کنند.

سیلاس اندیشید خدا خودش شایستگی رو داوری کنه.

مردی که عصا داشت دستانش را در هوا تکان داد گفت:خیلی سنگینه. اگر نگیریش می ترسم بندازمش.و استوانه را به طرز خطرناکی نوسان داد.

سیلاس به تندی گامی به پیش گذاشت تا سنگ را بگیرد . این کار را که کرد مرد عصا به دست تعادلش را از دست داد . عصا از زیر بغلش لغزید و او از سمت چپ رو به افتادن رفت . نه! سیلاس یورش برد تا سنگ را نجات بدهد و در حین این تفنگش را پایین گرفت . اما سنگ تاج اکنون از او دور می شد. مرد که به سمت راست می افتاد، دست چپش به عقب رفت و استوانه را از دست چپ به روی تخت پرتاب کرد. در همان لحظه، عصای فلزی که از دستش پرت شده بود انگار سرعت گرفت و کمی بعد با قوسی بلند در هوا به پای سیلاس برخورد کرد.

با برخورد عصا به پابند و فرو رفتن میخ ها به گوشت شرحه شرحه ی پایش، شعاع های درد سراپایش را درنوردید . خم شد و روی زانوانش افتاد و با این کار میخ ها بیشتر در پایش فرو رفت . هفت تیر با غرشی کرکننده تیری شلیک کرد و گلوله اش بی آن که آسیبی برساند در تخته ی کف پوش آرام گرفت. پیش از آن که بتواند هفت تیر را بلند کند و دوباره شلیک کند، پای زن محکم زیر چانه اش کوبید.

در انتهای جاده ی ورودی، کوله صدای شلیک هفت تیر را شنید . صدای خفه ی انفجار هراس در تنش دواند . با در راه بودن فاش، کوله قطع امید کرده بود که بتواند اعتبار دستگیری لنگدان را برای خودش داشته باشد . اما اگر خود فاش به دلیل مسامحه در انجام دادن روال معمول پلیس در برابر هیئت رسیدگی وزارتخانه قرارش می داد، کوله به باد انتقاد گرفته می شد.

یه اسلحه رو داخل یه ملک خصوصی شلیک کردند! اون وقت تو اینجا تهِ ورودی خونه صبر می کنی؟

کوله می دانست فرصت نزدیک شدن بی سروصدا مدت ها است که از کف رفته است و هم چنین از این آگاه بود که اگر یک ثانیه ی دیگر آن جا بیکار بایستد، صبح فردا تمام شغلش را باید کنار بگذارد. به دروازه ی آهنین چشم دوخت و تصمیمش را گرفت.

- برید جلو و بیاریدش پایین.

رابرت لنگدان در اعماق ذهن بی حالش، صدای شلیک تیر را شنید . صدای دردآلودی را هم شنیده بود . صدای خودش بود؟ مته ای انگار پشت جمجمه اش را سوراخ می کرد. جایی در همان نزدیکی چند نفر صحبت می کردند.

تیبینگ فریاد می کشید:کدوم گوری بودی؟

پیشخدمت باشتاب وارد شد و گفت:چه اتفاقی افتاده؟ خدایا! اون کیه؟ الان به پلیس زنگ می زنم.

- گندش بزنند! به پلیس زنگ نزن! یه کار به دردبخور بکن. برو چیزی بیار که بتونیم باهاش این غول بی شاخ و دم رو ببندیم.

سوفی به دنبال او گفت:یک کم یخ هم بیار.

لنگدان دوباره از حال رفت . صداهای بیشتری به گوش می رسید و جنب وجوش بیشتر . لنگدان را روی تخت نشاندند . سوفی کیسه ی یخی را روی سر او نگه داشته بود . جمجمه اش درد می کرد. دیدِ لنگدان که کم کم وضوح یافت، متوجه شد که به بدنی روی زمین خیره شده است . دچار توهم شدم؟ تن سنگین راهب زال خمیده روی زمین افتاده بود و دهانش را با نوارچسب لوله بسته بودند. چانه اش شکاف برداشته بود و ردایش روی ران سمت راست غرقه در خون بود. این زخم نیز به نظر می رسید که تازه پدید آمده باشد.

لنگدان به سمت سوفی چرخید و گفت:این کیه؟ چه اتفاقی... افتاد؟

تیبینگ لنگان پیش آمد و گفت:تو رو یه شوالیه که اکسکالیبور رو توی دست می چرخوند و اون رو بهترین پزشک استخوان براش سفارش داده بود نجات داد.

ها؟ لنگدان سعی کرد بنشیند.

از نوازش دست سوفی یکه خورد، اما مهربانانه بود:آروم باش، رابرت.

تیبینگ گفت:همین الان به دوست خانم شما از امتیاز ناگوار خودمون تو این وضعیت می گفتم. انگار همه تو رو مقصّر میدونند.

لنگدان از هما نجا که نشسته بود به راهب نگاه کرد و کوشید تصور کند که چه اتفاقی افتاده است.

تیبینگ توضیح داد:اون یه پابند پاش بود.

- یه چی ؟

تیبینگ به نوار خون آلودی از چرم میخ دار اشاره کرد که روی زمین افتاده بود:پابند تنبیه . اون رو روی ران پا می بندند . من هدف گیری خوبی دارم.

لنگدان سرش را تکان داد. داستان پابندهای تنبیه را می دانست:اما... از کجا میدونی؟

تیبینگ با خنده بیان کرد:رشته ی تحصیلی من مسیحیته، رابرت . فرقه هایی هستند که قلبشون رو زیر لباس هاشون می گذارند

سپس با عصایش به خون روی ردای راهب نگریست:مثل این.

لنگدان زمزمه کرد:اپوس دئی.و به یاد اخباری افتاد که رسانه ها به تازگی از چندین تاجر بزرگ بوستونی و عضو اپوس دئی پخش کردند. همکاران تیزهوش به ناحق و در انظار عمومی آنان را به دلیل پوشیدن پابندهای تنبیه در زیر کت و شلوار و جلیقه شان ملامت کردند. در واقع، آن سه مرد چنین کاری را انجام نمی دادند. مانند بسیاری از اعضای اپوس دئی آن ها نیز جزو فرادستان بودند و هیچ تحقیر جسمی بر خود روا نمی کردند. آن ها کاتولیک های متعصب و پدرانی دل سوز برای فرزندانشان و اعضای متعهد جامعه ی آنان بودند .

جای تعجبی نیست که رسانه ها تنها اندکی به این تعهد روحانی پرداختند و به سرعت از اعضای سختگیرتر فرقه، نظیر همین راهبی که روی زمین پیش پای لنگدان افتاده بود و ارز شهای تکان دهنده شان صحبت به میان کشیدند.

تیبینگ به دقّت پابند را نگاه می کرد:اما چرا اپوس دئی میخواد جام مقدس رو پیدا کنه؟

لنگدان گیج تر از آن بود که پاسخی بدهد.

سوفی گفت:رابرات! این چیه؟ به سمت جعبه ی چوبی رفت و رز کوچک را که لنگدان از در جعبه کنده بود برداشت.

- این رز یه کنده کاری رو روی در جعبه میپوشوند. گمان کنم این متن به ما بگه چطور سنگ تاج رو باز کنیم.

پیش از آن که سوفی و تیبینگ بتوانند جوابی بدهند، نورهای آبی رنگ پلیس و آژیرهایشان از آن سوی تپه بیرون زد و ورودی یک کیلومتری را درنوردید.

تیبینگ با اخم گفت:دوستان! انگار باید تصمیم بگیریم. و بهتره خیلی سریع این کار رو انجام بدیم.

فصل شصت و ششم

کوله و افسرانش با اسلحه های آماده از در ورودی ملک سر لی تیبینگ به داخل ریختند . پخش شدند و در وهله ی اول شروع به جستجوی تمام اتاق ها کردند . در اتاق پذیرایی، سوراخ گلوله ای را در کف زمین و نشانه هایی از درگیری و کمی خون و نواری چرمی و خاردار عجیب و حلقه ای نوار چسب استفاده شده را پیدا کردند. تمام طبقه متروک به نظر می رسید.

کوله در حال تقسیم افرادش برای جستجوی زیرزمین و اطراف خانه بود که سروصداهایی را از طبقه ی بالا شنیدند.

- طبقه ی بالا.

کوله و افرادش به سرعت از پلکان پهن بالا رفتند و اتاق به اتاقِ آن خانه ی بزرگ را گشتند و همان طور که به منبع صدا نزدیک می شدند از خالی و ایمن بودن راهروها و تختخواب ها اطمینان حاصل پیدا می کردند. به نظر می رسید صدا از آخرین اتاق خوابِ آن سرسرای بیش از اندازه دراز می آمد. افسرها سرسرا را طی کردند و راههای خروج دیگر را بستند.

به آخرین اتاق خواب که نزدیک می شدند، کوله دید که در آن تا ته باز است . صداها ناگهان متوقف شده بودند و غره ای آرام شبیه به صدای موتور اتومبیل جای آن را گرفت.

کوله تفنگش را بالا برد و علامت داد . آرام به سمت چارچوب در نزدیک شد. بعد کلید برق را پیدا کرد و آن را روشن کرد . کوله با بقیه ی افراد همراهش ناگهان داخل اتاق شد و فریاد کشید و تفنگش را به سمت... هیچ نشانه رفت!

اتاق مهمانان خالی بود و همه چیز در جای خودش!

صدای غرش موتور اتومبیل از صفحه ی الکتریکی سیاهی بر روی دیوار پشت تختواب می آمد. کوله این را در بعضی خانه های دیگر هم دیده بود. نوعی سیستم بلندگوهای ارتباطی بودند. پیش رفت. ده دوازده دگمه بر روی صفحه بود:

اتاق مطالعه... آشپزخانه... اتاق رختشویی.... سردابه...

پس از کدوم گوری صدای ماشین میاد؟

اتاق خواب اصلی... اتاق آفتاب... اصطبل... کتابخانه...

اصطبل! چند لحظه بعد کوله طبقه ی پایین آمد و به سمت در پشتی دوید و در راه یکی از افسرانش را با خود به آن سمت کشید . دو مرد از باغچه ی پشتی گذشتند و نفس زنان جلوی اصطبل رنگ و رو رفته ای رسیدند . حتی پیش از آن که داخل شوند، کوله صداهای رو به خاموشی اتومبیلی را می شنید. تفنگش را بیرون کشید و با شتاب داخل شد و لامپ ها را روشن کرد.

سمت راست اصطبل کارگاهی درهم ریخته بود - چمن زن، ابزارهای تعمیر ماشین، ملزومات باغبانی . صفحه ی ارتباطی مشابهی روی دیوار کناری وجود داشت. یکی از دگمه هایش بیرون افتاده بود و صدایی را بیرون می داد.

اتاق مهمانان شماره ی دو.

کوله خشمناک برگشت . با سیستم ارتباطی طبقه ی بالا فریبمون دادند! سمت دیگر اصطبل را گشت و ردیف بزرگی از آخورهای اسب را یافت . اسبی وجود نداشت . ظاهراً صاحبخانه نوع دیگری اسب را ترجیح می داد؛ آخورها را به امکانات چشمگیر پارک اتومبیل مجهز کرده بودند. مجموعه ی ماشین های آن جا هم شگفت آور بود - یک فراری سیاه، یک روولزرویس نو، یک آستین مارتین کوپه ای و اسپرت، یک پورشه ی 356 درجه یک.

آخرین آخور خالی بود.

کوله آن جا رفت و لکه های روغن را بر کف اصطبل دید . نمیتونند محوطه رو ترک کرده باشند. ورودی و دروازه ی ملک را دو ماشین گشت زنی برای چنین موقعیتی بسته بودند.

افسر به آن سوی اصطبل اشاره کرد.( قربان ؟)

در پشتی و کشویی اصطبل کاملاً باز بود و راه را به روی شیب گل آلود و سیاهی در زمین های قلوه سنگ پوش باز می کرد که در میان شب آن سوی اصطبل محو می شد. کوله به سمت در دوید و کوشید تاریکی بیرون را ببیند . چراغ ماشینی در کار نبود . این دره ی جنگلی احتمالاً پر از جاده های اضطراری و مسیرهای شکاری بود که روی نقشه ثبت نبودند . کوله مطمئن بود که طعمه هایش هیچ وقت نمی توانند به جنگل بروند . گفت:

- چند نفر رو بفرست اطراف رو بگردند . احتمالاً جایی همین اطراف گیر کردند . این ماشین های لوکس نمیتونند پستی بلندی رو تحمل کنند.

(حتماً قربان؟)

افسر به میخ طویله هایی اشاره کرد که روی آ نها چندین سوییچ بود. عنوان بالای آن ها اسامی آشنایی را روی خود داشت.

دایملر... رولزرویس... آستین مارتین... پورشه...

آخرین میخ خالی بود.

کوله که عنوان آن را خواند شستش خبردار شد به دردسر افتاده است.

فصل شصت و هفتم

رنج روور از مدل جاوا بلک پرلِ دو - دیفرانسیله با جعبه دنده ی استاندارد و چراغ های پولی پروپیلن قدرتمند و لوازم یدکی و چراغ های عقب و فرمانِ راست بود.

لنگدان خوشحال بود که او رانندگی نمی کند.

پشخدمت تیبینگ، رمی، طبق دستور اربابش کار تحسین برانگیز راندن وسیله را در میان زمین های مهتابی پشت شاتو ویله انجام می داد. رمی با چراغ خاموش، پشته ای را رد کرده بود و اکنون از شیب درازی پایین می آمد و از ملک تیبینگ دورتر می شد. به نظر می رسید که رمی به سمت سایه های ضدنور و مضرس زمین جنگلی در افقشان میرود.

لنگدان که سنگ تاج را در دست گرفته بود، از صندلی کنار راننده سرش را برگرداند و به سوفی و تیبینگ در صندلی پشتی نگاه کرد.

سوفی با صدایی نگران پرسید:سرت چطوره، رابرت؟

لنگدان به زور لبخندی تحویل داد و گفت:بهتره. متشکرم.درد داشت می کشتش.

کنار دست سوفی، تیبینگ نگاهی به راهب دهان بسته انداخت که در قسمت تنگ بار خوابیده بود . تیبینگ که تفنگ راهب را روی پایش گذاشته بود شبیه عکسهای قدیمی مردان بریتانیایی در سفرهای سیاحتی آفریقا شده بود که بالای سر صید ژست می گرفتند.

تیبینگ گفت:خوشحالم که امشب سر و کله ت پیدا شد.و طوری خندید که انگار برای اولین بار بعد از سال ها می خندد.

- متأسفم که پای تو رو هم به این ماجرا کشوندیم، لی.

- تمام عمرم منتظر بودم تا پام به ماجرا کشیده بشه.و آن سوی لنگدان از میان شیشه به سایه ی پرچین بلندی نگریست . آرام روی شانه ی رمی زد و گفت:یادت باشه چراغ های ترمز نباید روشن بشن . اگر خواستی ترمز کنی از دستی استفاده کن تا این که داخل جنگل بشیم. نباید خطر کنیم . بعید نیست ما رو از توی خونه ببینند.

رمی روی دنده ی خلاص سرعت را کم کرد و رنج روور را از میان فضای بازی در پرچین پیش راند . ماشین که با پیچی تند روی مسیر پر از درخت افتاد، بی درنگ درختان بالای سر راه مهتاب را سد کردند.

لنگدان اندیشید نمیتونم چیزی ببینم. تقلا می کرد تا مگر شکلی را در پیش رویشان تشخیص دهد . سیاهی قیرگونی بود . شاخه ها به سمت چپ ماشین کشیده می شدند و رمی سر ماشین را به طرف دیگر چرخاند و مسیر را تصحیح کرد . چرخ ها را کمابیش در مسیر مستقیم نگه داشته بود و در همین حال تقریباً سی متر دیگر پیش رفت.

تیبینگ گفت:کارت خیلی عالیه، رمی. نسبتاً دور شدیم. رابرت! میشه اون دگمه ی آبی و کوچیک رو که زیر منفذه بزنی؟ دیدیش 

نور زرد و کم فروغی مسیر پیش رویشان را روشن کرد و بوته های درهم تنیده ی زیر درختان را هویدا می کرد. لنگدان با خود گفت چرا غهای مه شکن. این چراغ ها تنها آن قدر نور می انداختند که مسیر را نورانی نگه دارند؛ با این همه، در غیاب چراغهای ماشین، جنگل را نور می دادند.

تیبینگ با خوشحالی گفت:رمی! چراغ ها روشن شدند. زندگی ما توی دست توئه.

سوفی پرسید:کجا میریم؟

تیبینگ گفت:مسیر حدود سه کیلومتر داخل جنگل ادامه داره، ملک رو رد میکنه، بعد به سمت شمال میره. به شرطی که به آب راکد یا درخت سقوط کرده برنخوریم، سالم از فرعی اتوبان شماره ی پنج خارج میشیم.

سالم. سر لنگدان چیز دیگری می گفت. لنگدان نگاهش را به سمت پاهایش گرداند که سنگ تاج در جعبه ی چوبیش آن جا آرام گرفته بود. رز منبت کاری شده ر ا سر جایش برگردانده بود . لنگدان اگر چه سرش درد می کرد، مشتاق بود که دوباره آن را کنار بزند و حکاکی زیر آن را دقیق تر بررسی کند. در را دوباره باز کرد و آن را بلند کرد. همان زمان تیبینگ از پشت سر دستش را روی شانه ی او گذاشت.

تیبینگ گفت:صبر کن، رابرت ! جاده تاریک و پُردست اندازه . خدای نکرده ممکنه چیزی رو بشکنیم . اگر اون زبان رو توی روشنایی نتونستی تشخیص بدی توی تاریکی هم نمیتونی . بگذار فکرمون رو روی رسیدن به یک جا صرف کنیم ، باشه؟ خیلی زود فرصت این کار هم میرسه.

لنگدان می دانست حق با تیبینگ است. سری به تصدیق تکان داد و جعبه را دوباره بست.

راهب پشت ماشین اکنون می غرید و با بندهایش کلنجار می رفت. ناگهان لگدپراکنی وحشیانه ای را شروع کرد.

تیبینگ سرش را برگرداند و هفت تیر را از روی صندلی نشانه رفت:گله و شکایت هم داری؟ بی اجازه وارد ملک من شدی و ضربه ی بدی به کاسه ی سر یکی از دوستان عزیزم زدی. به خودم حق میدم یه گلوله حرومت کنم و نعشت رو توی جنگل بندازم تا بپوسه.

راهب خاموش ماند.

تیبینگ با تعجب گفت:معرکه ست! تو رو قاتل میدونند، رابرت ! این آدم رذل مجوز آزادی توئه . پلیس چنان دنبالته که تا خونه ی من زاغ سیاهت رو چوب زده.

سوفی گفت:تقصیر من بود. کامیون زر هپوش احتمالاً ردیاب داشته.

تیبینگ گفت:منظورم این نیست . تعجب نمی کنم پلیس شما رو پیدا کرده، تعجب می کنم این عضو اپوس دئی پیداتون کرد . از چیزهایی که به من گفتید نفهمیدم این مرد چطور تونسته رد شما رو تا خونه ی من بگیره؛ مگر این که رابطی توی پلیس قضایی یا بانک زوریخ داشته باشه.

لنگدان تصورش را می کرد. بزو فاش که مصر بود بلاگَردانی برای قتل های امشب بیابد و ورنه هم ناگهان به آن ها پشت کرده بود . هر چند با توجه به آن که لنگدان را به چهار قتل متهم کرده بودند، تغییر شیوه ی او برایش پذیرفتنی بود.

تیبینگ گفت:راهب تنها کار نمیکنه، رابرت . تا وقتی هم که نفهمید کی پشت ماجراست زندگی هر دوتون در خطره. خوشبختانه شما الان توی موضع برتر هستید. این غول بی شاخ و دم اطلاعات رو داره و هر کسی که کوکش میکنه باید الان خیلی عصبی و آشفته باشه.

رمی حالا سرعت گرفته بود و آسا نتر در مسیر پیش می رفت. کمی آب به هوا پاشیدند، سربالایی را رد کردند، دوباره پایین آمدند.

تیبینگ گفت: رابرت! اون تلفن رو به من میدی .  و به تلفن داخل ماشین که روی داشبورد بود اشاره کرد . لنگدان آن را داد و تیبینگ شماره ای را گرفت . مدتی طولانی صبر کرد تا کسی پشت خط بیاید:ریچارد؟ بیدارت کردم؟ ... معلومه که این کار رو کردم . سؤالم مزخرف بود ... متأسفم . مشکل کوچیکی دارم . کمی ناخوشم . رمی و من باید تا معاینه ی من به سیلی بریم ... راستش همین الان . برای مهلت کم معذرت میخوام . میتونی الیزابت رو تا بیست دقیقه ی دیگه آماده کنی؟ ... میدونم، اما سعیت رو بکن . خداحافظ.

و تماس را قطع کرد.

لنگدان گفت:الیزابت؟

- هواپیمام رو میگم. به اندازه ی یه ملکه برام خرج میبره.

لنگدان رویش را کاملاً برگرداند و به او خیره شد.

تیبینگ پرسید:چیه؟ توقع نداشته باش وقتی همه ی پلیس قضایی دنبالت هستند بتونی تو فرانسه بمونی. لندن خیلی امن تره.

سوفی هم رویش را همان طور برگردانده بود:به نظرت باید کشور رو ترک کنیم؟

- دوستان! قدرت من توی دنیای متمدّن خیلی بیشتر از این جا توی فرانسه ست. از اون گذشته، میگن که جام توی بریتانیاست. اگر ما سنگ تاج رو باز کنیم، مطمئنم نقشه ای رو پیدا می کنیم که نشون میده ما مسیر درستی رو میریم.

سوفی گفت:کمک به ما خطر بزرگیه که زیر بارش میری. پلیس فرانسه از این بابت دلخور میشه.

تیبینگ دستش را از سر انزجار تکانی داد و گفت:کار من توی فرانسه تمومه. من برای سنگ تاج اومده بودم اینجا. کارم رو انجام دادم و اهمیتی نمیدم اگه دیگه شاتو ویله رو نبینم.

سوفی با صدایی نامطمئن پرسید:چطور نیروهای امنیتی فرودگاه رو رد کنیم؟

تیبینگ خندید و گفت:من از لو بورژه پرواز می کنم - یه فرودگاه کوچک و اعیانی که چند ان هم از این جا دور نیست . پزشک های فرانسوی من رو عصبی می کنند، به همین خاطر هر دو هفته یک بار برای معالجه میرم انگلستان . هر دو سر سفر برای این متیازات ویژه پول میدم. وقتی پرواز کردیم، میتونید تصمیم بگیرید که کسی از سفارت امریکا بیاد به دیدنتون یا نه.

نام مجمع الجزایر کوچکی در جنوب انگلستان:

Scilly Isles یا Isles 

لنگدان ناگهان احساس کرد که نم ی خواهد کاری با سفارت داشته باشد. همه ی فکر و ذکرش سنگ تاج شده بود و رمزگشایی آن و این که آیا این همه زحمت به رسیدن به جام مقدس منجر می شود یا نه . مطمئن نبود که تیبینگ درباره ی بریتانیا صحیح بگوید .

می پذیرفت که اغلب افسانه های مدرن از وجود جام در بریتانیا خبر داده اند. حتی جزیره ی افسانه ای و جام دار آوالون در داستان های شاه آرتور را همان گلاستون بریِ انگلستان دانسته اند. جام هر جا که می خواست باشد لنگدان هرگز تصورش را هم نمی کرد واقعاً دنبال آن بگردد. اسناد سنگریل. تاریخ حقیقی عیسی مسیح. مقبره ی مریم مجدلیه. ناگهان احساس کرد که امشب در برزخ زندگی می کند... یا درون حبابی که او را از عالم واقعیّات جدا نگه داشته است.

رمی گفت:آقا؟ شما واقعاً می خواهید برگردید انگلستان؟

تیبینگ به او اطمینان خاطر داد:رمی، نگران نباش . صرفاً این که برمی گردم به سرزمین ملکه ی انگلستان دلیل نمیشه بخوام ذائقه ام رو با سوسیس و پوره ی سیب زمینی وفق بدم . دوست دارم تو هم با من بیایی اونجا . قصد دارم یه ویلای باشکوه توی دِوون شایر بخرم و فوراً همه ی وسایلت رو به اونجا منتقل می کنیم. ماجراجویی، رمی! دارم بهت میگم: ماجراجویی.

لنگدان خنده اش گرفته بود . تیبینگ که درباره ی بازگشت پیروزمندانه اش به انگلستان صحبت می کرد، لنگدان هم خود را جذب شور و هیجان مسری او می دید.

لنگدان با حواس پرتی از پنجره به بیرون نگاه کرد و جنگل را دید که زردیِ گلگونِ چراغ های مه شکن، رنگ پریده اش کرده بود و از کنارشان می گذشت. شاخه ها آیینه ی بغل را به سمت داخل یک وَری کرده بودند و لنگدان تصویر سوفی را در آن دید که آرام در صندلی عقب نشسته بود . مدتی طولانی او را نگاه کرد و رضایت خاطری نامنتظره و روبه فزونی را در خود حس کرد . علی رغم مشقات امشب،لنگدان خوشحال بود که در جمع چنین مصاحبانی است.

پس از چند دقیقه، سوفی انگار که نگاه های او را حس کرده باشد به جلو خم شد و دستانش را روی شانه های لنگدان گذاشت و آرام فشار داد. گفت:

- حالت خوبه؟

لنگدان گفت:آره. تقریباً.

سوفی سر جایش برگشت. لنگدان لبخندی را روی لبان سوفی می دید. فهمید که خودش هم تبسم می کند.

سیلاس که عقب رنج روور تا خورده بود، به دشواری می توانست نفس بکشد . بازوهایش ر ا به عقب پیچ داده بودند و با نخ چندلا و نوار چسب به قوزک پایش بسته بودند. هر دست انداز جاده درد را در شانه های پیچ خورده اش می دواند. دست کم اسیرکننده هایش پابند را باز کرده بودند . نمی توانست با دهانش از روی نوار چسب نفس بکشد و تنها باید بینی اش را استفاده می کرد که غبارهای محفظه های بار آن را هم کم کم می بست. سرفه اش گرفت.

راننده ی فرانسوی با لحن نگرانی پرسید:گمان کنم نفسش بند اومده.

مرد انگلیسی که سیلاس را با عصایش زده بود سرش را برگرداند و اخم آلود به سیلاس نگریست:خوش شانسی ! ما بریتانیایی ها نزاکت فرد رو از روی ترحم با دوستانش قضاوت نمی کنیم. معیارمون مدارا با دشمنه.

بعد دستش را جلو آورد و نوار دهان سیلاس را چنگ زد. با حرکت سریعی پار هاش کرد.

سیلاس حس کرد که لبانش آتش می گیرد؛ اما هوایی که شش هایش را پر می کرد مثل نسیم بهشتی بود.

مرد بریتانیایی پرسید:برای کی کار می کنی؟

سیلاس با وجود دردی که از لگد زن به چان هاش داشت گفت:برای کار خدا کار می کنم.

مرد گفت:از اپوس دئی هستی.معلوم شد از آن پرسش، قصد سؤال کردن نداشت.

- اصلاً نمیدونید من کی هستم.

- چرا اپوس دئی سنگ تاج رو میخواد؟

سیلاس سر آن نداشت که جواب بدهد. سنگ تاج کلید رسیدن به جام مقدس بود و جام مقدس هم کلید حفاظت از دین و ایمان.

من برای خدا کار می کنم. صراط هم به مخاطره افتاده.

سیلاس که در رنج روور نشسته بود و با بندهایش کلنجار می رفت، از آن می ترسید که استاد و اسقف را دیگر شکست داده باشند. حتی راهی نداشت که با آنان تماس بگیرد و بگوید که چه بد وقایعی پیش آمده اند. سنگ تاج دست زندانبانهای منه! اونها قبل از ما به سنگ تاج می رسند! سیلاس در آن تاریکی خفقان آور دست به دعا برداشت و اجازه داد دردِ جسمش، محرّک استغاثه هایش باشد.

معجزه، خدایا! احتیاج به معجزه دارم. سیلاس هیچ نمی دانست که چند ساعت بعد معجزه ای را به چشم خود خواهد دید.

- رابرت؟ سوفی هنوز به او نگاه می کرد : نگاه عجیبی روی صورتت بود.

لنگدان برگشت و به او نگاه کرد . دید که آرواره اش را نمی تواند تکان دهد و قلبش هم به تپش افتاده است . فکری باورنکردنی به ذهنش خطور کرده بود. واقعاً توضیحش میتونه این قدر ساده باشه.

- باید تلفنت رو استفاده کنم، سوفی.

- حالا؟

- چیزی به نظرم اومده.

- چی؟

- خیلی زود میگم. تلفنت رو میخوام.

سوفی نگران به نظر می رسید. گفت:شک دارم که فاش کنترلش کنه . اما برای اطمینان کمتر از یک دقیقه صحبت کن.و تلفن را به او داد.

- چطور شماره ی امریکا رو بگیرم؟

- باید هزینه رو به مقصد انتقال بدی. سرویس شبکه ی من شامل قاره ی امریکا نیست.

لنگدان صفر را گرفت و می دانست شصت ثانیه ی بعد احتمالاً پاسخ سؤالی را که امشب ذهنش را به خود مشغول کرده بود به او می گفت.

فصل شصت و هشتم

جوناس فوکمن ویراستار نیویورکی تازه چشمانش گرم شده بود که تلفن زنگ زد . با خود گفت دیره! زیر لب غری زد و گوشی را برداشت.

صدای متصدی گفت:هزینه های مکالمه ی راه دور از سمت رابرت لنگدان رو می پذیرید؟

جوناس با گیجی چراغ را روشن کرد و گفت:آره... آره.

خط صدای آرامی کرد:جوناس؟

- رابرت؟ من رو بیدار میکنی و هزینه رو هم میندازی گردن من.

لنگدان گفت:جوناس! ببخشید. خیلی سریع صحبت میکنم. باید یه چیزی رو بدونم. دست نوشته ای که بهت دادم. تو...

- رابرت، متأسفم. میدونم که گفته بودم این هفته برات میفرستم. اما سرم شلوغ بود. دوشنبه ی بعد. قول میدم.

- کاری به اون ندارم . میخوام بدونم بدون این که به من بگی هیچ نسخه ای از اون رو برای شرح و تفصیل پشت جلد پیش کسی فرستادی؟

فوکمان تردید کرد. جدیدترین دست نوشته ی لنگدان - تحقیقی درباره ی تاریخ پرستش ربه النوع - شامل چندین بخش درباره ی مریم مجدلیه بود که ممکن بود اخم برخی را موجب شود . اگر چه مباحث مدارک خو بی داشتند و دیگران هم درباره اش صحبت کرده بودند،فوکمان قصد نداشت نسخه های خوانندگان پیشرفته ی لنگدان را بدون تأیید چند تاریخدان بزرگ و هنرشناس برجسته چاپ کند . جوناس ده نام بزرگ را در عالم هنر برگزیده بود و برایشان همه ی فصول کتاب را همراه با نامه ی مؤدبانه ای فرستاد که از آن ها درخواست می کرد در صورت صلاحدید تأییدیه ی مختصری برای چاپ بر روی جلد کتاب بنویسند . طبق تجربه ی فوکمان، اکثر افراد به هر فرصتی چنگ می زدند تا نامشان در کتابی چاپ شود.

لنگدان اصرار کرد:جوناس؟ نسخه هایی رو فرستادی، نه؟

جوناس اخمی کرد. حس می کرد که لنگدان از این موضوع خشنود نیست . گفت:دست نوشته ات بی عیب و نقص بود . من هم خواستم با چندتا شرح پشت جلد قشنگ غافلگیرت کنم.

مکثی به وجود آمد:نسخه ای رو هم برای رییس موز هی لوور فرستادی؟

- چی خیال می کنی؟ نوشته ی تو چند بار به مجموعه ی لوور اشاره داشت، کتاب هاش هم توی کتاب شناسی تو اومده بود، یارو هم که کلی نفوذ داشت تا فروش خارجی رو تضمین کنه. سونیر که کم آدمی نبود.

سکوت آن طرف خط مدت زیادی طول کشید:کِی براش فرستادی؟

- تقریباً یک ماه پیش . البته بهش هم یادآوری کردم تو خیلی زود میری پاریس و پیشنهاد کردم با هم یه گپی بزنید . با تو تماس گرفته تا ببینیش؟ فوکمان ناگهان مکثی کرد و با چشمانی از حدقه درآمده گفت:صبر کن! تو که این هفته پاریس نمیری.

- من الان تو پاریسم.

فوکمان ایستاد:تو راه دور از پاریس تماس گرفتی؟

- از حق التألیفم کم کن، جوناس! از دست نوشته خوشش اومد.

- نمیدونم. هنوز چیزی نگفته بود.

- خب، نفست گیر نکنه! باید قطع کنم. اما کمک زیادی کردی. متشکرم.

- رابرت....

اما لنگدان قطع کرده بود.

فوکمان گوشی را گذاشت و سرش را با ناباوری تکان داد. با خود اندیشید نویسنده ها، حتی متعادلترینشون احمقند.

داخل رنج روور، لی تیبینگ قهقهه ای سر داد و گفت:رابرت، تو راجع به یه انجمن سری مطلب نوشتی و ویراستارت اون رو برای همون انجمن فرستاده.

لنگدان سرش را پایین انداخت و گفت:ظاهراً.

- یه تصادف بد، دوست من.

لنگدان می دانست تصادف ربطی به قضیه ندارد. پر سیدن از ژاک سونیر برای تأیید نوشته ای درباره ی ربه النوع به اندازه ی درخواست از تایگر وودز برای تأیید کتابی درباره ی گلف عادی بود . از آن گذشته، عملاً هر کتابی درباره ی پرستش ربه النوع باید به دِیر صهیون اشاره  کند.

تیبینگ که هنوز می خندید گفت:یه سؤال گنده وجود داره: موقعیت تو توی دیر صهیون مطلوب بود یا نامطلوب؟

لنگدان منظور حقیقی تیبینگ را آشکارا می فهمید. بسیاری از تاریخدانان می پرسیدند که چرا دیر صهیون هنوز اسناد سنگریل را پنهان نگه می داشت. برخی می اندیشیدند که اطلاعات را سال ها پیش در جهان پخش کرده اند.

- من هیچ موقعیتی توی کارهای دِیر نداشتم. 

- تو اعمال کمی داشتی.

لنگدان شانه بالا انداخت . تیبینگ ظاهراً در صدد عمومی ساختن اسناد بود:من فقط تاریخ اخوت رو فراهم کردم و اونها رو به شکل انجمن پرستش رب النوع مدرن نشون دادم؛ به شکل نگهبانهای جام و محافظان اسناد کهن.

سوفی به او نگاه کرد و گفت:به سنگ تاج اشاره کرده بودی؟

لنگدان اخم کرد . به کرات به سنگ تاج اشاره کرده بود:من درباره ی سنگ تاج به عنوان نمونه ای صحبت کردم که دیر از طریق اون اسناد سنگریل رو حفاظت کرد.

سوفی با حیرت او را نگاه کرد:تصور می کنم این حالا توضیح میده که اون چرا روی زمین نوشته پ.ن: رابرت لنگدان را پیدا کن.

لنگدان در واقع حس می کرد که چیز دیگری در نوشته علاقه ی سونیر را جلب کرده است، اما این موضوع چیزی بود که تصمیم داشت وقتی با سوفی تنها باشد به او بگوید.

سوفی گفت:پس تو به فرمانده فاش دروغ گفتی.

لنگدان پرسید:چی؟

- تو به اون گفتی که هیچ وقت با پدربزرگم تماسی نداشتی.

- من این کار رو نکردم! ویراستارم نوشته ها رو فرستاده.

- فکرش رو بکن، رابرت . اگر فرمانده فاش پاکتی که ویراستارت توی اون نوشته ات رو فرستاده پیدا نکرده باشه، نتیجه گرفته که تو اون رو فرستادی.مکثی کرد و ادامه داد:یا حتی بدتر از اون نتیجه گرفته تو نوشته رو دستی تحویل دادی و دروغ گفتی.

رنج روور که به فرودگاه لو بروژه رسید، رمی به سمت آشیانه ی هواپیمای کوچکی در انتهای باند راند . نزدیک که شدند، مردی ژولیده در لباس نظامی چروک با شتاب از آشیانه بیرون زد و دست تکان داد و در فلزی بزرگ و شیارداری را کنار زد تا جت سفید و مجلّلی در آن آشکار شود.

لنگدان که به بدن هی برّاق هواپیما خیره شده بود گفت:این الیزابته؟!

تیبینگ نیشش باز شد:اون قدر خرج رو دستم میگذاره که دلم رو خون کرده!

مردی که لباس نظامی پوشیده بود به سمت آن ها دوید و چشمش را در برابر چراغ های ماشین تنگ کرد . با لهجه ی بریتانیایی گفت : تقریباً آماده ست، آقا! می بخشید که دیر شد، اما من رو متعجب کردید و .... 

مکثی کرد تا گروه پیاده شوند . به سوفی و لنگدان نگاهی انداخت و بعد از آن به تیبینگ.

تیبینگ گفت:همکارانم و من کار مهمی در لندن داریم و اون قدر وقتمون تنگه که نمیخوایم این جا تلف کنیم . لطفاً آماده شو تا فوراً راه بیفتیم.و در همان حال که صحبت میکرد هف تتیر را از ماشین بیرون آورد و به لنگدان داد.

چشمان خلبان با دیدن سلاح از حدقه بیرون زد . خلبان به سمت تیبینگ آمد و زیر لب گفت:آقا! پوزش من رو بپذیرید، اما مجوّز پرواز دیپلماتیک من فقط برای شما و پیشخدمت شماست. نمیتونم همکارانتون رو هم ببرم.

تیبینگ لبخند گرمی زد و گفت:دوهزار پوند و اون تفنگ پُر میگه که تو میتونی مهمانان من رو هم سوار کنی.بعد به رنج روور اشاره ای کرد و ادامه داد:و صد البته اون رفیق زبو نبسته مون رو که عقب ماشینه.

فصل شصت و نهم

  - موتورهای دوگانه ی هواپیمای هاوکر 731 غرشی کردند و وسیله را با نیرویی که شکم مسافر را در هم می پیچاند به آسمان بردند. بیرون پنجره، فرودگاه لوبروژه با سرعتی چشمگیر از آن ها دور میشد.

سوفی اندیشید دارم از کشور فرار میکنم. بدنش به صندلی چرمی فشار داده می شد. تا به حال، او به خود قبولانده بود بازی موش و گربه اش با فاش تا حدّی برای وزارت دفاع توجیه پذیر خواهد بود. سعی میکردم تا جان بیگناهی رو نجات بدم. سعی میکردم آرزوهای دم مرگ پدربزرگم رو جامه ی عمل بپوشونم. سوفی می دانست این آخرین روزنه ی امیدش را هم خود مسدود کرده است. او بدون ارائه ی مدارک، با همراهی یک فراری و با گروگانی دست بسته کشور را ترک می کرد. اگر مرزی منطقی وجود می داشت، سوفی از آن گذشته بود . تقریباً با سرعت صوت.

سوفی همراه با تیبینگ و لنگدان جلوی کابین نشسته بود - روی نشانی بر در کابین نوشته بود طراحی تراز اول و اعیانی جت.

صندلی های گردان و مخملی شان ر ا به شیارهایی در کف هواپیما چفت کرده بود ند که تغییر موقعیت می داد و به دور میزی از چوب سخت قفل می شد؛ برای خود اتاق مدیریت کوچکی بود . با این همه، این محیط باشکوه کمک اندکی به استتار اتفاقات نه چندان باشکوه در عقب هواپیما می کرد. آن جا در منطقه ای جدا و نزدیک به دستشویی، پیشخدمت تیبینگ، رمی، هفت تیر به دست و با اکراه دستورات تیبینگ را برای پاییدن راهب خون آلود اجرا می کرد که دست و پابسته مثل تکه ای بار روی زمین خوابیده بود.

تیبینگ گفت:قبل از این که حواسمون رو به سنگ تاج جمع کنیم، اگر اجازه بدید من یه حرف کوچیکی بزنم.دلواپس به نظر می رسید؛ مثل پدری که می خواهد اولین بار درباره ی امور جنسی با فرزندانش صحبت کند.

دوستان! من فهمیدم که در این ماجرا چیزی به جز مهمان نیستم و به این افتخار می کنم. و حالا هم به عنوان کسی که تمام عمرش رو صرف جستجوی جام کرده، حس می کنم وظیفه دارم اخطار بدم، صرف نظر از خطرات موجود، شما میخواهید قدم به راهی بگذارید که بازگشت نداره.به سمت سوفی چرخید و گفت:دوشیزه نوو! پدربزرگتون به این امید کریپتکس رو به شما داد که شما راز جام مقدس رو حفظ کنید.

- بله.

- همون طور که انتظارش میرفت شما خودتون رو به دنبال کردن راه تا هر جا که بشه ملزم می دونید.

سوفی هر چند که انگیزه ی دیگری هم در خود حس می کرد سری به نشانه ی تأیید تکان داد. حقیقت خانواده ام. به رغم اطمینان دادن لنگدان از این بابت که سنگ تاج هیچ ارتباطی با گذشته ی او ندارد ، سوفی چیزی سخت شخصی را تنیده در این راز حس می کرد؛ انگار این کریپتکس را که پدربزرگش با دستان خود ساخته بود می کوشید با او حرف بزند و راهی برای پر کردن این خلأ بیابد که این همه سال او را در خود گرفته بود.

تیبینگ ادامه داد:پدربزرگ شما و سه نفر دیگر امشب مردند و این کار رو به این خاطر انجام دادند که سنگ تاج رو از دست کلیسا دور نگه دارند . اپوس دئی تا چندقدمی تصاحب اون پیش اومد . امیدوارم بفهمید که این موضوع مسئولیت سنگینی رو روی دوش شما میگذاره. مشعلی رو به شما داد ند. شعله ای دوهزارساله که نباید اجازه داد خاموش بشه . این مشعل رو نباید به دستان نااهل سپرد.مکثی کرد و به جعبه ی صندل سرخ چشم دوخت:هیج حق انتخابی به شما داده نشده، دوشیزه نوو ! هر چه که این تو باشه یا باید کاملاً مسئولیّت رو به دوش بگیرید... یا اون رو به فرد دیگه ای بسپارید.

- پدربزرگم کریپتکس رو به من سپرده. مطمئنم که میدونسته میتونم این مسئولیت رو به گردن بگیرم.

تیبینگ امیدوار به نظر می رسید، اما انگار هنوز قانع نشده بود:عالیه. به اراده ی محکم نیاز داره . و الان میخوام بدونم شما می فهمید که درست باز کردن کریپتکس امتحان بزرگتری رو پیش میکشه.

- چطور؟

- عزیزم، تصور کن تو ناگهان نقشه ای رو دست بگیری که مکان جام مقدس رو افشا میکنه . در اون لحظه، تو صاحب رازی هستی که میتونه تاریخ رو تغییر بده . نگهبان رازی میشی که انسان قرن ها به دنبالش بوده . با این مسئولیت روبرو میشی که حقیقت رو برای جهان آشکار کنی یا نه . کسی که این کار رو بکنه خیلی ها تحسینش می کنند و خیلی ها تحقیر. مسئله این جاست که تو قدرت کافی رو برای انجام دادن این وظیفه داری یا نه.

سوفی مکثی کرد و گفت:مطمئن نیستم این وظیف هی من باشه.

تیبینگ ابرو بالا انداخت و گفت:نیست؟ کی به جز تو صاحب سنگ تاجه؟

- اخوت که راز رو این همه مدت با موفقیت حفظ کرده.

تیبینگ مردّد می نمود:دِیر صهیون؟ اما چطور؟ اخوت امشب از هم پاشید . گردنش رو زدند. خودت این اصطلاح مناسب رو استفاده کردی. ما هیچ وقت نمی فهمیم با استراق سمع یا با جاسوسی در رده های بالا بینشون نفوذ کردند، اما این حقیقت هنوز وجود داره که کسی رخنه کرده و هویت چهار عضو برتر رو فهمیده. من در این اوضاع به هیچ کسی از اخوت که پا پیش بگذاره اطمینان نمی کنم.

لنگدان پرسید:پس نظرت چیه؟

- رابرت. میدونی و من هم میدونم دیر حقیقت رو این همه سال نگه نداشته که تا ابد گرد و خاک بخورند . منتظر فرصت مناسب توی تاریخ بودند تا راز رو اعلام کنند. زمانی که جهان برای پذیرش حقیقت آماده باشه.

لنگدان پرسید:و به نظر تو اون لحظه رسیده؟

- رسیده. واضح تر از این نمیشه . همه ی نشانه های تاریخی این رو میگن . و در ضمن اگر دِیر نمی خواسته راز رو افشا کنه، چرا کلیسا باید الان حمله کنه؟

سوفی گفت:راهب هنوز از قصدش به ما نگفته.

تیبینگ پاسخ داد:قصد راهب همون قصد کلیساست . نابود کردن اسنادی که فریب بزرگ رو هویدا می کنند . کلیسا امشب از هر زمان دیگه ای به راز نزدیک تر شده و دِیر به شما اعتماد کرده، دوشیزه نوو . وظیفه ی حفظ جام مشخصاً شامل انجام دادن آرزوی نهایی دیر برای هویدا کردن اسرارش با مردم جهان هم هست.

لنگدان دخالت کرد:لی! این که از سوفی بخواهیم تصمیم بگیره یعنی این که بار روی دوش کسی گذاشتیم که فقط یک ساعت پیش فهمیده اسناد سنگریلی هم وجود داره.

تیبینگ آهی کشید و گفت:معذرت میخوام که تأکید می کنم، دوشیزه نوو . به وضوح عقیده ی من اینه که این اسناد باید پخش بشن،اما در نهایت تصمیم گیری با شما خواهد بود . من فقط تشخیص دادم که شما باید کم کم به این فکر کنی اگر سنگ تاج رو باز کنیم چه اتفاقی می افته.

سوفی با صدایی محکم گفت:آقایون! حرف خودتون رو نقل می کنم: تو جام را پیدا نمی کنی. جام تو را می یابد. من مطمئنم جام من رو به یک دلیل پیدا کرده و زمانش که برسه میدونم چه کار کنم.

هر دوی آن ها شگفت زده شدند.

سوفی ادامه داد:پس بیایید شروع کنیم.و به جعبه ی صندل سرخ اشاره کرد.

فصل هفتادم

ستوان کوله در اتاق مهمانان شاتو ویله ایستاده بود و آتش رو به خاموشی را نگاه می کرد و احساس یأس می کرد. فرمانده فاش چند لحظه پیش رسیده بود و حالا در اتاق بغلی پشت تلفن فریاد می کشید و می کوشید تلاش ناکام افرادش را برای تعیین موقعیت رنج روور سر و سامان بدهد.

کوله با خود اندیشید الان میتونه هر جایی باشه.

کوله که از دستورات مستقیم فاش سرپیچی کرده و برای مرتبه ی دوم لنگدان را از دست داده بود، از این ممنون بود که پی تی اس جای گلوله را کف زمین پیدا کرده است . این موضوع دست کم ادعاهای او را ثابت می کرد که تیری را شلیک کرده اند. فاش هنوز خشمگین بود و کوله حس می کرد اوضاع که آرام شود عواقب بدی در انتظارش خواهد بود.

بدبختانه، سرنخ هایی که این جا پیدا کرده بودند به نظر نمی رسید هیچ آشکار کند که چه اتفاقی افتاده است یا پای چه کسانی در میان بوده است . آئودی سیاهی ر ا که بیرون بود با نامی جعلی و با شماره های جعلی کارت اعتباری کرایه کرده بودند و اوراقی هم که در ماشین بود با داده های اینترپل نمی خواند.

افسر دیگری با شتاب داخل اتاق شد. چشمانش نگران بود:فرمانده فاش کجاست؟

کوله آرام چشم از زغا لهای نیم سوز برگرفت و گفت:با تلفن حرف میزنه.

فاش با گام های بلند داخل اتاق شد و غرغرکنان گفت:تلفنم تموم شد. چی پیدا کردی؟

افسر دوم گفت:قربان! اداره ی مرکزی از آندره ورنه، رییس بانک سپرده گذاری زوریخ اعتراف گرفته . حالا اون میخواد با شما خصوصی پشت تلفن حرف بزنه. داستانش رو عوض کرده.

فاش گفت:اِه!

کوله هم حالا او را نگاه می کرد.

- ورنه پذیرفته که لنگدان و نوو امشب مدتی توی بانک بودند.

فاش گفت:این رو که میدونستیم. چرا ورنه دروغ گفت.

- گفت که فقط با شما صحبت میکنه. اما قبول کرده همکاری کنه.

- در عوضش چی؟

این که بانکش رو از خبرها دور نگه داریم و بهشون کمک کنیم که مقداری اموال مسروقه رو برگردونند. انگار لنگدان و نوو چیزی رو از حساب سونیر دزدیدند.

کوله بی مقدمه گفت:چی؟ چطور؟

فاش خود را نباخت، اما نگاهش بر افسر دوم ثابت مانده بود:چی دزدیدند؟

- ورنه وارد جزییات نشد. اما انگار حاضره هر کاری بکنه تا اون رو برگردونه.

کوله سعی کرد سر در بیاورد چطور چنین چیزی اتفاق افتاده است . شاید لنگدان و نوو با تفنگ یکی از کارمندهای بانک را تهدید کرده بودند. شاید آن ها ورنه را مجبور کرده بودند حساب سونیر را باز کند و ترتیب فرار را در کامیون زره پوش بدهد . کوله تا آن جا که معقول می نمود باور نمی کرد سوفی نوو در ماجرایی مثل این دخالت داشته باشد. افسر دیگری از آشپزخانه فریادزنان به فاش گفت:فرمانده؟ من با شماره های تلفنی که آقای تیبینگ گرفته کلنجار رفتم. حالا هم دارم با فرودگاه لوبورژه تلفنی صحبت می کنم. خبرهای بدی دارم.

سی ثانیه ی بعد، وسایلش را جمع می کرد و آماده می شد تا شاتو ویله را ترک کند . همین الان فهمیده بود تیبینگ جتی شخصی

همین نزدیکی ها در فرودگاه لوبروژه دارد و هواپیما هم نیم ساعت پیش فرودگاه را ترک کرده است.

نماینده ی بورژه پشت خط گفته بود که نمی داند چه کسی سوار هواپیما بوده و یا مقصدش کجا است. پرواز خارج از برنامه بوده و هیچ برنامه ای برای پرواز ثبت نشده است . حتی برای فرودگاه کوچیکی هم بیش از حد غیرقانونیه. فاش مطمئن بود با وارد آوردن فشار مناسب می تواند جواب سؤالاتش را بگیرد.

فاش که به سمت در می رفت با صدایی بلند گفت:ستوان کوله! چاره ای ندارم جز این که شما رو مسئول تحقیقات پی تی اس این جا بگذارم. برای تغییر اوضاع هم که شده بایدیه کار درست و حسابی انجام بدی.

فصل هفتاد و یکم

دماغه ی هاوکر رو به انگلستان بود و ارتفاع می گرفت. لنگدان محتاطانه جعبه ی صندل سرخ را از روی پایش که جعبه را موقع خیز آن جا نگه داشته بود برداشت. حالا که جعبه را روی میز می گذاشت، حس می کرد که سوفی و تیبینگ با نگرانی به جلو خم می شوند.

سگک ها را کنار زد و جعبه را باز کرد . دیگر توجهش به صفحات شماره دار کریپتکس نبود، بلکه به سوراخ کوچک در زیر در جعبه نگاه می کرد. با نوک مدادی آرام رز منبت کاری شده را کنار زد و متن را از زیر آن بیرون آورد . ساب رزا. به فکر فرو رفت و امید داشت که نگاه دوباره به متن معنی آن را معلوم کند. همه ی انرژیش را متمرکز کرد و متن عجیب را خواند.

پس از چند ثانیه سرخوردگی سابقش دوباره بازگشت:لی! من هیچی ازش سر درنمیارم

از جایی که سوفی نشسته بود متن معلوم نبود، اما این که لنگدان فوراً زبان را نشناخت متعجّبش کرد . پدربزرگ من زبان چنان عجیبی استفاده کرده حتی یه نمادشناس هم نمیتونه بفهمدش؟ و به سرعت به خاطر آورد که نباید از این موضوع تعجب کند . اولین بار نبود که ژاک سونیر رازی را از نوه اش مخفی می کرد.

روبروی سوفی، لی تیبینگ احساس کرد الان است که قلبش بایستد. مشتاق دیدن متن، از هیجان می لرزید و به جلو خم شد. کوشید از کنار لنگدان ببیند که هنوز روی جعبه خم بود.

لنگدان مشت اقانه نجوا کرد:نمی فهمم. اولین حدس من اینه که سامی باشه . اما الان چندان مطمئن نیستم . بیشتر متن های اولیه ی سامی نکودت داره. این متن همچین چیزی نداره.

تیبینگ اظهار کرد:شاید سامی کهن باشه.

سوفی پرسید:نکودت چیه.

تیبینگ چشم از جعبه برنداشت:بیشتر الفباهای جدید سامی علامت حروف مصوت رو ندارند و از نکّود تها استفاده می کنند - نقطه ها و خطهای کوچیکی که بالا یا پایین حروف صامت گذاشته میشه تا مصوت همراه اونها رو نشون بده . از لحاظ تاریخی،

نکّودت یه چیز افزوده ی تقریباً جدید به الفباست.

لنگدان هنوز روی متن بود:شاید حرف نویسی صَفارِدی باشه؟

تیبینگ دیگر طاقت نیاورد:شاید من .... دست پیش برد و جعبه را از لنگدان گرفت و به سمت خودش کشید . شک نداشت که لنگدان آشنایی بسیاری با زبان های معیار کهن داشت - یونانی، لاتین، زبان های رومیایی - اما با نخستین نگاه گذرا که به این زبان انداخت،این تصور به ذهنش رسید که تخصص یتر از ای نها باشد؛ شاید دس تنوشته ای راشی یا 

STAM .

تیبینگ نفس عمیقی کشید و چشمانش را روی حکاکی برگرداند . مدتی طولانی چیزی نگفت . هر ثانیه که می گذشت، اعتماد به نفسش بیشتر خدش هدار می شد. گفت:این زبان شبیه به هیچ کدوم از زبانهایی نیست که تا حالا دیدم.

لنگدان هم کنار کشید.

سوفی پرسید:من ببینمش؟

تیبینگ وانمود کرد که حرف او را نشنیده است:رابرت! گفتی که یک بار چیزی شبیه به این رو دیدی؟

لنگدان رنجیده خاطر به نظر میرسید:به گمانم. اما مطمئن نیستم. متن میشه گفت که شبیه اونه.

سوفی تکرار کرد:لی؟ میتونم یه نگاه به متنی بندازم که پدربزرگم درست کرده؟واضح بود از این که از بحث کنارش گذاشتند آزرده خاطر است.

تیبینگ گفت:البته، عزیزم.و جعبه را به سمت او برد . نمی خواست توهین آمیز رفتار کند، اما سوفی نوو فرسنگ ها از تخصص آن ها دور بود. اگر تاریخدان سلطنتی بریتانیا و نمادشناس هاروارد نتوانند زبانش را حتی تشخیص بدهند ....

سوفی چند لحظه پس از بررسی جعبه گفت:آها! باید حدس می زدم.

تیبینگ پرسید:چی رو حدس می زدی؟

سوفی با بی اعتنایی گفت:که پدربزرگم این زبان رو استفاده میکنه.

تیبینگ فریاد کشید:تو میتونی این متن رو بخونی؟

سوفی که حالا کاملاً از موقعیت خودش لذت می برد گفت:خیلی راحت . وقتی شش سالم بود پدربزرگم این رو به من یاد داد.واردم.سوفی به آن سمت میز خم شد و نگاهی تذکردهنده به تیبینگ انداخت:راستش آقا! با توجه به ارتباط و وفاداری شما به تاج و تخت انگلیس، تعجب می کنم چطور این رو نشناختید.

لنگدان ناگاه همه چیز را فهمید.

حالا معلومه چرا متن این قدر آشنا بود!

چند سال پیش، لنگدان در برنامه ای در موزه ی فوگ هاروارد شرکت کرده بود . دانشجوی ترک تحصیلی هاروارد، بیل گیتس به محل تحصیل خود بازگشته بود تا یکی از قیمتی ترین مایملکاتش را به موزه اهدا کند - هجده برگه ی کاغذ که او آن زمان در مزایده ای از ماترک آرماند هَمر خریده بود.

 پیشنهاد قیمت او-  30 میلیون دلارِ شیرین بود.

و نویسنده ی برگه ها - لئوناردو داوینچی.

هجده وررقه - که اکنون به دلیل صاحب اولیه و مشهورش، دوک لایسستر، با نام نسخه ی خطی لایسستر لئوناردو می شناسند  - تنها باقی مانده ی یکی از جذاب ترین دفترهای لئوناردو بود : مقالات و طرح هایی که نظریه های برجسته ی داوینچی را در مباحث نجوم و زمین شناسی و باستان شناسی و آبشناسی در خود داشت.

لنگدان هیچ گاه واکنشش را پس از این که در صف ایستاد و سرانجام نوبتش رسید تا پوست نوشته ی قیمتی را تماشا کند از یاد

نمی برد. سخت دمغ شده بود . صفحات قابل خواندن نبودند . به رغم آن که به خوبی حفظ شده و با خوشنویسی شکیلی نوشته شده بود - جوهر ارغوانی بر روی کاغذ کِرم - پوست نوشته چرند به نظر می رسید. در آغاز لنگدان گمان کرد نمی تواند بخواندشان؛ چرا که داوینچی دفترش را به ایتالیایی کهن نوشته است، اما پس از مطالعه ی دقیق تر، پی برد که حتی نمی تواند یک کلمه ی ایتالیایی را هم تشخیص دهد و یا حتی یک حرف.

راهنمای زنی که در بخش نمایش ایستاده بود زیر لب گفت:با این امتحانش کنید، آقا.و به آینه ای دستی اشاره کرد که با زنجیر به آن جا وصل کرده بودند. لنگدان بَرَش داشت و متن را روی آیینه دید.

فوراً همه چیز واضح شد.

لنگدان چنان مشتاق خواندن نظرات این متفکر بزرگ بود که یکی از چندین و چند استعداد هنری او را فراموش کرده بود -توانایی او در نوشتن آینه ای که عملاً غیرممکن می ساخت کسی به جز خودش متن را بخواند . تاریخدان ها هنوز بحث می کردند که آیا او این کار را از سر تفنن انجام می داد و یا دلیلش آن بود که نگذارد دیگران سرک بکشند و افکارش را بدزدند؛ اما این مسئله لاینحل بود . داوینچی آن می کرد که برایش لذت داشت.

سوفی لبخندی از ته دل زد تا ببیند رابرت منظورش را فهمیده است یا نه. گفت:چند واژه ی اولش رو میتونم بخونم. انگلیسیه.

تیبینگ هنوز بریده حرف می زد:چی شده؟

لنگدان گفت:متن معکوس. احتیاج به آینه داریم.

سوفی گفت:نه! شرط می بندم این روکش چوب اصلاً ضخیم نباشه.جعبه ی صندل سرخ را بالا آورد و جلوی منبع نور پخشی که روی دیوار بود گرفت . داخل درپوش را بررسی کرد. پدربزرگش واقعاً بلد نبود معکوس بنویسد و به همین دلیل همیشه تقلب می کرد . او معمولی می نوشت و سپس برگه را برمی گرداند و ردّ نقش معکوس را دنبال می کرد. حدس سوفی آن بود که او متن معمولی را با سوزاندن روی تکه ای چوب نقش داده بود و سپس پشت چوب را از میان دستگاه ساب گذرانده است تا چوب به نازکی کاغذی در بیاید؛ بعد خیلی راحت ورقه را برگردانده و آن را در جعبه تعبیه کرده است.

سوفی که درپوش را به نور نزدیک تر کرد، متوجه شد حق با اوست . پرتوی روشنی از میان لایه ی نازک چوب رد شد و متنِ داخل درپوش به طور عکس ظاهر شد.

فوراً قابل خواندن شد.

تیبینگ سرش را از شرم تکان داد و گفت:انگلیسیه. زبان مادریم.

عقب هواپیما، رمی لگالودک سعی کرد که از میان سروصدای موتورهای هواپیما چیزی بشنود، اما مکالمه ای را که آن جا در جریان بود نمی شد شنید . رمی از وقایع امشب به هیچ وجه دل خوشی نداشت . به راهب که پیش پایش افتاده بود نگریست . مرد حالا کاملاً آرام گرفته بود؛ انگار که در خلسه ی تسلیم فرو افتاده باشد یا شاید هم در حال خواندن دعای بر زبان نیامده ای برای رهایی باشد.

فصل هفتاد و دوم

در ارتفاع پنج هزار متری، رابرت لنگدان حس کرد که عالم واقعیات از دید او بیرون می رود و افکارش ر ا بر شعر معکوس نوشته ی سونیر متمرکز می کند که از میان درپوش جعبه می درخشید.

سوفی به سرعت تکه ای کاغذ برداشت و متن را با دست پیاده کرد . این کار را که کرد هر سه چرخیدند تا آن را بخوانند . همانند نوعی معمای کهن به نظر می رسید... معمایی که قرار بود تا چگونگی باز شدن کریپتکس را بگوید. لنگدان آهسته متن را خواند.

با واژه ی دیرین حکمت تومار را می گشاییم... و یاری می کند خانواده ی پراکنده اش را بِپاییم... سنگ قائمی که شوالیه ها می پرستند چون کلید... با اَتبش حقیقت را می توان دید.

An Ancient word of wisdom frees this scroll… and helps us keep her scatter’d family whole… a headstone praised by templars is the key… and atbash will reveal the truth to thee.

پیش از آن که لنگدان حتی رمزی را که شعر می خواست آشکار کند حدس بزند، نکته ی اساسی تری به خاطرش رسید - وزن شعر که مصرع های پنج ضربی و وتد مفروق بود.

لنگدان اغلب با این وزن عَروضی در طی تحقیقاتش درباره ی انجمن هایِ سرّیِ اروپا برخورد کرده بود؛ از جمله سال گذشته در بایگانی های سرّی واتیکان . قرن هاست که وزن پنج ضربی وتد مفروق وزن محبوب اُدبای رک گوی جهان بوده است، از نویسنده ی یونانی آرکیلوکوس تا شکسپیر و میلتون و چاوسر و ولتر - انسان های جسوری که تفاسیر اجتماعی شان را در وزنی می آوردند که در آن روزگاران قائل به ویژگی های رازورزانه برای آن بوده اند. ریشه های وزن پنج ضربی وتد مفروق سخت پگانی بود.

وتد مفروق. دو هِجا با تأکید های متضاد. تکیه دار و بی تکیه. یین و یانگ. جفت متوازن. آرایش یافته در زنجیره های پنج تایی. پنج ضربی.پنج برای اشاره به ستاره ی پنج پر ناهید و مادینه ی مقدس.

تیبینگ ناگهان به سوی لنگدان چرخید و گفت:پنج ضربیه! و خود شعر انگلیسی!زبان پیراسته از واژگان بیگانه.

لنگدان سری به تصدیق تکان داد . دیر صهیون مانند دیگر انجمن های سرّی اروپا قرن ها بود که از روی عناد با واتیکان ، انگلیسی را به عنوان تنها زبان سِرِه اروپایی در نظر گرفته بود . بر خلاف ایتالیایی و اسپانیایی و فرانسه که از لاتین - زبان واتیکا ن - مشتق شده بودند.انگلیسی از لحاظ زبان شناختی جدا از دستگاه تبلیغاتی رُم بود و به این گونه زبان مقدّس و سرّی اخوت هایی شد که تحصیلات کافی برای آموختن آن داشتند.

تیبینگ گفت:این شعر نه فقط به جام که به شوالیه های هیکل و خانواده ی پراکنده ی مریم مجدلیه هم اشاره میکنه ! دیگه چی لازم داریم؟

سوفی دوباره به شعر نگاه کرد و گفت:رمز. به نظر ما احتیاج به واژ هی کهن حکمت داریم.

تیبینگ چشمکی زد و گفت:اجی مجی لاترجی؟

لنگدان اندیشید یه کلمه ی پنج حرفی. و شمار زیاد و گیج کننده ی کلمات حکمت را از ذهن گذراند - منتخباتی از سرودهای عرفانی،پیش گویی های طالع بینی، باورهای انجمن های سرّی، اوراد ویکایی، طلسم های جادویی مصری، مانتراهای پگانی - فهرست بی پایان بود.

سوفی گفت:انگار این رمز ارتباطی با شوالیه های هیکل داشته باشه.بعد متن را بلند خواند:سنگ قایمی که شوالیه ها می پرستند چون کلید.

لنگدان گفت:لی! تو متخصص شوالیه هایی. نظری نداری؟

تیبینگ چند لحظه ای سکوت کرد و سپس آهی کشید:راستش مشخصاً سنگ قائم مزار نشان سنگ بالای قبره . ممکنه که شعر به سنگ قبر یا سرسنگی اشاره کنه که شوالیه ها بالای مزار مریم مجدلیه پرستش می کنند، اما این که هیچ کمکی به ما نمیکنه . چون ما نمیدونیم مزار کجاست.

سوفی گفت:خط آخر میگه که اَتبَش حقیقت رو افشا میکنه. این کلمه قبلاً به گوشم خورده. اتبش.

لنگدان پاسخ داد:تعجب نمی کنم. احتمالاً توی درس های اول رمزشناسی دیدیش. رمز اتبش یکی از قدیمی ترین رمزهای شناخته شده ست.

سوفی اندیشید البته! دستگاه رمزگذاری معروف عبری.

رمز اتبش در واقع بخشی از آموزش رمزشناسی اولیه ی سوفی بود . این رمز تا پانصد قبل از میلاد قدمت داشت و اکنون به عنوان نمونه ای از رمزهای جانشینی گردشی در کلاس های درس استفاده اش می کردند. رمز اتبش که شکلی معمولی از رمزنگاشته ای یهودی بود، نوعی رمز ساده ی جانشینی بود که بر پایه ی الفبای بیست و دو حرفی عبری قرار داشت . در اتبش نخستین حرف کلمه با آخرین حرف جابجا می شد و دومین حرف با حرف یکی مانده به آخر و همین طور تا به آخر.

تیبینگ گفت:اتبش خیلی مناسبه . متن هایی رو که با ات بش رمزگذاری کردند، در قباله و تومارهای بحرالمیت و حتی عهد عتیق وجود دارند . صوفی ها و دانشورهای یهودی هنوز هم با استفاده از اتبش پیغام های پنهانی رو آشکار می کنند. دیر هم حتماً اتبش رو بین آموزه هاش گنجونده.

لنگدان گفت:تنها مسئله اینه که ما چیزی نداریم که این رمز رو روی اون پیاده کنیم.

تیبینگ آهی کشید و گفت:روی سنگ قائم قبر باید یه کلمه ی رمز باشه. ما باید سنگی رو که شوالیه ها می پرستیدند پیدا کنیم.

سوفی از نگاه ناخوشایند لنگدان پی برد که یافتن سنگ شوالیه ها مبارزه ی سهلی نخواهد بود.

سوفی اندیشید اتبش کلیده. اما ما دری نداریم که بازش کنیم.

سه دقیقه بعد بود که تیبینگ آهی از سر ناامیدی کشید و سرش را تکان داد:دوستان من ! من نمیتونم پابه پای شما بیام . بعد از این که کمی خوراکی برای خودمون آوردم و سری به رمی و مهمانمون زدم دوباره شروع به فکر می کنم.سپس ایستاد و به سمت عقب هواپیما به راه افتاد.

سوفی که دور شدن او را تماشا می کرد احساس خستگی نمود.

بیرون پنجره، سیاهی پیش از پگاه نمایان شده بود . سوفی احساس کرد بی آن که بداند کجا فرود خواهد آمد به فضا پرتابش کرده اند . او که با حل کردن معماهای پدربزرگش بزرگ شده بود، از این که شعر پیش رویش اطلاعاتی داشت که او تا آن زمان ندیده بود احساس بدی داشت.

به خودش گفت این تو چیزهای بیشتری هست. پنهانه... اما وجود داره.

هر چند از این فکر به ستوه آمده بود، می ترسید که آن ها سرانجام چیزی داخل کریپتکس پیدا نکنند که نقش های برای جام مقدس باشد. به رغم اظهارات لنگدان و تیبینگ که حقیقت داخل استوانه ی مرمری است، سوفی آن قدر از نقشه های گنج پدربزرگش را تا به پایان رفته بود که بداند ژاک سونیر اسرارش را به آسانی لو نمی دهد.

فصل هفتاد و سوم

مأمور شیفت شب کنترل ترافیک در فرودگاه بورژه به صفحه ی خالی رادار چشم دوخته بود که فرمانده ی پلیس قضایی عملاً با شکاندن در وارد اتاق شد.

بزو فاش فریاد کشید:جت تیبینگ کجا رفته؟و به داخل برجک کنترل قدم گذاشت.

واکنش اولیه ی مأمور کنترل فقط کمی حرف های جویده و نامفهوم بود؛ کوششی عقیم برای حفظ امور شخصی مشتری بریتانیایی شان که یکی از محترمترین مشتریانشان بود. سعیش به شکست انجامید.

فاش گفت:باشه. من تو رو برای اجازه دادن به پرواز هواپیمای خصوصی بدون مجوز پرواز دستگیر می کنم.سپس به افسر دیگری اشاره کرد که با دستبند به سمت او به راه افتاد . ترس تمام وجود مأمور کنترل را گرفت. یاد مقاله های روزنامه ها افتاد که بر سر این موضوع بحث می کردند که فرمانده ی پلیس ملّی قهرمان است یا مایه ی ارعاب و وحشت. پاسخ این پرسش را حالا فهمیده بود.

مأمور کنترل ناگهان با دیدن دستبندها ناله کنان گفت:صبر کنید ! یه چیز دیگه ! سر لی تیبینگ برای معالجات پزشکی زیاد میره لندن. اون یه آشیانه ی هواپیما توی فرودگاه اجرایی بیگین هیل در کنت داره. تو حومه ی لندن.

فاش مرد را با تکان دست از دستبندها نجات داد:امشب هم مقصد بیگی نهیله.

مأمور کنترل صادقانه گفت:نمیدونم. هواپیما روی مسیر همیشگیش حرکت کرد و به نظر می رسید آخرین تماس راداریش از سمت انگلستان باشه. بیگین هیل فقط یه حدسه.

- افراد دیگه ای هم سوار هواپیما بودند؟

- قسم می خورم، آقا که من این یکی رو نمیدونم . مشتری های ما مستقیماً تا آشیانه شون میرن و هر جور که بخوان سوار میشن . این که چه افرادی سوار هواپیما هستند مسئولیت مقامات فرودگاه مقصده.

فاش نگاهی به ساعتش انداخت و به جت های پراکنده که روبروی پایانه ی فرودگاه پارک کرده بودند چشم دوخت:اگر اونها به بیگین هیل رفته باشند، چقدر طول میکشه تا فرود بیان؟

مأمور نگاهی به یادداشت هایش انداخت و گفت:پرواز کوتاهیه. تقریباً ... ساعت شش و نیم فرود میان. یک ربع دیگه.

فاش اخمی کرد و به سمت یکی از افرادش چرخید:یه وسیله بیارید این جا. من میرم لندن . پلیس محلی کنت رو برام بگیرید، نه اِم آی پنج رو . خیلی سریع . پلیس محلی کنت . بگید که به پرواز تیبینگ اجازه ی فرود بدن . بعد روی باند محاصره ش کنند و هیچ کسی هم تا زمانی که من می رسم بیرون نیاد.

فصل هفتاد و چهارم

لنگدان از آن طرف کابین هاوکر به سوفی نگاه کرد و گفت:ساکتی؟

جواب داد:خسته م. از شعر هم سر درنمیارم.

لنگدان هم همان احساس را داشت . وزوز موتورها و لرزش های آرام هواپیما خواب آلودش کرده بود و سرش هنوز از جایی که راهب ضربه زده بود تیر می کشید. تیبینگ عقب هواپیما بود و لنگدان تصمیم گرفت تا از این فرصت بهره بگیرد و چیزی را که در سر داشت به سوفی بگوید:گمان کنم قسمتی از دلیل پدربزرگت برای این که ما دو تا رو با هم آشنا کنه فهمیدم . به گمانم می خواست چیزی رو به تو توضیح بده.

- تاریخ جام مقدس و مریم مجدلیه نبود؟

لنگدان مردد شد که چطور پیش برود:اختلاف بین شماها رو. دلیلی که به خاطرش ده سال با اون حرف نزدی . گمان کنم شاید امیدوار بوده من توضیح بدم چی بین شما جدایی انداخت و قضیه حل و فصل پیدا کنه.

سوفی در صندلیش کمی پیچ و تاب خورد:من که بهت نگفتم چی ما رو از هم جدا کرد؟

لنگدان آرام به او نگاه کرد و گفت:تو شاهد یه مراسم جنسی بودی. نه؟

سوفی خود را عقب کشید:از کجا میدونی؟

- سوفی! تو گفتی چیزی دیدی که قانعت کرد پدربزرگت عضو یه انجمن سری بوده . و هر چی که دیدی اون قدر غمگینت کرد که از اون موقع به بعد راجع بهش صحبت نکردی . من اطلاعات زیادی راجع به انجمن های سری دارم . لازم نیست مغز داوینچی داشته باشی تا از ماجرا سر دربیاری.

سوفی خیره نگاه می کرد.

لنگدان پرسید:توی بهار بود؟ نزدیک اعتدال بهاری. اواسط مارس؟

سوفی به بیرون پنجره چشم دوخت و گفت:من واسه تعطیلات بهاره ی دانشگاه اومده بودم. چند روز زودتر رسیدم.

- میخوای راجع بهش صحبت کنی؟

- ترجیح میدم صحبت نکنم.ناگهان با چشمانی سرشار احساسات به سمت لنگدان برگشت:نمی فهمم چی دیدم.

- زن و مرد با هم بودند؟

پس از درنگی کوتاه سوفی سرش را تکان داد.

-  لباس های سیاه و سفید تنشون بود؟

چشمانش را تمیز کرد و کمی بعد سرش را تکان داد و انگار که بخواهد درددل کند گفت:زن ها رداهای نازک و سفید تن کرده بودند... و کفش طلایی . گوی های زرینی هم دستشون بود. مردها هم تونیک و کفش سیاه پوشیده بودند.

لنگدان کوشید احساساتش را پنهان کند، با این همه آن چه می شنید باور نمی کرد. سوفی ناخواسته مراسم مقدس دوهزارساله ای را شاهد بوده است. لنگدان صدایش را آرام نگه داشت و پرسید:

- نقاب چی؟ نقاب دوجنسیتی داشتند؟

- آره. همه. نقاب های ی کشکل زده بودند. زن ها سفید و مردها سیاه.

لنگدان توصیف این مراسم را شنیده بود و ریشه های رازورزانه ی آن را می فهمید. آرام گفت:اسمش هیروس گاموسه . برمیگرده به دو هزار سال پیش . کاهن ها و کاهنه های مصری مرتباً برای ستا یش نیروی خلّاقه ی مادینه اون رو برگزار می کردند.مکثی کرد و کمی به سمت او خم شد:و اگر تو بدون آمادگی قبلی هیروس گاموس رو ببینی و معناش رو نفهمی تصور می کنم که شوکه بشی. 

سوفی چیزی نگفت.

لنگدان ادامه داد:هیروس گاموس یونانیه. یعنی زناشویی مقدس.

- مراسمی که من دیدم ازدواج نبود.

- ازدواج به معنای وصال، سوفی.

- منظورت ارتباط جنسیه.

- نه.

- نه؟چشمان سبزش او را ورانداز می کرد.

لنگدان زیر حرف خود زد:آره ... در معنای لغوی بله. اما نه به اون صورت که ما امروز می فهمیم.لنگدان توضیح داد که آن چه او دیده شبیه به یک مراسم جنسی بوده است، و گرنه هیروس گاموس ارتباطی با شهوانیّت ندارد،که عملی روحانی است . از لحاظ تاریخی،عشق ورزی عملی بوده است که زن و مرد از طریق آن خدا را تجربه می کردند. قدما عقیده داشتند نرینه تا زمانی که با مادینه ی مقدس آمیزش نداشته باشد به لحاظ روحی ناقص خواهد ماند . عشق ورزی با زن تنها وسیله ای شد که مرد می توانست روحش را کمال بخشد و نهایتاً به گنوسیس یا معرفت الهی دست پیدا کند . از زمان ایزیس، مناسک جنسی تنها پل انسان از خاک به افلاک بوده است . لنگدان ادامه داد:با خلوت کردن با زن، مرد می تونست به لحظه ای در اوج یا اُرگاسم برسه که ذهنش خالی از غیر بشه و خدا رو ببینه. 

سوفی مرددانه نگاه می کرد:ارگاسم به شکل نیایش؟

سوفی هر چند ماهیتاً درست می گفت، لنگدان به طرزی مبهم شانه بالا انداخت . از لحاظ فیزیولوژیک، ارگاسم در مرد همراه با

لحظه ای است که ذهنش تماماً عاری از هر اندیشه ای می شود، یک خلأ ذهنی کوتاه . لحظه ای از شفافیت که در آن خدا تجسم پیدا می کند.مرشدان مراقبه بدون رابطه ی جنسی به این لحظه ی بی فکری دست می یابند و اغلب نیروانا را به شکل اُرگاسم روحی بی پایانی تصویر می کنند. 

لنگدان آهسته گفت:سوفی! باید بدونی که دیدگاه قدیمی ها از رابطه ی جنسی کاملاً با دیدگاه امروز فرق داشته. رابطه ی جنسی زندگی جدید به ارمغان می آورده - کمال معجزات بوده - و فقط خدایان میتونستند معجزه انجام بدهند . توانایی زن برای ایجاد زندگی از زهدانش اون رو مقدس کرد . یک خد ا. وصال، اتحاد مقدس دو نیمه ی روح انسانی بود - نرینه و مادینه - که در اون مرد میتونست به تمامیّت روحانی دست پیدا کنه و با خدا راز و نیاز کنه . اون چیزی که دیدی، از شهوت نبود، از معنویت بود. مراسم هیروس گاموس انحراف جنسی نیست. یه مراسم خدشه ناپذیر بوده.

کلمات لنگدان به نظر می رسید به نقطه ی حساسی رسیده است . سوفی تمام امروز را آرام بود، اما الان برای اولین بار، لنگدان دید که هاله ی خونسردی او از هم می پاشد. اشک دوباره در چشم سوفی جمع شده بود و او با آستین پاکش می کرد.

لنگدان کمی به او فرصت داد . در حقیقت، مفهوم رابطه ی جنسی به عنوان راهی به سوی خدا در وهله ی اول خارج از تصور بود . دانشجویان یهودی لنگدان همیشه مبهوت می شدند که می شنیدند سنّت اولیه ی یهودیت شامل مناسک جنسی نیز بوده است . آن هم در ، هیکل. یهودیان اولیه عقیده داشتند قدس الاقداس در هیکل سلیمان نه تنها سکونت گاه خداست که همتای مادینه ی قدرتمندش، سکینه هم در آن جا است . مردانی که به دنبال وصال روحانی بودند برای دیدار کاهنه ها - یا هیِرود لها - به هیکل می آمدند و نرد عشق می باختند و خدا را از طریق وصل جسمانی تجربه می کردند. حروف اربعه ی یهودی ی،ه ،و،ه - نام مقدس خداوند - در واقع از یَهُوَه گرفته شده است؛آمیزش جسمانی دوجنسیتی میان یه نرینه و نام پیشاعبری حوّا، حَوَه.

لنگدان با صدای آرامی توضیح داد:برای کلیسای اولیه، بهره گیری انسان از رابطه ی جنسی برای راز و نیاز مستقیم با خدا تهدیدی جدی ضد پایگاه قدرت کاتولیک بود . این کار کلیسا رو خارج از جریان قرار می داد و نقش خودخوانده شون رو به عنوان تنها مجرای رسیدن به خدا کم رنگ می کرد. واضحه که اونها سخت سعی کردند تا رابطه ی جنسی رو اهریمنی نشون بدن و اون رو به شکل یه عمل گناه آلود و انزجاربرانگیز معرفی کنند. بقیه ی دین های بزرگ هم کمابیش همین کار رو کردند.

سوفی سکوت کرده بود، اما لنگدان حس می کرد او کم کم پدربزرگش را بهتر می فهمد. عجیب آن که لنگدان همین نکات را چندی  پیش در شروع ترم به شاگردانش بیان کرده بود . لنگدان از دانشجویان پرسیده بود:

- میراث باستانی ما و فیزیولوژی ما میگه که رابطه ی جنسی طبیعیه - راهی ارجمند برای رضایت خاطر معنوی . اما ادیان جدید اون رو شرم آور نشون میدن و ما رو از این میترسونند که خواسته های جنسی کار شیطانیی باشه.

لنگدان ترجیح داد که شاگردانش را با این موضوع شوکه نکند که چندین و چند انجمن سرّی در جهان - که برخی شان کاملاً بانفوذ بودند - هنوز مناسک جنسی را انجام می دادند و سنت های کهن را زنده نگه می داشتند. شخصیت تام کروز در فیلم چشمان تمام بسته این موضوع را از راه دشوارش می آموزد. در فیلم، او دزدانه وارد مجمعی خصوصی از منهتنی های نخبه شد و هیروس گاموس را دید . متأسفانه، فیلم سازان بیشتر جزییات را به خطا نشان داده بودند، اما جان کلام در فیلم بود - انجمنی سرّی که جادوی وحدت جنسی را جشن می گیرند.

دانشجوی پسری از انتهای کلاس خرسندانه گفت:استاد لنگدان؟ شما میگید که از این به بعد به جای کلیسا رفتن بیشتر عشق بازی کنیم؟

لنگدان خندید، اما دم به تله نداد . از آن چه از مهمانی های هاروارد شنیده بود، می دانست این بچه ها بیشتر از حدّ نیازشان کام جویی می کنند. حال هم آگاه بود که در موقعیت ظریف و متزلزلی قرار دارد . گفت:آقایون! چند پیشنهاد به همه تون میدم . بی اون که قبیحانه رابطه ی پیش از ازدواج رو بپذیرم و یا اون قدر ساده لوح باشم که تصور کنم شما فرشته های عفیفی هستید این نصیحت رو درباره ی زندگی جنسی تون به شما می کنم.

همه ی مردان، سراپاگوش، خود را جلو کشیدند تا بشنوند.

- دفعه ی بعد، که با زنی بودید به قلبتون نگاه کنید و ببینید آیا میتونید رابطه ی جنسی رو به عنوان عملی معنوی و عارفانه بدونید یا نه . با خودتون کلنجار برید تا اون بارقه ی الهی رو پیدا کنید که مرد تنها میتونه از طریق ایجاد رابطه با مادینه ی مقدس بهش برسه.

زنان کلاس رندانه سرشان را تکان دادند.

مردان بین همدیگر خنده های دوپهلو و مزه پراکنی های بی ادبانه ای رد و بدل کردند.

لنگدان آهی کشید. دانش آموزان کالج هنوز بچه بودند.

پیشانی سوفی یخ کرده بود؛ سرش را به پنجره ی هواپیما چسبانده بود و با بی اعتنایی به فضای تهی می نگریست و می کوشید آن چه لنگدان گفته بود هضم کند . ندامت دیگری را در خود حس می کرد. ده سا ل. توده ی نامه های نگشوده ی پدربزرگش را یادش آمد که او برایش فرستاده بود. همه چیز رو به رابرت میگم. بی آن که سرش را از پنجره جدا کند، آرام و ترسان شروع به صحبت کرد.

اتفاقات آن شب را که از نظر گذراند، احساس کرد به گذشته می رود... در جنگل بیرون ویلای پدربزرگش در نورماندی پیاده می شود ... با حیرت خانه ی متروک پدربزرگ را می گردد... صداهایی را از زیر پایش می شنود... سپس در مخفی را می یابد.

آرام به پلکان سنگی نزدیک شد و یکی یکی پله ها را تا غار زیرزمینی طی کرد . بوی هوای خا ک آلود را می شنید، سرد و سبک . ماه مارس بود . در میان سایه های مخفیگاهش در پلکان، غریبه ها را تماشا می کرد که در میان مشعل های سوسوزننده و سرخ تکان می خوردند و سرود می خواندند.

سوفی با خود گفت دارم خواب می بینم. یه خوابه. چی دیگه میتونه باشه.

مردان و زنان متناوباً ایستاده بودند؛ سفید، سیاه، سفید، سیاه . رداهای نازک و زیبای زنان زمانی که گوی های مرصّعشان را بالا می بردند به هوا برمی خاست. زنان متفقا می خواندند:من با تو در آغاز بودم، من با تو در بامدادان مطهّر، قبلِ آغاز روز از رَحِمم آوردمت.

زنان گوی هایشان را پایین آوردند و همه انگار که در خلسه باشند پس و پیش می رفتند و به چیزی در مرکز دایره احترام می گذاشتند.

به چی نگاه می کنند؟

صداها سرعت گرفتند. آرام تر. سریع تر.

زنان از نو گویهایشان را بالا گرفتند و گفتند:زنی که می نگریش عشق است!

مردان پاسخ دادند:منزلگاهش در ازل است!

سرودخوانی دوباره یکنواخت شد. شتاب گرفت. بدل به غرش شد. تندتر. مجلسیان قدمی جلو نهادند و زانو زدند.

در آن لحظه، سوفی هم توانست آن چه آنان می بینند ببیند.

بر قربانگاهی کوتاه و پرزر و زیور در مرکز دایره مردی به پشت خوابیده بود . برهنه بود و نقاب سیاه ی به صورت داشت . سوفی فوراً بدن او و لکه ی مادرزادی روی شانه اش را شناخت . تقریباً فریاد کشید : گرانپر! این تصویر سوفی را بیشتر از حد تصورش تکان داد؛ اما اتفاقات بیشتری پیش آمد.

زنی برهنه هم که نقاب سفید داشت موهای خاکستری و پُرپشتش از پشت نقاب بیرون ریخته بود آن جا بود . بدنی گوشتالو و قامتی ناساز داشت و هماهنگ با سرود می چرخید و با پدربزرگش عشق ورزی می کرد.

سوفی می خواست برگردد و بدود، اما نمی توانست. دیوارهای سنگی غار او را محبوس کرده بود و سرود هم به نقطه ی اوج خود رسیده بود. اکنون به نظر می رسید حلقه ی مجلسیان همه با هم می خوانند و سرود از اوج به سماع جنون آمیز تغییر حالت می دهد . در اوج سرود،انگار تمام فضای آن جا در حال از هم پاشیدن بود . نفس سوفی گرفت . ناگهان متوجه شد که هق هق می گرید. چرخید و بی صدا پله ها را افتان و خیزان طی کرد و از خانه بیرون زد و لرزلرزان به پاریس بازگشت.

فصل هفتاد و پنجم

آرینگاروسا که دومین تماسش با فاش را قطع می کرد، هواپیمای توربوی دربستیش از بالای چراغ های چشمک زن موناکو می گذشت.کیسه ی هواپیماگرفتگی را برداشت، اما حس کرد فرسوده تر از آن است که حتی بیمار شود.

خدا کند تمام شود!

آخرین اخبار فاش در تصور نمی گنجید، اما امشب هیچ چیز معنایی نداشت . چه اتفاقی می افتد؟ انگار همه چیز از کنترل خارج شده باشد. سیلاس را در چه مخمصه ای انداختم؟ خودم را در چه مخمصه ای!

آرینگاروسا با گامهای لرزان به سمت کابین خلبان رفت:باید مقصد را عوض کنیم.

خلبان نگاهی به عقب انداخت و خندید:شوخی می کنید؟

- نه! باید فوراً به لندن بروم.

- پدر! این هواپیمای دربستیه، نه تاکسی!

- البته به شما بیشتر پرداخت میکنم. چقدر؟ لندن فقط نیم ساعت با اینجا فاصله دارد و نیاز به تغییر مسیر هم ندارد. به

- مسئله ی پول نیست، پدر! چیزهای دیگه ای هم در بِینه.

- ده هزار یورو. همین الان.

خلبان با چشمانی گشاده از حیرت برگشت و گفت:چقدر؟ چه نوع کشیشی این همه پول نقد با خودش داره.

آرینگاروسا پیش چمدان سیاهش برگشت و بازش کرد و یکی از دسته های اوراق قرضه را بیرون آورد . بعد آن را به سمت خلبان گرفت.

خلبان پرسید:این چیه؟

- اوراق قرضه ی بی نام از بانک واتیکان.

خلبان متحیر نگاه می کرد.

- مثل پول نقد است.

خلبان گفت:فقط پول نقد، پول نقده.و اوراق را برگرداند.

آرینگاروسا که به در کابین تکیه داد احساس ضعف کرد:مسئله ی مرگ و زندگی است. باید به من کمک کنید. باید به لندن بروم.

خلبان نگاهی به حلقه ی طلایی اسقف انداخت و گفت:الماس های واقعیه.

آرینگاروسا نگاهی به حلقه انداخت:نمی توانم این را بدهم.

خلبان شانه ای بالا انداخت و از پنجره ی روبرویش بیرون را نگاه کرد.

احساس اندوه عمیقی به آرینگاروسا دست داد و به حلقه چشم دوخت . هر آن چه این حلقه نمایانگرش بود، اکنون برای اسقف معنایش را از دست می داد. پس از مکث بلندی، حلقه را از انگشتش بیرون آورد و آرام روی صفحه ی داشبورد هواپیما گذاشت.

آرینگاروسا از کابین بیرون زد و سر جایش نشست. پانزده ثانیه بعد، احساس کرد هواپیما چند درجه ای به شمال زاویه گرفت.

حتی با این وضع لحظه ی افتخار آرینگاروسا از هم پاشیده بود.

همه ی این ها را دلیل مقدسی سبب شده بود و پیش آورده بود . برنامه ای که باشکوه می دانستند. و اکنون مانند خانه ای پوشالی روی خودش آوار شده بود... و فرجام راه نامعلوم بود.

فصل هفتاد و ششم

لنگدان می دید که سوفی هنوز از یادآوری تجربه اش از هیروس گاموس می لرزید. لنگدان هم از شنیدن آن در حیرت بود . سوفی نه فقط شاهد تمام مراسم بوده، که پدربزرگش هم اجراکننده ی آن بود ... استاد اعظم دِیر صهیون . گروه هیجان برانگیزی بود . داوینچی،بوتیچلی، آیزاک نیوتن، ویکتور هوگو، ژان کوکتو... ژاک سونیر.

لنگدان آرام گفت:نمیدونم دیگه چی باید بهت بگم.

چشمان سبز سیر سوفی حالا پر از اشک شده بود:من رو مثل دختر خودش بزرگ کرد.

زمانی که صحبت می کردند، لنگدان احساس سوفی را در چشمانش می دید که هر لحظه بیشتر می شد . احساس پشیمانی ژرف و ریشه داری بود. سوفی نوو پدربزرگش را طرد کرده بود و اکنون او را در پرتوی نگاه متفاوتی می دید.

بیرون بامداد به سرعت پدیدار می شد و شفق شنگرفش سمت راست هواپیما پخش می شد. زمین هنوز در زیر پایشان تیره و تار بود.

- آذوقه میخواید عزیزان من؟ تیبینگ با سرعت زیادی دوباره به آ ن ها ملحق شد و چند قوطی کوکا و جعبه ای بیسکویت شور نشان داد. خوراکی ها را که قسمت می کرد از کم بودن آن عذرخواهی کرد . ادامه داد:

- دوست راهبمون هنوز صحبت نمیکنه . باید بهش فرصت داد.

گازی به بیسکویت شور زد و به شعر نگاه کرد . بعد رو به سوفی کرد و پرسید: پیشرفتی داشتیم ، عزیزم؟ پدربزرگت سعی داشته به ما چی بگه؟ این سنگ قائم مزار مرده شور چیه؟ سنگی که شوالیه های هیکل می پرستیدند.

سوفی سرش را تکان داد و ساکت ماند.

تیبینگ که دوباره روی متن خم شد، لنگدان کوکایی را باز کرد و به سمت پنجره چرخید . افکارش لبریز از تصاویر مناسک پنهان و رازهای سربه مهر بود. سنگی که شوالیه ها می پرستند. جرعه ای از قوطی را نوشید. سنگی که شوالیه ها می پرستند. کولا گرم بود.

به نظر می رسید پرده ی شب به سرعت کنار می رود. زمانی که لنگدان به این تغییر و تحول می نگریست، اقیانوسی پرتلألو را دید که در زیر پایشان رد می شد. کانال مانش. با این وسیله ای که سوارش بودند گذر از آن چندان طولانی نبود.

لنگدان امیدوار بود روشنای روز جلوه ی حقیقت را با خود به ارمغان بیاورد؛ اما هر چه بیرون روشن تر می شد، خود را از حقیقت دورتر می دید. ضرب آهنگ وزن پنج ضربی وتد مفروق و سرودخوانی و هیروس گاموس و شعائر مقدس را در میان غریو جت می شنید.

سنگ قائمی که شوالیه ها می پرستیدند.

هواپیما دوباره بالای خشکی رسیده بود که نور بصیرت در او تابید . لنگدان محکم قوطی خالی نوشابه اش را روی میز گذاشت . به سمت آن ها چرخید و گفت:

- سنگ قائم شوالیه ها - فهمیدم چیه.

چشمان تیبینگ گرد شد:میدونی سنگ قائم کجاست؟

لنگدان تبسم کرد و گفت:نمیدونم کجاست. میدونم چیه.

سوفی خود را جلو کشید تا بهتر بشنود.

لنگدان که هیجان آشنای دانشگاهی بودن در صحبت هایش رخنه می کرد توضیح داد:گمان کنم سنگ قائم یا سَر سنگ  حقیقتاً به سرِ سنگی اشاره داره؛ نه سنگ بالای قبر.

تیبینگ پرسید:سر سنگی؟

سوفی هم به همان اندازه گیج به نظر می رسید.

لنگدان به سمت تیبینگ چرخید و گفت:لی! موقع تفتیش عقاید کلیسا همه جور رافضی گری رو به شوالیه های هیکل نسبت داد .

- درسته .

- آره! وصله ی هر اتهامی رو چسبوندند. لواط، ادرار کردن روی صلیب، شیطان پرستی؛ فهرستش مفصل بود.

یکی از اتهامات فهرست هم پرستش بتهای دروغین بود، نه؟ کلیسا به طور خاص شوالیه ها رو متهم به مناسک سریی کرد که توی اون یه سر سنگی خمیده پرستیده می شد... یه خدای پگانی ....

تیبینگ ناگهان گفت:بفومت! وای! رابرت، حق با توئه. سر سنگی که شوالیه ها می پرستیدند.

لنگدان به سرعت برای سوفی توضیح داد که بفومت خدای پگان باروری و مربوط به نیروی آفریننده ی تولیدمثل بوده است . سر بفومت معمولاً به شکل قوچ یا بز نشان داده می شده است؛ نماد رایج زادوولد و باروری . شوالیه ها با حلقه زدن به دور مدلی سنگی از سر او و خواندن اوراد او را تقدیس می کردند. تیبینگ زیر لب خندید و گفت:مراسم بفومت برای ستایش جادوی خلاقه ی رابطه ی جنسی بود، اما پاپ کلمنت همه رو قانع کرد که سر بفومت در واقع سر شیطانه . پاپ سر بفومت رو به عنوان رُکن اصلی ادّعاش بر ضدّ شوالیه ها استفاده کرد.

لنگدان موافق بود . عقیده ی جدید را به اهریمن شاخدار که با نام شیطان می شناسند به احتمال ریشه در بفومت و مساعی کلیسا برای بازنمایی خدای باروری شاخدار به عنوان نماد اهریمن دارد . کلیسا به وضوح موفق شده بود، هر چند نه کاملا . میز غذا در روز شکرگزاری سنتی امریکایی ها هنوز دارای نمادهای باروری شاخدار و پگانی بود . کورنوکوپیا یا شاخ وفور نعمت ستایش ی از باروری بفومت بود و به داستان های زئوس بازمی گشت که بزی با شکستن شاخهایش که پر از میوههای جادویی بود او را غذا می داد. بفومت در عکس های دسته جمعی هم ظاهر می شود: زمانی که فردی شوخ طبع دو انگشتش را پشت سر یک دوست به نشانه ی پیروزی شاخدار می گذارد . تعد اد بسیار کمی از این افراد می دانستند که کار تمسخرآمیزشان در واقع گویای قدرت جنسی بالای دوست بیچاره شان است.

تیبینگ هیجان زده گفت:بله، بله. منظور شعر حتما بفومته. سر سنگیی که شوالیه ها می پرستیدند.

سوفی گفت:باشه. ولی اگر بفومت همون سنگی باشه که شوالیه ها می پرستیدند ما یه مخمصه ی دیگه داریم.به صفحات شماره بندی کریپتکس اشاره کرد و ادامه داد:بفومت توی انگلیسی هشت حرف داره. این جا فقط پنج حرف داره.

تیبینگ قهقهه زد:عزیزم. این جا پای رمزنویسی اتبش به وسط میاد.

فصل هفتاد و هفتم

لنگدان هیجان زده بود . تیبینگ نوشتن همه ی بیست و دو حرف الفبای عبری - ال فبِیت - را از حفظ به پایان برده بود . لنگدان متناظرهای رومی آن ها را بهتر از حروف عبری به کار می برد. با این همه، همین الان هم او حروف را با تلفّظ بی نقصی می خواند.

A B G D H V Z Ch T Y K L M N S O P Tz Q R Sh Th

- اَلِف، بِیت، گِمِل، دالِت، هِی، واو، زِین، شِت، تِت، یود، کاف، لامِد، میم، نون، سا مِش، عین، پی، تزادیک، ق اف، رِیش، شین، تا و.

تیبینگ عرق ابروهایش را با حالتی نمایشی پاک کرد و دنباله ی حرفش را گرفت:در نگارش معمول عبری، حروف مصوّت نوشته نمیشن . به همین دلیل، وقتی ما کلمه ی بفومت رو با الفبای عبری می نویسیم، سه تا مصوتش کنار گذاشته میشه و باقی میمونه....

سوفی ناگهان گفت:پنج حرف.

تیبینگ سری تکان داد و دوباره نوشتن را از سر گرفت:اوهوم. این هِجی درست بفومت با حروف عبریه . من مصوت ها رو هم می نویسم تا شفافیت مطلب از بین نره.

B a P V o M e Th

تیبینگ اضافه کرد:البته خاطرتون باشه که عبری از سمت مخالف نوشته میشه، اما ما میتونیم اتبش رو به همون شکل از این سمت به کار ببریم. بعد، تنها کاری که باید بکنیم اینه که برای انجام دادن آرایش جانشینی تمام الفبا رو بر عکس الفبای اصلی بنویسیم.

سوفی قلم را از تیبینگ گرفت و گفت:راه ساده تری هم هست.این راه برای همه ی رمزهای جانشین جواب میده، از جمله اتبش. حقه ی کوچیکیه که توی رویال هالووی یاد گرفتم.سوفی نیمه ی اول الفبا رو از چپ به راست نوشت و سپس زیر آن نیمه ی دوم را راست به چپ.

- رمزکاوها بهش میگن از رو تا زدن. نصف بقیه ی راه حل ها پیچیده است و دو برابر واضح.

A B G D H V Z Ch T Y K

Th Sh R Q Tz P O S N M L

تیبینگ نگاهی به دستکار او انداخت و خنده ای زد:درست میگی. خوشحالم می بینم بچه های هالووی درست کار می کنند.

لنگدان که به ماتریس جانشینی سوفی نگاه می کرد، شور و هیجان رو به افزایشی را در خود حس می کرد که بر طبق تصور او با شور و هیجانِ محقّقانی برابری می کرد که نخستین بار اتبش را برای رمزگشایی آن چه اکنون به راز شِشاک مشهور بود به کار بردند . تا سال ها محققان مذهبی از اشاره ی کتاب مقدس به شهری به نام شِشاک در حیرت بودند . نام این شهر بر روی هیچ نقشه ای و یا بر روی هیچ سندی نیامده بود؛ با این همه، این نام مکرر در کتاب ارمیای نبی آمده بود - پادشاه ششاک، شهر ششاک، مردمان ششاک . عاقبت پژوهشگری رمز اتبش را بر روی واژه به کار بست که نتایج این کار سر را به دوار می انداخت. رمزگشایی فاش کرد که ششاک در واقع رمزواژه ای برای شهر پرآوازه ی دیگری بوده است. فرآیند رمزگشایی بسیار ساده بود.

ششاک را در عبری به این صورت می نویسند: ش-ش-ک.

ش-ش-ک را که در ماتریس جانشینی قرار بدهند تبدیل می شود به ب-ب-ل.

ب-ب-ل را در عبری باِبل می خوانند.

شهر مرموز ششاک ر ا به عنوان شهر بابل آشکار کردند که موج جنون آمیزی از تحقیقات درباره ی کتاب مقدس از آن منبعث شد . در عرض چند هفته، چندین رمز اتبش دیگر را در عهد عتیق هویدا کردند و پرده از معانی پنهان و گوناگونی برداشتند که محققان هیچ از ماهیت آن ها آگاهی نداشتند.

لنگدان که نمی توانست از بروز هیجانش جلوگیری کند. زیر لب گفت:داریم نزدیک میشیم.

تیبینگ گفت:چند قدم، رابرت.به سوفی نگاهی انداخت و ادامه داد:آماده ای؟

سوفی سرش را به نشانه ی تصدیق تکان داد.

- خب، بفومت در عبری بدون مصوت ها نوشته میشه 

B. -P-V-M-Th 

حالا ما فقط ماتریس اتبش تو رو به کار می بریم تا حروف رو به رمز پنج حرفی خودمون برگردونیم.

قلب لنگدان به تند تپیدن افتاد

B-P-V-M-Th

 خورشید از میان پنجره می تابید . به ماتریس سوفی چشم دوخت و آرام برگردان را انجام داد بی میشه اس-اچ .... پی میشه وی .

تیبینگ مثل یک بچه مدرسه ای که از تعطیلات سال نو خوشحال است با خنده گفت:و رمز اتبش میگه که .... کمی درنگ کرد:خدایا ! رنگ از رخساره اش پرید.

لنگدان مشتاقانه سرش را بالا آورد.

سوفی پرسید:چی شده؟

تیبینگ به سوفی نگاه کرد و گفت:باور نمی کنید! خصوصاً تو، سوفی!

سوفی گفت:منظورت چیه؟

نجواکنان گفت:این... خیلی ساده ست. واقعاً ساده ست.تیبینگ دوباره دست به قلم برد:توجه کنید، لطفا .. این اسم رمز شماست.

و آن چه نوشته بود به آ نها نشان داد.

Sh-V-P-Y-A

سوفی با اخم گفت:این چیه؟

لنگدان هم آن را نفهمید.

تیبینگ با صدایی که به نظرمی رسید از خوف می لرزد گفت:دوستان من! این در حقیقت کلمه ی دیرینه ی حکمته.

لنگدان دوباره حروف را خواند . با واژه ی دیرین حکمت تومار را می گشاییم. لحظه ای بعد منظورش را فهمید، اما تصور این را هم نمی کرد:کلمه ی دیرین حکمت.

تیبینگ می خندید:دقیقا .

سوفی نگاهی به کلمه و سپس به صفحات کریپتکس انداخت و فوراً پی برد که لنگدان و تیبینگ مشکل بزرگی را از قلم انداخته اند .

سوفی گفت:دست نگه دارید ! این کلمه نمیتونه رمز باشه . کریپتکس حرف ش روی صفحاتش نداره. صفحات الفبای سنتی رومی دارند.

لنگدان گفت:کلمه رو بخون. دو موضوع رو هم در ذهنت داشته باش . در عبری نشانه ی حرف ش بسته به لهجه میتونه س هم خونده بشه. مثل حرف پ که میتونه ف هم تلفظ بشه.

سوفی با حیرت اندیشید:

SVFYA.

تیبینگ گفت:باریکلا!و اضافه کرد:حرف واو اغلب جایگزین مصوت اُ میشه.

سوفی دوباره به حروف نگریست و کوشید آنها را بلند بخواند.

- س ... ف ... ی ... ا.

صدای خودش را شنید و آن چه گفته بود باور نمی کرد:سوفیا؟ این کلمه سوفیا خونده میشه؟

لنگدان با شور و شوق سری تکان داد:بله. سوفیا در یونانی به معنای حکمت بود . ریشه ی اسم تو، سوفی، دقیقاًًًً میشه کلمه ی حکمت.

سوفی ناگهان احساس دلتنگی ژرفی برای پدربزرگش کرد . اون سنگ تاج دِیر صهیون رو با اسم من رمزگذاری کرده. بغضی گلویش را فشرد . اما زمانی که دوباره نگاهش را به سمت صفحات پنج حرفی کریپتکس چرخاند، فهمید که هنوز مسئله ای هست:صبر کنید کلمه ی سوفیا شِش حرف داره.

لبخند تیبینگ باز هم روی چهره اش به جا مانده بود:دوباره به شعر نگاه کن. پدربزرگت نوشته: واژه ی دیرین حکمت چی میشه ؟

تیبینگ چشمکی زد و گفت:در یونان باستان حکمت نوشته می شده سوفیا.

فصل هفتاد و هشتم

سوفی که کریپتکس را برداشت و شروع به وارد کردن حروف کرد احساس هیجان افسارگسیخته ای در خود می کرد. با واژه ی دیرین حکمت تومار را می گشاییم. به نظر می رسید لنگدان و تیبینگ که او را نگاه می کردند نفس شان بالا نمی آمد.

S… O… F…

تیبینگ اصرار کرد:آروم! آروم تر

A ...

سوفی آخرین حرف را هم وارد کرد. سرش را بالا آورد و نجواکنان گفت:حاضر! حالا میخوام بازش کنم.

لنگدان با وجد و شعفی همراه با ترس زمزمه کرد:حواست به سرکه باشه. مراقب باش.

سوفی می دانست که اگر این کریپتکس هم مثل آن نمونه هایی باشد که در دوران بچگی دیده بود تنها کاری که باید برای باز کردنش انجام می داد آن بود که استوانه را از دو سرش و از پشت صفحات بگیرد و با فشاری آرام و ثابت از دو سوی مخالف بکشد . اگر صفحات را با رمز صحیح مرتب کرده باشند، یکی از دو سر آن مانند در پوش عدسی دوربین بیرون می زند و او می توانست دست به داخل ببرد و سند پاپیروسی پیچ خورده را که احتمالاً دور یک شیشه ی سرکه پیچانده اند بیرون بیاورد . با این همه، اگر رمزی که وارد کرده بودند نادرست می بود، نیروی کشش سوفی به اهرمی لولادار در استوانه منتقل می شد که اهرم هم به درون حفره می چرخید و فشاری را به ظرف شیشه ای وارد می آورد و سرآخر اگر زیاده از حد می کشید آن را می شکاند.

به خود گفت آروم بِکِش.

سوفی دستانش را به دور استوانه حلقه کرد و لنگدان و تیبینگ هر دو به جلو خم شدند . در میان هیجان ناشی از گشودن رمز کلمه،سوفی تقریباً فراموش کرده بود که آن ها انتظار یافتن چه چیزی را در داخل کریپتکس دارند. این سنگ تاج دیر صهیونه. طبق گفته ی تیبینگ، کریپتکس نقشه ی رسیدن به جام مقدس را در خود داشت و مکان مقبره ی مریم مجدلیه و گنجینه ی سنگریل را افشا می کرد ...

دفینه یِ غاییِ حقیقتِ نهانی.

سوفی که لوله ی سنگی را در دست گرفته بود، دوباره نگاهی انداخت تا اطمینان یابد که همه ی حروف آرایش صحیحی نسبت به شاخص دارند . سپس آرام فشار وارد آورد . اتفاقی نیفتاد. کمی بیشتر زور زد. ناگهان سنگ مانند تلسکوپی خوش ساخت از هم باز شد. انتهای استوانه که کَنده شد در دستانش ماند . لنگدان و تیبینگ تقریباً به هوا پریدند . سوفی سر استوانه را روی میز گذاشت و آن را چرخاند تا داخلش را ببیند. تپش قلبش بالا رفته بود.

یه تومار!

سوفی به کاغذ لوله شده خیره شد و دید که کاغذ به دور شیئی استوانه ای پیچیده است - حدس زد که شیشه ی سرکه باشد . علی رغم این موضوع، کاغذِ دورِ سرکه، پاپیروسِ ظریفِ معمول به نظر نمی رسید، بلکه پوست بود. با خود اندیشید عجیبه. سرکه نمیتونه کاغذ پوست بره ای رو حل کنه. دوباره به حفره ی تومار نگاه کرد و فهمید که شیء وسط آن اصلاً شیشه ی سرکه نبود. چیزی کاملاً متفاوت بود.

تیبینگ پرسید:چی شده؟ تومار رو بکش بیرون.

سوفی با اخم پوست لوله شده و شیئی را که پوست به دور آن پیچ خورده بود گرفت و هر دوی آ نها را از ظرف بیرون کشید.

تیبینگ گفت:این پاپیروس نیست. خیلی سنگینه.

- میدونم. پوشال محافظه.

- محافظ چی؟ شیشه ی سرکه.

سوفی پیچ تومار را باز کرد و آن چه داخل بود بیرون آورد:نه. برای این.

قلب لنگدان از دیدن شیء درون پوست فرو ریخت.

تیبینگ با حال زار گفت:خدا به ما کمک کنه. پدربزرگت توی صنعتگریش خیلی سفاک بوده!

لنگدان با تحیّر خیره شده بود. مثل این که سونیر هیچ علاقه ای به آسان گیری نداشته.

روی میز کریپتکسِ دومی هم ظاهر شده بود؛ کوچک تر و از سنگ سلیمانی سیاه . این یکی را داخل کریپتکس اول جا داده بود و حکایت از علاقه ی سونیر به ثنویت داشت . دو کریپتکس. همه چیز جفت است . دوپهلوگویی ها. نرینه- مادینه. سیاهی غنوده در میان سپیدی. لنگدان حس کرد تار نمادگرایی ها سفت تر دورشان تنیده می شود. سپیدی به سیاهی زندگی می بخشد.

هر مرد از زن زاده می شود.

سپیدی - مادینه.

سیاهی - نرینه.

لنگدان دستش را جلو برد و کریپتکس کوچک تر را برداشت . همانند اولی به نظر می رسید، جز آن که نصف آن بود و رنگ سیاه داشت.

صدای لرزش آشنایی را شنید. ظاهراً شیشه ی سرکه که وصفش را شنیده بودند داخل این کریپتکس کوچکتر قرار داشت.

تیبینگ گفت:خب، رابرت! دست کم خوشحال میشی که در جهت صحیحی پرواز می کنیم.و کاغذ پوستی را به سمت او گرفت.

لنگدان کاغذ کلفت پوستی را امتحان کرد . شعر چهارخطی دیگری با تحریر خوش در آن نوشته شده بود؛ باز هم در وزن پنج ضربی وتد مفروق . شعر به رمز بود ، اما لنگدان تنها می بایست خط اول را می خواند تا بفهمد برنامه ی تیبینگ برای رفتن به بریتانیا حاصلی به همراه خواهد داشت.

شوالیه ایست در لندن که پاپ به خاکش سپرده.

باقی شعر به وضوح می گفت که رمز باز کردن کریپتکس دوم تنها با دیدار از مقبره ی این شوالیه، جایی در آن شهر، ممکن است به دست بیاید. لنگدان هیجان زده به سمت تیبینگ برگشت.

- هیچ نظری دارید که این شعر به کدوم شوالیه برمی گرده. 

تیبینگ خندید و گفت:حتی یه خرده هم نه. اما میدونم دقیقاً باید کدوم دخمه رو نگاه کنیم.

در آن هنگام، بیست کیلومتر جلوتر از آنان شش ماشین پلیس کِنت در خیابان های باران زده ی به سمت فرودگاه اشرافی بیگین هیل به راه افتادند.

فصل هفتاد و نهم

ستوان کوله از یخچال تیبینگ برای خود کمی پِرییر ریخت و به اتاق پذیرایی بازگشت . او به جای آن که فاش را در عملیات لندن همراهی کند، مراقب تیم پی تی اس بود که در تمام شاتو ویله پخش بودند.

تا به این جا تمام مدارکی که جمع کرده بودند، برایشان بی مصرف بود : تک گلوله ای که کف زمین فرو رفته بود، کاغذی با شکل چندین نماد که دو کلمه ی شمشیر و ساغر روی آن نوشته بود، نوار خون آلود و میخ داری که پی تی اس به کوله گفت برای فرقه سنّتی و کاتولیک اُپوس دئی است که چندی پیش زمانی که برنامه ای خبری اعمال ستیزه جویانه ی اعضای آن را در پاریس نمایش داد بلوای فراوانی به پا کرد.

کوله آهی کشید. معنی دادن به این شوربای عجیب بیشتر احتیاج به خوش اقبالی داره.

کوله از سرسرایی مجلّل گذشت و وارد سالن رقص - اتاق مطالعه ی بزرگی شد که بازرس ارشد پی تی اس آن جا را برای یافتن اثر انگشت غبارپاشی می کرد. مرد فربهی بود که بند شلوار بسته بود.

کوله داخل شد و پرسید:چیزی پیدا کردی ؟

بازرس سرش را به علامت نفی تکان داد:چیز تاز های نه. نه چیزی که با خرت و پرت های بیرون جور دربیاد.

- راجع به آثار روی پابند چی؟

- اینترپل هنوز داره کار میکنه. من هر چیزی رو که پیدا کردیم فرستادم.

توجه کوله به دو بسته ی مدراک مهروموم شده روی میز جلب شد:این ها چیه؟

مرد شانه بالا انداخت و گفت:قوّت عادت! من هر چیز عجیب غریبی رو بسته بندی می کنم.

کوله به سمت آ نها رفت. عجیب غریب؟

بازرس گفت:این بریتانیایی آدم عجیبیه. یه نگاهی به اینها بنداز.چنگی به میان مدارک زد و یکی را انتخاب کرد و به کوله داد.

عکس ورودی اصلی در کلیسای جامع گوتیکی را نشان می داد - گذرگاه سرپوشیده و عقب نشسته ای که با لایه های تویزه ای و

تودرتویی منتهی به درگاهی می شد.

کوله عکس را نگاه کرد و به سمت او چرخید:این عجیبه؟

- بچرخونش.

پشت عکس کوله یادداشت هایی را به انگلیسی دید که شبستان دراز و مجوف کلیسا را به عنوان ستایش پگانی پنهانی به سوی زهدان زن توصیف می کرد. این عجیب بود . با این همه، توصیف یادداشت از درگاه کلیسا متعجبش کرد:صبر کن ببینم ! اون خیال میکنه ورودی یه کلیسا نشو ندهنده ی زه ....

بازرس با سر تصدیق کرد:تیغه های لبی و عقب نشسته و یه کلیتوریس کوچیک و قشنگ پنج برگه هم بالای درگاه تکمیلش میکنه.

بعد آهی کشید و ادامه داد:یه جوری تعریف میکنه که هوس می کنی سر بزنی کلیسا!

کوله بسته ی دوم مدارک را برداشت . توانست از پشت پلاستیک عکس گلاسه و بزرگی را ببیند که انگار سندی قدیمی باشد . عنوان بالای آن این بود که:

Les Dossiers Secrets —Number 4° lm1 249

کوله پرسید:این چیه ؟

- هیچی نمیدونم. اون چند تا کپی از این رو داره. من هم بَرِش داشتم.

کوله سند را خواند.

PRIEURE DE SION—LES NAUTONIERS/GRAND MASTERS

JEAN DE GISORS 1188-1220

MARIE DE SAINT-CLAIR 1220-1266

GUILLAUME DE

GlSORS

1266-1307

EDOUARD DE BAR 1307-1336

JEANNE DE BAR 1336-1351

JEAN DE SAINT-CLAIR 1351-1366

BLANCE D'EVREUX 1366-1398

NICOLAS FLAMEL 1398-1418

RENE D'ANJOU 1418-1480

IOLANDE DE BAR 1480-1483

SANDRO BOTTICELLI 1483-1510

LEONARDO DA VINCI 1510-1519

CONNETABLE DE

BOURBON

1519-1527

FERDINAND DE

GONZAQUE

1527-1575

LOUIS DE NEVERS 1575-1595

ROBERT FLUDD 1595-1637

J. VALENTIN ANDREA 1637-1654

ROBERT BOYLE 1654-1691

ISAAC NEWTON 1691-1727

CHARLES RADCLYFFE 1727-1746

CHARLES DE

LORRAINE

1746-1780

MAXIMILIAN DE

LORRAINE

1780-1801

CHARLES NODIER 1801-1844

VICTOR HUGO 1844-1885

CLAUDE DEBUSSY 1885-1918

JEAN COCTEAU 1918-1963

کوله از خود پرسید دِیر صهیون؟

افسر دیگری رشته ی افکارش را از هم گسیخت:ستوان؟ مرکز تلفن تماسی فوری برای فرمانده فاش داره، اما نمیتونند پیداش کنند . شما جواب میدید؟

کوله به آشپزخانه بازگشت و گوشی را برداشت.

آندره ورنه بود.

لحن با نزاکت بانکدار کمک اندکی به مخفی کردن نگرانی صدایش می کرد:قرار بود فرمانده فاش با من تماس بگیره، اما هنوز این کار رو نکرده.

کوله پاسخ داد:فرمانده سرش خیلی شلوغه. کمکی از دست من برمیاد.

- به من گفتند همپای شما از وقایع مطّلع میشم.

کوله لحظه ای گمان برد طنین صدای مرد برایش آشناست، اما نتوانست آن را به جا بیاورد:موسیو ورنه ! من در حال حاضر مسئول تحقیقات پاریس هستم. اسم من ستوان کوله است.

مکثی طولانی پشت تلفن پدید آمد:ستوان! من تلفن دیگه ای پشت خط دارم . من رو ببخشید . بعداً با شما تماس می گیرم.سپس تلفن را قطع کرد.

کوله تا چند ثانیه بعد تلفن را در دستانش نگه داشته بود . بعد آن را گذاشت و با خود گفت صدا رو شناختم! و این راز گشایی نفسش را از تعجب بند آورد.

راننده ی ماشین زر هپوش.

با رولکس بدلی.

کوله حالا می فهمید چرا بانکدار این قدر زود تلفن را قطع کرد . ورنه نام ستوان کوله را به خاطر آورده بود - افسری که امشب با دروغ شرم آوری فریبش داده بود.

کوله کمی بر روی نتایج ضمنی این پیشرفت غریب تأمل کرد . دست ورنه هم تو کاره. از روی غریزه می دانست که باید با فاش تماس بگیرد. احساسش به او می گفت فرصتی طلایی به چنگش آمده است تا خودی نشان بدهد.

فی الفور با اینترپل تماس گرفت و درخواست کرد هر مقدار اطلاعات ولو اندک هم که می توانند درباره ی بانک سپرده گذاری زوریخ و رییسش آندره ورنه بیابند.

فصل هشتادم

خلبان تیبینگ اعلام کرد:لطفاً کمربندهای ایمنی رو ببندید.

ارتفاع هاوکر 731 را در نم نم بارانِ صبحی اندوهبار کم کرد و ادامه داد:پنج دقیقه ی دیگه فرود میاییم.

وقتی تیبینگ تپه های مه گرفته ی کنت را دید که پا یین هوا پیمای در حال فرود خود را گسترده بودند حسِ مسرت بخشِ بازگشت به خانه به او دست داد . انگلیس کمتر از یک ساعت از فرانسه عقب بود، با ا ین همه میانشان دنیایی فاصله قرار داشت . امروز صبح رنگ سبز بهاری و نم دار وطن به طرز خاصی مقدمشان را گرامی می داشت. کارم توی فرانسه تمام شده. فاتحانه به انگلیس بر می گردم. سنگ تا ج رو پیدا کردم. البته سؤال هنوز به قوت خود باقی بود که سنگ تاج در نهایت آن ها را به کجا می برد. جایی در انگلستان. نمی دانست دقیقا کجا ، اما از هم اکنون طعم پیروزی را حس می کرد.

تیبینگ زیر نگاه سوفی و لنگدان از جایش برخاست. بعد گوشه ی کابین رفت و قابی چوبی را به کنار کشاند. گاوصندوقی را با حزم و دوراندیشی آن جا پنهان کرده بود. رمز را وارد کرد و گاو صندوق را گشود و دو گذرنامه از آن بیرون آورد و گفت:

- مدارکِ رمی و خودم.

یک دسته اسکناس پنجاه پوندی را برداشت و ادامه داد:اینم مدارک شما دو تا.

سوفی بدگمان به نظر می آمد:رشوه؟

- نه! دیپلماسی خلاق . فرودگاه های کوچک اداری شرایط خاصی دارند. یه مأمور گمرک بریتانیا در آشیانه ی هواپیما به استقبالمون میاد و سوار میشه . به جای این که دعوتش کنم داخل، بهش میگم با یه ستاره ی فرانسو ی سفر می کنم که ترجیح می ده هیچکس ندونه اون توی انگلیسه - غَرضَم مسائل مطبوعاتیه، متوجه اید که؟ بعد هم به عنوان قدردانی از قوه ی تشخیص آگاهانه ش این انعام سخاوتمندانه رو بهش میدم.

لنگدان حیرت زده گفت:و مأمور قبول میکنه؟

 - نه از هر کسی. اما این ها من رو می شناسند. ناسلامتی من که دلال اسلحه نیستم؛ به من عنوان سِر دادن.

تیبینگ لبخندزنان ادامه داد:شوالیه بودن مزایای خودش رو داره.

رمی به راهرو آمده بود و تپانچه ی هکلرکوخ را هنوز در دستش نگه داشته بود. گفت:آقا، دستورات من چیه؟

تیبینگ به پیشخدمتش خیره شد:میخوام تا وقتی می رسیم با مهما نمون بمونی. نمیتونیم تمام لندن اون رو همراه خودمون ببریم.

سوفی که نگران به نظر می رسید گفت:لی، در مورد ا ین که پلیس فرانسه هواپیمات رو قبل از رسیدن ما پیدا کرده باشه جدی گفتم.

تیبینگ خندید:بله. فقط حیرتشون رو تجسم کن وقتی سوار بشن و رمی رو پیدا کنند.

سوفی از طرز فکر بی تأمل او متعجب بود:لی، تو یه گروگانِ دستبسته رو از مرزهای بین المللی عبور دادی. این قضیه جدّیه.

با اخم به راهب در انتها ی هواپیما نگریست و گفت:وکلای من هم هستند . این حیوان به عنف وارد خانه ی من شد و تقریباً من رو کشت. این حقیقته و رمی هم تأییدش میکنه.

لنگدان گفت:ولی تو دست و پاش رو بستی و آوردیش لندن!

تیبینگ دست راستش را به سان شاهدی که در دادگاه سوگند یاد می کند بالا آورد و گفت:عالیجناب، شوا لیه ای پیر و غیرعادی رو بابت تعصب احمقانه اش به نظام قضایی بریتانیا عفو کنید . میدونم باید مقامات فرانسو ی رو مطلع می کردم، اما آدم فخرفروش ی هستم و به پی گیری اون فرانسوی اعتماد ندارم . این مرد قصد کشتن من رو داشت . بله! تصمیم عجولانه ای گرفتم و پیشخدمتم رو مجبور کردم کمک کنه تا به انگلیس بیارمش؛ اما تحت فشار سنگینی بودم. گناهکارم گناهکارم!

خلبان صد ایش زد:قربان؟ از برج مراقبت تماس گرفتند . یه مشکل حفاظتی اطراف آشیانه ی شما دارند . ازم می خوان مستقیم هواپیما رو به پایانه ببرم.

بیشتر از ده سال بود تیبینگ با هواپیما به بیگین هیل می آمد و این نخستین مرتبه بود که چنین اتفاقی می افتاد:نگفتند چطور مشکلی؟

- مأمور کنترل دوپهلو حرف می زد. اشاره به موضوعی شبیه نشت گاز در ا یستگاه می کرد. از من خواستند روبروی پایانه توقف کنم و تا رسیدن دستورهای بعدی کسی رو پیاده نکنم . یعنی اقدامات احتیاطی امنیتی انجام بدم . تا قبل از گرفتن دستورات کامل از مقامات فرودگاه نباید پیاده بشیم.

تیبینگ شک داشت. باید یه عالمه گاز نشت کرده باشه. ایستگاه سوخت گیری حداقل یک کیلومتر از آشیانه ی او فاصله داشت.

رمی هم نگران نشان می داد. گفت:قربان. خیلی غیرعادی به نظر میاد.

تیبینگ به سمت لنگدان و سوفی چرخید:دوستان من، حس ناخوشایندی بهم میگه که یه گروه ما رو استقبال می کنند.

لنگدان آه یأس آوری کشید و گفت:حتماً فاش هنوز گمان میکنه من آدم مورد نظرشم.

سوفی گفت:شاید اون و شاید هم این که اون قدر در این ماجرا پیش رفته که نمیتونه به اشتباهش اقرار کنه.

تیبینگ گوش نمی داد. فارغ از آن چه فاش در سر داشت باید به سرعت دست به کار می شدند. هدف نهایی رو فراموش نکن. جام مقدس. خیلی نزدیک هستیم. زیر پایشان هواپیما با دَنگی آرام بر زمین فرود آمد.

لنگدان با لحنی سخت پشیمان گفت:لی، باید خودم رو نشون بدم و کارها رو قانونی پی بگیرم. بهتره کاملاً از ماجرا دور بشی.

تیبینگ دستش را در هوا بی هدف تکان داد و گفت:تو رو خدا رابرت ! جداً خیال می کنی اونها می گذارند بقیه مون از اینجا بریم بیرون؟ من فقط تو رو غیر قانو نی عبور دادم . دوشیزه نوو هم در فرارت از لوور با تو همدست بوده و یه مرد کَت بسته عقب هواپیما داریم.واقعاً که! ما همه دستمون توی یه کاسه ست.

سوفی گفت:اگه بریم یه فرودگاه دیگه چی؟

تیبینگ سرش را تکان داد:اگه الان بریم، تو هر فرودگاه دیگه ای که فرود بیاییم گروه استقبال کننده مون با تانک های ارتش میان....

سوفی ناامید شد.

تیبینگ با خود فکر می کرد که اگر می خواهند فرصت کافی برای پیدا کردن جام داشته باشند و رویارویی با مقامات انگلیسی را به تعویق بیندازند باید سریع تر و جسورانه عمل کنند. گفت:یک دقیقه به من مهلت بدید.و لنگان به اتاقک خلبان رفت.

لنگدان پرسید:چی کار می کنی؟

تیبینگ گفت:ملاقات تجاری.و اند یشید که چقدر برایش خرج خواهد داشت تا خلبان را به اجرای مانوری کاملاً غیرعادی ترغیب کند.

فصل هشتاد و یکم

هاوکر خیلی نزدیک شده.

سایمون ادواردز، متصدی خدمات اداری فرودگاه بیگین هیل، داخل برج کنترل قدم می زد و از گوشه ی چشم با نگرانی به باند خیس فرودگاه نگاه می کرد. هیچ وقت دوست نداشت صبح زود شنبه بیدارش کنند . از آن ناخوشایندتر آن که برای نظارت بر بازداشت یکی از سودآورترین مراجعانش او را فرا خوانده بودند . سر لی تیبینگ نه فقط بابت آشیانه ی شخصی اش به بیگین هیل پول می پرداخت، که برای رفت وآمدهای گاه وبیگاهش هم حق الزحمه ی فرود می داد. معمولاً، فرودگاه از برنامه ی او آگاه بود و تشر یفات دقیقی بر ای ورود او فراهم می کرد. تیبینگ این چنین می خواست. مرسوم بود باک لیموزین دراز جگوار و تشریفاتیی که او در آشیانه اش نگه داری می کرد پُر شود و اتومیبلش ر ا برق بیندازند و شماره ی همان روز لندن تایمز روی صند لی عقب باشد . مأمور گمرک آن جا هم منتظر هواپیما می شد تا فراهم کردن اسناد ضروری و بررسی بار را تسریع کند . گاهی اوقات، مأمور گمرک مبلغ درشتی از تیبینگ انعام می گرفت تا در عوض آن چشمش را ببندد و انتقال مواد آلی بی ضرر- عموماً غذاهای تجملاتی - را نبیند. اسکارگوی فرانسوی یا نوع خاصی راکفور که بدون مواد افزودنی به عمل آمده یا انواع خاصی از میوه. به هر حال بسیاری از قوانین گمرک بی معنا بودند و اگر بیگین هیل مشتریانش را مساعدت نمی کرد، به حتم فرودگا ه های رقیب این کار را می کردند. آن چه تیبینگ می خواست در بیگین هیل در اختیارش بود و کارمندان هم سود

می بردند.

ادواردز که پا یین آمدن جت را تماشا می کرد اعصابش متشنج شده بود . به فکرش خطور کرده بود شا ید میل وافر تیبینگ برای بذل و بخشش به نحوی او را به دردسر انداخته؛ هر چه بود مقامات فرانسوی برای در اختیار گرفتن او مصمم به نظر می رسیدند. به ادواردز نگفته بودند اتهام چیست، اما آشکارا در نیت خود جدی بودند . بنا به درخواست مقامات فرانسوی پلیس کِنت به مسئول ترافیک هوایی بیگین هیل دستور داده بود تا با رادیو خلبان هاوکر را مستقیم به پایانه و نه به آشیانه ی شخصی مشتری هدایت کند. خلبان موافقت کرده بود. انگار که داستانِ دور از ذهنِ نشتِ گاز را باور کرده باشد.

علی رغم این که پلیس بریتانیا معمولاً اسلحه حمل نمی کرد، وخامت اوضاع سبب آمدن گروه ی مسلح شده بود . حالا هشت پلیس مرد با هفت تیرهایشان داخل ساختمان پایانه ایستاده و در انتظار لحظه ای بودند که موتورهای هواپیما خاموش شود. وقتی که این اتفاق می افتاد متصدی باند گوه هایی را زیر چرخ های هوا پیما قرار می داد تا به حرکت نیفتد . بعد پلیس وارد معرکه می شد و سرنشینان را دور از ماجرا نگه می داشت تا پلیس فرانسه برای در دست گرفتن اوضاع بیاید.

هاوکر حالا در آسمان پایین آمده بود و بر فراز شاخه های درختان سمت راستشان پرواز می کرد. سایمون ادواردز به طبقه ی پایین رفت تا فرودش را از سطح باند تماشا کند . پلیس کنت بی آن که دیده شود مستقر شده و متصدی با گوه هایش منتظر بود. بیرون روی باند فرود،دماغه ی هاوکر به حالت افقی درآمد و چرخ هایش با کمی دود زمین را لمس کرد. هواپیما که کمی از شتاب خود می کاست مثل برق از راست به چپ از مقابل پایانه گذشت . بدنه اش در هوای نم دار می درخشید. بعد به جای این که بایستد و به سمت پایانه بچرخد، آرام راه خود را به سوی آشیانه ی تیبینگ که دورتر بود پیمود.

همه ی افراد پلیس به سمت ادواردز چرخیدند و به او خیره شدند:مگه نگفتید خلبان قبول کرده بیاد پایانه!

ادواردز متحیر بود:قبول کرده بود!

دقیقه ای بعد، ادواردز داخل ماشین های پلیس چِپید تا با نهایت شتاب به آشیانه ی تیبینگ بروند . اسکورت پلیس حداقل چهارصد متر با هوکر تیبینگ فاصله داشت که هواپیما درون آشیانه ی اختصاص ی خزید و ناپدید شد . بالاخره که اتومبیل ها رسیدند و چرخ هایشان بیرون در باز آشیانه با لغزش زیاد متوقف شد، پلیس ها بیرون ریختند و اسلحه هایشان را کشیدند.

ادواردز هم بیرون پرید.

سروصدا گوش خراش بود.

زمانی که جت داخل آشیانه دوران همیشگی اش را کامل کرد تا دماغه اش برای پرواز بعدی در حالت مناسبِ رو به بیرون باشد

موتورهای هاوکر هنوز می غریدند. هواپیما گردش 180 درجه ایش را کامل کرد و به سمت جلوی آشیانه چرخید. ادواردز صورت متعجب خلبان را دید که از دیدن سد اتومبیل های پلیس پیشِ رو ترس برش داشته بود.

خلبان هوا پیما را کاملاً متو قف و موتورها را خاموش کرد . پلیس هجوم آورد و دور تا دور جت مستقر شد . ادواردز کنار سربازرسِ کنت رفت که با نگرانی به ورودی هواپیما نزدیک می شد. چند دقیقه ی بعد در روی بدنه ی هواپیما گشوده شد.

پلکان الکترو نیکی به نرمی پایین آمد و تیبینگ در آستانه ی در ظاهر شد . به سیل اسلحه های هدف رفته به طرفش خیره شد و به عصاهایش تکیه زد و سرش را خاراند.

- سایمون، این جا که نبودم، بلیط بخت آزمایی پلیس رو بردم.

بیشتر متحیر می نمود تا نگران.سایمون ادواردز قدم جلو گذاشت و گرفتگیی را که راه گلو یش را بسته بود فرو داد و گفت:

- صبح به خیر قربان . بابت این اغتشاش پوزش میخوام. یه مورد نشت گاز داشتیم و قرار بود خلبان شما بیاد به پایانه.

- بله، بله ! راستش من گفتم بیاد اینجا. قراری دارم که دیر شده . من برای آشیانه پول میدم و این خزعبلات درباره ی نشت گاز بیش از اندازه محافظه کارانه بود.

- متأسفانه آمدنتون ما رو کمی غافلگیر کرده، قربان.

- میدونم. از برنامه ام عقبم. واقعاً عقبم. بین خودمون باشه، این درمان جدید دیگه افاقه نمیکنه. گفتم بیام یه بار دیگه تنظیم.

افراد پلیس به یکدیگر نگاه کردند. ادواردز خود را پس کشید:خیلی خوبه، قربان.

سربازرس کنت قدمی جلو گذاشت و گفت:آقا، باید نیم ساعت یا کمی بیشتر داخل هواپیما بمونید.

تیبینگ که لنگ زنان پله ها را پا یین می آمد ناخرسند به نظر می رسید:متأسفانه غیرممکنه. من وقت دکتر دارم.به سطح باند رسیده بود. ادامه داد:نمیتونم انجامش ندم.

سربازرس جایش را عوض کرد تا راه تیبینگ را سد کند:من بنا به درخواست پلیس قضایی فرانسه اینجام. اونها ادّعا کردند شما چند نفر فراری از قانون رو با این هواپیما حمل می کنید.

تیبینگ چند دقیقه به سربازرس خیره شد و بعد زیر خنده زد و گفت:دوربین مخفیه؟ خیلی عالیه!

سربازرس که هیچگاه خود را نمی باخت گفت:قضیه جدیه، آقا. پلیس فرانسه مدعیه که شما گروگان هم دارید.

 » : رمی خدمتکار تیبینگ در آستانه ی درگاه ظاهر شد و گفت:من احساس می کنم مثل گروگان برای سِرلی کار می کنم، ولی ایشون بهم اطمینان دادند که آزادم برم.بعد رمی نگاهی به ساعتش انداخت و ادامه داد:آقا، داره دیر میشه.به لیموزین جگوار که در گوشه ی آشیانه بود اشاره ای کرد. اتومیبل بزرگ، آبنوسی رنگ بود و شیشه های دودی و لاستیک دورسفید داشت. گفت:ماشین رو میارم.

بعد از پله ها پایین آمد.

سربازرس گفت:متأسفانه نمیتونیم اجازه بدیم برید . لطفاً هردو به هواپیما برگردید. خیلی زود نماینده های پلیس فرانسه سر می رسند.

تیبینگ به سایمون ادواردز نگریست:سایمون، تو رو خدا ! این دیگه چه مسخره بازیه! کس دیگه ای همراهمون نیست . فقط آدم های همیشگی. رمی و خلبان و خودم. شاید بتونی این میون میانجی باشی. برو یه نگاهی بنداز و تحقیق کن هواپیما خالی باشه.

ادواردز که فهمید به دام افتاده است گفت:بله آقا! نگاه می کنم.

سربازرس کنت به سرعت گفت:معلومه که نگاه نمیکنه.علی الظاهر آن قدر مأموران فرودگاه را می شناخت که احتمال بدهد سایمون ادواردز برای حفظ تیبینگ در بیگین هیل دروغ بگوید. ادامه داد:خودم می بینم.

تیبینگ با تکان سر رد کرد و گفت:شما نه بازرس ! هواپیما جزو اموال شخصی منه و تا حکم تفتیش نداشته باشید حق ندارید پاتون رو بگذارید داخل هواپیمای من. در عوض حق انتخابی منطقی در اختیارتون می گذارم. آقای ادواردز میتونه داخل رو ببینه.

- نمی پذیرم.

رفتار تیبینگ سرد و بی اعتنا بود:بازرس متأسفانه وقت ندارم هم بازی شما بشم . دیرم شده و دارم یرم. اگر براتون اهم یت داره من رو نگه دارید. بهم شلیک کنید.

بعد از گفتن این حرف تیبینگ و رمی سربازرس را دور زدند و به طرف دیگر آشیانه و لیموزین پارک شده رفتند.

وقتی لی تیبینگ از خواسته ی او تمرّد کرد تنها حسی که به سربازرس دست داد نفرت بود . مردان طبقه ی فرادست همیشه خیال می کردند فراتر از قانون هستند.

نیستند! سربازرس چرخید و پشت تیبینگ را نشانه رفت:وایسا! شلیک می کنم!

- بکن. تیبینگ نه شلنگ انداختنش را متوقف کرد و نه حتی به عقب نگاه کرد . بعد فقط گفت:وکلام با تخم هات نیمروی صبحونه درست می کنند. اگر هم جرأت کنی بدون حکم بری تو هواپیمای من دل و روده ت هم میره دنبالش.

سربازرس با بازی قدرت ناآشنا نبود و تحت تأثیر قرار نگرفت . در حقیقت تیبینگ درست می گفت و پلیس به حکم بازرسی نیاز داشت تا وارد جت شود، اما به ا ین دلیل که پرواز در فرانسه آغاز شده و بزوفاشِ بانفود حکم به این کار کرده بود، سربازرس کنت اطمینان داشت برای آینده ی کاریش بهتر است بفهمد چه چیز در هواپیما است که تیبینگ این چنین سعی در پنهان کردنش دارد.

سربازرس دستور داد:نگهشون دارید. من هواپیما رو می گردم.

مردانش دویدند و اسلحه هایشان را هدف گرفتند و تیبینگ و خدمتکارش حایلی با لیموزین پیدا کردند.

تیبینگ چرخید:بازرس! این آخرین اخطار منه. حتی خیال رفتن به هواپیما رو به سرت راه نده. پشیمون میشی.

تهدید را ناد یده گرفت، به سلاح کمریش چنگ انداخت، به سمت آستانه ی درِ هواپیما قدم برداشت . به ورودی که رسید با دقت داخل را نگریست. پس از چند لحظه داخل کابین قدم گذاشت. بر شیطون لعنت!

به استثنای خلبان هراسان که در کابین خودش بود هواپیما خالی بود، عاری از هر انسانی. به تندی نگاهی به دستشویی، زیر

صندلی ها، محفظه ی بار انداخت. هیچ نشانی از اختفای اَحَدی نبود، چه رسد به دو نفر.

چه مزخرفاتی بود که بزو فاش سرهم کرد؟ به نظر می رسید لی تیبینگ حقیقت را گفته بود.

سربازرس کنت به تنها یی در کابین خالی هواپیما ایستاد و به زحمت آب دهانش را فرو داد. کثافت. چهره اش برافروخته بود. به طرف  پله ها برگشت . به تیبینگ و خدمتکارش که آن طرف آشیانه نزدیک لیموزین در محاصره ی اسلحه بودند خیره شد . دستور داد:بگذارید برن. اطلاعات غلط به ما داده بودند.

چشمان تیبینگ حتی از آن سوی آشیانه تهدیدآمیز به نظر می رسید. گفت:منتظر تلفن وکلای من باش و مِن بعد حواست باشه که به پلیس فرانسه اعتمادی نیست.

این را که گفت، خدمتکار تیبینگ در عقب لیموزین را باز کرد و به ارباب اِفلیجش کمک کرد داخل شود . بعد از کنار ماشین به راه افتاد و پشت فرمان نشست و موتور را روشن کرد. افراد پلیس پراکنده شدند و جگوار از آشیانه بیرون رفت.

لیموزین که از فرودگاه بیرون آمد تیبینگ از صندلی عقب صدا زد:کارِت معرکه بود.چشمانش به سمت نور ضعیفی گرداند که به مخفی گاه جادار مُشرِف بود:همه راحتید؟

لنگدان با سستی سری تکان داد. او و سوفی هنوز کنار زالِ دست و پا بسته کفِ خودرو کِز کرده بودند.

چند دقیقه پیشتر، آن وقت که هاوکر داخل آشیانه می شد هواپیما نیمه تکانی خورد و ا یستاد. رمی در حالی که پلیس به سرعت نزدیک می شد در را باز کرد . لنگدان و سوفی، راهب را از پله ها پایین بردند و پشت لیموزین از دید پنهان شدند. موتورهای هواپیما دوباره غرید و آن لحظه که اتومیبل های پلیس سر رسیدند دورش را کامل می کرد.

حالا هم که لیموزین به سمت کنت می رفت لنگدان و سوفی به صندلی عقب لیموزین آمدند و راهب را دست بسته همان جا رها کردند و روبروی تیبینگ روی صند لی دراز نشستند . مرد انگلیسی به هر دوی آن ها لبخند شیطنت آمیزی زد و بوفه ی بار لیموزین را باز کرد و گفت:نوشیدنی میل دارید؟ غذای حاضری؟ چیپس؟ آجیل؟ آب معدنی سِلتزِر؟

سوفی و لنگدان هر دو سری به نشان نخواستن تکان دادند.

تیبینگ نیشخند زد و در بار را بست:پس راجع به مقبره ی این شوالیه ....

فصل هشتاد و دوم

لنگدان به تیبینگ در صندلی عقب لیموزین نگاه کرد و پرسید:فلیت استریت؟دخمه توی فلیت استریت؟ تا این جا که لی درباره ی مکانی که تصور می کرد مزار شوالیه ها باشد و بر طبق شعر آن ها رمز باز کردن کریپتکس کوچک را آن جا می یافتند همه چیز را به شوخی برگزار می کرد.

تیبینگ لبخندی زد و رو به سوفی گفت:دوشیزه نوو! اجازه بده این پسرک هارواردی یه نگاه دیگه به متن بندازه!

سوفی جیبش را جستجو کرد و کریپتکس سیاه را بیرون آود که در پوست پیچانده بود . بالاتفاق تصمیم گرفته بودند جعبه ی صندل سرخ و کریپتکس بزرگ را در گاوصندوق هواپیما بگذارند و با خود فقط چیزی را ببرند که به آن نیاز دارند، یعنی کریپتکس سیاه قابل حمل .

هر چند لنگدان چندین بار در جت آن را خوانده بود، نمی توانست نام هیچ مکان خاصی را از آن بیرون بکشد . حال که دوباره شروع به خواندن کلمات کرده بود، آهسته و با تأمل پیش م ی رفت و امیدوار بود این بار که روی زمین آ نها را می خوانَد وزن پنج ضربی آن مفهوم واضح تری را آشکار کند.

شوالیه ایست در لندن که پاپ به خاکش سپرده.

میوه ی مشقتش خشم مقدسیست که دچارش شده.

آن گوی را بِجو که باید بر مزارش باشد.

از تَنِ سرخ و بطنِ بارور سخن میراند.

زبانش نسبتاً ساده بود. شوالیه ای در لندن مدفون است؛ شوالیه ای که کاری انجام می داده که کلیسا را خشمگین ساخته است.

شوالیه ای که مزارش گوی مرصعی داشته است که باید به آن جا بازگردانده شود. واپسین ارجاعِ شعر- تن سرخ و بطن بارور- اشارتی آشکار به مریم مجدلیه بود، گل سرخی که ذریه ی عیسی را در خود داشت.

به رغم صراحت آشکار متن، لنگدان هنوز هیچ نمی توانست بگوید این شوالیه کی هست یا در کجا دفن شده است . افزون بر آن، به نظر می رسید اگر هم مزار را بیابند باید به دنبال چیزی بگردند که که در آنجا موجود نیست. آن گوی که باید بر مزارش باشد؟

تیبینگ با ناامیدی گفت:نظری نداری؟ لنگدان حس کرد تاریخدان سلطنتی از این امتیازی که دارد لذّت می برد :دوشیزه نوو؟

تیبینگ گفت:شما دو تا بدون من چی کار می کردید؟ چاره چیه؟ من شما رو می برم اونجا. واقعاً خیلی ساده ست . خط اول، جواب مسئله رو داره. میشه بخونیش.

لنگدان آن را بلند خواند:شوالیه ایست در لندن که پاپ به خاکش سپرده.

تیبینگ به لنگدان نگاه کرد و گفت:دقیقاً. شوالیه ای که یه پاپ دفنش کرده. چه معنایی برات داره؟

لنگدان شانه ای بالا انداخت و گفت:شوالیه ای که پاپ دفنش کرده؟ شوالی های که مراسم خاکسپاریش رو یه پاپ انجام داده.

تیبینگ بلند خندید و گفت:بَهَع! از سرشون زیاده . رابرت تو همیشه خوش بینی. یه نگاه به خط دوم بنداز. شوالیه هه مشخصاً کاری می کرده که خشم مقدس کلیسا رو برانگیخته. دوباره فکر کن. معارضات کلیسا و شوالیه های هیکل رو هم در نظر بگیر. شوالیه ای که پاپ به خاکش سپرده؟

سوفی پرسید:شوالیه ای که پاپ کشتش؟

تیبینگ تبسّمی کرد و ضربه ی آرامی روی زانوی او زد:کارِت خوب بود، عزیزم. شوالیه ای که پاپ دفنش کرده. یا به عبارتی کشته.

لنگدان دستگیری رسواکننده ی شوالیه ها را در سال 1307 به یاد آورد - جمعه ی نحس سیزدهم - که پاپ کلمنت صدها شوالیه ی هیکل را کشت و به خاک سپرد:اما یه عالمه قبر شوالیه هست که پاپ کشته باشه. 

تیبینگ گفت:خیلی از اونها رو بسته به دیرک سوزوندند و بدون هیچ مراسمی داخل رود تایبر انداختند. اما این شعر به مزار اشاره میکنه، مزاری توی لندن . و شوالیه های کمی توی لندن خاک هستند.مکثی کرد و به لنگدان چشم دوخت؛ انگار که انتظار می کشید نور اِدراک بر چهره اش تجلی کند . سرانجام با اوقات تلخی گفت:تو رو به خدا رابرت! کلیسایی توی لندن که شاخه ی نظامی دِیر ساخته - خود شوالیه های هیکل.

لنگدان نفسی از فرط حیرت بیرون داد و گفت:کلیسای هیکل ؟ مگه دخمه داره؟

- دخمه ی ده تا از ترسناکترین قبرهایی که تا به حال دیدی.

لنگدان هیچگاه کلیسای هیکل را ندیده بود، هر چند در تحقیقاتش در باره ی دِیر صهیون با ارجاعات بی شماری به آن برخورده بود . کلیسای هیکل را که زمانی کانون همه ی فعالیتهای دِیری - شوالیه ای در بریتانیا بوده است، به سیاق از هیکل سلیمان نامگذاری کرده اند که شوالیه ها خود نامشان را از آن به عاریت گرفته بودند؛ به جز آن، اسناد سنگریل هم بود که آن قدرت بی حد و اندازه را در رم به آن ها داده بود. افسانه های فراوانی از شوالیه ها نقل می کنند که مناسک پنهان و عجیبی را در حرم قدسی و غریب کلیسای هیکل انجام می دادند .

- کلیسای هیکل توی فلیت استریته؟

- در واقع خارج از فلیت استریت در کوچه ی اینِر تِمپِل.بعد با حالتی موذیانه ادامه داد:می خواستم قبل از این که مکانش روُ رو کنم بگذارم یک کم بیشتر تقلا کنید.

- متشکرم.

- شماها تا حالا اونجا رفتید؟

سوفی و لنگدان سرشان را به نشانه ی نفی تکان دادند.

تیبینگ گفت:تعجب نمی کنم. کلیسا حالا بین ساختمان های بزرگ تری از دید مخفی شده . افراد کمی حتی خبر دارند که همچو چیزی اونجاست. مکان وهم آور و قدیمییه. معماریش هم از بیخ پگانیه.

سوفی متعجب به نظر می رسید:پگانی؟

تیبینگ گفت:ویژگی های پگانی یه پانتئون رو داره ! کلیسا مُستَدیره! شوالیه ها از طرح سنّتی مسیحی، یعنی صلیب چشم پوشی کردند و کلیسای کاملاً گردی رو به ستایش از خورشید از بنا کردند.اشارتی بدسگالانه به ابروهایش داد و در ادامه گفت:سلامی نه چندان بی طمعانه به آدمهای رُم. میشه گفت استون هنج رو وسط شهر لندن احیا کردند.

سوفی به تیبینگ خیره شده بود:بقیه ی شعر چی؟

قیافه ی شاد و خرم تاریخدان دَرهَم شد:مطمئن نیستم . گیج کننده ست. ما باید هر ده قبر رو به دقت بررسی کنیم . اگه شانس بیاریم یکی از اونها گویِ مشخصاً ناپدید رو در خودش داره.

لنگدان پی برد که به هدفشان خیلی نزدیک هستند . اگر گوی رمز را افشا می کرد آن ها خواهند توانست کریپتکس را هم باز کنند . کلنجار زیادی با خود رفته بود تا حدس بزند داخل آن چه خواهند یافت.

لنگدان دوباره به شعر نگاهی انداخت . مانند نوعی جدول کلمات کهن به نظرش می رسید. کلمه ای پنج حرفی که از جام صحبت کنه.در هواپیما که بودند تمام رمز واژه های مبرهن را امتحان کرده بودند اما استوانه تکان از تکان نخورد. بیش از حد مبرهن بودند. آشکارا اشاره ی پنج حرفی دیگری به زهدان ذریه دار گل سرخ وجود داشت . این امر که واژه حتی به ذهن متخصصی مثل لی تیبینگ هم خطور نمی کرد به لنگدان اثبات کرد که اشاره ای معمول نیست.

رمی از آینه ی عقب به آنها نگاه کرد و گفت:سر لی؟ گفتید که فلیت استریت نزدیک پل بل کفریار قرار داره؟

- بله. از خاکریز ویکتوریا برو.

- متأسفم. مطمئن نیستم کجاست. معمولاً فقط می رفتیم بیمارستان.

تیبینگ چشمانش را به سمت سوفی و لنگدان چرخاند و گله کنان گفت:به خدا، کار با این بعضی مواقع مثل مراقبت از بچه میمونه . یه لحظه ببخشید . با نوشیدنی و خوراکی های خوشمزه از خودتون پذیرایی کنید.بعد جمع آن ها را ترک کرد و به سختی خود را از میان جداکننده ی باز ماشین جلو کشید تا با رمی صحبت کند.

سوفی به سمت لنگدان چرخید و گفت:حالا هیچ کس نمیدونه که من و تو انگلستان هستیم.

لنگدان فهمید که حق با اوست . پلیس کِنت به فاش می گفت که هواپیما خالی بوده است و فاش می بایست فرض می کرد آن ها هنوز در فرانسه هستند. ما نامرئی هستیم. شیرین کاری کوچک تیبینگ فرصت زیادی را برای آ نها فراهم آورده بود.

سوفی گفت:فاش به این سادگی ها دست بردار نیست. این بازداشت نفع زیادی براش داره.

لنگدان می کوشید به فاش نیندیشد . سوفی به او قول داده بود که پس از اتمام ماجرا تمام سعیش را به خرج بدهد تا او را تبرئه کند، اما لنگدان کم کم به این نتیجه می رسید این کار سوفی ارزش چندانی ندارد . شاید فاش پشت همه ی این جریان نشسته باشه. گرچه لنگدان به سختی می توانست بپذیرد پلیس قضایی با قضیه ی جام مقدس درگیر شده باشد، اما حس می کرد نمی تواند به همین سادگی فاش را به عنوان همدست نادیده بگیرد. فاش مذهبیه و خیلی مصره این قتلها رو بندازه گردن من. و سوفی هم بار دیگر گفته بود که فاش مشتاق این بازداشت است . با این همه، شواهد بر ضد لنگدان قابل توجه بود . علاوه بر نوشته شدن نامش روی زمین لوور و در سررسید سونیر، او در مورد دست نوشته اش هم دروغ گفته و سپس گریخته بود. لنگدان با خود اندیشید سوفی که این طور برداشت میکنه.

سوفی دستش را رو ی زانو ی لنگدان گذاشت و گفت:رابرت، متأسفم ا ین قدر درگیر شدی. اما خوشحالم که اینجایی.جمله اش بیشتر واقع بینانه به نظر می آمد تا احساساتی.با این همه، لنگدان ناگهان بارقه ی علاقه ای را بین خودشان حس کرد . لبخند خسته ای تحویلش داد و گفت:خوابیدم سرِحال تر شدم.

سوفی چند لحظه ای سکوت کرد:پدربزرگم خواست بهت اعتماد کنم. خوشحالم برای یه مرتبه هم که شده به حرفش گوش دادم.

- پدربزرگت حتی من رو نمی شناخت.

- حتی با وجود این نمی تونم دست از این فکر بردارم که تو دقیقاً همون کاری رو کردی که اون میخواسته. بهم کمک کردی سنگ تاج رو پیدا کنم، معنای جام مقدس رو بفهمم، بعد هم مناسک توی زیرزمین رو برام توضیح دادی.و بعد از مکثی ادامه داد:امشب به نحو ی بیش از همه ی این سالها خودم رو به پدربزرگم نزدیک حس می کنم. میدونم از این بابت خوشحاله.

در دوردست، افق لندن از خلال نم نم باران صبحگاهی سر برمی آورد. افقی که زمانی در سایه ی بیگ بِن و تاور بریج قرار می گرفت حالا در برابر چشم هزاره سر خم می کرد - چرخ و فلک فوق مدرن و غول اسایی که صد و پنجاه متر ارتفاع می گرفت و مناظر نفس گیری از شهر را به نما یش می گذارد. لنگدان یک مرتبه تلاش کرد سوار شود، اما محفظه های تماشا او را به یاد تابوت میخ شده می انداخت.

تصمیم گرفت روی زمین بماند و در ساحل دِلباز تیمز از مناظر لذت ببرد.

لنگدان فشاری روی زانویش حس کرد . خود را عقب کشید و چشمان سبز سوفی را متوجه خود یافت. مدتی بود با او حرف می زد.

زمزمه کنان گفت:به نظرت اگر اسناد سنگریل رو پیدا کنیم باید باهاشون چی کار کنیم.

لنگدان گفت:نظر من بی اهمیته. پدربزرگت کریپتکس رو به تو داد و تو باید بنا بر اون چه غریزه ات حکم میکنه عمل کنی.

- من عقیده ی تو رو پرسیدم. یقیناً چیزی در اون دست نوشته داشتی که باعث شده پدربزرگم بهت اعتماد کنه . قرار یه ملاقات خصوصی رو باهات تنظیم کرده بود. این کارش نادر بود.

- شاید میخواسته بگه از بیخ و بن اشتباه می کنم.

- اگر طرفدار نظراتت نبود پس چرا بهم گفته تو رو پیدا کنم؟ توی دست نوشته ات هیچ گفتی که اسناد جام مقدس با ید برملا بشن یا در خفا باقی بمونند؟

- هیچ کدوم . من نه قضاوتی کردم و نه تصمیمی گرفتم. دست نوشته با نمادشناسی الوهیت زنانه سر و کار داره - شمایل نگاری اون رو در طول تاریخ دنبال میکنه. چنین اجازه ای به خودم ندادم که حتی فرض کنم جام کجا پنهان شده یا باید آشکارش کرد.

- با این همه داری درباره اش کتاب می نویسی. پس یقیناً حس می کنی باید اطلاعاتی که رو که در این مورد هست به اشتراک گذاشت.

- اما تفاوت عمده ای هست بین گفتگوی نظری در مورد تاریخ دیگر مسیح و....

مکث کرد.

- و چی؟

- و نشون دادن هزاران مدرک و سند باستانی به دنیا به عنوان مدارک علمی و ادعای این که کتاب عهد جدید گواهی کذبه.

- خودت گفتی عهد جدید رو بر اساس جعلیات ساختند.

لنگدان لبخند زد:سوفی! هر اعتقاد ی رو در دنیا بر اساس جعلیات ساختند. این تعریف اعتقاداته - پذیرش اون چه تصور می کنیم صحیحه و اثبات کردنی نیست. همه ی ادیان خدا رو با استعاره و تمثیل و اغراق توضیح میدن. از مصری های باستان گرفته تا کلاسه ای جدید آموزش مسیحیت. استعاره ها راهی هستند برا ی کمک به ذهن ما تا پردازش ناپذیر رو پردازش کنه . مشکل اونجا شروع می شه که ما به استعاره های خودمون کم کم ایمان متعصبانه پیدا می کنیم.

- پس طرفدار مسکوت موندن اسناد جام مقدس هستی تا ابد؟

- من تاریخدانم. مخالف تخریب اسناد هستم و خیلی دوست دارم ببینم دانشمندان مذهبی اطلاعات بیشتری در دست دارند تا در مورد زندگی استثنایی عیسی مسیح گمانه زنی کنند.

- هم به نعل می زنی، هم به میخ.

- این طور خیال می کنی؟ انجیل رهنمود میلیون ها مردم این سیاره ست. مثل قرآن و تورات و فقه پالی که مردم رو به شریعت خودشون هدایت می کنند. اگر من و تو بتونیم مدارک و اسنادی رو قصه های مقدس مذاهب اسلام و یهود و بودایی و پگانی رو نقض کنه ارائه کنیم باید این کار رو انجام بدیم؟ با ید جار بزنیم و به بودایی ها اعلام کنیم بودا از گل نیلوفر پا به دنیا نگذاشت؟ اونها که ایمان حقیقی دارند میدونند این داستان ها استعاره اند.

سوفی مردّد می نمود:مؤمن هایی رو می شناسم که اعتقاد قلبی دارند مسیح واقعا روی آب راه می رفته یا واقعاً آب رو به شراب تبد یل کرده.

لنگدان گفت:نکته هم ین جاست. تمثیل های دینی بخشی از ساختار حقیقت هستند. و زندگی در چنین حقیقتی به میلیونها نفر کمک میکنه با مشکلات بهتر مقابله کنند و انسا نهای بهتری باشند.

- اما انگار حقیقت اونها کذبه.

لنگدان با دهان بسته خندید و گفت:کمکش میکنه رمزها رو بشکنه ! نه بیشتر از رمزشناسی که باور داره رقم فرضی.

سوفی با اخم گفت:عادلانه نیست.

چند لحظه ای گذشت.

لنگدان پرسید:سؤالت چی بود؟

- یادم نمیاد.

لبخند زد:همیشه مؤثره.

فصل هشتاد و سوم

ساعتِ میکی ماوسِ لنگدان هفت و نیم صبح را نشان می داد که او به همراه سوفی و تیبینگ از جگوار لیموزین پیاده شدند و داخل وچه ی اینر تمپل رفتند . گروه سه نفری از هزارتوی عمارات گذشتند و داخل حیاطِ کوچکِ بیرونِ کلیسای هیکل شدند . تصویر بنای سنگی اصاف در میان باران محو بود. کبوترانی هم که در زیر سقف ساختمان بودند بغ بغوی بلندی به راه انداخته بودند.

کلیسای کهن هیکل در لندن ر ا تماماً از سنگ کین ساخته بودند. بنایی مدور و رؤیایی بود با نمایی ترسناک و برجکی هرمی در میان ن و شبستانی جلوآمده از یک سوی کلیسا که آن را بیشتر شبیه به دژی نظامی می ساخت تا پرستشگاه. کلیسای هیکل که هراکلیوس،شیخ القبایل اورشلیم در دهم فوریه ی 1185 آن را وقف کرده بود، از حریق بزرگ لندن و جنگ جهانی اول و هشت قرن آشفتگی سیاسی ان سالم به در برده بود و تنها بمب های آتش زای لوفت وافه در سال 1940 خسارات بسیاری به آن وارد کرده بود . پس از جنگ، کلیسا را با همان فر و شکوه خشن سابقش بازسازی کردند.

لنگدان که نخستین بار بود کلیسا را می دید تحسین کنان با خود اندیشید سادگی و صفای دایره. معماری آن زمخت و ساده بود و بیشتر به قلعه ی سن آنجلوی رم می مانست تا آرامگاه ی مرمت شده. ساختمان الحاقی جعبه مانند و بیرون زده اش منظره ی نازیبا یی داشت، با این همه نقش کوچکی در پنهان کردن شکل پگانی ساختمان اولیه ایفا می کرد.

تیبینگ که لنگان به سوی ورودی پیش می رفت گفت:اول صبح شنب هست. گمان نمی کنم مشکلی با مراسم دعا داشته باشیم.

مدخل کلیسا، محفظه ی تونشسته ی سنگیی بود که درونش دری چوبی تعبیه کرده بودند . سمت چپ در، به طوری که کاملاً نابه جا نشان می داد، تابلوی اعلاناتی نصب کرده بودند که برنامه ی کنسرت ها و اعلامیه ی زمان برگزاری دعاهای دینی روی آن را پُر کرده بود.

تیبینگ که تابلو را می خواند اخم کرد و گفت:تا چند ساعت دیگه بر ای جهانگردها باز نمی کنند.به طرف در رفت و امتحانش کرد . تکان نخورد . گوشش را به در چوبی چسباند و گوش کرد . چند دقیقه بعد خود را عقب کشید و با نگاهی دسیسه چین رو ی صورتش به تابلوی اعلانات اشاره کرد:رابرت، برنامه ی دعا رو ببین، میشه؟ این هفته مسئولیتش با کیه؟

داخل کلیسا، پسرک خادم جارو کشیدن جایگاه مراسم عشاء ربانی را کمابیش به اتمام رسانده بود که صدای کوبیدن در به گوشش

خورد. نادیده گرفتش . پدر هاروی نولز برای خودش کلید داشت و درها را هم تا چند ساعت دیگر باز نمی کردند . پشت در احتمالاً جهانگردی کنجکاو یا گدایی سمج بود . پسرک خادم به جارو کشیدن ادامه داد، اما ضربه ها ادامه داشت. نمیتونید بخونید؟ تابلو ی روی در به وضوح اعلام می کرد که شنبه ها کلیسا را تا ساعت نه و نیم باز نمی کنند. پسرک خادم به انجام دادن وظایفش ادامه داد.

ناگهان ضربات به کوبیدن های متوالی و قدرتمند تبد یل شد، انگار کسی در را با میله ی آهنی بکوبد. پسرک جوان جاروبرقی را خاموش کرد و خشم آلود به طرف در رفت . چفت در را باز کرد و نیمه باز نگهش داشت . سه نفر در مدخل در ایستاده بودند . زیر لب غرید: جهانگردها.

- ساعت نه و نیم باز می کنیم.

درشت ترین مرد، با بست آهنیش جلو آمد . علی الظاهر راهنمایشان بود . با لهجه ی فاضلانه و بریتانیایی ساکسونیی که داشت گفت :من سر لی تیبینگ هستم . حتماً مطلع هستید که در معیت آقا و خانم کریستوفر رن چهارم هستم.به کناری رفت و دستش را به سمت زوجی جذاب در پشت سرش تکان داد . زن خوش چهره بود و موها ی پُرپشت شرابی داشت . مرد هم بلند و مومشکی بود و کم وبیش آشنا به نظر می رسید.

پسرک خادم نمی دانست چه پاسخی بدهد . سِر کریستوفر رن نامی ترین خیر کلیسای هیکل بود و تمامی تعمیرات پس از آتش سوزی بزرگ را او تقبل کرده بود، اما اوایل قرن هجدهم مرده بود. پسرک گفت:از آشناییتون خوشبختم.

مرد عصا به دست اخم کرد و گفت:خوبه فروشنده نشدی، پسرک جوان! زِبردست نیستی. پدر نولز کجاست؟

- شنبه ست. تا دیروقت نمیان.

مرد افلیج بدجوری اخم کرده بود:جای تشکر داره . بهمون اطمینان داده بود اینجاست، اما به نظر میاد باید بدون اون شروع کنیم.زیاد طول نمیکشه.

پسرک خادم که راه را بسته بود گفت:ببخشید! چی زیاد طول نمیکشه؟

چشمان مهمان درخشید. بعد به جلو خم شد و چنان زمزمه کرد که گویا در صدد نجات او از شرمساری باشد:جوانک! ظاهراً اینجا

تازه کاری. هر سال فرزند خلف سِر کریستوفر رن قدری از خاکستر پیرمرد رو میاره تا در صحن کلیسا بپاشه . این بخشی از وصیت نامه ی اونه. هیچ کس از یادآوری خوشحال نیست، اما چه میشه کرد.

پسر چند سالی آن جا بود، اما هرگز سخنی از این مراسم نشنیده بود . گفت:بهتره تا نه و نیم منتظر بمونید. کلیسا هنوز باز نیست و من هم جارو کشیدن رو تموم نکردم.

مرد عصا به دست خصمانه و غضب آلود به او نگاه می کرد:جوانک! تنها دلیلی که تو میتونی به جارو کردنت بِرِسی اعتبار مرد شریفیه که تو جیب اون خانومه.

- ببخشید؟

مرد عصا به دست گفت:خانم رن، ممکنه لطف کنید و به این جوانک گستاخ صندوقچه ی متبرکات خاکسترها رو نشون بدید.

زن برای لحظه ای تردید کرد و بعد چنان که از حالت خلسه بیرون آمده باشد دست در جیب پلیورش کرد و استوانه ی کوچکی را که در محافظ پیچانده بود بیرون کشید.

مرد عصا به دست با بدخلقی گفت:دیدی؟ حالا آخرین خواسته ی اون مرحوم رو به جا میاری و می گذاری خاکستر رو در صحن بپاشیم یا به پدر نولز میگم چطور باهامون رفتار کردند.

پسرک ترد ید کرد . خوب می دانست پدر نولز چه اهمیتی برای رعایت رسوم کلیسا دارد ... و مهم تر از آن، چه دیوانه وار تعصب دارد که در این ساختمان قدیمی و ارجمند چیزی به جز نوری ملایم پراکنده شود . با این همه، شاید پدر نولز خیلی ساده یادش رفته این خانواده در راهند. اگر این طور باشد خطر دور کردن آن ها بیش از خطر پذیرفتشان است . هر چی باشه، میگن فقط چند دقیقه طول میکشه. چه ضرری داره؟

پسرک خادم که کنار رفت تا اجازه دهد آن سه نفر بگذرند پیش خود سوگند یاد کرد آقا و خانم رِن به اندازه ی خود او متعجب و گیج بودند. نامطمئن سر کارهایش برگشت و از گوشه ی چشم آن ها را زیر نظر گرفت.

وقتی سه نفری داخل کلیسا پیش رفتند لنگدان لبخندی زد.

زمزمه کرد:لی، خیلی خوب دروغ سر هم می کنی.

چشمان تیبینگ درخشید و گفت:توی تئاتر باشگاه آکسفورد بودم . هنوز که هنوزه از ژول سزار من حرف می زنند. مطمئنم هیچ کس تا حالا با چنین احساس تعهدی صحنه ی اول توی پرده ی سوم رو بازی نکرده.

لنگدان به او خیره شد و گفت:به گمانم سزار توی اون صحنه مرده بود.

تیبینگ پوزخندزنان گفت:آره! اما وقتی افتادم توگایی که تنم بود پاره شد . مجبور شدم نیم ساعت کمر به پایین برهنه رو صحنه دراز بکشم. حتی این طوری هم که شد یه ماهیچه م نجنبید. ماهرانه کار کردم.

لنگدان خود را جمع کرد و پیش خود گفت افسوس می خورم که از دست دادمش!

گروه که در ساختمان الحاقی مستطیل شکل به سمت گذرگاه سرپوشیده ی کلیسای اصلی پیش می رفت، لنگدان از خشکی زاهدانه ی محل متعجب شده بود . گرچه طرح محراب، نمازخانه های خطی مسیحیت را به یاد می آورد، اسباب و اثاثیه ی خشک و سرد، فاقد هیچ گونه از تزیینات متداول بود. زمزمه کرد:لخت و یأس آوره.

تیبینگ با دهان بسته خندید و گفت:کلیسای انگلیس . آنگِلیکن ها در دین خودشون بی آلایشند. هیچ چیز توجه اونها رو از سیه روزی شون منحرف نمیکنه.

سوفی ورودی وسیعی را که آ نها را به بخش مدور کلیسا راهنمایی می کرد پیمود و زمزمه کرد:مثل دژ نظامی میمونه.

لنگدان هم همین نظر را داشت. حتی از اینجا هم دیوارها مستحکم و خشن می نمودند.

تیبینگ که صدا ی عصای آلومینیومیش در فضای پرانعکاس طنین می انداخت یادآوری کرد:شوالیه های هیکل جنگجو بودند . انجمن مذهبی - نظامی بودند. کلیساها هم در حکم قلعه و بانکشون بوده.

سوفی به لی نگاهی انداخت و گفت:بانک؟

- البته. شوالیه ها مبدع مفهوم امروزی با نکداری بودند . برای اشراف اروپایی سفر کردن با طلا خطرناک بود . به همین دلیل شوالیه ها اجازه دادند اشرا ف زاده ها طلای خودشون رو در نزدیک ترین کلیسا به ودیعه بسپارند و در هر کلیسایی هر کجای اروپا که مایل بودند برداشت کنند . تمام چیزی هم که نیاز داشتند مدارک و اسناد صحیح بود.بعد چشمکی زد و ادامه داد:و یه حق دلالی کوچیک. اونها مثل ماشین خودپرداز عمل می کردند، فقط از نوع بَدَویش.تیبینگ به پنجره ای که شیشه ی رنگی داشت اشاره کرد که خورشید در آن از خلال شوالیه ای سپیدپوش و سوار بر اسب ی سرخ رنگ طلوع می کرد، اما نورش می شکست و بعد از آن می تابید:الانوس مارسل . استاد شوالیه های هیکل اوایل قرن دوازدهم . اون و جانشینانش کرسی مجلسِ بارو انجی ارشد رو گرفته بودند.

لنگدان حیرت کرده بود گفت:اولین بارون قلمروی سلطنت؟

تیبینگ سر تکان داد و گفت:بعضی ها عقیده دارند کلیسا ی هیکل تأثیرش بیشتر از خود پادشاه بود.به تالار مدور رس یده بودند.

تیبینگ به پسرک خادم که آن سوتر سرگرم جارو کشیدن بود نگاه ی انداخت، بعد رو به سوفی زمزمه کرد:می دونی، میگن زمانی که شوالیه ها مکان جام مقدس رو تغییر می دادند یک شب توی این کلیسا مونده . میتونی تصورش رو بکنی که چهار صندوق اسناد جام مقدس همراه تابوت سنگی مریم مجدلیه این جا بوده؟ موهای من که از شوق سیخ میشه.

وقتی که به درون تالار مدور قدم گذاشتند موها ی لنگدان هم سیخ شده بود . چشمانش انحنای سنگ رنگ پریده ی تالار پیرامونشان را دنبال کرد . حکاکی های گارگویل ها و شیاطین و هیولاها و صورت انسا ن هایی که درد می کشیدند همه به داخل خیره نگاه می کردند. پایین حکاکی ها، تک نیمکتی سنگی اتاق دایره ای را محاط کرده بود.

لنگدان نجوا کرد:مثل تماشاخونه ای که صحنه ی گرد داره.

تیبینگ عصایش را بلند کرد و به دو گوشه ی چپ و راست اتاق اشاره کرد. لنگدان متوجه آن ها شده بود.

ده شوالیه ی سنگی.

پنج تا چپ. پنج تا راست.

تمثال های خمیده ی شوالیه ها که در اندازه ی حقیقی بودند دمر روی زمین و به حالت ی آشتی جویانه آرام گرفته بودند . شوالیه ها را تا بن دندان مسلح و همراه سپر و شمشیر تصویر کرده بودند و مقبره ها حس ناراحت کننده ای به لنگدان می دادند چنان که گویی کسی دزدانه آمده و گچ روی شوا لیه های خفته ریخته باشد . تمام اشکال سخت رنگ و رو رفته و با این همه آشکارا منحصربه فرد بودند؛ سلاح های متفاوت داشتند و دست و پاها و اجزای صورت و نشانه های روی سپرهایشان تمیزپذیر از یکدیگر بود.

شوالیه ایست در لندن که پاپ به خاکش سپرده.

ذره ذره که داخل اتاق مدور پیش رفتند احساس ضعف به لنگدان دست داد.

این جا باید همان مکان موصوف باشد.

فصل هشتاد و چهارم

در کوچه ای نزدیک کلیسای هیکل که پر از زباله هایی بود که روی زمین ریخته بودند، رمی لگالودک لیموزین را پشت سطل های زباله ی صنعتی نگه داشت و موتور را خاموش کرد و نگاهی به اطراف انداخت . بعد از ماشین پیاده شد، به عقب رفت، وارد بخش اصلی لیموزین که راهب در آن بود شد.

راهب حضور رمی را که حس کرد از خلسه ی عبادت گونه اش بیرون آمد . چشمان سرخش بیشتر با کنجکاوی رمی را نگاه می کردند تا با ترس . تمام شب رمی تحت تأثیر قدرت مرد در خاموش ماندن قرار گرفته بود . بعد از چند تقلا در رنج رُور، چنین می نمود که راهب وضعیت را پذیرفته و سرنوشتش را به دستان قدرتمندتری واگذار کرده است.

گره پا پیونش را شل کرد و دگمه های سرآستین آهارزده اش را گشود و برای اولین بار در ا ین همه مدت حس کرد نفس می کشد . به طرف بار لیموزین رفت و برای خودش ودکای اسمیرنف ریخت. جرعه ای فرو داد و دومین جرعه را هم به دنبال آن.

همین زودیهاست که خوشی هام شروع بشه.

بار را جستجو کرد و دربازکن بطری شراب را پیدا کرد و با انگشت تیغه ی برنده اش را گشود . چاقو معمولاً برا ی بریدن ورقه ی فلزی روی چوب پنبه بطری های شراب به کار می رفت، اما امروز صبح برای منظور هیجان انگیز دیگری به کار برده می شد . رمی که تیغه ی درخشان چاقو در دستش بود برگشت و سیلاس را نگریست.

اکنون چشمان قرمز او از ترس می درخشیدند.

رمی لبخند زد و به طرف عقب لیموزین حرکت کرد. راهب کمی خود را پس کشید و با بندهای اسارتش کلنجار رفت.

 رمی نجوا کرد:آروم باش.تیغه را بالا برد.

سیلاس باورش نمی شد خدا تنها یش گذارده است. حتی با وجود درد گرفتار بودن سیلاس تمارین معنویش را ترک نکرده و از

ماهیچه های خون مرده اش خواسته بود او را به یاد آلام و مصائب مسیح بیاندازند. تمام شب برای آزادی دعا کردم. چاقو پایین آمد و سیلاس چشمانش را به هم فشرد.

نیشتر درد از شانه هایش گذشت . فریاد کشید. باور نمی کرد عقب لیموزین و بدون قدرت دفاع از خود بمیرد. هر کاری کردم خواست خداوند بود. استاد گفت حمایتم میکند.

گستردن گرمای سوزانی را بر شانه ها و پشتش حس کرد . مطمئن بود خون خودش است که از تنش خارج می شود . دردی گزنده بر رانش نشست و با هجوم آن، جریان آشنای سرگردانی را حس کرد - سازوکار دفاعی بدن در برابر درد.

گرمایی سوزان تمام ی ماهیچه هایش را در بر گرفت و سیلاس چشمانش را محکمتر فشرد. مصمم بود آخرین تصویری که می بیند تصویر قاتلش نباشد . در عوض اسقف آرینگاروسای جوان را در خاطر آورد که مقابل کلیسایی کوچک در اسپا نیا ایستاده بود؛ کلیسایی که سیلاس و او با دستهای خود ساخته اند. سرآغاز زندگی ام.

سیلاس حس کرد بدنش آتش گرفته است.

مرد تاکسیدوپوش با لهجه ی فرانسوی گفت:یه چیزی بخور. به جریان خون کمک میکنه.

چشمان سیلاس با شگفتی باز شد . تمثالی مبهم مقابلش خم شده بود و لیوانی نوشیدنی به او تعارف می کرد. تلی از نوارهای پاره پاره کنارش روی زمین، کنار چاقویی که خونین نبود افتاده بود.

تکرار کرد:بخورش. دردی که حس می کنی به خاطر جریان پیدا کردن خون تو عضلاتته.

سیلاس حس کرد تپش سوزان به نیشی گزنده تبدیل شده است . ودکا طعم ناخوشایندی داشت، اما آن را نوشید. احساس امتنان

می کرد. سرنوشت امشب بیش از حد با او بد تا کرد، اما خداوند با چرخشی معجزه آسا آن را حل نمود.

خدا رهایم نکرده.

سیلاس می دانست اسقف آرینگاروسا به آن چه می گوید.

قضای آسمان.

خدمتکار عذرخواهانه گفت:دلم می خواست زودتر آزادت کنم، اما غیرممکن بود . پلیس ها اومدند شاتو ویله و بعد تو فرودگاه بیگین هیل و حالا هم اولین دقیقه ی ممکن بود. متوجه ای سیلاس، نه؟

سیلاس بهت زده خود را عقب کشید و گفت:اسم من رو میدونی؟

خدمتکار لبخند زد.

سیلاس نشست و ماهیچه های سفت شده اش را مالش داد . احساساتش سیلی از ناباوری و قدردانی و بهت زدگی بود:شما استاد هستید؟

رمی که به ا ین موضوع م ی خندید سرش را تکان داد و گفت:کاش چنان قدرتی داشتم . نه ! من استاد نیستم. من هم مثل تو به اون خدمت می کنم. اما استاد از تو تعریف می کرد. اسم من رمیه.

سیلاس که شگفت زده بود گفت:نمی فهمم. اگر تو برای استاد کار می کنی چرا لنگدان سنگ تاج رو خونه ی تو آورد؟

- خونه ی من نه. خونه ی سرشناس ترین تاریخ دان جام، سر لی تیبینگ.

- اما تو اونجا زندگی می کردی. این احتمال ....

رمی لبخند زد . به نظر می رسید هیچ مشکلی با اینکه لنگدان آن محل را تصادفاً برا ی پنهان شدن انتخاب کرده نداشته باشد . گفت :کاملاً پیش بینی پذیر بود . رابرت لنگدان سنگ تاج رو داشت و محتاج کمک بود . چه جایی محتمل تر از منزل لی تیبینگ؟ دلیل اینکه اونجا زندگی می کنم همون دلیلیه که اول بار باعث آشنایی من و استاد شد.مکث کرد:گمان می کنی استاد چیز زیادی راجع به جام میدونه؟

حالا که بر او روشن شده بود خود را متعجب می دید. استاد خدمتکاری را که به تحقیقات سر لی تیبینگ دسترسی داشت به خدمت گرفته بود. کار استادانه ای بود.

رمی گفت:خیلی چیزها باید بهت بگم.هکلرکوخ را به دستش داد . بعد به سمت در باز پارتیشن دست دراز کرد و تپانچه ی کوچکی به اندازه ی کف دست از جعبه ی دستکش بیرون آورد:قبل از هر چیزی من و تو یه کاری داریم که باید انجام بدیم.

فرمانده فاش از هواپیمای ترابری اش در بیگین هیل پیاده شد و ناباورانه به گزارش سربازرس کنت از آن چه در آشیانه ی تیبینگ رخ داده بود گوش سپرد.

سربازرس تأکید کرد:من شخصاً هواپیما رو گشتم . هیچ کس داخل نبود.بعد لحنی تکبرآمیز به خود گرفت و ادامه داد:و بگم اگر سر لی تیبینگ به من فشار بیاره من ....

- از خلبان بازجویی کردید؟

- مسلماً نه. اون فرانسویه و حوزه ی قضایی ما....

- من رو ببرید هواپیما.

در آشیانه تنها شصت ثانیه طول کشید تا فاش لکه ی غیرعادی خون را در پیاده رویی که لیموزین در آن پارک بود کشف کند . فاش به سمت هواپیما رفت و به بدنه ی آن ضربه زد.

- کاپیتان پلیس قضایی فرانسه هستم. در رو باز کنید.

خلبان هراسان در را باز کرد و پلکان را پایین فرستاد.

فاش بالا رفت . سه دقیقه ی بعد به کمک سلاح کمریش اقرارنامه ی بی نقصی شامل مشخصات ظاهری راهب زال اسیر به دست آورد . علاوه بر آن، در یافت که لنگدان و سوفی چیزی جعبه مانند در گاوصندوق تیبینگ پنهان کرده اند. گرچه خلبان ادعا کرد چیزی راجع به محتویات جعبه نمی داند تصدیق کرد که لنگدان تمام توجهش را در طول سفر بر آن متمرکز کرده بود.

فاش دستور داد:گاو صندوق رو باز کن.

خلبان که وحشت زده می نمود گفت:رمز رو نمیدونم!

- چه حیف! می خواستم بگم گواهی نامه ی خلبانیت رو باطل نکنند.

خلبان دستانش را بهم فشرد و ادامه داد:چند نفر رو توی بخش حفاظت می شناسم. شاید اونها بتونند سوراخش کنند.

- نیم ساعت وقت داری.

خلبان به طرف رادیویش جهید.

فاش با گام های بلند به عقب هواپیما رفت و برای خودش مشروبی قوی ریخت. صبح زود بود ، اما او هنوز نخوابیده بود . پس این نوشیدن قبل از ظهر هم محسوب نمی شد. در صندلی یک نفره ی اعیانیی نشست و چشمانش را بست . کوشید آن چه رخ می داد سر و سامان بدهد. گاف پلیس کنت برام گرون تموم میشه. همه به دنبال لیموزین جگوار سیاه بودند.

تلفن فاش زنگ زد. آرزوی دقیقه ای آرامش داشت:الو.

اسقف آرینگاروسا بود:در راه لندن هستم. یک ساعت بعد می رسم.

فاش صاف نشست و گفت:گمان کردم میرید پاریس.

- خیلی نگرانم. پروازم را تغییر دادم.

- نمی بایست این کار رو می کردید.

- سیلاس پیش شماست.

- نه. اسیرکننده هاش قبل از رسیدن من از چنگ پلیس محلی در رفتند.

صدای غضب آلود آرینگاروسا به گوش رسید که گفت:به من اطمینان دادید هواپیما را متوقف می کنید!

فاش صدایش را پایین آورد و گفت:اسقف! با توجه به شرایط شما توصیه می کنم امروز بردباری من رو محک نزنید. در اولین فرصت سیلاس و بقیه رو پیدا می کنم. کجا فرود می آیید؟

- چند لحظه ببخشید.گوشی تلفن را پوشاند و دوباره برگشت:خلبان میخواد از هیترو اجازه ی فرود بگیره. من تنها مسافرش هستم، اما پروازمون برنامه ریزی نشده بود.

- بهش بگید بیاد فرودگاه اعیانی بیگین هیل در کنت . من تأ ییدیه اش رو می گیرم. اگر این جا رسیدید و من نبودم یه ماشین براتون می گذارم.

- ممنون.

- همون طور که اولین بار بهتون گفتم، اسقف، خوب به خاطر داشته باشید شما تنها کسی نیستید که در خطر از دست دادن همه چیزه.

فصل هشتاد و پنجم

آن گوی را بجو که باید بر مزارش باشد

همه ی شوا لیه های سنگ تراشیده در کلیسای هیکل به پشت خوابیده بودند و سرشان بر بالشی سنگی و مستطیل شکل قرار داشت . سوفی احساس سرما می کرد. اشاره ی شعر به گوی، تصاویر آن شب در زیرزمین پدربزرگ را برایش زنده می کرد.

هیروس گاموس. گویهای مرصع.

از خود می پرسید آیا آن مناسک ر ا این جا در این مکان مقدس نیز برپا می کرده اند. به نظر می رسید که اتاق مدور را سفارشی برای چنان آداب پگانی ساخته باشند . نیمکتی سنگی، فضایی گِرد و عریان در وسط را محاط کرده بود . رابرت از آن به تماشاخانه ی صحنه ی مدور تعبیر می کرد. مجلس را در ذهن تصور کرد : شبانه، با مردمانی نقاب دار، مشعل به دست، دعاخوان، همگی شاهد وصال مقدس در مرکز اتاق.

تصاویر را از ذهن بیرون راند و با لنگدان و تیبینگ به سمت اولین گروه شوالیه ها پیش رفت. علی رغم پافشاری تیبینگ مبنی بر آن که جستجو یشان باید در نهایت دقت انجام شود سوفی مشتاق بود و پیشاپیش آنها گام برمی داشت. کنجکاوانه از مقابل پنج شوالیه ی سمت چپ عبور کرد.

سوفی با وسواس اولین مقبره ها را بررسی کرد و متوجه شباهت ها و تفاوت هایشان شد . همه ی شوالیه ها به پشت بودند، اما سه شوال یه پاهایشان باز بود و دوتای دیگر روی هم . به نظر نمی رسید این غرابت هیچ ربطی با گوی مرصع مفقود داشته باشد . لباس هایشان را بررسی کرد. متوجه شد دو نفر روی زره شان تونیک پوشیده بودند، در حال ی که دو نفر دیگر رداهای بلندی تا روی قوزک به تن داشتند؛ باز هم کاملاً بی فایده. سوفی توجهش را به تنها تفاوت های بارز دیگر معطوف کرد - موقعیت دست هایشان. دو شوالیه شمشیر به دست و دو شوالیه در حال دعا و یکی از آنها دستانش در کنارش بود. پس از دقایقی ممتد نگاه کردن به دستها سوفی شانه بالا انداخت. هیچ نکته ای در هیچ کجا ندیده بود که مشخصاً فقدان گوی را آشکار کند.

وزن کپسول را درون جیب پلیورش حس می کرد. برگشت و به لنگدان و تیبینگ نگاه کرد . آهسته حرکت می کردند و هنوز بالای سر شوالیه ی سوم بودند . علی الظاهر آن ها هم چیزی به دست نیاورده بودند . در حالی نبود که منتظر شود . از آن ها فاصله گرفت و به سمت گروه دوم شوالیه ها رفت.

به طرف دیگر که می رفت شعر را از بر می خواند. آن قدر تکرار کرده بود که حفظ شده بود.

شوالیه ایست در لندن که پاپ به خاکش سپرده

میوه ی مشقتش خشم مقدسیست که دچارش شده

آن گوی را بِجو که باید بر مزارش باشد

از تَنِ سرخ و بطنِ بارور سخن می راند

وقتی سوفی به گروه دوم شوالیه ها رسید دریافت که شبیه گروه اول هستند. زره پوش و شمشیربه دست بودند و با حالات متفاوتی در بدنشان دراز کشیده بودند.

همگی جز دهمی و مقبره ی آخر.

با عجله به سمتش رفت و به درونش خیره شد.

نه بالش. نه زره. نه تونیک. نه شمشیر.

صدایش در تالار طنین افکند:رابرت؟ لی؟ یه چیزی این جا نیست.

هر دو نگاهی به هم انداختند و فوراً به طرفش آمدند.

تیبینگ هیجان زده گفت:گوی مرصع؟همان طور که با عجله عرض اتاق را می پیمود عصایش صدایی سریع و مقطع می داد:این ورا گوی گمشده ست.

سوفی اخم آلود بالای دهمین مقبره گفت:دقیقاً نه. به نظر میاد سرتاپای شوالیه گم شده.

نزد او که رسیدند سردرگُم به مقبره ی دهم خیره شدند . به جای شوالیه که می باید بی حائل دراز کشیده باشد، این آرامگاه با تابوتی سنگی مهروموم شده بود. تابوت ذوزنق های بود و در پایین تدریجاً باریک می شد؛ بخش بالاییش هم عریض تر بود و درپوشی نازک داشت.

لنگدان پرسید:چرا این شوالیه نشون داده نشده؟

تیبینگ دستی به چانه اش کشید و گفت:جالبه! این مورد عجیب رو فراموش کرده بودم . از آخر ین مرتبه ای که ا ین جا بودم سال ها میگذره.

سوفی گفت:به نظر میاد ت ابوت همون زمانی تراشیده شده باشه که مجسمه های نُه مقبره ی دیگه. پس چرا این یکی داخل تابوته، نه بیرون اون؟

تیبینگ سرش را به نشان ندانستن تکان داد و گفت:یکی از اسرار این کلیسا. تا اونجا که من می دونم هیچ کسی نتونسته براش توضیحی پیدا کنه.

- هی؟

پسرک خادم بود که با نگاهی نگران روی صورتش پیش می آمد:اگر جسارته معذرت میخوام، اما شما گفتید میخواهین خاکسترها رو پخش کنید، ولی به نظر میاد دارید گردش می کنید.

 تیبینگ به پسرک اخم کرد و به طرف لنگدان برگشت:آقای رن . به نظر میاد دیگه اعمال خیر خانواده ی شما مثل گذشته احترامی به ارمغان نمیاره. شاید باید خاکسترها رو بیرون بیاریم و زودتر کارمون رو انجام بدیم.تیبینگ به طرف سوفی برگشت و گفت:خانم رن؟

سوفی علی الظاهر پذیرفت و کپسول پیچیده در کاغذ پوستی را از جیب پلیورش بیرون آورد.

تیبینگ با بدخلقی به پسر گفت:حالا ممکنه ما رو تنها بگذاری؟

پسرک خادم از جا نجنبید. داشت با دقت به لنگدان می نگریست:چهره تون خیلی آشناست.

تیبینگ پرخاش کنان گفت:به خاطر اینه که آقای رن هر سال میان اینجا!

سوفی ترسید. یا شاید چون لنگدان رو پارسال توی تلویزیون واتیکان دیده.

پسرک گفت:من آقای رن رو تا به حال ندیدم.

لنگدان مؤدبانه گفت:اشتباه می کنی. گمان کنم من و شما سال پیش از کنار همدیگه رد شدیم. پدر نولز موفق نشد ما رو معرفی کنه، اما وقتی وارد شدیم من چهره ی شما رو به جا آوردم . میدونم برات مزاحمت ایجاد کردیم، اما اگر فقط چند دقیقه به من مهلت بدی ممنون میشم. راه زیادی طی کردم تا خاکسترها رو بین این مقبره ها بپاشم.لنگدان با ظاهرفریبی تیبینگ مانندی حرف هایش را زد

لحن پسرک خادم بیشتر مشکوک شد:اینها مقبره نیستند.

لنگدان گفت:چی؟

تیبینگ گفت:البته که مقبره هستند. چی میگی، پسر؟

پسر سرش را تکان داد:داخل مقبره ها جسده. اینها تمثالند، یعنی سنگهایی که مردان واقعی رو نشون میدن. هیچ جسدی زیر این شکل ها نیست.

تیبینگ گفت:این جا دخم هست!

فقط تو کتاب های تاریخ. خیال می کردند دخمه ست، اما توی تعمیرات سال 1950 متوجه شدند هیچی نیست.بعد به طرف لنگدان برگشت و ادامه داد:و من تصور می کردم با توجه به این که خانواده ی آقای رن این راز رو کشف کردند ایشون باید این رو میدونست.

سکوتی ناشی از اضطراب حکمفرما شد.

بعد صدای به هم خوردن در ساختمان الحاقی آن را شکست.

تیبینگ گفت:باید پدر نولز باشه. بهتره بری ببینی.

پسر مردّد به نظر می رسید، اما مغرورانه به طرف ساختمان برگشت و لنگدان و سوفی و تیبینگ را با نگاه های افسرده شان به یکد یگر تنها گذاشت.

لنگدان نجوا کرد:لی، جسدی در کار نیست؟ در مورد چی حرف میزنه؟

تیبینگ که آشفته می نمود گفت:نمیدونم. والا... همیشه گمان می کردم... این جا باید همون مکان باشه . سر در نمیارم چی میگه . بی معناست.

لنگدان گفت:دوباره شعر رو ببینم؟

سوفی کپسول را از جیبش بیرون آورد و با دقت به او داد.

لنگدان کاغذ پوستی را باز کرد و همان طور که شعر را بررسی می کرد کپسول را در دستش نگه داشت:بله. شعر به طور حتم به یه مقبره اشاره میکنه. نه تابوت.

تیبینگ پرسید:ممکنه شعر اشتباه باشه؟ ممکنه ژاک سونیر هم اون اشتباهی رو مرتکب شده باشه که من؟

لنگدان فکری کرد و بعد سرش را تکان داد:لی خودت گفتی. این کلیسا رو شوالیه های هیکل ساختند، شاخه ی نظامی دِیر . مطمئنم اگر شوالیه ها رو این جا دفن کرده بودند استاد اعظم دِیر به طور حتم می دونسته.

تیبینگ که حیران می نمود گفت:اما این جا عالیه.به طرف شوالیه ها چرخید:ما باید یه چیزی رو درنظر نگرفته باشیم.

پسرک خادم که وارد ساختمان الحاقی شد از خالی بودنش تعجب کرد و گفت:پدر نولز؟اندیشید مطمئنم صدای در رو شنیدم. تا آن جا پیش رفت که در ورودی را دید.

مرد باریک اندام تاکسیدوپوشی نزدیک مدخل ایستاده بود و سرش را می خاراند، گویی راه گم کرده بود . پسرک صدای حاکی از

ناخشنودی از خود ساخت . فراموش کرده بو د وقتی دیگران را به داخل راه داده در را قفل کند . حالا گدای بیچاره ای در خیابان سرگردان دنبال مراسم عروسی می گشت.

- می بخشید.

از کنار ستون بزرگی گذشت و صدا زد:تعطیله.

تکان های شدید لباسی پشتش به پا شد . قبل از آن که بتواند برگردد سرش بی حرکت ماند و دستی قدرتمند محکم دهانش را بست و صدای جیغش را خفه کرد. دستی که دهان پسرک را گرفته بود به سفیدی برف بود و بوی الکل می داد.

مرد آراسته ی تاکسیدوپوشی با خونسردی هفت تیر کوچکی پیش آورد و مستقیم به پیشانی پسرک نشانه رفت.

پسر حس کرد کشاله ی رانش داغ شده و متوجه شد خودش را خیس کرده است.

مرد تاکسیدوپوش زمزمه کرد:خوب گوش کن. خیلی بی صدا از کلیسا خارج میشی و فرار می کنی. مکث نکن. روشنه؟

پسر تا آن جا که با دست روی دهانش مقدور میساخت سر تکان داد.

مرد تاکسیدو پوش اسلحه را فشار داد و ادامه داد:اگر به پلیس زنگ بزنی... پیدات می کنم.

بعد آن چه پسرک فهمید آن بود که با نهایت سرعت و بدون اندیشه ی توقف تا بیرون حیاط بنا به دویدن گذاشت، تا آن جا که پاهایش توان داشت.

فصل هشتاد و ششم

سیلاس همانند روح در سکوت کامل پشت سر هدفش رسید . سوفی نوو خیلی دیر حضور او را حس کرد . پیش از آن که بتواند

بچرخد، سیلاس لوله ی تفنگ را روی ستون فقراتش گذاشت و دستش را محکم دور قفسه ی سینه اش پیچاند و او را به سمت بدن درشت استخوان خود فشار داد . سوفی با تعجب فریاد کشید . در این هنگام تیبینگ و لنگدان هر دو با چهره هایی هراسان و شگفت زده چرخیدند.

تیبینگ با صدایی گرفته گفت:چی...؟ با رمی چی کار کردی؟

سیلاس به آرامی گفت:تنها مشکل شما الان اینه که من با سنگ تاج از اینجا بیرون برم.این عملیات بازیابی، اصطلاحی بود که رمی بیان کرده بود، باید بی خون و خون ریزی و در نهایت سهولت انجام می گرفت: داخل کلیسا شو، سنگ تاج رو بردار، بیا بیرو ن. نه قتل و نه زد و خورد.

سیلاس که سوفی را سفت گرفته بود دستش را از روی قفسه ی سینه اش برداشت و به سمت کمرش برد و جستجوکنان داخل جیب بزرگ ژاکتش کرد . رایحه ی ملایم گیسوان سوفی را با وجود نفس خودش که بوی الکل می داد حس می کرد. نجوا کرد:کجاست؟ سنگ تاج قبلاً توی جیب ژاکتش بود. پس حالا کجاست؟

لنگدان گفت:اینجاست.صدای آرام او از آن سوی کلیسا آمد.

سیلاس سرش را برگرداند و لنگدان را دید که کریپتکس سیاه را در دست گرفته است و آن را پیش رویش تکان می داد؛ همانند

ماتادوری که بخواهد حیوان زبان بسته ای را وسوسه کند.

سیلاس دستور داد:بگذارش زمین.

لنگدان پاسخ داد:بگذار سوفی و لی از کلیسا بیرون برند. من و تو این قضیه رو با هم حل می کنیم.

سیلاس سوفی را از خود دور کرد و هفت تیر را به سمت لنگدان نشانه رفت و به او نزدیکتر شد.

لنگدان گفت:یه قدم دیگه هم جلو نیا تا اونها از کلیسا برن بیرون.

- شرایط دستور دادن رو نداری.

لنگدان کریپتکس را بالای سرش گرفت و گفت:باهات موافق نیستم. خیلی راحت میندازمش زمین تا شیشه ی توش بشکنه.

هر چند که سیلاس به ظاهر به این تهدید خندید، بارقه ای از هراس را در خود حس کرد. این کارش غیرمنتظره بود . هفت تیر را به سمت سر لنگدان قراول رفت و صدایش را تا آن جا که در توانش بود محکم و استوار نشان داد:تو هیچ وقت سنگ تاج رو از بین نمی بری.به همون اندازه ی من دوست داری جام مقدس رو پیدا کنی.

- اشتباه می کنی. تو بیشتر می خواهیش. نشون دادی که حاضری به خاطرش آدم بکشی.

پانزده متر آن سوتر، رمی لگالودک که از روی نیمکت های ساختمان الحاقی نزدیک ورودی سرپوشیده، شاهد ماجرا بود احساس خطر کرد. عملیات آن طور که برنامه ریزی کرده بود پیش نرفته بود و او حتی از آن جا هم می دید که سیلاس نمی داند چطور اوضاع را دست بگیرد. رمی طبق دستور استاد قدغن کرده بود سیلاس با تفنگش شلیک کند.

لنگدان دوباره درخواست کرد:بگذار برن.کریپتکس را بالای سرش نگه داشته بود و خیره به هفت تیر سیلاس چشم دوخته بود.

چشمان سرخ راهب را خشم و ناکامی آکند . تن رمی از ترس شلیک سیلاس به لنگدان که کریپتکس را بالای سرش گرفته بود سفت شد. کریپتکس نیفته!

کریپتکس کلید دست یابی رمی به ثروت و آزادی بود . قریب یک سال پیش، او خدمتکار ساده ی پنجاه وپنج ساله ای بود که در میان حصارهای شاتو ویله زندگی می کرد و برای مزاج متلون سِر لی تیبینگ لَنگ و تحمل ناپذیر غذا فراهم می آورد. سپس پیشنهاد کلانی به او شد. معاشرت رمی با سر لی تیبینگ - سرآمد تاریخدانان جام مقدس جهان - هر آن چه رؤیایش را در سر می پروراند برایش به ارمغان می آورد. از آن زمان به بعد، هر لحظه ای را که در شاتو ویله می گذراند، او را بیشتر از پیش به این زمان سوق می داد.

رمی با خود گفت خیلی بهش نزدیکم. نگاهش را در اطراف حرم قدسی کلیسای هیکل گرداند و سپس به کریپتس در دستان لنگدان چشم دوخت. اگر لنگدان آن را می انداخت، همه ی اینها از دست می رفت.

خودم رو نشون بدم؟ استاد سخت این کار را قدغن کرده بود. رمی تنها کسی بود که هویت استاد را می دانست.

نیم ساعت پیش، رمی هنگام دریافت دستور برای دزدیدن سنگ تاج پرسیده بود:مطمئنید می خواهید سیلاس این کار رو انجام بده . من خودم میتونم.

استاد عزمی جزم داشت:سیلاس در مورد چهار عضو برتر دِیر خوب برامون کار کرد. سنگ تاج را برمی گردونه. تو باید ناشناس بمونی. اگر تو رو ببینند باید بمیرند و ما تا اینجا هم قتلهای زیادی انجام دادیم. صورتت رو نشان نده.

رمی اندیشید صورتم عوض میشه. با قولی که به من درباره ی دستمزد پرداختی دادی، من یه آدم کاملاً جدید میشم. استاد به او گفته بود که با عمل جراحی حتی می تواند اثر انگشتانش را عوض کند . به زودی او آزاد خواهد شد - غریبه ی خوش چهره ی دیگری که روی ساحل آفتاب می گیرد. رمی گفت:فهمیدم. پس مخفیانه به سیلاس کمک می کنم. 

استاد به او گفته بود:برای اطلاع تو میگم، رمی . قبری که دنبالش هستند، در کلیسای هیکل نیست . پس ترسی نداشته باش . در مکان اشتباهی دنبال جام می گردند.

رمی حیرت کرده بود:و شما میدونید قبر کجاست؟

- البته. ولی بعداً بهت میگم . حالا تو باید سریع وارد عمل بشی . اگر بقیه مکان واقعی قبر رو بفهمند و قبل از این که تو کریپتکس رو بگیری کلیسا رو ترک کنند، ما جام رو از دست میدیم.

رمی هیچ علاقه ای به جام نداشت، جز آن که تا جام پیدا نمی شد استاد به او پولی نمی داد. رمی هر بار که به پولی که وعده اش را به او داده بود می اندیشید سرش به دوران می افتاد. یک سوم بیست میلیون یورو. آن قدر هست که تا ابد غیبم بزنه. رمی خیال شهرهای ساحلی کوت داژور را در سر می پروراند؛ جایی که برای زندگیش انتخاب کرده بود و تصمیم داشت روزها حمام آفتاب بگیرد و برای تغییر ذائقه هم که شده دیگران خدمتش کنند.

با این همه، اکنون در کلیسای هیکل، لنگدان تهدید می کرد که سنگ تاج را بشکاند و با این کارش آینده ی رمی در خطر افتاده بود . رمی که قادر نبود تصور کند حال که تا به اینجا به هدفش نزدیک شده همه چیز را از دست بدهد، تصمیم گرفت خودش اوضاع را کنترل کند. هفت تیرش که از نوع جِی فریم مدوسا بود و کالیبر کوچک تری داشت به آسانی مخفی می شد، اما از فاصله ی نزدیک کاملاً مرگ آور بود.

از میان تاریکی به بیرون گام گذاشت و به سمت فضای مدور کلیسا رفت و تفنگ را مستقیماً روی سر تیبینگ نشانه گرفت:پیرمرد،مدت ها منتظر بودم تا این کار رو بکنم.

قلب سر لی تیبینگ عملاً با دیدن نشانه روی رمی به رویش ایستاد. چی کار میکنه! تیبینگ هفت تیر مدوسای کوچکش را که برای امنیت بیشتر در صندوق لیموزینش نگه می داشت شناخت.

تیبینگ با خشم گفت:رمی! چی شده؟

لنگدان و سوفی هم به همان اندازه هاج و واج مانده بودند.

رمی پشت تیبینگ رفت و لوله ی تفنگ را بالای شانه اش سمت چپ، پشت قلبش گرفت.

تیبینگ حس کرد تمام تنش از ترس آکنده شده است:رمی! من ....

رمی از پشت سر تیبینگ به لنگدان نگاه کرد و با عتاب گفت:من قضیه رو ختم می کنم. سنگ تاج رو بگذار زمین و گرنه ماشه رو می چکونم.

به نظر رسید که لنگدان لحظه ای فلج شده است. با لکنت گفت:سنگ تاج برای تو ارزشی نداره. نمیتونی بازش کنی.

رمی با استهزاء گفت:احمق های ازخودراضی ! متوجّه نشدید که من امشب وقتی راجع به شعر حرف می زدید گوش می دادم؟ هر چیزی رو که شنیدم به چند نفر دیگه گفتم ، کسایی که بیشتر از شما میدونند . شما حتی جای درستی رو هم نمی گردید . قبری که شما دنبالش می گردید یه جای دیگه است!

ترسی ناگهانی تیبینگ را فرا گرفت. چی داره میگه؟

لنگدان پرسید:جام رو برای چی میخوای؟ میخوای از بین ببریش؟ قبل از پایان ایام؟

رمی به راهب گفت:سیلاس! سنگ تاج رو از آقای لنگدان بگیر.

راهب که پا پیش گذاشت لنگدان قدمی به عقب رفت و سنگ تاج را بالا گرفت و نشان داد که آماده است روی زمین بیندازش.

لنگدان گفت:ترجیح میدم بشکنمش تا این که تو دستهای نااهل ببینمش.

سیل ترس در وجود رمی سرازیر شد . می دید که ماحصل کار تمام عمرش پیش چشمانش از میان می رود و خیالات خامش نقش بر آب می شود.

تیبینگ فریاد زد:رابرت، نه ! نکن! اون جام مقدسه که تو نگه داشتی ! رمی هیچ وقت به من شلیک نمیکنه . ده ساله که همدیگه رو ....

رمی سقف را نشانه رفت و مدوسا را چکاند . صدای انفجار برای چنین تفنگ کوچکی بسیار زیاد بود و غرش آن مانند رعد در آن فضای سنگی پیچیدن گرفت.

همه خشکشان زد.

رمی گفت:شوخی نمی کنم. گلوله ی بعدی توی کمرشه. سنگ تاج رو بده سیلاس.

لنگدان با اکراه کریپتکس را پایین آورد . سیلاس جلو رفت و آن را گرفت . چشمان سرخش با رضایتی از سر خون خواهی درخشیدن گرفت. سنگ تاج را در جیب ردایش چپاند و عقب کشید، اما هنوز تفنگش را به سمت لنگدان و سوفی گرفته بود.

تیبینگ حس کرد دستان رمی محکم تر گردنش را در چنگ خود می گیرد و در حالی که تفنگ را روی کمرش گرفته است او را با خود به عقب م یبرد.

لنگدان گفت:بگذار بره!

رمی که هنوز عقب می رفت گفت:ما برای یه ماشین سواری کوتاه ایشون رو با خودمون می بریم. اگر به پلیس زنگ بزنید یا هر دخالتی بکنید میمیره. روشنه؟

لنگدان با صدایی که از فرط غلیان احساس گرفته بود گفت:من رو ببرید. بگذارید لی بمونه.

رمی خندید و گفت:خیال نکنم! من و اون دوره زمانه ی خوبی با هم داشتیم. از اون گذشته ممکنه مفید باشه.

حال سیلاس از رمی که تیبینگ را از در بیرون می برد پشتیبانی می کرد و سوفی و لنگدان را در تیررس خود نگه داشته بود . عصای تیبینگ در پی او سر و صدای زیادی به راه انداخته بود.

سوفی گفت:برای کی کار می کنید؟صدایش قوت چندانی نداشت.

این سؤال پوزخند مغرورانه ای را بر لب رمی نشاند:تعجب می کنید اگه بگم، مادموازل نوو.

فصل هشتاد و هفتم

شومینه ی اتاق پذیرایی در شاتو ویله سرد شده بود، با این حال کوله در برابر آن نشست و فکس های اینترپل را دوباره خوانی کرد.آن چیزی نبود که انتظارش را داشت.

آندره ورنه بر طبق اسناد رسمی شهروندی نمونه محسوب می شد و هیچ سابقه ی پلیسی نداشت - حتی یک برگ جریمه ی توقف ممنوع. در آموزشگاه پیش دانشگاهی و دانشگاه سوربون در رشته ی امور مالی بین الملل با رتبه ی کام لاد فارغ التحصیل شده بود . اینترپل اعلام کرد نام ورنه هر از چند گاهی در روزنامه ها می آید، اما همیشه در فضایی مثبت است. علی الظاهر او پارامترهایی امنیتی را طراحی کرده بود که بانک سپرده گذاری زوریخ را در زمره ی پیشروان دنیای فوق مدرن امنیت الکترونیکی قرار داده بود. کارت اعتباری ورنه میل وافر او را به کتب هنری و شراب ناب و سی دی های موسیقی کلاسیک - غالباً برامس - نشان می داد و ظاهراً آهنگ هایش را در سیستم استریوی بسیار پیشرفته ای که سالها پیش خریده بود گوش می کرد.

کوله آهی کشید و با خود گفت هیچی!

تنها دست آورد امشب اینترپل مجموعه ای اثر انگشت متعلق به پیش خدمت تیبینگ بود . بازرس ارشد پی تی اس گزارش را در صندلی راحتیی در آن سوی اتاق می خواند.

کوله نگاهی انداخت و گفت:چیزی پیدا کردی؟

بازرس شانه اش را بالا انداخت و گفت:این پرینت ها برای رمی لگالودکه که به خاطر جرم کوچیکی تحت تعقیب بوده . چیز خاصی نیست. انگاری به خاطر عوض کردن سیم کشی سوکت های تلفن دانشگاه برای این که سرویس مجانی بگیره، اخراجش کرده بودند ... بعداً یه دزدی کوچیک هم انجام میده . هتک حرز بوده . از پرداخت صورت حساب بیمارستان شونه خالی کرده بوده . عمل نای بری سرپایی داشته.بازرس سرش را بالا آورد و زیر خنده زد:به بادوم زمینی حساسیت داشته.

کوله سرش را تکان داد و به یاد ماجرایی در رستورانی افتاد که دست اندرکارانش فراموش کرده بودند در منو بنویسند دستور تهیه ی فلفل سرخش شامل روغن بادام زمینی هم می شود. مشتری بیچاره ای هم در این میان به دلیل شوک حاصل از حساسیت بیش از حد با اولین لقمه پشت میز مرده بود.

بازرس متحیر می نمود:لگالودک احتمالاً اینجا زندگی میکرده تا پیداش نکنند. امشب شانس آورد.

کوله آه کشان گفت:چه میشه کرد! این ها رو بفرست برای فرمانده فاش.

بازرس که سرش را برگرداند افسر پی تی اس دیگری با شتاب داخل اتاق شد:ستوان! یه چیزی تو انبار پیدا کردیم.

از نگرانی نگاه افسر تنها یک حدس می زد:یه جسده؟

افسر با تردید پاسخ داد:نه، قربان! خیلی بدتر... غیرمنتظره ست.

کوله چشمانش را کمی مالش داد و دنبال افسر تا انبار رفت . داخل فضای غارمانندی شدند که بوی نا می داد و افسر به مرکز انبار اشاره کرد که نردبانی چوبی را تا الوارهای عرضی سقف بالا برده و به برآمدگی انبار علفی که بالای سرشان بود تکیه داده بودند.

کوله گفت:این نردبان قبلاً اینجا نبود.

- نه، قربان ! من گذاشتم . ما نزدیک رولزرویس دنبال اثر انگشت می گشتیم که من دیدم این نردبان رو زمین افتاده . تا وقتی که ندیدم پله هاش گلی و فرسوده ست اهمیتی بهش ندادم . از این نردبان زیاد استفاده می شده. ارتفاع انبار علف با نردبان متناسب بود . من هم اون رو بلند کردم تا نگاهکی اون بالا بندازم.

چشمان کوله شیب نردبان را تا انتهایش دنبال کرد . کسی منظماً از این استفاده می کرده! از پایین انبار علف شبیه به سکویی خشک و خالی به نظر می رسید، اما مشخصاً بیشتر قسمت های آن از دیدرس پنهان بود.

یک افسر ارشد پی تی اس از بالای نردبان سرک کشید و گفت:حتماً باید ببینید، ستوان.و دستکشی پلاستیکی را به سمت او تکان داد.

کوله با خستگی سری تکان داد و قدم روی پله ی پایین نردبان گذاشت و لبه ی آن را چنگ زد . نردبان شکلی قدیمی و مخروطی داشت و کوله که از آن بالا می رفت باریک تر می شد. به بالای نردبان که نزدیک می شد جای پایش را درست نگذاشت و انبار زیر پایش کمی در نظرش چرخید . حال با احتیاط بیشتری پیش رفت و به بالایش رسید . افسری که آن جا بود دستش را دراز کرد و مچش را گرفت .

کوله دست افسر را گرفت و با حالتی ناخوشایند پا به سکو گذاشت.

افسر پی تی اس گفت:اونجاست.و به انتهای انبار اشاره کرد که تمیز و خالی بود:فقط یه اثر انگشت این جا پیدا کردیم . یه نفر رو شناسایی کردیم.

کوله چشمانش را در نور اندک آن جا تنگ کرد و به دیوار روبرویش نگریست . این دیگه چیه؟ کنار دیوار مجموعه ی مفصلی از لوازم کامپیوتری قرار داده بودند - دو کیسِ عمودی و نمایشگری صفحه تخت با بلندگو و مجموعه ای از سخت افزارها و یک کنسول چندکاناله ی شنود که به نظر می رسید منبع تغذیه ای مخصوص به خود داشته باشد.

- یه پست شنوده؟کوله به سمت دستگاهها رفت و با خود گفت این جور چیزها این بالا به درد کی میخوره:سیستم رو امتحان کردید؟

کوله به سمت آن ها چرخید و گفت:نظارت؟

افسر سری به تصدیق تکان داد:خیلی هم پیشرفته ست.به میز ابزار درازی اشاره کرد که وسایل الکترونیکی و دستی و سیم و ابزار و آهن لحیم و دیگر وسایل برقی روی آن پاشیده بود:یه نفر این جا کار می کرده که کاملاً به کارش وارد بوده . بعضی از تجهیزات این جا به اندازه ی وسایل خودمون پیچیده و پیشرفته ست. میکروفن های مینیاتوری، باتری های فوتوالکتریک شارژی، تراشه های رم پرظرفیت. حتی بعضی از دستگا ههای ذره بینی رو هم داره.

کوله حیرت کرده بود.

افسر گفت:این جا یه سیستم کامل وجود داره.و ابزاری را به او نشان داد که تقریباً به اندازه ی ماشین حساب بود . در انتهای اسباب سیمی بیست سی سانتی متری بود که تک ه ای تراشه ی نازک به انداز هی تمبر به آن چسبیده بود:این یه سیستم ضبط صوتی هارددیسک پرظرفیت با باتری قابل شارژ بوده. باریکه ی تراشه در انتهای سیم ترکیبی از سلول شارژی میکروفون و فوتوالکتریکه.

کوله آن ها را خوب می شناخت. این میکروفو نهای فوتوسلی و تراش همانند پیشرفت بزرگی در این سال ها محسوب می شد. یک ضبط هارددیسک، برای مثال، پشت لامپی نصب می کردند و میکروفون تراشه ایش را در نزدیک یهای پایه ی لامپ قرار می دادند و رنگش هم می کردند تا از چشم پنهان شود. تا زمانی که میکروفون به گونه ای قرار گرفته بود که هر روز چند ساعت نور خورشید را دریافت کند،فوتوسل ها سیستم را دوباره شارژ می کردند. دستگاه های شنودی مثل این می توانستند به طور نامحدود استراق سمع کنند.

کوله پرسید:روش پذیرش؟

افسر به سیمی عایق دار اشاره کرد که از پشت کامپیوتر بیرون زده بود و روی دیوار رفته بود و از سوراخی در بام انبار بیرون می رفت .

- موج ساده ی رادیویی. آنتن کوچیکش روی پشت بامه.

کوله می دانست که این سیستم های ضبط اغلب در دفاتر نصب می شوند و به صدا حساس بودند و آن را روی فضای هارددیسک ذخیره می کردند و بعد مکالمه های پراکنده ای را که در طول ضبط می کردند به صورت فایل های فشرده ی صوتی در طول شب ارسال می کردند. پس از ارسال، هارددیسک خود را پاک می کرد و آماده می شد تا کارش را روز بعد دوباره انجام بدهد.نگاه کوله به قفسه ای افتاد که صدها نوار کاست در آن قرار داده بودند و همه شان برچسب تاریخ و شماره خورده بودند. هر کی بوده خیلی سرش شلوغ بوده. بعد به طرف افسر چرخید و گفت:

- میدونید هدفِ شنود کجا بوده؟

افسر نزدیک کامپیوتر شد و برنامه ای را آورد و گفت:راستش، ستوان! خیلی عجیبه که ....

فصل هشتاد و هشتم

سوفی و لنگدان از در گردان در کلیسای هیکل به سمت دیگر پریدند و وارد هزارتوی چرک آلود نقب ها و سکوها شدند . لنگدان احساس بی رمقی می کرد و وقتی به آن سمت رسیدند احساس عذاب وجدان به او دست داد.

پای تیبینگ رو من وسط کشیدم و حالا اون در خطره.

دخالت رمی شوکی به آن ها وارد کرده بود، اما الان با همه چیز جور در می آمد. هر کس که به دنبال جام مقدس بود، فردی را در داخل ماجرا به استخدام درآورده بود . اونها هم به همون دلیلی که من سراغ تیبینگ رفتم دنبال اون بودند. در طول تاریخ، آن هایی که از جام آگاهی داشتند دزدان و محققان را به یک اندازه به خود جذب می کردند. این امر که تیبینگ هم هدف آن ها باشد باید احساس تقصیر او را از دخالت دادن تیبینگ کمتر می کرد؛ اما این طور نبود. باید سریع تیبینگ رو پیدا کنیم و کمکش کنیم.

لنگدان به دنبال سوفی دوید که وارد محدوده ی غربی کلیسا و صحن ی دایره ای شد و در آن جا به سمت تلفنی همگانی تا علی رغم هشدار رمی به پلیس زنگ بزند. لنگدان با احساس ندامت روی نیمکت کثیفی در همان حوالی نشست.

سوفی موقع گرفتن شماره گفت:بهترین راهِ کمک به لی دخالت دادن مقامات لندنه. به من اعتماد داشته باش.

لنگدان در ابتدا با این فکر موافق نبود، اما برنامه شان را که سبک سنگین کردند دلایل سوفی معقولانه نمود.

تیبینگ جایش امن بود . حتی اگر رمی و دیگران می دانستند قبر شوالیه کجاست، هنوز به تیبینگ نیاز داشتند تا مورد ارجاع گوی را بفهمد. آن چه لنگدان را نگران می ساخت اتفاقی بود که بعد از پیدا کردن نقشه ی جام مقدس رخ می داد. لی وبال گردنشون میشه.

اگر لنگدان می خواست فرصتی برای کمک کردن به لی یا دوباره دیدن سنگ تاج بیابد، می بایست اول قبر را پیدا می کرد . بدبختانه رمی خیلی زودتر جنبیده.

حالا وظیفه ی سوفی آن شده بود که از شتاب رمی کم کند.

وظیفه ی لنگدان هم آن بود که قبر درست را بیابد.

سوفی، رمی و سیلاس را تبدیل به فراری هایی از دست پلیس لندن می کرد و آن ها را وادار می کرد مخفی شوند یا حتی بهتر از آن دستگیرشان کنند . کار لنگدان نام شخص تر بود - کشاندن ماجرا به کینگزکالج در همان اطراف که معروف بود پایگاه داده های الکترونیکی خوبی از منابع الهیات دارد . لنگدان شنیده بود که درباره ی آن می گویند اوج کمال ابزارهای جستجو که سریعترین جواب را به هر سؤال تاریخِ مذهب می دهد. لنگدان دلش می خواست بداند درباره ی شوالیه ای که پاپ به خاکش سپرده چه می گوید.

ایستاد و آرام به راه افتاد. خدا خدا می کرد که قطار زودتر برسد.

در تلفن همگانی، سوفی بالاخره با پلیس لندن تماس گرفت.

متصدی گفت:منطقه ی اسنوهیل! تلفنتون رو به کدوم قسمت وصل کنم؟

سوفی می دانست که باید دقیق صحبت کند:میخوام گزارش یه آدم ربایی رو بدم.

- اسمتون لطفاً؟

سوفی مکثی کرد و گفت:افسر سوفی نوو از پلیس قضایی فرانسه.

این اسم تأثیر مطلوب سوفی را داشت:الساعه، خانم. بگذارید یه کارگاه رو براتون روی خط بیارم.

با گذشت زمان، سوفی از خود پرسید که آیا پلیس توصیفات او را از گروگا نگیرندگان باور می کند یا نه. یه مرد تاکسیدوپوش.

فصل هشتاد و نهم

کابینِ تمیز هاوکر تیبینگ حالا انباشته از تراشه های فولاد و بوی هوای فشرده و گاز پروپان بود . بزو فاش همه را دور کرده و با نوشیدنیش و جعبه ی سنگین چوبیی که در گاوصندوق تیبینگ یافت تنها نشسته بود.

انگشتانش را رو ی رز منبت کاری شده کشید و سرپوش تزیینی آن را بلند کرد و داخل آن کپسول سنگیی را پیدا کرد که صفحه ای از حروف داشت . پنج حرف کنار هم رد یف شده و کلمه ی سوفیا را ساخته بودند. فاش تا دیرزمانی به کلمه خیره ماند و بعد کپسول را از بستر نرمش برداشت. سانتی متر به سانتیمتر بررسیش کرد. بعد به آرامی انتهایش را باز کرد. کپسول خالی بود.

فاش داخل جعبه برش گرداند و با نگاهی بی احساس از پنجره ی جت به آشیانه خیره شد . به گفتگوی کوتاهش با سوفی و اطلاعاتی که پی تی اس از شاتو ویله داده بود می اندیشید. صدای تلفن او را از رؤیای نیم روزش بیرون کشید.

مرکز تلفن دس پی ژ بود . مأمور معذرت خواهی می کرد. رییس بانک سرمایه گذاری زوریخ چندین مرتبه تماس گرفته و اگرچه چندین بار به او گفته بودند فرمانده برای مأموریتی به لندن رفته، او باز هم تماس می گرفت. فاش با اکراه گفت که تماس را برقرار کنند.

فاش بدون ا ین که به او مهلت سخن گفتن بدهد گفت:موسیو ورنه ! می بخشید که پیش از این باهاتون تماس نگرفتم . مشغول بودم . همون طور که قول دادم اسم شما و بانکتون در رسانه ها فاش نمیشه. حالا به من بگید دقیقاً چی شما رو نگران کرده.

وقتی ورنه تعر یف می کرد که چطور سوفی و لنگدان جعبه ی چوبی کوچکی را از بانک گرفته و او را ترغیب کردند تا به فرارشان کمک کند صد ایش عصبی بود:بعد وقت ی از رادیو شنیدم اونها مجرمند کنار زدم و ازشون خواستم جعبه رو پس بدند اما اونها بهم حمله کردند و کامیون رو دزدیدند.

فاش گفت:نگران یه جعبه ی چوبی هستید؟ رز منبت کاری شده را رو ی در جعبه نگریست و به ملایمت روپوش آن را کنار زد تا کپسول سفید را ببیند:میتونید بگید چی داخلش بوده؟

ورنه با عجله گفت:محتویاتش اهمیتی نداره . من نگران شهرت و آبروی بانکم هستم . هیچ وقت از ما چیز سرقت نشده . هیچ وقت. اگر نتونم به نیابت از مشتریم اون جعبه رو برگردونم زندگیم تباه میشه.

- ما گفتید سرکار نوو و رابرت لنگدان کلمه  رمز و کلید داشتند. چرا میگید جعبه رو دزدیدند؟

- اونها امشب چند نفر رو کشتند؛ از جمله پدربزرگ سوفی نوو رو. کلید و رمز به طور حتم به طریق نادرستی به دست اومده.

- اقای ورنه مأمورهای من در مورد سابقه ی شما و علاقه هاتون تحقیق کردند . شما به یقین مرد با فرهنگ و درستی هستید. گمان می کنم صداقت داشته باشید . مثل خودم . به عنوان افسر ارشد پلیس قضایی بهتون قول میدم که جعبه و شهرت بانک شما دستِ افراد مطمئنی هست.

فصل نودم

در انبار علوفه ی شاتو ویله ، کوله ناباورانه به نما یشگر کامپیوتر خیره شده بود . گفت:سیستم از تمام این اماکن استراق سمع میکنه؟

افسر گفت:بله. به نظر میاد سالهاست داده ها رو جمع آوری می کنند.

کوله در سکوت فهرست را دوباره خواند.

کولبر ساستک - رییس شورای قانون اساسی

ژان شافی - متصدی موزه دو ژو د پام

ادوارد دسروشر- بایگان ارشد کتابخانه ی میتران

ژاک سونیر- رییس موزه ی لوور

میشل برتون- رییس د.آ.اِس (سازمان اطلاعات فرانسه)

افسر به مورد چهارم اشاره کرد و گفت:این یکی بررسی بیشتری میخواد.

کوله با سردی سری تکان داد. فوراً متوجه اش شده بود. ژاک سونیر تحت کنترل بوده. دوباره به ادامه ی فهرست نگاه کرد . چطور کسی میتونه از این آدمهای سرشناس استراق سمع کنه؟ هیچ کدوم از فایل های صوتی رو گوش کردی؟ 

- چندتایی. یکی از تازه ترین هاش اینه.چند کلید کامپیوتر را فشرد. بلندگوها خش خش کنان به صدا افتادند.

کوله آن چه شنیده بود باور نمی کرد:این که منم ! صدای خودمه.یادش آمد که پشت میز سونیر نشسته و به فاش که در

گراندگالری بود خبر داد سوفی نوو آمده است.

افسر سری تکان داد و گفت:اگر کسی می خواست بیشتر تحقیقات ما در لوور قابل شنود بود.

- کسی رو فرستادی تا میکروفون ها رو پیدا کنه؟

- احتیاجی نیست. دقیقاً می دونم کجاست.به طرف کپه ای از یادداشت های قد یمی و نقشه روی میز کار رفت . بعد برگه ای را انتخاب کرد و به دست کوله داد:آشنا نیست؟

کوله شگفت زده بود . روگرفتی از نمودار طرح مانند باستانیی را در دست داشت که دستگاهی قدیمی را تصویر می کرد. نمی توانست نام دست نوشته های ایتالیایی را بخواند؛ با وجود این می دانست به چه نگاه می کند. طرح کام لی که شوالیه ی فرانسوی قرون وسطا ییی را شرح می داد.

شوالیه ی روی میز سونیر!

چشمان کوله متوجه حاشیه ی کاغذ شد . کسی با خط بد و با ماژیک قرمز آن جا چیزهایی یادداشت کرده بود . نوشته ها به فرانسه بودند . به نظر می آمد بهترین شیوه برای نصب ابزار شنود در داخل شوالیه را توضیح دهند.

فصل نود و یکم

سیلاس در صندلی مسافران لیموزین جگوار که نزد یک کلیسای هیکل پارک بود نشست . حس می کرد دستانش که روی سنگ تاج بود نم دار شده اند. منتظر رمی بود تا کارش با تیبینگ تمام شود و عقب ماشین با طنابی که در صندوق عقب پیدا کرده بودند او را به بند بکشد و دهانش را ببندد.

بالاخره از عقب لیموزین بیرون آمد و بعد از چند گام کنار سیلاس خود را روی صندلی راننده انداخت.

سیلاس پرسید:روبراهه؟

رمی با دهان بسته خندید. باران را پاک کرد و به پشت سرش به طرح مچاله شده ی لی تیبینگ نگریست. در تاریکی عقب ماشین تقریباً از نظر پنهان بود:جایی نمیره.

سیلاس فریادهای خفه ی تیبینگ را میشنید. متوجه شد سیلاس از همان نوارچسب قبلی برای بستن دهان او استفاده کرده است.

رمی فریاد کشید و به طرف تابلوی فرمان استادان های که روی داشبود طراحی کرده بودند دست دراز کرد و دکمه ای را فشرد . دیواره ی ماتی پشت سرشان بالا آمد و قسمت عقب را مهروموم کرد . تیبینگ ناپدید شد و صدایش به خاموش ی گرایید.

رمی به سیلاس خیره شد و گفت:زیاده از حد به نک وناله هاش گوش کردم.

چند دقیقه بعد که جگوار لیموزین دراز در خیابان به راه افتاده بود تلفن همراه سیلاس زنگ خورد. استاد هیجان زده پاسخ داد:بله؟

- سیلاس! خوشحالم که صدایت را می شنوم. معنایش آن است که در اَمانی . لهجه ی فرانسوی آشنای استاد بود.

سیلاس هم به همان اندازه از شنیدن صدای استاد احساس آرامش می کرد. ساعت ها گذشته بود و عملیات تغییر جهتی خارج از کنترل داده بود. حالا، دست آخر، به نظر می رسید که همه چیز به مسیر خود بازگشته است.

- سنگ تاج پیش منه.

استاد گفت:خبر خوبیه. رمی با توست؟

سیلاس از این که می شنید استاد از اسم رمی استفاده می کند متعجب بود:بله. رمی من رو آزاد کرد.

- همان طور که من به او دستور دادم. فقط متأسفم ناچار بودی مدتی اسارت را تحمل کنی.

- ناراحتی جسمی معنایی نداره. اون چه اهمیت داره اینه که سنگ تاج پیش ماست.

- بله. باید فوراً به من برسد. زمان خیلی سریع می گذرد.

سیلاس مشتاق بود که بالاخره روزی رو در رو استاد را ببیند:بله، آقا. مایه ی افتخار منه.

- سیلاس، می خواهم رمی آن را بیاورد.

چرا رمی؟ سیلاس مأیوس شد . بعد از آن همه که برای استاد انجام داده بود، گمان می برد کسی که غنیمتی را به چنگ می آورد او باشد. استاد رمی رو دوست داره؟

 استاد گفت:یأس تو را حس می کنم. انگار که مفهوم سخن را درنیافته ای.صدایش را در حد نجوا پا یین آورد:باید باور کنی بسیار راغب بودم سنگ تاج را از دستان تو بگیرم - از مرد خدا و نه مجرم - اما باید کار رمی را تمام کنم . از دستوراتم تمرد کرد و اشتباهی مهلک مرتکب شد؛ تمام مأموریت را به خطر انداخت.

سیلاس احساس سرخوشی کرد و نگاهی به رمی انداخت . گروگان گرفتن تیبینگ بخشی از نقشه نبود و این که با او چه کنند مشکل تازه ای پیش می آورد.

استاد زمزمه کرد:من و تو مردان خداییم. نمی توانند ما را از هدفمان دور کنند.مکثی طولانی آن سوی خط پدید آمد . بعد استاد ادامه داد:تنها به این دلیل، از رمی می خواهم سنگ تاج را برایم بیاورد. متوجه هستی.

سیلاس خشم را در صدای استاد حس کرد و شگفت زده دلیل این حالت استاد را نمی فهمید. اندیشید آشکار نکردن صورتش غیرممکن بود. رمی کاری رو کرد که مجبور بود. سنگ تاج رو نجات داد. بالاخره توانست بگوید:متوجهم.

- بهتر شد . برای امنیت خودت باید هر چه سریع تر خیابان را ترک کنی. پلیس خیلی زود پی ماشین می آید. نمی خواهم به چنگشان گرفتار شوی. اُپوس دئی در لندن مقر دارد، این طور نیست؟

- آره.

- تو را می پذیرند؟

- مثل برادر؟

- پس آنجا برو و مخفی شو. به محض آن که به سنگ تاج رسیدم و بر مشکل تازه فائق آمدم با تو تماس می گیرم.

- شما در لندن هستید؟

- هر چی گفتم انجام بده. همه چیز بر وفق مراد خواهد بود.

- بله، آقا!

استاد آهی کشید. گویی آن چه می باید انجام می داد عمیقاً مایه ی تأسفش شده باشد:وقتش است با رمی صحبت کنم.

سیلاس گوشی را به رمی داد. اندیشید شاید آخرین مرتبه ای باشد که رمی لگالودک با تلفن صحبت می کند.

رمی که گوشی را می گرفت می دانست این راهب فقیر بیمار هرگز نخواهد دانست حالا که به هدف رسیده چه سرنوشتی در انتظارش است.

استاد ازت استفاده کرد سیلاس.

اسقف تو یه آلت دسته.

رمی هنوز مبهوت قدرت مجاب کردن استاد بود . اسقف آرینگاروسا همه چیز را باور کرده و استیصال کورش کرده بود . آرینگاروسا مشتاق بود که باور کنه. گرچه رمی استاد را دوست نداشت، از این که اعتماد چنین مردی را به دست آورده و این همه به او کمک کرده بود به خود افتخار می بالید. روز دادنِ حقوق منه.

استاد گفت:خوب گوش کن . سیلاس رو به مقر اپوس دئی برسون . چند خیابان پایین تر پیاده ش کن . بعد برو پارک سنت جیمز، کنار  پارلمان و بیگ بِن. بهتره ماشین رو در هور سگاردپرد پارک کنی. اونجا با هم صحبت می کنیم.و این را که گفت ارتباط را قطع کرد.

فصل نود و دوم

کینگزکالج را پادشاه جورج چهارم در 1829 تأسیس کرد و گرو ههای مطالعه ی الهیات و مذهب آن جنب پارلمان در ملک اعطایی پادشاه منزل گرفته اند. گروه مذهبی کینگزکالج نه فقط به تجربه 150 ساله ی خود در تدریس و تحقیق، که به دایر کردن بنیادِ تحقیقاتِ الهیاتِ سیستماتیک در سال 1982 هم می بالد که یکی از کامل ترین و پیشرفته ترین کتابخانه های الکترونیک برای تحقیقات علوم دینی دنیا است.

لنگدان هنوز احساس تزلزل می کرد که همراه سوفی زیر باران وارد کتابخانه شدند . اتاق مطالعه ی پیشین همان گونه بود که تیبینگ شرح داده بود - تالاری هشت ضلعی و شگفت انگیز با میزی بزرگ و گرد که شاه آرتور و دوازده شوالیه اش پشت آن راحت بودند، نه دوازده سیستم وُرک استیشن با صفحه نمایش های تخت . در سمت دیگر اتاق ، کتابداری چای اول صبحش را می ریخت و برا ی روز کاریش آماده می شد.

- چه صبح قشنگی.لهجه ی بریتانیایی شادی داشت. چایش را رها کرد و به سمت آنها آمد:میتونم کمکتون کنم.

لنگدان پاسخ داد:ممنون. بله. اسم من....

- رابرت لنگدانه.لبخند دل پذیری زد و ادامه داد:میدونم کی هستید؟

برای لحظه ای ترسید مبادا فاش تصویرش در تلویزیون انگلیس هم پخش کرده باشد، امّا لبخند کتابدار بیانگر امر دیگری بود . لنگدان هنوز به برخوردهای ناشی از شهرتِ ناخواسته خو نگرفته بود . و حالا هم کسی که او را شناخت، کتابداری در بخش مرجع تحقیقات دینی بود.

کتابدار گفت:اسمم پامِلا گِتومه.و دستش را پیش آورد. صورتی مهربان و عالمانه و صدایی روان و دلنشین داشت و عینک شاخیی که به گردنش آویزان بود ضخیم می نمود.

لنگدان گفت:خوشبختم. ایشون دوستم سوفی نوو هستند.

دو خانم به یکدیگر سلام کردند و گتوم فوراً به طرف لنگدان برگشت و گفت:خبر نداشتم شما قراره بیاید.

- خودمون هم نمیدونستیم. اگر خیلی زحمتتون نیست به کمکتون احتیاج داریم تا اطلاعاتی رو پیدا کنیم.

گتوم این پا وآن پا می کرد و نامطمئن نشان می داد:خدمات ما با درخواست و قرار قبلی ارائه میشن، مگر ا ینکه مهمان شخص خاصی در کالج باشید.

لنگدان سرش را تکان داد و گفت:متأسفانه ما بی خبر اومدیم. یکی از دوستانم از این جا خیلی تعر یف میکنه. نمیدونم می شناسید یا نه؟ سر لی تیبینگ؟ نام را که به زبان آورد احساس تأسف شدیدی به او دست داد:تاریخدان سلطنتی بریتانیا.

گتوم که ناگهان شاد شده بود زیر خنده زد:وای! معلومه. چه شخصیتی. متعصب! هربار که میاد، دنبال همون مطالب میگرده . جام. جام. جام. به خدا خیال نمی کنم تا رو به موت نشه این جستجو رو ول کنه.بعد چشمکی زد و ادامه داد:پول و وقت برای هر کسی هم چو تجملات دلچسبی فراهم میکنه. این طوریا نیست؟ دن کیشوتی که یک کم سر عقله.

سوفی پرسید:هیچ طوری میشه که شما کمکون کنید؟ خیلی مهمه.

گتوم نگاهی به کتابخانه ی خالی انداخت و به هر دوی آن ها چشمکی زد و گفت:والا نمیتونم ادعا کنم خیلی مشغولم، نه؟ گمان نکنم اگر به کار شما رسیدگی کنم کسی شکوه ای کنه. دنبال چی می گردید؟

- دنبال مقبره ای توی لندن.

گتوم مردد نمود:حدود بیست هزار تایی هست. میشه روشنتر بگید؟

- مقبره ی یه شوالیه. اما اسمی ازش نداریم.

- یه شوالیه. سوراخ های غربال رو تنگ تر میکنه. چندان پیش پا افتاده نیست.

سوفی گفت:اطلاعات زیادی در موردش نداریم، اما این چیزها رو ازش میدونیم.بعد کاغذ ی را که رو ی آن دو خط ابتدایی شعر را نوشته بود از جیبش بیرون کشید.

لنگدان و سوفی از این که تمام شعر را به بیگانه ای نشان دهند ابا داشتند و تصمیم گرفتند که تنها دو خط ابتدا یی را که شوالیه را مشخص می کرد رو کنند . سوفی به آن گفته بود رمزنگاری جزء به جزء.وقتی سازمان اطلاعات درصدد شکستن رمزی حامل اطلاعات حساسی باشد هر رمزشکن روی بخشی از آن کار می کرد. به این ترتیب وقتی رمز گشوده می شد هیچ رمزشکنی به تنهایی تمامی پی ام را نمی دانست.

البته احتمالا در این مورد بیش از حد محتاطانه رفتار می کردند؛ چرا که حتی اگر کتابدار همه ی شعر را می دید و مقبره ی شوالیه را می یافت و می دانست گوی مرصع مفقودشده چیست بدون کرپتکس اطلاعاتش راه به جایی نمی برد.

گتوم حال اضطرار را در چشمان دانشمند امریکایی حس کرد . گویی سریع یافتن این مقبره اهم یتی حیاتی داشته باشد . زنِ زاغ

همراهش هم مشوش می نمود.

حیرت زده عینکش را به چشم زد و برگه ای را که به دستش داده بودند بررسی کرد.

به مهمانانش خیره شد و گفت:این چیه؟ قاطی خرت وپرتای هاروارد پیدا کردید؟

لنگدان با خند های مصنوعی گفت:آره! چیزی تو همین مایه ها.

گتوم مکث کرد . حس می کرد از ماجرا سر در نیاورده است، با ا ین همه کنجکاویش ر ا برانگیخته بود . با دقت درباره ی بیت فکر کرد .

- با توجه به این قافیه شوا لیه عملی انجام داده که مورد خوشایند خدا نبوده، با این همه پاپ اون قدر لطف داشته که اون رو در لندن دفن کنه.

لنگدان سری به تصدیق تکان داد و گفت:فایده ای داره؟

گتوم به طرف یکی از سیستم ها رفت:سریع السیر نه، اما بگذارید ببنیم از پایگاه داده ها چی میتونیم گیر بیاریم.

در بیست سال گذشته، بنیاد تحقیقات الهیات سیستماتیک کینگزکالج از نرم افزار تشخیص نوری کاراکتر که هم آهنگ با دستگاه های ترجمه ی زبان شناسی بود استفاده می کرد تا مجموعه ی عظیمی از متون را دیجیتالی و فهرست بندی کند - دایره المعارف های دینی و زندگی نامه های مذهبی و نوشته های مقدس به چندین و چند زبان و تواریخ و نامه های واتیکان و خاطرات روحانیان و هر آن چه نوشته های معنوی بشر به شمار می آمد. اکنون که آن مجموعه ی چشمگیر بیشتر در قالب بیت ها و بایت ها بود و نه برگه های کاغذی، دسترسی به آن ها نیز بی نهایت ساده تر می شد.

پشت یکی از دستگاه ها که مستقر شد نگاهی به برگه ی کاغذ انداخت و شروع به تایپ کرد و گفت:با یه عبارت سر راست بولی شروع می کنیم. چند کلیدواژه می نویسیم تا ببنیم چه اتفاقی می افته.

- ممنون.

گتوم چند کلمه تایپ کرد.

لندن، شوالیه، پاپ

روی دگمه ی جستجو را که کلیک کرد صدا ی خفه ی کامپیوتر مین فریم در طبقه ی زیرین را حس کرد که هر ثانیه 500 مگابایت داده را بررسی می کرد:از سیستم خواستم هر سندی رو که متن کامل اون شامل هر سه ی این کلمات میشه بِهِمون نشون بده. یافته ها بیشتر از اونه که مد نظرمونه، اما برای شروع مناسبه.

صفحه ی نمایش به همین زودی اولین مورد را نشان داد.

نقاشی از پاپ. مجموعه پرتره های سرجاشوا رینولدز. انتشارات دانشگاه لندن.

گتوم باز هم سر تکان داد:مطمئناً دنبال این نمی گردید.به مورد بعدی رفت.

نوشته های لندن الکساندر پاپ اثر جی. ویلسن نایت

دوباره سرش را تکان داد.

همان طور که سیستم، داده ها را زیر و رو می کرد موارد بعدی با سرعت بیشتری بالا می آمدند. ده ها متن ظاهر شد . بسیاری از آنها به نویسنده ی قرن هجدهم بریتانیا الکساندر پاپ اشاره داشتند که اشعار مذهب ستیز و هجو آمیزش علی الظاهر انباشته از اشاراتی به شوالیه ها و لندن بود.

گتوم نگاه سریعی به تعداد موارد یافت شده در پایین صفحه ی نمایش انداخت . این کامپیوتر با محاسبه ی تعداد موارد موجود و ضرب کردن در درصد داد ه های باقیمانده برای جستجو میزان تقریبی تعداد باقی مانده را حدس می زد. در مورد این جستجوی به خصوص میزان موارد یافت شده سر به آسمان می سایید.

تعداد تقریبی تمام موارد: 2692.

گتوم جستجو را متوقف کرد و گفت:باید شاخص ها رو تغییر بدیم. همه ی اطلاعاتی که راجع به مقبره دارید همینه؟ چیز دیگه ای نیست که با اون ادامه بدیم؟

لنگدان با نگاهی نامطمئن به سوفی نگریست.

گتوم اندیشید اینها هر چی هست، مزخرفات نیست. زمزمه های در مورد تجربه ی پارسال رابرت لنگدان در رم شنیده بود . به این امریکایی اجازه ی استفاده از سری ترین کتابخانه ی د نیا ، بایگانی سری واتیکان، را داده بودند . از خود می پرسید آن جا به چه اسراری دست یافته و ا ین جستجوی مأیوسانه اش برای مقبره ی مرموز لندنی با اطلاعاتی که از واتیکان به دست آورده در ارتباط است . گتوم آن قدر به عنوان کتابدار کار کرده بود که بداند معمولترین دلیلی که مردم را آنجا می کشید جستجو برای شوالیه ها بود. جام مقدس.

گتوم لبخند زد و عینکش را میزان کرد:شما دوستان لی تیبینگ هستید. توی انگلستانید و دنبال شوالیه می گردید.دست به سینه آن ها را نگریست و ادامه داد:فقط میتونم به این نتیجه برسم که در جستجوی جام هستید.

لنگدان و سوفی نگاه های حیرانی به هم انداختند.

گتوم خندید:دوستان ، این کتابخونه اردوگاه اصلی جویندگان جام مقدسه . لی تیبینگ هم از اونها بود . کاش به اندازه ی هر مرتبه ای که بر ای گل سرخ و مریم مجد لیه و جام مقدس و مروینجین و دِیر صهیون و غیره و غیره جستجو می کردم یه شیلینگ می گرفتم . همه توطئه رو دوست دارند.عینکش را برداشت و به آنها نگریست:اطلاعات بیشتری میخوام.

در سکوتی که میان آنها بود گتوم حس کرد احتیاط مهمانانش بر اشتیاقشان برای سریع به نتیجه رسیدن می چربَد.

سوفی نوو بی مقدمه گفت:اینجاست. کل چیزایی که میدونیم همینه.خودکاری از لنگدان گرفت و دو خط دیگر روی کاغذ نوشت.

و به دست گتوم داد.

آن گوی را بِجو که باید بر مزارش باشد

از تنِ سرخ و بطنِ بارور سخن می راند

گتوم پیش خود لبخند زد . متوجه اشارات به گل سرخ و بطن بارور شد و اندیشید مسلماً جام مقدسه. از پشت کاغذ به آنها نگاه کرد و گفت:میتونم کمکتون کنم. میگید به من که شعر از کجا اومده؟ و چرا دنبال گوی مرصع می گردید؟

لنگدان با لبخند دوستان های گفت:میتونیم بگیم ولی داستان طولانیی داره و وقت ما تنگه.

- انگاری مؤدبانه میگید این فضولی ها به تو نیومده.

لنگدان گفت:پاملا! اگر بتونی بگی این شوالیه کیه و کجا دفن شده ما رو مدیون خودت کردی.

گتوم گفت:باشه.دوباره مشغول تایپ کردن شد و ادامه داد:فعلاً قبوله. اگر این مورد مربوط به جام مقدسه باید به خود کلیدواژه ی جام ارجاعش بدیم. این موارد رو محدود میکنه به نمونه های متنی که به جام مربوط هستند.

جستجو برای : شوالیه، لندن، پاپ، مقبره.

در محدوده ی 100 واژه نزدیک به : جام، رز، جام مقدس، پیاله.

سوفی پرسید:چقدر طول میکشه؟

- چندصد ترابایت با چند تا زمینه ی ارجاعی.گتوم کلید جستجو را که فشرد چشمانش می درخشید:تقریباً یک ربع.

لنگدان و سوفی چیزی نگفتند، اما گتوم حس کرد این یک ربع برایشان تا ابد طول خواهد کشید.

برخاست و به سمت قوری چایی که پیشتر آماده کرده بود رفت و گفت:چای می خورید؟ لی که عاشق چایی های منه.

فصل نود و سوم

مقر اپوس دئی در لندن ساختمان آجری ساده ای در خیابان فرعی و بن بست اُرم شماره ی پنج است و مشرف بر شمال باغ های

کنسینگتون . سیلاس هرگز پیش از آن اینجا نیامده بود، اما همان طور که پیاده به ساختمان نزدیک می شد حس فزاینده ی پناه جستن و آرامش یافتن را در خود می یافت. با وجود باران، رمی چند خیابان پا یین تر پیاده اش کرده بود تا لیموزین را از خیابان اصلی دور نگه دارد .

سیلاس اهمیتی به راه رفتن نمی داد. باران تطهیرش می کرد.

به پیشنهاد رمی سیلاس اسلحه اش را پاک کرد و درون فاضلاب انداخت . خوشحال بود که از شرش خلاص می شد. احساس سبکی به او دست داده بود . هنوز پاهایش از زمان طولانی بسته بودن درد می کرد، اما درد عمیق تری را تاب آورده بود . با این همه، افکارش روی تیبینگ که رمی کت بسته عقب لیموزین رهایش کرده بود چرخ می خورد. مردک بریتانیایی حالا به حتم درد می کشید.

در حال رانندگی که بودند از رمی پرسیده بود:میخوای باهاش چه کار کنی؟

رمی شانه بالا انداخته بود:تصمیم با استاده.قاطعیت عجیبی در صدایش بود.

سیلاس به ساختمان اپوس دئی نزد یک می شد که باران شدیدتر شد. ردای ضخیمش خیس شد و به زخم های روز پیش نیشتر می زد.حاضریراق بود تا گناهان بیست و چهار ساعت گذشته را پشت سر بگذارد و روحش را پاک کند. رسالتش را به انجام رسانده بود.

از حیاط کوچکی عبور کرد و به طرف در ورودی رفت . از قفل نبودن در تعجب نمی کرد. در را گشود و داخل سرسرای کوچک آن شد . بر فرش که قدم گذاشت زنگ آرامی در طبقه ی بالا به صدا درآمد . زنگ مشخصه ی آشنای این سرسراها بود . ساکنان بیشتر وقت خود را در اتاق هایشان به عبادت می پرداختند. سیلاس صدای چوب زیر پایشان را از طبقه ی فوقانی می شنود.

مرد عبابه دوشی پایین آمد:بفرمایید!چشمان مهربانی داشت ؛ حتی به نظر نمی رسید حتی متوجه ظاهر تکان دهنده ی سیلاس شده باشد.

- ممنون. اسم من سیلاسه. از برادران اپوس دئی.

- امریکایی؟

سیلاس سری به تصدیق تکان داد:فقط یک روز در این شهر هستم. میتونم این جا بمونم؟

- نیازی نبود اجازه بگیرید. دو اتاق خالی در طبقه ی سوم هست. نان و چای میل دارید؟

از گرسنگی به هلاکت افتاده بود:ممنونم .

به اتاق ساده ی طبقه ی بالا رفت که یک پنجره داشت. ردای خیسش را از تن درآورد و زانو زد تا دعا بخواند. شنید که میزبان آمد و سینی را پشت در گذاشت. دعایش را تمام کرد و غذایش را خورد و دراز کشید تا بخوابد.

سه طبقه پایین، تلفن زنگ زد. برادر عضو اپوس دئی که سیلاس را راه داده بود گوشی را برداشت.

تلفن کننده گفت:از پلیس لندن تماس می گیریم. دنبال یه راهب زال می گردیم. به ما اطلاع دادند شاید این راهب اونجا باشه . شما همچین کسی رو دیدید؟

برادر حیرت زده بود:بله! این جاست. اتفاقی افتاده؟

- الان اونجاست؟

- بله! طبقه ی بالا دعا میخونه. چی شده؟

افسر دستور داد:هرجا هست همون جا نگهش دارید. چیزی به کسی نگید. میخوام چند افسر رو بفرستم اونجا.

فصل نود و چهارم

پارک سنت جیمز محوطه ای خرم در وسط لندن و پارکی ملی است که کاخ های وست مینستر و باکینگهام و سنت جیمز محصورش کرده اند. یک بار شاه هنری هشتم آن را قرق کرد و با گوزن های شکاری پر کرد . پارک سنت جیمز اکنون برای عموم باز است . بعدازظهرهای آفتابی، لندنی ها زیر درختان بید گردش می کنند و به پلیکان های دریاچه غذا می دهند که اجدادشان را سفیر روسیه به چارلز دوم هدیه کرده بود.

امروز استاد هیچ پلیکانی ندید . در عوض هوای طوفانی مرغان دریایی را از اقیانوس به آن جا کشانده بود که چمن زار را پوشانده بودند - صدها تن سپید که همگی رو به یک سو داشتند و صبورانه باد مرطوب را تحمل می کردند. علی رغم مه صبحگاهی پارک چشم انداز باشکوهی از مجلسین عوام و اعیان و بیگ بن را به عرصه ی نمایش گذارده بود . استاد با نگاهی خیره بر چمن زار شیبدار، از آبگیر اردک ها و سایه ی بید های مجنون گذشت . تارک برج ساختمانی را که مقبره ی شوالیه در آن بود می دید - دلیل راستینی که به رمی گفته بود تا به این نقطه بیاید.

استاد که به در جلویی مسافر لیموزین پارک شده نزدیک شد رمی خود را به جلو خم کرد و در را گشود . استاد بیرون مکثی کرد و جرعه ای از قمقمه ی کنیاکی که همراه داشت نوشید. به آرامی نوشید و بعد کنار رمی خزید و در را بست.

رمی سنگ تاج را مانند غنیمتی در دست گرفته بود و گفت:تقریبا داشت از دست می رفت.

استاد گفت:کارت رو خوب انجام دادی.

رمی پاسخ داد:ما کارمون رو خوب انجام دادیم.و سنگ تاج را در دستان مشتاق استاد گذاشت.

استاد لبخندزنان دیرزمانی سنگ تاج را تحسین کرد:و اسلحه چی؟ پاکش کردی؟

- گذاشتمش داخل جعبه ی دستکش. همون جایی که بود.

- عالیه.بیا موفقیتمون رو جشن بگیریم. پایان کار نزدیکه.استاد جرعه ی دیگری کنیاک نوشید و قمقمه را به رمی داد.

رمی با قدرشناسی بطری را پذیرفت . کنیاک قدری شور بود، اما اهمیتی نداد . او و استاد شرکای حقیقی بودند . می توانست صعودش به مرحله ای والاتر در زندگی را حس کند. دیگه هیچ وقت خدمتکار نمیشم. همان طور که رمی به نهر تالاب اردک ها آن پایین خیره بود شاتو ویله فرسنگ ها دور می نمود.جرعه ای دیگر از قمقمه نوشید و حس کرد کنیاک خونش را حرارت بخشیده است . با این همه گرمی گلویش به سرعت جایش را به حرارتی ناخوشایند داد . پاپیونش را که شل کرد، مزه ی خاک مانندی را در دهان خود حس کرد و قمقمه را به استاد برگرداند . به زحمت گفت:

- احتمالاً زیاد خوردم.

استاد قمقمه را گرفت و گفت:رمی! همون طور که میدونی تو تنها کسی هستی که من رو میشناسه. خیلی بهت اعتماد کردم.

- بله.پاپیونش را بیشتر شل کرد. حال تبداری داشت:و هویت شما رو همراه خودم به گور می برم.

استاد مدتی ساکت ماند . بعد گفت:حرفت رو باور می کنم.قمقمه و سنگ تاج را درون جیبش گذاشت. به طرف جعبه ی دستکش دست دراز کرد و هفت تیر مدوسای ظریف را بیرون آورد . برای لحظه ای رمی موجی از ترس را حس کرد، اما استاد صرفاً آن را داخل جیب شلوارش گذاشت.

عرق بر اندام رمی نشسته بود. داره چی کار میکنه؟

- میدونم که قول آزادی بهت دادم.در صدایش تأسف بود:اما با توجه به اعمالت این بیشترین لُطفیه که میتونم در حقت بکنم.

ورم مانند زمین لرزه ای ناگهانی به سراغ گلوی رمی آمد . به طرف میله ی فرمان چرخید و گلویش را گرفت . در مِری اش حالت تهوع دست داده بود. جیغ خفه ای زد، اما آن قدر بلند نبود که خارج از لیموزین شنیده شود. شوری کنیاک حالا خود را نشان می داد.

منو کُشت!

ناباورانه برگشت تا استاد را که آرام کنارش نشسته بود ببیند . استاد مستقیم از شیشه ی جلو به بیرون خیره شده بود . دید که چشمان رمی کم سو می شود. تقلا می کرد تا نفس بکشد . همه چیز رو براش فراهم کردم! چطور میتونه این کار رو بکنه؟ رمی هرگز متوجه نمی شد که آیا استاد تمام مدت در نظر داشت رمی را بکشد و یا کارهایش در کلیسای هیکل باعث شده بود پیمان بشکند . خشم و هراس به او هجوم آوردند. کوشید به استاد حمله کند، اما بدن سفت شده اش حرکت نمی کرد. به همه چیزت اعتماد کردم!کوشید مشت های گره کرده اش را بلند کند تا بوق بزند، اما در عوض به پهلو چرخید . روی صندلی غلتید و به پهلو کنار استاد افتاد . به گلویش چنگ انداخت . حالا باران شدیدتر می بارید. رمی دیگر نمی دید، اما می توانست کوشش مغز محروم از اکسیژنش را برای وفاداری به آخرین ذره ی هشیاری حس کند . همان طور که دنیایش به آهستگی تیره و تار می شد رمی لگالودک صدایِ نرم امو اجِ ساحل ی ریویرا را شنید.

استاد از لیموزین قدم بیرون گذاشت . از این که می دید کسی او را نگاه نمی کند خرسند بود . به خود گفت شق دیگری نداشتم. از قلت احساس ندامت از آن چه انجام داده بود حیرت می کرد. رمی سرنوشت خودش را خودش نوشت . تمام مدت هراس این را داشت که پس از انجام مأموریت مجبور به حذف رمی باشد، اما با بی پروایی که در کلیسای هیکل از خود نشان داد لزوم آن را به اثبات رساند . آمدن ناگهانی رابرت لنگدان به شاتو ویله برای استاد هم بختی بادآورده فراهم کرده و هم مسأله ی غامض و بغرنجی پیش رویش نهاده بود . لنگدان سنگ تاج را مستقیم به مقر اصلی عملیات آن ها آورد که غافلگیری خوشایندی بود . لیکن به دنبالش پلیس را هم آورده بود . آثار انگشت رمی همه جای شاتو ویله وجود داشت، مِن جمله در پست شنود در انبار علوفه که رمی از آن جا همه چیز را تحت نظر داشت . استاد خرسند بود که از ایجاد هر گونه رابطه ای بین خود و فعالیت های رمی ممانعت به عمل آورده بود. اگر رمی چیزی نمی گفت هیچ کس استاد را نمی یافت و دیگر نیازی به نگرانی از این حیث نبود.

استاد به طرف عقب لیموزین رفت . با خود اندیشید گره دیگری هست که نیاز به بستن دارد . پلیس هرگز نمیفهمه چه اتفاقی افتاد ه... و شاهدی هم نیست تا براشون بازگو کنه. به اطراف نگاهی انداخت تا مطمئن شود کسی آن حوالی نیست . در را گشود و وارد بخش عقبی و جادار خودرو شد.

دقایقی بعد استاد از پارک سنت جیمز می گذشت. فقط دو نفر باقی مانده اند: لنگدان و نوو . مورد آن ها پیچیده تر، اما قابل حل بود . با این همه، در این لحظه استاد حواسش تنها در پی کریپتکس بود.

فاتحانه به آن سوی پارک نگر یست و توانست مقصدش را ببیند . شوالیه ایست در لندن که پاپ به خاکش سپرده. به محض آن که شعر را شنید پاسخ را فهمید . این که دیگران آن را درنیافته بودند متعجبش می کرد. امتیاز ناعادلانه ای دارم. ماه ها به مکالمات سونیر گوش داده و بارها شنیده بود که استاد اعظم از این شوالیه ی معروف نام ببرد و ارج و قربتی هم شأن داوینچی برای او قائل شود . اگر کسی مرجع اشاره ی شعر را درک می کرد آن را به غایت ساده می یافت - تأییدی بر قوه ی تعقل سونیر  - با این همه، این که چگونه مقبره رمز نهایی را آشکار می کرد در پرده ی ابهام بود.

آن گوی را بجو که باید در مزارش باشد.

استاد به طور مبهمی عکس های آن مقبره ی مشهور را به یاد داشت، علی الخصوص بارزترین خصوصیتش را . یک گوی باشکو ه. گوی عظیمی بالای مقبره که تقریبا به بزرگی خود مقبره بود . وجود گوی برای استاد هم امیدبخش بود و هم مشکل تراش. از سویی، به تابلوی راهنمایی می مانست و از سویی دیگر، مطابق شعر، پاسخ نایافته ی معما گویی بود که می باید در مقبره باشد ... نه آن که هنوز هم بود . امید داشت از نزدیک دیدن مقبره به یافتن پاسخ کمک کند.

باران سخت تر می بارید. کریپتکس را ته جیب راستش گذاشت تا از رطوبت حفظش کند و هفت تیر مدوسای کوچک را هم در دست چپش گرفت. تا چند دقیقه ی دیگر قدم به صحن خاموش والاترین ساختمان نهصد  ساله ی لندن می گذاشت.

همان دم که استاد از باران خلاصی می یافت اسقف آرینگاروسا به دل آن قدم گذاشت . آرینگاروسا از هواپیمای تنگش روی جاده ی آسفالت فرودگاه اعیانی بیگین هیل پا بیرون گذاشت و در برابر نم سرد هوا خرقه اش را به خود پیچید. دوست داشت فرمانده فاش به استقبالش بیاید؛ در عوض پلیس بریتانیایی جوانی چتر به دست پیش آمد.

- اسقف آرینگاروسا؟ فرمانده فاش مجبور شدند برن . از من خواستند پیش شما باشم . پیشنهاد کردند شما رو به اسکاتلندیارد ببرم . به نظرشون امن ترین جا برای شماست.

امن ترین؟ به چمدان پر از سفته های واتیکان که در دست می فشرد نگریست. تقریباً فراموشش کرده بود:اوهوم. سپاسگزارم.

داخل ماشین پلیس نشست. از خود می پرسید که سیلاس کجا است. پنج دقیقه ی بعد جستجوگران پلیس پاسخ را به دست آوردند.

خیابان اُرم. شماره ی پنج.

آرینگاروسا فوراً نشانی را شناخت.

مقر اپوس دئی در لندن.

به سمت راننده چرخید و گفت:من رو سریع ببر اونجا.

فصل نود و پنجم

از زمانی که جستجو شروع شد لنگدان چشم از صفحه ی نمایش کامپیوتر نگرفته بود.

پنج دقیقه گذشته. دو مورد. هر دوتا بی ربط.

کم کم نگران می شد.

پاملا گتوم در اتاق مجاور نوشیدنی گرم درست می کرد. لنگدان و سوفی نابخردانه تقاضای قهوه را به چای پیشنهادی گتوم مطرح کرده بودند و حالا با قضاوت از روی صدای بیب مایکروویو، لنگدان فهمید باید منتظر نسکافه ای فوری و نه چندان خوشایند باشند.

بالاخره کامپیوتر با سرخوشی صدایی کرد.

گتوم از اتاق کناری صدا زد:مثل این که یه مورد دیگه پیدا کردید. عنوانش چیه؟

لنگدان صفحه را نگاه کرد.

تمثیل جام مقدس در ادبیات قرون وسطی: رسال های در باب سِر گاوین و شوالیه ی سبز.

پاسخ داد:تمثیل شوالیه ی سبز.

- به درد نمیخوره. اون قدرها غول سبز افسانه ای نداریم که توی لندن دفن شده باشه.

لنگدان و سوفی صبورانه مقابل صفحه ی نمایش نشستند و به انتظار دو مورد مشکوک بعدی ماندند . با این همه وقتی کامپیوتر دوباره صدا کرد چیزی دیدند که انتظارش را نداشتند.

DIE OPERN VON RICHARD WAGNER

سوفی پرسید:اپراهای واگنر؟

گتوم که بست های نسکافه در دست داشت دزدانه از میان در نگاه کرد:مورد عجیبیه. واگنر شوالیه بود؟

لنگدان گفت:نه.بوی توطئه ی پنهانی دیگری به مشامش خورد:اما فراماسون مشهوری بود.همراه موتزارت، بتهوون، شکسپیر، گرشوین ، هودین ی ، دیسن ی. تا به حال هم چندین جلد کتاب درباره ی ارتباط بین ماسونها و شوالیه های هیکل و دیر صهیون و جام مقدس نوشته اند.

- میخوام نگاهی به این مورد بندازم. چطور میتونم متن کامل رو ببینم.

- به متن کامل احتیاجی نداری . روی نوشته ای که لینک داره کلیک کن . کامپیوتر کلیدواژه ت رو همراه تک پریلوگ ها و پست لوگ های سه تایی متن نشون میده.

لنگدان متوجه آن چه گتوم گفت نشد، اما به هر حال کلیک کرد.

پنجره ی تاز های باز شد.

شوالیهای افسانه ای به نام پارسیفال که...

جستجوی تمثیلیِ جام مقدس که با تردید...

ارکستر سمفونیک لندن در 1855

جُنگِ ربکا پاپ، دیوا 

مقبره ی واگنر در بایرویت 5، آلمان...

لنگدان نومیدانه گفت:یه پاپ اشتباهی دیگه.با این همه، سهولتِ استفاده از سیستم مبهوتش ساخته بود . کلید واژه ی همراه متن آن اندازه نوشته بود تا به یادش بیاورد که اپرای پارسیفال واگنر، تکریم مریم مجدلیه و نسب عیسی مسیح بود که در قالب داستان

شوالیه ی جوانی در جستجوی حقیقت بیان می شد.

گتوم تاکید کرد:صبور باش. یه قمار الابختکیه. بگذار ماشین کارش رو بکنه.

در دقایق بعد، کا مپیوتر چند اشاره ی دیگر به جام یافت از جمله متنی درباره ی تروبادورها - مشهورترین خنیاگران یا مینسترل های دوره گرد فرانسه . لنگدان می دانست تصادفی نیست که واژه ی مینسترل یا خنیاگر و مینیستر یا وزیر ریشه ی لغوی یکسانی داشتند .

تروبادورها خدمت گزاران دوره گرد یا وزیران کلیسای مریم مجدلیه بودند . از موسیقی سود می جستند تا داستان قدیسان مونث را میان مردم عامی منتشر کنند . امروزه، تروبادورها با آوازهایشان تقوا و پرهیزگاری بانوی ما را بالا م ی برند - زن زیبا و اسرارآمیزی که تا ابد خود را موقوف او می دانند.

مشتاقانه متن لینک دار را آورد و بررسی کرد، اما چیزی نیافت.

کامپیوتر دوباره صدا کرد.

شوالیه، سرباز، پاپ، ستاره ی پنج پر: تاریخ جام مقدس در تاروت.

لنگدان به سوفی گفت:تعجب برانگیز نیست . بعضی از کلیدواژه های ما اسامی برگ های بازی رو دارند.به طرف ماوس دست دراز کرد تا روی متن لینک دار کلیک کند:مطمئن نیستم پدربزرگت وقتی با هم بازی می کردید بهت گفته باشه سوفی، اما این بازی،فلش کارت اصول مذهبی توی داستان عروس گمشده و انقیادش در کلیسای شیطانیه.

سوفی ناباورانه نگاهش کرد:چیزی نمیدونیستم.

- نکته همین جاست. با آموزش از طریق یه بازی مجازی مریدان جام پیغام خودشون رو از چشم کلیسا پنهان کردند.لنگدان بسیار از خود می پرسید چند در صد از کسانی که ورق بازی می کنند اطلاع داشتند چهار خال ورق - پیک، دل، خاج، خشت - نشانه های جامند و مستقیماً از خالهای بازی تاروت یعنی شمشیر و جام و چوگان شاهی و ستاره ی پنج پر مشتق شده اند.

پیک، شمشیر است - خنجر. مذکر.

دل، جام است - ساغر. مؤنث.

خاج، چوگان شاهی است - تبار سلطنتی. شاخه ی شکوفان.

خاج، ستاره ی پنج پر است - ربه النوع. مادینه ی مقدس.

چهار دقیقه ی بعد همان وقت که لنگدان نگران شده بود مبادا هیچ نتیجه ای به دست نیاورند کامپیوتر مورد دیگری یافت.

جاذبه ی نبوغ : زندگی نامه ی شوالیه ای امروزی.

لنگدان رو به گتوم فریاد کشید:جاذبه ی نبوغ؟ زندگی نامه ی شوالیه ای امروزی؟

گتوم از گوشه ای سر کشید و گفت:چقدر امروزی؟ خواهش می کنم نگو مال سر رودی جیولیانیه. شخصاً اون یارو رو خیلی عتیقه میدونم.

لنگدان هم شک و تردید خاص خودش را در مورد سر میک جگر داشت که به تازگی شوالیه اش کرده بودند، اما حالا مجال بحث در مورد سیاست های شوالیه گری بریتانیا نبود:بگذار یه نگاهی بکنیم.و کلیدواژه های متن لینک دار را آورد. 

شوالیه ی شریف، سر ایزاک نیوتن...

در لندن به سال 1727 و...

آرامگاهش در کلیسای وست مینیستر...

الکساندر پاپ، دوست و همکار...

سوفی به گتوم گفت:گمان می کنم امروزی لفظ نسبیی باشه. این یکی یه کتاب قدیمیه در مورد سر ایزاک نیوتن.گتوم در میانه ی در سرش را تکان داد:به دردخور نیست . نیوتن توی کلیسای وست مینیستر دفن شده . مقر پروتستان های انگلستان. 

- هیچ جوری نمیشه که یه پاپ کاتولیک واردش بشه. 

- خامه یا شکر؟

سوفی سری به نشانه ی توافق تکان داد.

گتوم منتظر شد:رابرت؟ تو چی؟

قلب لنگدان سخت به تپش افتاده بود. چشمانش را از صفحه ی نمایش گرفت و ایستاد:سر ایزاک نیوتن همون شوالیه ی ماست.

سوفی همچنان نشسته ماند:چی داری میگی؟

لنگدان گفت:نیوتن توی لندن دفن شده . اعمالش دانش جدیدی رو به وجود آورد که خشم کلیسا رو باعث شده و استاد اعظم دیر صهیون هم بوده. بیشتر از این چی میخوایم.

سوفی به شعر اشاره کرد و گفت:چی میخوایم؟ در مورد شوالیه ای که پاپ دفنش کرده چی؟ شنیدی خانم گتوم گفت که نیوتن رو پاپ کاتولیک دفن نکرده.

لنگدان به طرف ماوس دست دراز کرد و در همان حال گفت:کی گفت پاپ کاتولیک؟ روی متن پاپ کلیک کرد و جمله ی کامل ظاهر شد.تدفین سر ایزاک نیوتن در حضور پادشاهان و نجبا به مسئولیت دوست و همکارش الکساندر پاپ که پیش از پاشیدن خاک مدیحه ی پرشوری قرائت کرد انجام گرفت.

لنگدان به سوفی نگاه کرد:توی جستجوی دوممون پاپ درستی داشتیم. الکساندر.مکث کرد:اِی. پاپ.

شوالیه ایست در لندن که اِی. پاپ به خاکش سپرده.

سوفی یکه خورده به پا خاست.

ژاک سونیر، استاد ایهام، یک بار دیگر نبوغش را به نحو تکان دهنده ای ثابت کرده بود.

فصل نود و ششم

سیلاس با شگفتی از خواب بیدار شد.

هیچ نمی دانست چه بیدارش کرده بود یا چقدر خوابیده بود . خواب می دیدم؟ روی بوریایش نشست و به صدای آرام نفس کشیدن مقر اپوس دئی گوش داد . این خاموشی را تنها نجوای آرام کسی که در طبقه ی پایین دعا می خواند در هم می ریخت. این ها صداهای آشنا بودند و به او آرامش می بخشیدند.

با این همه حزم و احتیاط نامنتظره ای را در خود دریافت.

سیلاس که تنها لباس های زیرش را بر تن داشت برخاست و به سمت پنجره رفت . تعقیبم کردند؟ کسی در حیاط به چشم نمی خورد،همان طور که هنگام ورودش این گونه بود . گوش سپرد . سکوت. پس چرا مضطربم؟ سیلاس دیرزمانی بود که به شهودهایش اعتماد می کرد. شهود بود که مدت ها قبل از حبسش او را زمان کودکی در خیابان های مارسی زنده نگه داشته بود ... مدت ها قبل از آن که دستان اسقف آرینگاروسا جان دوباره ای به او ببخشد . از میان پرچین طرحی محو از ماشینی را تشخیص داد. روی سقف ماشین آژیر پلیس بود . تخته های کف راهرو کمی سر و صدا کردند و کمی بعد چفت دری باز شد.

سیلاس از روی غریزه واکنش نشان داد و پشت در ایستاد و ناگهان در باز شد . اولین افسر پلیس خود را به داخل انداخت و تفنگش را به سمت اتاق ظاهراً خالی چپ و راست کرد . پیش از آن که بتواند تشخیص بدهد سیلاس کجا است، سیلاس با شانه اش به در کوبید و به پلیس دوم که در حال ورود بود ضربه زد . سپس به محض آن که پلیس اول تصمیم به شلیک کردن گرفت سیلاس به قصد پاهایش خیز برداشت. تفنگ شلیک کرد، اما گلوله اش از بالای سر سیلاس گذشت و او به ساق های پلیس رسید و پاهایش را کشید و مرد را به زمین انداخت که سرش به زمین برخورد کرد . پلیس دوم لنگان خود را کنار در رساند و سیلاس لگدی به کشاله ی رانش حواله کرد . سپس روی دست و پا به سمت بدن او در راهرو رفت که از درد به خود می پیچید.

سیلاس که تقریباً برهنه بود، بدن رنگ پریده اش را به پایین پلکان کشاند. فهمید که به او خیانت کرده اند، اما نمی دانست چه کسی؟ به سرسرا رسید و دید که پلیس هایی دیگر از در ورودی به داخل سرازیر می شوند. سیلاس به سمت دیگر چرخید و بیشتر از پیش داخل بخش های درونی اقامتگاه شد . ورودی زنانه. هر ساختمان اپوس دئی یکی داره. سیلاس پس از گذشتن از راهروهای باریک، از میان آشپزخانه گذشت و کارگران به هراس افتاده را پشت سر گذاشت که خود را از سر راه زال برهنه کنار کشیدند و گذاشتند که به ظرف ها بخورد و وارد راهروی تاریکی کنار اتاق دیگ بخار شود . حال سیلاس دری را که در جستجویش بود دید؛ نوری که در انتهای راهرو به نشانه ی راه خروج می درخشید.

با تمام سرعت از در بیرون زد و زیر باران رفت . از پله ها پایین پرید و پلیسی را که از روبرو می آمد ندید. دو مرد با هم برخورد کردند و شانه ی برهنه و عریض سیلاس با شدتی خردکننده استخوان های سینه ی مرد را به درد آورد. پلیس را به پشت روی پیاده رو خواباند و خود را روی او انداخت . تفنگ پلیس با سر و صدا زمین افتاد . سیلاس شنید که چند نفر فریادکشان در راهرو می دوند. چرخید و به محض آن که پلیس ها رسیدند تفنگ زمین افتاده را برداشت . بعد صدای گلوله ای از پله ها آمد و سیلاس درد جانکاهی را زیر دنده اش حس کرد . خشم وغضب سراپایش را آکند و ناگهان به سوی هر سه پلیسی که آنجا بودند شلیک کرد. خونشان به اطراف پاشید.

سایه ای ظلمانی که از ناکجا آمده بود پشت سرش رسید . دستان خشمگینی که به کمر برهنه ی او چنگ می زد انگار که از قو ای شیطان مدد گرفته بود. مرد در گوش او غرّید. سیلاس، نه!

سیلاس چرخید و شلیک کرد . ناگهان چشمانشان با هم تلاقی کرد . اسقف آرینگاروسا که زمین می افتاد سیلاس از ترس فریاد

می کشید.

فصل نود و هفتم

بیش از سه هزار نفر را در کلیسای وست مینستر در گور یا در بارگاه گذاشته اند. بقایای شاهان و سیاسیون و دانشمندان و شعرا و موسیقیدانان موجب جلوه گری فضای سنگی و وسیع داخل کلیسا شده است . شکوه مزارهایشان، که در تک تک شاه نشین ها و جاپیکره های دیواری قرار گرفته است، از شاهانه ترین مرقدها - مرقد ملکه الیزابت اول که تابوت سنگی و سایبان دارش نمازخانه ی محراب شکلی مخصوص به خود دارد - تا کاشی هایی با حکاکی های بسیار معمولی که گورنوشته هایشان پس از قرن ها راه رفتن بر رویشان ساییده شده متفاوت است . در گورهای معمولی هر کس باید با خیال خودش در نظر آورد که چه کسی در زیر کاشی های فضای کوچک زیر کلیسا مدفون است.

کلیسایی در لندن که جایگاه تاج گذاری و دیگر آیین های مهم ملّی انگلستان است. کلیسا دقیقاً در کنار پارلمان قرار دارد. نام آن کلیسای وست مینستر ر ا که به سبک کلیساهای جامع آمینس و شارتر و کانتربری طراحی کرده اند، نه کلیسای جامع و نه کلیسای عام می دانند. وست مینستر در رده ی سلطنتی جا می گیرد و تنها تحت انقیاد شهریار می باشد. پس از برپایی تاج گذاری ویلیام فاتح در روز کریسمس سال 1066 ، این حرمِ قدسی غریب شاهد آیین های بی شمار سلطنتی و مملکتی بوده است - از تقدیس ادوارد معترف تا ازدواج پرنس آندرو و سارا فرگوسن و آیین تشییع هنری پنجم و ملکه الیزابت اول و لیدی دیانا 

با این وجود رابرت لنگدان در حال حاضر به جز یک واقعه هیچ علاقه ای به تاریخ کهن کلیسا نداشت : خاکسپاری شوالیه ی بریتانیایی سر آیزاک نیوتن.

لنگدان و سوفی که با شتاب در رواق بازوی شمالی کلیسا می دویدند، با نگهبانانی روبرو شدند که مؤدبانه آن ها را به تازه ترین سازه ی ضمیمه ی کلیسا راهنمایی می کردند - فلزیاب بزرگی که باید از آن رد می شدند و هم اکنون در بیشتر ساختمان های تاریخی لندن وجود داشت. هر دو بدون به صدا درآوردن آژیر از آن گذشتند و ورودی کلیسا را پشت سر گذاشتند.

لنگدان که بر آستانه ی کلیسای وست مینستر پا گذاشت حس کرد دنیای بیرون با سکوتی ناگهانی از برابر چشمانش محو شد . نه سر و صدای ترافیک شهر و نه نوای باران هیچ کدام به گوش نمی رسید؛ تنها سکوتی کرکننده که به نظر می رسید از چپ و راست پژواک می یابد، انگار که ساختمان با خود نجوا می کرد.

سوفی و لنگدان چشمانشان را، مانند قریب به اتفاق بازدیدکنندگان، به سرعت به سمت بالا گرداندند که مغاک ژرف کلیسا خود را

می گستراند. ستون های سنگی و خاکستری مانند درختان سرخ چوب میان تاریکی سر برکشیده بودند و با انحناهایی سرگیجه آور و چشمگیر خم شده بودند و سپس بار دیگر به سوی زمین سنگی باز می گشتند. پیش روی آن ها، معبری پهن مانند دره ای ژرف از بازوی شمالی منشعب می شد که توده هایی عمودی از شیشه های رنگی کنار آن واقع شده بود . در روزهای آفتابی، زمینِ کلیسا چهل تکه ای ملون از نور می شد. اما امروز، باران و تاریکی حال و هوایی گورمانند و پرهیب به این مغاره ی بزرگ داده بود و آن را بیشتر به سردابه شبیه ساخته بود.

سوفی زیر لب گفت:عملاً خالیه.

لنگدان احساس یأس کرد . امید داشت افراد بیشتری باشند . مکان عمومی تر. تجربه ی پیشین آن ها در کلیسای هیکل متروک چشم و دل لنگدان را از تکرار چنین واقعه ای سیر کرده بود . او انتظار احساس امنیت را در مقصد توریستی و شلوغشان در سر می پروراند، اما تجدید خاطره ی لنگدان از ازدحامی پرسروصدا در کلیسای روشن در اوج فصل جهانگردی در تابستان بود . اما امروز بامدادی بهاری بود . به جای جمعیت و شیشه های رنگی پرتلالو، تمام آن چه لنگدان می دید چندهزار متر مربع زمین متروک و تاریک و شاه نشین خالی بود.

سوفی که انگار بیم و هراس لنگدان را دریافته باشد خاطرنشان کرد:ما از فلزیاب گذشتیم. اگر کسی این جا باشه به حتم مسلح نیست.

لنگدان با تکان سر تصدیق کرد، اما هنوز محتاط می نمود. قصد داشت پلیس لندن را با خودشان همراه کند، اما تر س سوفی از این که چه کسی ممکن است دخالت کند آن ها را از تماس با مقامات بر حذر ساخته بود . سوفی اصرار کرده بود باید کرییپتکس رو دوباره پیدا کنیم.

کلید همه چیز ماست.

البته که حق با سوفی بود.

کلید دوباره زنده پیدا کردن لی.

کلید یافتن جام مقدس.

کلید فهمیدن این مطلب که چه کسی پشت قضایا است.

بدبختانه، به نظر می رسید تنها اقبال آن ها برای یافتن مجدد سنگ تاج اینجا، در مقبره ی آیزاک نیوتن باشد . کسانی که کریپتکس را به چنگ آورده باشند، باید برای رمزگشایی از آخرین سرنخ سری به این مقبره می زدند و اگر تا الان نیامده و نرفته باشند، سوفی و لنگدان قصد داشتند جلوی آنها را بگیرند.

آن ها به سمت دیوار چپ حرکت کردند تا از فضای باز خارج بشوند و بعد وارد راهروی کناری تیره وتاری پشت ردیفی از ستون نماها شدند. لنگدان نمی توانست تصویر لی تیبینگ دست و پا بسته را که احتمالاً پشت لیموزین خودش اسیر بود از ذهن پاک کند. هر که دستور قتل اعضای رده بالای دیر صهیون را داده بود تردید نمی کرد و کسان دیگر را هم که سر راهش سنگ اندازی می کردند از میان می برد .

وارونه رویداد ظالمانه ای به نظر می رسید که تیبینگ - شوالیه ی بریتانیایی امروزی - گروگانی بود تا درباره ی هم وطنش، سر آیزاک نیوتن جستجو کنند.

سوفی نگاهی به اطراف انداخت و پرسید:کدوم طرف؟

مقبره. لنگدان هیچ نظری نداشت:باید یه راهنما پیدا کنیم و بپرسیم.

لنگدان این کار را بهتر از آن می دید که بی هدف در کلیسا پرسه بزنند . کلیسای وست مینستر آشیانه ی خم اندرخمی از مقبره ها و حجره ها و شاه نشین های تدفینی بود . کلیسا هم مانند گراندگالری تنها یک ورودی داشت - دری که از آن داخل شده بودند - آسان می شد وارد شد، اما یافتن راه خروج ناممکن می نمود. یکی از همکاران لنگدان که یک بار در آن جا راهش را گم کرده بود به آن گفته بود : دام واقعی جهانگردها. کلیسا را که شکل سنتی معماری را حفظ کرده بود به شکل صلیب غول آسایی ساخته بود ند. با این همه، بر خلاف اغلب کلیساها که از طریق هشتی در انتهای شبستان در پشت بنا داخل می شدند ورودیش در جنب آن قرار داشت . افزون بر آن، کلیسا چندتایی راهروی پراکنده داشت . پله ای به اشتباه در راهرویی نادرست، بازدیدکننده ای را در هزارتویی از راهروهای بیرونی با دیوارهای بلند در کناره هایش می انداخت.

لنگدان گفت:راهنماها ردای ارغوانی می پوشند.و به سمت مرکز کلیسا به راه افتاد . بعد با سری کج به محراب تذهیب شده ی بلند در انتهای بازوی عرضی جنوبی نگریست و چند نفر را پای آن دید که روی دست و پا بر زمین می خزند. این زیارت سجده مانند اتفاقی معمول در کنج شاعران بود، اگر چه کمتر از آن چه به نظر می رسید مقدس تلقی می شد. جهانگردها گورها رو تمیز می کنند.

سوفی گفت:من هیچ راهنمایی نم یبینم. شاید بتونیم گور رو خودمون پیدا کنیم.

لنگدان بی هیچ حرفی او را چند قدم دیگر تا مرکز کلیسا برد و به سمت راست اشاره کرد.

سوفی که به شبستان کلیسا نگاه کرد نفسی از سر حیرت بیرون داد؛ عظمت کامل ساختمان حالا به چشم می آمد. گفت:اَه! بیا یه راهنما پیدا کنیم.

همان لحظه صد متر پایین تر از شبستان، پشت جایگاه کر و خارج از دید، قبر مجلل سر آیزاک نیوتن بازدیدکننده ای تنها داشت .استاد ده دقیقه بود که گور را مورد مداقه قرار می داد.

مزار نیوتن شامل تابوت سنگینی از مرمر سیاه بود که شکلی پیکره گون از سر آیزاک نیوتن روی آن خوابیده بود که پوشاکی قدیمی پوشیده و مغرورانه به پشته ای از کتب خودش تکیه زده بود : الوهیت، تاریخ شناسی، اپتیک، اصول ریاضی و فلسفه ی طبیعی . در پای نیوتن دو پسر بالدار ایستاده بودند که توماری را در دست داشتند . پشت بدن خوابیده ی نیوتن هرمی با زاویه ی تند سر برآورده بود . اگر چه خود هرم هم وصله ی ناجوری به نظر می رسید، شکل بسیار بزرگ در نیمه راه بالای هرم بود که استاد را سخت متعجب می کرد.

یک گوی.

استاد بر معمای گیج کننده ی سونیر تأمل می کرد. آن گوی را بجو که باید بر مزارش باشد. گوی بزرگ که از وجه هرم بیرون زده بود پوشیده از برجسته کاری های ریز بود و همه جور اجرام سماوی را به نمایش گذاشته بود - صور فلکی، برج های دایره البروج، دنباله دارها،ستارگان، سیارات. بر فراز آن هم تصویر الهه ی نجوم در زیر زمینه ی ستارگان به چشم می خورد.

یک عالمه گوی!

استاد اطمینان داشت اگر مقبره را بیابد، جستن گوی گمشده آسان خواهد بود . حال چندان هم از این امر مطمئن نبود . استاد به

نقشه ای در هم پیچیده از ستارگان نگاه می کرد. آیا سیاره ای گمشده بود؟ آیا گویی نجومی را از یک صورت فلکی حذف کرده بودند ؟ هیچ نمی دانست. حتی اگر هم چنین می بود، استاد تصوری نداشت مگر این که پاسخ به نحو زیرکانه ای ساده و پیش پاافتاده باشد - شوالیه ای که پاپ به خاکش سپرده. دنبال چه گویی باید بگردم؟ مطمئن بود آگاهی کافی از اخترفیزیک پیش شرط یافتن جام مقدس نبود.

از تن سرخ و بطن بارور سخن می راند.

نزدیک شدن چند جهانگرد تمرکز استاد را بر هم ریخت . کریپتکس را دوباره به جیبش بازگرداند و خسته آن ها را تماشا کرد که به سمت میزی در آن اطراف رفتند و صدقه ای در کاسه انداختند و ابزارهای تمیزسازی مقبره ها را که کلیسا در آن جا قرار داده بود برداشتند . آن ها که زغال چوب و مداد و برگه های بزرگ کاغذ با خود داشتند، به سمت جلوی کلیسا به راه افتادند؛ احتمالاً به کنج شاعران که محبوب مردم بود می رفتند تا با تمیز کردن شدید مقبره ها احترامشان را به چاوسر و تنیسون و دیکنز ابراز کنند.

دوباره که تنها شد، کمی به مقبره نزدیک تر رفت و سراپای آن را واکاوی کرد. جستجویش را با پاهای چنگال مانند زیر تابوت شروع کرد، نگاهش از بالای سر نیوتن گذشت، از کنار کتاب های علمی نیوتن، از کنار دو پسرک با تومارهای ریاضی شان و وجوه هرم را تا بالای آن ادامه داد و به گوی بزرگ بالای هرم با صورتهای فلکیش رسید و سرانجام سایبان پرستاره ی شاه نشین.

چه گویی باید ای نجا باشه که الان گم شده؟ کریپتکس را در جیبش نوازش کرد، انگار که پاسخ بخواهد به گون ه ای از مرمر ساخته ی سونیر به او الهام شود. تنها پنج حرف تا جام مقدس فاصله ست.

آرام به گوشه ی جایگاه کر به راه افتاد و نفس عمیقی کشید و به سمت محراب اصلی در انتهای شبستان نگاه کرد . نگاهش را از

محراب تذهیب شده به سمت راهنمایی ارغوان یپوش برگرفت که دو چهره ی بسیار آشنا اطرافش بودند.

لنگدان و نوو.

استاد در کمال آرامش دو گام به شمت پشت جایگاه کر برداشت و مخفی شد. با خود گفت سریع عمل کردند. حدس زده بود که

لنگدان و سوفی در نهایت شعر را رمزگشایی کنند و به مزار نیوتن بیایند، اما آمدن آن ها زودتر از حد انتظارش بود . نفسی عمیق کشید و گزینه ها رادر نظر گرفت. او به برخورد با مسائل غافلگیرکننده خو گرفته بود.

کریپتکس دست منه.

دست در جیبش برد و شیئ دیگری را که باعث آرامش خاطرش شده بود لمس کرد : هفت تیر مدوسا. همان طور که انتظار می رفت فلزیاب های کلیسا با رد شدن استاد که هفت تیری را مخفی کرده بود به صدا درآمدند و همان طور که باز هم انتظارش را داشت نگهبانان ناگهان جلوی او را گرفتند و او با اوقات تلخی به آن ها نگریست و کارت شناساییش را نشان داد . مقامات همیشه از احترام شایسته ای برخوردار بودند.

علی رغم آن که استاد از ابتدا امید داشت خود به تنهایی و بدون دردسر زیاد کریپتکس را حل کند، اکنون احساس می کرد رسیدن لنگدان و نوو واقعه ی خوشایندی است . با در نظر گرفتن عدم موفقیتی که او در فهمیدن مورد ارجاع گوی داشت، احتمالاً می توانست از زبدگی آن ها استفاده ی مطلوب را ببرد . هر چه باشد، اگر لنگدان توانسته بود شعر را رمزگشایی کند و مقبره را بیاید، یحتمل چیزی درباره ی گوی نیز می دانست و اگر لنگدان کلمه ی رمز را می دانست، مسأله تنها وارد آوردن فشار مناسب به او بود.

البته نه در اینجا.

جایی آرامتر.

استاد تابلوی اعلانات کوچکی را که سر راهش به کلیسا دیده بود به خاطر آورد و فوراً مکان مناسب برای تطمیع آنها را دریافت.تنها پرسشی که می ماند این بود که چه طعم های را برایشان بگذارد.

فصل نود و هشتم

لنگدان و سوفی به آهستگی در سایه ی ستون های بی شماری که راهروی شمالی را از شبستان جدا می ساخت آن را طی کردند .علی رغم پیمودن بیشتر از نصف راه شبستان مقبره ی نیوتن را خوب نمی دیدند. تابوت سنگی در جاپیکره ای دیواری بود و از این زاویه ی بسته پنهان از دید.

سوفی زمزمه کرد:حداقل کسی این جا نیست.

لنگدان با آسودگی سری تکان داد . کسی اطرف منطقه ی نزدیک مقبره ی نیوتن نبود . نجوا کرد:من می رم جلو . تو قایم شو شاید کسی .... سوفی در همین حین از سایه خارج شده و در دیدرس ایستاده بود: .... مراقبمون باشه.لنگدان آه کشید و به سرعت به او پیوست.

لنگدان و سوف ی در سکوت در مسیری مورب شبستان را طی می کردند و مقبره ی آراسته به طرزی وسوسه انگیز خود را نمایان می ساخت ... تابوت مرمری سیاه... پیکره ی به پشت دراز کشیده ی نیوتن... دو پسرک بال دار... هرم بزرگ... گوی عظیم.

سوفی با صدایی بهت زده گفت:از این خبر داشتی؟

لنگدان با تعجب سری به نشانه ی نفی تکان داد.

سوفی گفت:اونا شبیه صورت های فلکی به نظر میان که روی گوی حکاکی شده باشند.

به تورفتگی دیوار که نزدیک می شدند لنگدان خود را لبریز از هیجان یافت. مزار نیوتن پر از گوی بود - ستارگان، دنباله دارها، سیارات.

آن گوی را بجو که باید بر مزارش باشد؟ انگار بخواهی سوزنی را در کاهدان پیدا کنی.

- اجرام نجومی.سوفی نگران به نظر می رسید:تازه یه عالمه!

لنگدان اخم کرد . تنها ارتباطی که بین سیارات و جام پیدا می کرد ستاره ی پنج پر ناهید بود، اما پیش از این، کلمه ی ونوس را در راه کلیسای هیکل امتحان کرده بودند.

سوفی مستقیم به طرف تابوت سنگی رفت، اما لنگدان چند گام عقبتر ماند و به کلیسای اطرافش خیره ماند.

سوفی گفت:الوهیت.سرش را کج کرده بود تا عنوان کتاب هایی را که نیوتن روی آن ها خم شده بود بخواند:تا ریخشناسی،اپتیک، اصول فلسفه و ریاضیات طبیعی؟به سوی او چرخید:چیزیش آشنا به نظر میاد.

لنگدان گامی جلوتر برداشت تا بررسی اش کند:

Principia Mathematica

 تا اونجا که من یادم هست راجع به گرانش و جاذبه ی سیارات بود... که در حقیقت کره یا گوی هستند، اما از موضوع دورمون میکنه.

سوفی به صور فلکی روی گوی اشاره کرد و پرسید:درباره ی نشونه ی برج های دایره البروج چی؟ چیزایی راجع به حوت و دلو گفتی،نه؟

لنگدان با خود اندیشید پایان ایام و گفت:ادعا می کنند که پایان دوره ی حوت و شروع دلو نشانه های زمانی هستند که دِیر بنا داشت اسناد جام مقدس رو برای دنیا فاش کنه.اما هزاره بدون هیچ حادثه ای اومد و رفت و تاریخدانها رو در حیرت گذاشت که حقیقت کی آشکار میشه.

سوفی گفت:محتمل به نظر میاد. شاید تصمیم دیر صهیون برای فاش کردن حقیقت مربوط به بیت آخر شعر باشه.

از تن سرخ و بطن باردار سخن می راند. لنگدان لرزشی درونش حس کرد. به آن بیت این طور توجه نکرده بود.

- قبلاً بهم گفتی این که صومعه حقیقت رو کی در مورد رز و چیزی که حاملش بوده فاش کنه مستقیم به موقعیت سیارات بستگی داشته، به گویها.

لنگدان سر تکان داد، اول ین بارقه های کم رنگ امید شکل می گرفتند. با این حال، شهودش به او می گفت ستاره شناسی کلید نیست.تمام راه حل های پیشین استاد اعظم معنایی بلیغ و نمادین داشتند - مونالیزا، عذرای صخره ها، سوفیا. این فصاحت به طور حتم در مفهوم گوی های سیارات و صور فلکی دیده نمی شد. تا اینجا ژاک سونیر خود را رمزنویسی بسیار دقیق نشان داده بود و لنگدان می بایست می پذیرفت که رمز نهاییش - آن پنج حرفی که راز غایی صومعه را فاش می کردند - نه تنها باید از نظر نمادین با بقیه ی رمزها هماهنگ باشد، که بسیار واضح و مبرهن هم به نظر برسد. اگر این راه حل هم به بقیه می مانست باید به محض آن که حل می گشت آسان می نمود.

سوفی به آستینش چنگ انداخت و رشته ی افکارش را گسست:اونجا رو.نفسش بند آمده بود . از هراسی که در تماسش بود لنگدان گمان کرد کسی نزدیک آمده است، اما به طرفش که چرخید او وحشت زده به بالای تابوت سنگی سیاه خیره شده بود. زمزمه کرد: یکی این جا بوده.به لکه ای نزدیک پای دراز شده ی نیوتن اشاره کرد.

لنگدان نگرانی اش را درک نمی کرد. جهانگردی بی توجه مدادش را روی سرپوش تابوت نزد یک پای نیوتن جا گذاشته بود . اهمیتی نداشت. لنگدان پیش رفت تا برش دارد، اما به طرف تابوت که خم شد نور روی قالب مرمر سیاه براق جابجا شد . لنگدان در جا ماند . ناگاه دلیل هراس سوفی را دریافت.

با خطی بد روی سرپوش تابوت، نزدیک پای نیوتن، نوشته ی آشکار مداد زغالی برق می زد:

تیبینگ پیش منه.

مستقیم بیایید تالار مجمع.

خروجی جنوبی، به طرف پارک.

لنگدان دوباره نوشته را خواند. قلبش به تندی می تپید.

سوفی چرخید و شبستان را بررسی کرد.

علی رغم پرده ی سیاه اضطرابی که با دیدن کلمات بر او فرو افتاده بود لنگدان می دانست خبر خوبی شنیده اند . لی زنده ست. نوشته معنای ضمنی دیگری هم داشت. زمزمه کرد:اون ها هم رمز رو نمی دونند.

سوفی سری به تصدیق تکان داد وگرنه چرا می بایست حضورشان را آشکار می کردند؟

- شاید بخوان لی رو با رمز معامله کنند.

- یا کلکه.

لنگدان سرش را تکان داد:گمان نکنم . باغ بیرون دیوارهای صومعه ست. یه محل عمومیه.لنگدان پیش از این یک مرتبه ی دیگر باغ مشهور صومعه را دیده بود - باغ کوچکی از گیاهان دارویی و میوه بود و بازمانده ی ایامی بود که راهبان گیاه پرورش می دادند. باغ کالج که ادعا می کردند قدیمی ترین درختان میوه ی بریتانیا را دارد ، محل محبوب جهانگردان بود که برای دیدنش نیازی به وارد شدن به صومعه نداشتند.

- گمان می کنم بخت بهمون رو کرده که ما رو به سمت فضای باز می فرستند. امن تره.

سوفی مظنون بود:که فلزیابی در کار نیست؟

لنگدان اخم کرد. نکته را دریافته بود.

دوباره به مقبره ی پوشیده از گوی خیره شد . آرزو می کرد فکری در مورد رمز کریپتکس به ذهنش خطور می کرد... چیزی برای چانه زدن. من لی رو درگیر این کار کردم، هر کاری لازم باشه برای کمک بهش انجام میدم.

سوفی گفت:یادداشت می گه از خروجی جنوبی بریم تالار مجمع . از اون خروجی می تونیم باغ رو ببینیم؟ شاید این طوری بشه قبل از این که خودمون رو در معرض خطر بگذاریم شرایط رو بررسی کرد.

فکر خو بی بود . لنگدان کمابیش تالار مجمع را به یاد می آورد. سالنی هشت ضلعی بود که پارلمان انگلستان پیش از ساختن ساختمان کنونیش در آن تشکیل جلسه می داد. سال ها پیش آن جا رفته بود، اما خاطرش آمد که جایی پرت است . چند گام از مقبره دور شد و با دقت به جایگاه کر در سمت راستش و به شبستان و جهت مخالفی که از آن پایین آمده بودند نگریست.

راهی قوسی شکل با علامتی بزرگ نزدیکشان دهان گشوده بود.

این راه به:

دالان های اعتکاف

حجره ی رییس کلیسا

دانشکده

موزه

تالار تناول القربان

نمازخانه ی سنت فِیت

تالار مجمع

سوفی و لنگدان تقریبا دوان دوان از زیر تابلو گذشتند و متوجه علائم کوچک پوزش خواهانه ای نشدند که بر رویشان نوشته بودند چند جایی از مکانهای مذکور را به دلیل نوسازی بسته اند.

مستقیم به حیاطی محصور میان دیوارهای بلند ک ه سقف نداشت داخل شدند . باران صبح گاهی می بارید. بالای سرشان، باد با صدایی آرام، مانند کسی که در شیشه ای بدمد زوزه می کشید. وارد گذرگاه باریک و کم ارتفاعی شدند که پیرامون حیاط را محصور می کرد . لنگدان همان احساس ناراحتی آشنایی را داشت که در فضاهای بسته حس می کرد . این دالان های اعتکاف را در اصل تنگنا می نامیدند و لنگدان ناخرسندانه دریافت که این تنگناهای به ریشه ی لاتین خود و کلمه ی تنگناهراسی یا

 ترس از ، فضاهای بسته، وفادار مانده اند.

ذهنش را مستقیماً به انتهای دالان معطوف کرد و علائم را به طرف تالار مجمع دنبال کرد . باران حالا نم نم می بارید. گذرگاه سرد و نمناک بود و تندبادی از میان تک دیوار ستون داری که تنها منبع نور راهرو بود می وزید. زوج دیگری به طرف دیگر دویدند تا از هوایی که هر لحظه بدتر می شد دور شوند . راهرو خالی و متروک به نظر می رسید و در آن باد و باران بی فروغ ترین جای صومعه بود و توجه کسی را به خود جلب نمی کرد.

چهار متر پا یین تر از راهروی شرقی، گذرگاه سرپوشیده ای سمت چپشان پدیدار شد که به سرسرای دیگری راه داشت . گرچه این همان ورودیی بود که به دنبالش بودند، ورودی آن را با پرده و علامتی که ظاهراً رسمی به نظر می رسید بسته بودند.

به دلیل نوسازی بسته است.

تالار بادیه ی نان

نمازخانه ی سنت فیت

تالار مجمع

دهلیز پشت پرده را با داربست و پارچه های کهنه درهم ریخته بودند . لنگدان مستقیماً در پشت پرده ورودی های تالار تناول القربان و نمازخانه ی سنت فیت را در راست و چپ می دید. با ابن همه، ورود ی تالار مجمع در انتها ی دیگر گذرگاه دراز قرار داشت و بسیار دور بود .

حتی از این فاصله هم لنگدان می دید که در چوبی سنگین باز است و فضای هشت گوش و وسیعش غرق در نور طبیعی خاکستری رنگی است که از پنجر هی بزرگ رو به باغ دانشکده به داخل می تابد. داخل تالار مجمع، خروجی جنوبی، باغ عمومی.

لنگدان گفت: ما تازه از راهروی شرقی اومدیم بیرون. پس خروجی جنوبی رو به باغ باید از اون طرف و بعد به سمت راست باشه.

سوفی طرف دیگر پرده رفته بود و پیش می رفت.

با عجله راهروی تاریک را که طی می کردند صدای باد و باران پشت سرشان محو می شد. تالار مجمع بنایی اقماری بود - ساختمان بی پیرایه ای در انتهای راهروی دراز تا خلوتی را که برای مذاکرات پارلمان نیاز بود فراهم شود.

نزدیک تر که می شدند سوفی نجوا کرد:خیلی بزرگه.

لنگدان بزرگی این اتاق را از یاد برده بود . حتی از بیرون ورودی هم لنگدان پهنه ی گسترده در زیر پنجره های خیره کننده ی طرف دیگر اتاق هشت ضلعی را می دید که پنج ردیف بالا می رفتند و به طاقی قوسی شکل منتهی می شدند. مسلماً این جا دید خوبی از باغ داشتند.

با عبور از آستانه ی در ، لنگدان و سوفی چشم هایشان را نیمه بسته کردند. پس از دهلیزهای تاریک اعتکاف، تالار مجمع به اتاق آفتاب می مانست. دست کم سه متر وارد اتاق شدند و به سمت دیوار شرقی رفتند که دریافتند دری که گفته بودند آنجا است وجود ندارد.

در بن بستی بزرگ گیر افتاده بودند.

جیرجیر در سنگینی پشت سرشان باعث شد تا بچرخند. در با صدایی آهسته بسته شد و چفت در جایش قرار گرفت.

مردی که پشت در ایستاده بود خونسرد می نمود و هفت تیر کوچکی را به سمتشان نشانه رفته بود . هیکلش درشت بود و روی دو عصای آلومینیومی تکیه داشت.

لنگدان لحظه ای گمان کرد که دارد خواب می بیند.

لی تیبینگ بود.

فصل نود و نهم

سر لی تیبینگ با قیافه ای اندوهگین و در حالی که هفت تیر مدوسایش را به طرف رابرت لنگدان و سوفی نوو گرفته بود به آن ها نگاه می کرد. گفت:دوستان من ! از همون دقیقه ای که دیشب پا گذاشتید خونه ی من، به هر طریق ممکن سعی کردم شماها رو از خطر دور نگه دارم. اما حالا بودنتون من رو تو دردسر بزرگی انداخته.

بهت و احساس خیانت را در چهره های سوفی و لنگدان می دید. با این همه، نزد خود می دانست سلسله وقایعی که هر سه ی آن ها را به این دوراهی دور از ذهن کشانده بود درک خواهند کرد.

- خیلی چیزها هست که باید برای هر دوی شما بگم ... خیلی چیزها هست که هنوز درک نمی کنید.

گفت:قبول کنید قصد نداشتم شما رو داخل ماجرا کنم. شما اومدید خونه ی من. شما اومدید دنبال من.

لنگدان سرانجام موفق شد چیزی بگوید:لی؟ داری چه غلطی می کنی؟ ما خیال می کردیم تو توی دردسر افتادی. اومدیم اینجا کمکت کنیم.

- مطمئن بودم این کار رو می کنید. خیلی چیزا هست که باید راجع بهش صحبت کنیم.

لنگدان و سوفی گویی قادر نبودند نگاه خود را از هفت تیر نشانه رفته به سویشان بردارند.

- صرفاً به خاطر اینکه کاملاً مطمئنتون کنم میگم. اگر قصد داشتم بهتون صدمه بزنم الان زنده نبودید. وقتی دیشب اومدید خونه ی من ، همه چیز رو به خطر انداختم تا زندگی شما رو نجات بدم . من مرد صادقی هستم و به وجدانم قسم خوردم فقط خائنانِ به جام رو قربانی کنم.

لنگدان گفت:چی داری میگی؟ خیانت به جام؟

تیبینگ آهی کشید و گفت:من حقیقت بزرگی رو فهمیدم . فهمیدم چرا اسناد جام هیچ وقت فاش نشده . فهمیدم دیر تصمیم گرفته هیچ وقت حقیقت رو آشکار نکنه . به همین دلیله که هزاره ی قبل بدون افشاگری تموم شد. چرا وقتی به پایان ایام رسیدیم هیچ اتفاقی نیفتاد؟

لنگدان دهان باز کرد تا اعتراض کند.

تیبینگ ادامه داد:رسالت دیر این بود که حقیقت رو انتشار بده، که وقتی به پایان ایام رسیدیم اسناد جام رو فاش کنه . قرن ها افرادی مثل داو ینچی، بو تیچلی، نیوتن همه چیزشون رو سر حفاظت از اسناد گذاشتند و مسئولیت رو به عهده گرفتند . و حالا، لحظه ی فرارسیدن حقیقت، ژاک سونیر تصمیمش رو عوض کرد . مردی که افتخار خطیرترین وظیفه ی تاریخ مسیحیت رو داشت به اون پشت کرد . ادعا کرد زمان مناسب نرسیده.به طرف سوفی چرخید و ادامه داد:اون جام رو مأیوس کرد، دیر رو مأیوس کرد، حافظه ی همه ی نسل هایی رو که همچو دقیقه ای رو فراهم کرده بودند مأیوس کرد.

سوفی با چشمان سبزش که غضب و آگاهی در آن موج میزد به او خیره شد و گفت:تو؟ تو پدربزرگم رو کشتی؟

تیبینگ با نیشخند گفت:پدربزرگت و مباشرهاش به جام پشت کردند.

سوفی حس می کرد غضب از درونش شعله می کشد. دروغ میگه.

تیبینگ با صدای مصمم گفت:پدربزرگت خودش رو به کلیسا فروخت. مشخصاً مجابش کردند حقیقت رو آشکار نکنه.

سوفی با تکان سر انکار کرد و گفت:کلیسا هیچ نفوذی روی پدربزرگم نداشت.

تیبینگ با بی محلی خندید:عزیزم! کلیسا دو هزار سال در تحت فشار گذاشتن افرادی که تهدید به افشای دروغش می کردند تجربه داره. از زمان کنستانتین، کلیسا با موفقیت حقایق مریم مجدلیه و مسیح رو مخفی کرده . نباید تعجب کنیم که حالا دوباره راهی پیدا کرده باشه تا دنیا رو توی جهل نگه داره . کلیسا دیگه نمیتونه مبارز استخدام کنه تا بی اعتقادها رو سر ببره، اما نفوذشون کمتر از اون مبارزها قانع کننده نیست، کمتر موذیانه نیست.مکثی کرد . انگار بخواهد کلام آخر نقطه ی پایان باشد:

دوشیزه نوو، زمانی پدربزرگت می خواست حقیقت رو در مورد خانواده ت بهت بگه.

سوفی یکه خورده بود:از کجا میدونی؟

- از کجاش بی اهمیته. اون چه مهمه فهم یدن اینه.نفس عمیقی کشید و ادامه داد:مرگ مادر، پدر، مادربزرگ، برادرت تصادفی نبود.

این کلمات احساسات سوفی را زیر و زبر کرد. دهان باز کرد تا چیزی بگوید، اما نتوانست.

لنگدان با تکان سر پرسید:چی داری میگی؟

- رابرت! این قضیه همه چیز رو روشن می کنه. تمام قطعه ها با هم جور میشه. تاریخ خودش رو تکرار میکنه. وقتی پای ساکت کردن جام در میون باشه کلیسا سابقه ی جنایت داره . پایان ایام نزدیک بود، کشتن افرادی که استاد اعظم دوستشون داشت پیغام واضحی رو القا می کرد. ساکت باش و گرنه تو و سوفی نفرات بعدی هستید.

سوفی که تمام دردهای کودکی در وجودش جاری شده بود با لکنت زبان گفت:ماشین تصادف کرده بود. تصادف.

- قصه های وقت خواب بهت گفتند تا آروم بخوابی . فقط دو عضو خانواده سالم موندند - استاد اعظم و تنها نوه ی دختریش - یه جفت بی نظیر برای کلیسا که کنترلش روی اخوت رو از دست نده . میتونم وحشتی رو که توی این سال ها کلیسا به پدربزرگت اعمال کرده تصور کنم. تهدید کردند اگر جرأت کنه و اسناد جام رو فاش کنه تو رو می کشند. تهدید کردند کاری رو که شروع کردند تموم م ی کنند؛ مگر اینکه سونیر به دیر فشار بیاره تا در میثاق کهن خودش تجدید نظر کنه.

لنگدان از کوره در رفت و گفت:لی! مسلماً هیچ مدرکی برای دخالت کلیسا در اون قتلها یا تحت تأثیر قرار گرفتن دیر که ساکت بمونه نداری.

تیبینگ با هیجان پاسخ داد:مدرک؟ مدرک برای تحت نفوذ بودن صومعه می خواهی؟ هزاره رسیده و هنوز دنیا توی جهالته . این خودش مدرک نیست؟

در انعکاس صدای تیبینگ سوفی صد ای دیگری می شنید. سوفی، باید حقیقت رو در مورد خانواده ت بهت بگم. فهمید که دارد به خود می لرزد. حقیقتی که پدربزرگ قصد داشت بیان کند همین بود؟ که خانواده اش به قتل رسیده اند؟ در اصل راجع به تصادفی که خانواده اش را از او او گرفت چه می دانست؟ مشتی جزئیات مجمل . حتی نوشته های روزنامه ها هم مبهم بودند. تصادف؟ قصه های وقت خواب؟ آن همه مراقبت بیش از حد پدربزرگ ناگهان به خاطرش آمد . زمان خردسالی نمی خواست به هیچ قیمتی او را تنها بگذارد . حتی وقتی سوفی بزرگ شده بود و دور از خانه در دانشگاه درس می خواند همه جا حس می کرد تحت مراقبت پدربزرگ است . در فکر بود که همه ی عمر اعضای دیر پنهان در سایه از زندگیش مراقبت می کرده اند.

لنگدان خصمانه و ناباورانه گفت:تو با خودت فرض کردی که گولش زدند پس کشتیش؟

- من ماشه رو نکشیدم. سونیر سالها پیش مرده بود ، وقتی که کلیسا خانواده اش رو ازش گرفت . سازشگر بود . حالا از درد رها شده، از شرم ناتوانی در انجام دادن وظیفه ی مقدسی که به عهده اش بود رها شده . شرایط رو در نظر بگیر! باید کاری انجام می شد. باید دنیا رو ول می کردیم همیشه توی جهالت بمونه؟ باید به کلیسا اجازه می دادیم دروغ هاش رو برای ابد با کتاب های تاریخ پیوند بزنه؟ باید به کلیسا اجازه داد بی محدودیت اعمال نفوذ کنه و زور بگه؟ نه ! باید یه کاری می کردیم! حالا ما باید مسئولیت سونیر رو به دوش بکشیم و خطای بزرگش رو تصحیح کنیم.مکث کرد:هر سه ی ما. با هم.

سوفی هنوز باور نمی کرد:چقدر وقیحی که خیال می کنی ما بهت کمک می کنیم.

- کمکم می کنید! چون که عزیزم تو دلیلی هستی که دِیر نتونست اسناد رو منتشر کنه . عشق پدربزرگت به تو اجازه نداد مقابل کلیسا مبارزه کنه . هراس انتقام از تنها عضو باقیمونده ی خانواده ش فلجش کرد . هیچ وقت بخت توضیح دادن نداشت، چون تو اون رو از خودت روندی، دستش رو بستی، مجبورش کردی صبر کنه. تو حقیقت رو به دنیا مدیونی. حقیقت رو به پدربزرگت مدیونی.

رابرت لنگدان از تلاش برای پیروز شدن در این جدل دست برداشت . علیرغم سیل پرسش هایی که به ذهنش سرازیر شده بود

تنها به یک مسأله می اندیشید - به این که سوفی را به سلامت از اینجا خارج کند . تنها عذاب وجدانی را که لنگدان به اشتباه در مورد تیبینگ داشت حالا به سوفی منتقل کرده بود.

من بردمش شاتو ویله. من مسئولم.

لنگدان باور نمی کرد لی تیبینگ با خونسردی آن ها را در اتاق مجمع به قتل برساند، با ا ین همه تیبینگ حین مبارزه ی گمراهانه اش در قتل دیگران در دست داشت . لنگدان احساس ناخوشایندی داشت. در این اتاق پرت با دیوارهای ضخیمش صدای گلوله را هیچ کس نخواهد شنید، علی الخصوص در این باران. ولی پیش ما اعتراف کرد که گناهکاره.

لنگدان به سوفی که به نظر یکه خورده می آمد نگریست. کلیسا خانواده ی سوفی رو به قتل رسوند تا دِیر رو ساکت نگه داره؟ لنگدان ایمان داشت کلیسای امروز مردم را قربانی نمی کند. باید توضیح دیگری باشد.

به تیبینگ خیره شد و گفت:بگذار سوفی بره. ما تنها روی این قضیه صحبت می کنیم.

تیبینگ خنده ی نابهنجاری کرد:نمیتونم سر این قول بایستم، اما می تونم این رو بهتون پیشنهاد کنم.خودش را روی عصاهایش انداخت و سنگ تاج را از جیبش بیرون آورد . اسلحه را به طرزی دور از نزاکت سمت سوفی نشانه رفته بود . سنگ تاج را که به سمت لنگدان نگه داشت بدنش کمی تاب می خورد:نشانه ی اعتماده، رابرت.

لنگدان نگران بود. حرکت نکرد. لی داره سنگ تاج رو به ما برمیگردونه؟

آن را ناشیانه به طرف لنگدان گرفته بود:بگیرش.

لنگدان تنها یک دلیل موجّه برای بازگردان آن می دید:تو بازش کردی. نقشه رو برداشتی.

تیبینگ سری به علامت نفی تکان داد:رابرت! اگر معما رو حل کرده بودم رفته بودم تا جام رو پیدا کنم و شما رو داخل نکنم . نه جواب رو نمیدونم و با خیال راحت بهش اعتراف میکنم. یه شوالیه ی حقیقی در برابر جام فروتنی رو یاد میگیره. یاد می گیره از نشانه هایی که پیش راهش می گذارند تبعیت کنه . وقتی وارد دیر شدید فهمیدم. شما به دلیلی اینجا هستید. به دلیل کمک . من اینجا دنبال افتخار شخصی نمی گردم. به اربابی به مراتب والاتر از غرور خودم خدمت می کنم: حقیقت. بشر محقّه واقعیت رو بدونه . جام همه ی ما رو پیدا کرده و حالا درخواست میکنه برملا کنیم. باید با هم کار کنیم.

علی رغم درخواست تیبینگ برای همکاری و اعتماد در آن حین که لنگدان پیش می آمد تا استوانه ی سرد مرمری را بگیرد اسلحه اش همچنان به سمت سوفی نشانه رفته بود . لنگدان که آن را گرفت و به عقب رفت سرکه ی درونش صدا می کرد. حروف هم چنان درهم ریخته و کریپتکس قفل بود.

لنگدان به تیبینگ نگاه می کرد:از کجا میدونی همین الان خردش نمی کنم؟

خنده ی از ته دل تیبینگ خوف انگیز بود:از تهدید تو خالی ات تو کلیسای هیکل فهمیدم. رابرت لنگدان هیچ وقت سنگ تاج رو

نمیشکنه. تو تاریخدانی، رابرت . تو یه کلید تار یخی دوهزار ساله ر و گرفتیش - کلید گمشده ی جام رو . روح شوالیه هایی رو که برای محافظت از راز اون سوزوندند حس می کنی. اجازه میدی بی هیچ ثمره ای بمیرند؟ نه ! تو حق رو به جانب اونها میدی. به صف مردان ی ملحق میشی که ستایششون می کنی - داوینچی، بوتیچلی، نیوتن - همه ی اونها که اگر الان به جای تو بودند به خودشون افتخار می کردند .محتویات سنگ تاج به ما رسیده. چشم انتظار رهاییه. وقتش رسیده. تقدیر ما رو به این لحظه کشیده.

- کمکی از دستم برنمیاد، لی. هیچ فکر خاصی برای باز کردنش ندارم . مقبره ی نیوتن رو فقط یک لحظه دیدم و حتی اگر رمز رو هم میدونستم .... 

ادامه نداد؛ بیش از حد گفته بود.

- بهم نمی گفتی.آه کشان ادامه داد:ناامید و متعجبم رابرت ! نمی فهمی تا چه حد مدیون منی. اگر اون موقع که وارد شاتو و یله شدید من و رمی هر دوی شما رو از دور خارج کرده بودیم کارم خیلی ساده تر می شد. در عوض همه چیز رو به معرض خطر انداختم تا راه شرافتمندانه ای رو انتخاب کنم.

لنگدان که به سلاح خیره شده بود گفت:این کار شرافتمندانه هست؟

- تقصیر سونیره. اون و مباشرهاش به سیلاس دروغ گفتند . اگر نه بدون اشکال سنگ تاج رو به دست می آوردم. از کجا میدونستم استاد اعظم به چنان عاقبت ی گرفتار میشه که سنگ تاج رو برای نوه ی دختری غریبه اش به ارث بگذاره.

با نفرت به سوفی نگاه می کرد.

- کسی تا اون اندازه نالایق که نیاز به پرستار نمادشناس داشت.دوباره نگاه خیره اش را به لنگدان برگرداند:خوشبختانه رابرت حضور تو راه نجاتم شد. عوض این که سنگ تاج برای ابد تو بانک امانتگذاری دفن بشه تو بیرونش آوردی و مستقیم اومدی خونه ی من.

لنگدان اندیشید کجا رو داشتم برم؟ جمع تاریخشناسهای جام محدوده. من و تیبینگ با هم کار کرده بودیم.

تیبینگ که ازخودراضی نشان می داد ادامه داد:وقتی فهمیدم سو نیر براتون پیغام رمز گذاشته مطمئن بودم اطلاعات باارزش دیر پیش شماست. خود سنگ تاج بود یا اطلاعا تی بر ای پیدا کردنش مطمئن نبودم . اما با پلیس هایی که دنبالت گذاشته بودند امید کم رنگی داشتم که بیای در خونه ی من.

لنگدان خصمانه به او می نگریست:و اگر نمیومدم؟

- نقشه ای داشتم که بهت پیشنهاد کمک کنم، اما هر چی هم که پیش می اومد سنگ تاج به شاتو ویله می رسید . همین که اون رو صاف گذاشتید تو دستای من ثابت میکنه حق با من بوده.

لنگدان از او متنفر شده بود:چی!

- سیلاس می بایست به شاتو ویله حمله می کرد و سنگ تاج رو از شما می دزدید. بدون صدمه زدن بهتون شماها رو از معادله خارج می کرد و من رو هم از شائبه ی هر نوع تبانی مبرا. با این همه وقتی پیچیدگی رمزهای سونیر رو دیدم تصمیم گرفتم کمی بیشتر شما رو در جستجو داخل کنم . میتونستم کاری کنم که سیلاس سنگ تاج رو بعداً بدزده . یعنی وقتی که اون قدر اطلاعات داشتم که تنها یی ادامه بدم.

سوفی گفت:کلیسای هیکل.حس خیانت صدایش را به لرزه انداخته بود.

تیبینگ اندیشید فجر به صبح می انجامد. کلیسای هیکل بهترین مکان برای دزدیدن سنگ تاج از سوفی و لنگدان بود و ارتباط

آشکارش با شعر آن را دامی ظاهرفریب می ساخت. دستورات مشخص بود - وقتی سیلاس سنگ تاج را پس می گیرد کسی تو رو نبینه.متأسفانه تهد ید لنگدان به خرد کردن سنگ تاج در نمازخانه رمی را متوحش کرده بود . تیبینگ با تأسف اندیشید کاش رمی خودش رو نشون نداده بود. دزدیده شدن دروغینش را به یاد آورد. رمی تنها حلقه ی زنجیر بود که به من می رسید، اما خودش رو نشون داد!

خوشبختانه سیلاس از هویت حقیقی تیبینگ بی خبر ماند و آن قدر ساد ه لوح بود که باور کرد که رمی او را بیرون برده و دست و پایش را بسته است . پارتیشن صداگیر را بالا کشیده بودند . تیبینگ توانست به سیلاس که در صندلی جلو نشسته بود تلفن کند و با تقلید دوباره ی لهجه ی فرانسو ی دروغین استاد او را مستقیم روانه ی اپوس دئی کند . اشاره ی فردی ناشناس هم به پلیس کافی بود تا سیلاس را از صحنه خارج کنند.

یه کار نیمه تموم.

آن کار دیگر سخت تر بود. رمی.

تیبینگ مدت ها با این تصمیم کلنجار رفته بود، اما در پایان رمی خود را مایه ی دردسر نشان داد . هر جستجوی جام قربانی میبره.بی نقص ترین راه عقب لیموزین دربار به فکرش رسید: قمقمه و کنیاک و قوطی بادام زمینی. گرد ته قوطی برای تحریک حساسیت کشنده ی رمی کافی بود . رمی که لیموزین را در هورس گاردزپرد پارک کرد تیبینگ داخل لیموزین شد و به بخش مسافران رفت و کنار دست رمی نشست. چند دقیقه بعد تیبینگ از خودرو بیرون آمد و برای انجام دادن آخرین مرحله از مأموریتش رهسپار شد.

تا دیر وست مینیستر پیاده راه چندانی نبود و علی رغم آن که بست پاها و عصاهای تیبینگ و اسلحه اش فلز یاب را به صدا واداشته بود،حراست هرگز نمی دانست چه کند . ازش بخواییم عصاهاش رو کنار بگذاره و بخزه؟ بدن از شکل افتاده اش رو بگردیم؟ تیبینگ به نگهبان های دست پاچه راه حل ساد ه تری ارائه داد - کارت شناسایی برجسته ای که او را شوالیه ی نجیب زاده ی قلمروی سلطنت معرفی می کرد. بی نواها تقریباً به همدیگر گیر کرده بودند تا به داخل راهنمایش کنند.

نگاهی به لنگدان و سوفی متحیر انداخت . در برابر وسوسه ی برملا کردن نقشه ی ماهرانه اش برای به میان کشیدن پای اپوس دئی و به تبع آن به خاک مالیدن پوزه ی کلیسا کوتاه زمانی پس از آن ایستادگی کرد. باید صبر می کرد. در این زمان امر مهم تری برای انجام دادن وجود داشت. با لهجه ی فرانسوی بدون ایرادی گفت:راه ما همراه با هم از این واضح تر نمیتونست باشه . جام ما رو پیدا کرده.

سکوت.

حالا پچپچه م ی کرد:گوش کنید. می شنوید؟ جام بعد از چند قرن با ما حرف میزنه. التماس میکنه از حماقت دِیر حفظش کنیم.

خواهش می کنم این بخت رو از دست ندید. هیچ سه نفر دیگه ای قابل تر از ما نیست که ا ین جا دور هم جمع بشن تا رمز آخر رو بشکنند و کریپتکس رو باز کنند.مکث کرد . چشمانش می درخشید:باید با هم سوگند بخوریم، تعهدی برای پابندی به پیمانمون. وفاداری شوالیه به پیدا کردن حقیقت و برملا کردن اون.

سوفی به چشمان او زل زد . با صدایی به محکمی فولاد گفت:هیچ وقت همراه قاتل پدربزرگم سوگند نمی خورم. جز سوگند اینکه زندان رفتنت رو ببینم.

قلب تیبینگ به درد آمد و تصمیمش را گرفت:متأسفم این طور احساس می کنید، مادموازل.چرخید و اسلحه را به طرف لنگدان گرفت:تو چی رابرت؟ با منی یا بر من.

فصل صدم

جسم اسقف مانوئل آرینگاروسا دردها ی بیشماری را تاب آورده بود، با ا ین همه درد جراحت گلوله ی داغ در سینه اش دردی سخت بیگانه و سنگین و ناگوار بود. این زخم بر جسمش نبود... بیشتر روحش را می آزرد.

چشمانش را گشود و کوشید اطراف را ببیند اما بارش بارانی که بر صورتش می بارید دیدش را تار می کرد. کجا هستم؟ قدرت بازوانی که او را در خود گرفته بودند و بدن سستش را مثل عروسکی پارچه ای حمل می کرد حس می کرد. خرقه ی سیاهش در هوا تاب می خورد.بازوی بی جانش را بلند کرد و چشمانش را پاک نمود . سیلاس او را بغل کرده بود . مرد زال قوی هیکل در پیاده روی مه آلود تقلا می کرد وفریادزنان پی بیمارستان می گشت. صدایش نعره ی جانکاه درد بود و چشمان سرخش به جلو خیره و اشک روی پوست رنگ پریده و خونینش سرازیر بود.

آرینگاروسا نجوا کرد:پسرم آسیب دیدی؟

سیلاس به او نگریست. اضطراب چهره اش را در هم کرده بود:من خیلی خیلی متأسفم، پدر.غصه دارتر از آن بود که کلامی بگوید.

آرینگاروسا پاسخ داد:نه سیلاس. من متأسفم . اشتباه از من بود.استاد قول داد که مر گی در کار نخواهد بو د. من به تو گفتم کاملاً فرمان بردارش باشی.بیش از حد مشتاق بودم. بیش از حد ترسو. ما را فریب دادند.استاد نمی خواست جام مقدس را به ما بدهد.

اسقف آرینگاروسا حس کرد بودن در دستان مردی که تمام ا ین سال ها را با او گذرانده بود به گذشته ها می کشاندش، به اسپانیا، به اولین قدمش؛ با کمک سیلاس کلیسای کاتولیک کوچکی در اویِدو ساختند و پس از آن در نیویورک شکوه الهی را با ساختن عمارت مرکزی اپوس دئی در خیابان لگزینگتون نمایاندند.

پنج ماه پیش، آرینگاروسا اخبار تکان دهنده ای دریافت کرده بود که حیات شغلی اش را در معرض خطر انداخته بود. ملاقاتش از قلعه ی گاندولفو را که زندگیش را دستخوش تغییر کرده بود به وضوح به یاد می آورد... اخباری که چنین مصیبتی را پدید آورده بود.آرینگاروسا که با سر ی افراشته وارد کتابخانه ی اخترشناسی گاندولفو شد انتظار دستان خوشامدگو و تحسین کننده ای را می کشید که مشتاق تشویق او بابت اعمال والایش به نمایندگی از کلیسای کاتولیک در امریکا بودند.

اما فقط سه نفر حضور داشتند.

دبیر واتیکان. چاق. عبوس.

دو کاردینال رده بالای ایتالیایی. زهد فروش. متکبر.

آرینگاروسا متحیرانه گفت:دبیر؟

ناظر چاق امور حقوقی با آرینگاروسا دست داد و به صندلی مقابلش اشاره کرد:راحت بنشینید.

آرینگاروسا نشست، اما حس می کرد اشکالی در کار است.

دبیر گفت:اهل گپ زدن نیستم، اسقف. اجازه بدهید مستقیماً به دلیلی اشاره کنم که باعث شد هم دیگر را ملاقات کنیم.

آرینگاروسا که به دو کاردینال مقابلش خیره شده بود پاسخ داد:خواهش می کنم. راحت صحبت کنید.با انتظاری حق به جانب او را نظاره می کردند.

دبیر گفت:همان طور که مطلع هستید معظم له و د یگران در رم این اواخر نگران سقوط سیاسی اپوس دئی در مورد مسایل بحث برانگیز هستند.

آرینگاروسا خود را مملو از خشم حس کرد . بارها در این مورد با پاپ جدید صحبت کرده بود و نومیدانه دریافته بود که او به طرز ناراحت کننده ای با عزمی جزم در صدد اِعمال تغییرات تساهل امیز در کلیسا است.

دبیر به سرعت اضافه کرد:به شما اطمینان می دهم پاپ در صدد ایجاد هیچ گونه دگرگونی در اداره ی وزارت شما نیست.

- امیدوار بودم این کار را نکند.پس چرا من این جا هستم؟

مرد درشت آهی کشید و گفت:اسقف، مطمئن نیستم چطور غیرمستقیم آن را بیان کنم، پس به صراحت می گویم . دو روز پیش،شورای دبیرخانه به اتفاق آرا رأی به فسخ حمایت واتیکان از اپوس دئی داد.

آرینگاروسا مطمئن بود اشتباه شنیده است:ببخشید؟

- روشن بود . شش ماه از امروز که بگذرد اپوس دئی دیگر خلیفه گری واتیکان نخواهد بود . شما کلیسای خودتان خواهید بود . مقام مقدس پاپ خود را از شما جدا خواهند کرد. معظم له موافقت کردند و ما الان در حال طی کردن مراحل قانونی هستیم.

- اما... غیرممکنه.

- برعکس کاملاً ممکنه . و لازم . معظم له با خط مشی ستیزه جویانه ی عضوگیری شما مخالفند و اعمالتان در ریاضت جسمانی هم که .... مکث کرد:و خط مشی شما در قبال زنان. صادقانه بگوییم اپوس دئی مایه ی دردسر و سبب شرمساری است.

اسقف آرینگاروسا میخکوب شده بود:شرمساری؟

- به طور حتم از رسیدن به چنین مقامی حیرت نکرده اید.

- اپوس دئی تنها سازمان کاتولیک است که اعضایش رو به ازدیادند! همین حالا یازده هزار کشیش داریم.

- درست است. مسأله ی دردسرساز برای ما همین است.

آرینگاروسا با تمام وجود فریاد زد:از عالیجناب بپرسید سال 1982 وقتی اپوس دئی به بانک واتیکان کمک کرد باز هم مایه ی شرمساری بود؟

دبیر گفت:واتیکان همیشه سپاسگزار خواهد بود.حال صد ایش آرام گرفته بود و ادامه داد:با این همه بعضی ها عقیده دارند بخشش مالی شما در سال 1982 تنها دلیل پذیرش شما به عنوان خلیفه گری در وهله ی اول بوده.

کنایه اش آرینگاروسا را به شدت رنجاند:درست نیست.

مسأله هر چه باشد ما به پیمانمان وفاداریم. برنامه هایی بر ای بازپرداخت آن وجوه نیز در دست اقدام داریم. در پنج قسط آن را بازمی گردانیم.

- رشوه پیشنهاد می کنید؟ که بی سروصدا برویم؟ اپوس دئی تنها جلوه ی منطق در کلیساست.

یکی از کاردینال ها او را نگاه کرد:درست شنیدم؟ گفتید منطق؟

آرینگاروسا روی میز به طرف او خم شد . برای اشاره به مطلب صدایش تیز و برنده شده بود:می دانید واقعاً چرا کاتولیک ها کلیسا را ترک می کنند؟ به اطراف خودتان نگاه کنید، کاردینال. مردم دیگر حرمتی قائل نیستند. سخت گیری دینی از بین رفته . مکتب به دکان تبدیل شده. کف نفس، اعتراف، عشاء ربانی، غسل تعمید - انتخاب کنید - هر ترکیبی را که میل دارید بردارید و بقیه را نادیده بگیرید. کلیسا چه چراغ هدایتی پیش پای مردم روشن می کند؟

کاردینال دوم گفت:نمی شود قوانین قرن سوم را برای پیروان جدید مسیحیت به کار بست. قوانین در جامعه ی امروز پیاده کردنی نیستند.

- اما انگار اپوس دئی همین کار را می کند.

دبیر با صدایی قاطع گفت:اسقف آرینگاروسا! صرف نظر از احترام پاپ پیشین به سازمان شما معظم له شش ماه به اپوس دئی زمان می دهند تا داوطلبانه از واتیکان فاصله بگیرد. پیشنهاد می کنم تفاوت عقاید خودتان و ایشان را به خاطر داشته باشید و به عنوان نهاد مسیحی مستقلی مشغول به کار شوید.

آرینگاروسا گفت:امتناع می کنم. و شخصاً این را به اطلاعشان می رسانم!

- متأسفانه معظم له مایل به ملاقات با شما نیستند.

آرینگاروسا ایستاد و گفت:جرأت برچیدن نهادی را که پاپ قبلی شخصاً تأسیس کرده ندارند.

- می بخشید.چشمانش بی حرکت او را مینگریست:خدا می دهد و خدا می گیرد.

آرینگاروسا از آن ملاقات مات و مبهوت و سراسیمه شده بود . در بازگشت به نیویوک روزهای متمادی با سرخوردگی به افق خیره می شد؛ غم آینده ی مسیحیت او را از پا انداخته بود.

چند هفته بعد تلفنی داشت که همه چیز را دگرگون کرد . تماس گیرنده لهجه ی فرانسو ی داشت و خود را استاد نامید - لقبی که در خلیفه گری اپوس دئی معمول بود. گفت از تصمیمات واتیکان برای قطع حمایت از اپوس دئی اطلاع دارد.

آرینگاروسا از خود پرسید که او چطور می داند؟ امید داشت تنها معدودی از کارگزاران قَدَر واتیکان از الغاء قریب الوقوع اپوس دئی مطلع باشند، اما علی الظاهر اخبار به بیرون درز کرده بود. پای شایعه که به میان می آمد هیچ دیواری نفوذپذیرتر از دیوارهای شهر واتیکان نبود.

استاد نجوا کرد:من همه جا گوش دارم، اسقف و با این گوش ها اطلاعات خاصی به دست آوردم. با کمک شما می توانم مخفیگاه یادگار مقدسی را برملا کنم که قدرت بی حدوحصری برای شما به ارمغان می آورد... چنان که واتیکان را به تعظیم مقابل شما وادار کند .

- چنان که ایمان و اعتقاد را حفظ کند.مکث کرد و ادامه داد:نه فقط برای اپوس دئی، که برای همه ی ما.

خدا باز می ستاند... و خدا می بخشد. آرینگاروسا بارقه ی درخشانی از امید در دل خود حس کرد:نقشه ی شما چیه؟

درهای بیمارستان سنت مری که با صدایی خفیف باز شدند اسقف آرینگاروسا بیهوش بود . سیلاس تلوتلوخوران و هیجان زده و از پا افتاده وارد شد . بر زمین کاشی کاری شده به زانو درآمد و فریادزنان کمک طلبید . همه در پذیرش با دهانی باز متعجب به زال نیمه برهنه که کشیشی خون آلود را پیش می آورد خیره شدند.

پزشکی که به سیلاس کمک کرد تا به زحمت اسقف هذ یان گو را رو ی برانکارد بگذارند با گرفتن نبض آرینگاروسا حالتی افسرده یافت:خون زیادی ازش رفته. کاری از من ساخته نیست.

چشمان آرینگاروسا تکانی خورد؛ برای دمی بازگشته بود و نگاه خیره اش سیلاس را می جست:فرزندم....

روح سیلاس با ندامت و جنون فریاد می کشید:پدر! اگر تمام عمرم طول بکشه اونهایی رو که گمراهمون کردند پیدا می کنم ... می کشمشون!

آرینگاروسا که آماده می شدند تا ببرندش سری تکان داد و با صدایی محزون گفت:سیلاس... اگر هیچ از من یاد نگرفتی خواهش می کنم... این یکی را یاد بگیر.دست سیلاس را گرفت و فشرد:بخشایش بزرگترین موهبت الهی ست.

- اما پدر.

آرینگاروسا چشمانش را بست و گفت:سیلاس، باید دعا بخوانی.

فصل صد و یکم

رابرت لنگدان زیر گنبد عظیم اتاق مجمع تهی ایستاد و به لوله ی اسلحه ی لی تیبینگ خیره شد.

رابرت با منی یا بر من؟ صدای تاریخدان سلطنتی در سکوتِ ذهنِ لنگدان طنین می افکند.

لنگدان می دانست هیچ پاسخی راه به رها یی نمی برد. اگر بله می گفت سوفی را فروخته بود . اگر هم نه می گفت تیبینگ هر دوشان را می کشت.

سال ها تدریس به او نیاموخته بود در مواجه با سلاح چه موقعیتی اتخاذ کند، اما در مورد پاسخ سؤالات متناقض یک چیز را آموخته بود. وقتی پرسشی جواب صحیحی ندارد صرفاً یک پاسخ صادقانه است.

محیط خاکستری بین بله و خیر.

سکوت.

خیره به کریپتکس در دستانش تنها قدم برداشت.

حتی بدون بلند کردن نگاهش عقب رفت، به طرف فضاهای بزرگ خالی اتاق . زمین بیطرف. امید داشت تمرکزش بر کریپتکس به تیبینگ نشان دهد که همکاری با او شقی محتمل است و امید داشت سکوتش به سوفی نشان دهد که تنهایش نگذاشته.این میون سعی می کنم زمان به دست بیارم.

گمان می کرد تفکر دقیقا همان چیزی باشد که تیبینگ از او می خواهد. به همین خاطر کریپتکس رو بهم داده. که عظمت تصمیمم رو درک کنم. تاریخدان بریتانیایی امید داشت لمسِ کریپتکسِ استاد اعظم به لنگدان بزرگی محتوایش را بفهماند یا کنجکاوی آکادمیکش را چنان برانگیزد که همه چیز در سایه اش رنگ ببازد، یعنی آن که عدم موفقیت در بازگشایی رمز سنگ تاج به معنای نابودی تاریخ باشد.

با اسلحه ی هدف رفته به سمت سوفی لنگدان از این می ترسید که تنها امید باقی مانده بر ای رهایی او کشف رمز گنگ کریپتکس باشد. اگر بتونم نقشه رو بیرون بیارم تیبینگ مذاکره میکنه. ذهنش را به وظیفه ی حیاتیش معطوف کرد . بعد آهسته به سمت پنجره ای رفت و اجازه داد انبوه انگاره های نجومی مقبره ی نیوتن ذهنش را پر کنند.

آن گوی را بجو که باید بر مزارش باشد

از تن سرخ و بطنِ بارور سخن می راند

پشت به دیگران به طرف پنجره های بلند رفت. پی الهامی در میان شیشه های رنگی آن جا می گشت، اما هیچ نمی یافت.

به خود نهیب زد خودت رو جای سونیر بگذار. به باغ کالج می نگریست. روی مقبره ی نیوتن چه گویی بایست باشد؟ تصاویر ستارگان و دنباله دارها و سیارات در باران سوسو می زدند. لنگدان نادیده گرفتشان . سونیر مرد علم نبود؛ مرد بشریت بود، مرد هنر، تار یخ. مادینه ی مقدس... جام ... رز... مریم مجدلیه ی رانده شده... هبوط الهه... جام مقدس.

افسانه ها همیشه جام را بانویی سنگدل تصو یر می کردند. در میان سا یه ها و در غیبت نور می رقصد و آرام در گوش نجوا می کند و اغوا می کند تا گامی به جلو بردارند و در میان مه غیب می شود.

خیره به درختان قرمز کالج، لنگدان حضور فتان و پرآشوب او را حس کرد . نشانه ها همه جا بودند. شاخه های قدیمی ترین درختان سیب لندن که شکوفه های پنج پر سیب رویشان رو ییده بود، به سان سایه هایی طعنه زن از میان مه سر بیرون می کشیدند و همه هم چون سیاره ی ناهید می درخشیدند. الهه اکنون در باغ بود . در میان باران دست افشانی و پاکوبانی می کرد و آوازهای کهن سر می داد و از پس شاخه های پرشکوفه دزدانه لنگدان را نگاه می کرد؛ گویی که می خواست یادآور شود میوه ی آگاهی تنها کمی آن سوتر از او می روید.

آن طرف اتاق مجمع سر لی تیبینگ با خاطرجمعی لنگدان را می نگریست که مانند طلسم شدگان از پنجره به بیرون تماشا می کرد.

تیبینگ اندیشید همون طور که امیدوار بودم. تغییر مسیر میده.

دیر زمانی تیبینگ بر این گمان بود که شاید لنگدان کلید جام را در اختیار داشته باشد . تصادفی نبود که تیبینگ تصمیم گرفت همان شبی دست به کار شود که لنگدان با ژاک سونیر قرار ملاقات داشت. با استراق سمع صحبت های رییس موزه تیبینگ اطمینان حاصل کرده بود اشتیاق سونیر برای ملاقات خصوصی با لنگدان تنها یک معنا دارد. دست نویس رمزآلود لنگدان دیر را تکان داده.

لنگدان به طور اتفاقی به حقیقت دست پیدا کرده و سونیر از افشای آن میترسه. تیبینگ مطمئن بود استاد اعظم لنگدان را فرا خوانده تا او را به سکوت دعوت کند.

حقیقت بیش از حد پنهان بوده!

حال تیبینگ باید به سرعت عمل می کرد. تیر حمله ی سیلاس دو نشان را می زد: مانع می شد سونیر لنگدان را تشویق به سکوت کند و زمانی که سنگ تاج در دستان تیبینگ قرار می گرفت لنگدان در پاریس می بود تا تیبینگ از او استفاده ببرد.

برقراری ملاقات مرگبار سونیر و سیلاس بسیار ساده بود. از عمیقترین ترس سونیر خبر داشتم. دیروز بعدازظهر سیلاس در ظاهر کشیشی پریشان با سونیر تماس گرفته بود و گفته بود:موسیو سونیر! من رو عفو کنید، باید فوراً با شما صحبت کنم. نباید هرگز قداست اعتراف رو خدشه دار کنم، اما در این مورد حس می کنم لازمه . همین حالا اعتراف مردی رو شنیدم که ادعا می کرد اعضای خانواده ی شما رو به قتل رسونده.

پاسخ سونیر حیران اما محتاط بود:خانواده ی من در تصادف مردند. گزارش پلیس قطعی بود.

گفت: بله، تصادف اتومبیل.بعد طعمه را به قلاب زد:مردی که با من صحبت کرد گفت اتومبیل اونها رو توی رودخونه انداخته.

سونیر ساکت شد.

- موسیو سو نیر! من هیچ وقت در حالت عادی به شما تلفن نمی زدم، اما جمله ی آخرش باعث شد بابت جان شما بیمناک بشم.مکثی کرد و ادامه داد:اون مرد به نو هی دختری شما... به اسم سوفی اشاره کرد.

اشاره به سوفی عامل شتاب دهنده بود . رییس موزه به سرعت دست به کار شد . به سیلاس گفت فوراً در امن ترین جایی که می شناخت به ملاقاتش بیاید - دفترش در موزه ی لوور . بعد به سوفی تلفن کرد تا بگوید ممکن است در خطر باشد. قرار نوشیدنی با رابرت لنگدان را فوراً به ورطه ی فراموشی سپرد.

حالا که لنگدان از سوفی جدا و آن سوی اتاق بود تیبینگ حس می کرد با موفقیت دو یار را از هم دور کرده . سوفی نوو جسورانه در صف مخالف مانده بود، اما لنگدان آشکارا نقش مقصود بزرگتری می خواند. در تلاش بود تا گذرواژه را بیابد. داره اهمیت پیدا کردن جام و آزاد کردن اون رو از بند درک میکنه.

سوفی با بی اعتنایی گفت:اون رو برات باز نمیکنه. حتی اگر بتونه.

نگاه تیبینگ به لنگدان بود و اسلحه اش به سوفی نشانه رفته بود . تقریباً مطمئن بود مجبور است از اسلحه استفاده کند . گرچه این فکر آزارش می داد، می دانست اگر به آن مرحله برسد تردید نخواهد کرد . هر فرصتی برای انجام عمل صحیح بود بهش دادم. جام والاتر از همه ی ماست.

همان لحظه لنگدان به طرف آن ها چرخید و ناگهان گفت:مقبره ... برق امیدی در چشمانش بود:میدونم کجای مقبره ی نیوتن رو بگردیم. آره. گمان کنم بتونم رمز رو پیدا کنم.

قلب تیبینگ درد گرفت:کجا رابرت؟ بگو؟

سوفی با صدای هراسان گفت:نه رابرت! تو نباید بهش کمک کنی؟

لنگدان که با گام های مصمم جلو آمد کریپتکس را پیش رو گرفت:نه.به لی که نگاه کرد چشمانش سرسخت شده بود:اگر نگذاری بره نمیگم.

خوش بینی تیبینگ از بین رفت:ما خیلی نزدیکیم، رابرت. جرأت نداری با من بازی کنی.

- بازیی در کار نیست. بگذار بره. بعد می برمت مقبره ی نیوتن. اونجا کریپتکس رو با هم باز می کنیم.

سوفی که خشم چشمانش را تنگ کرده بود گفت:من تکون نمی خورم. پدربزرگم کریپتکس رو به من داده . مال شما نیست که بازش کنید.

لنگدان که هراسان به نظر می آمد چرخید و گفت:سوفی خواهش می کنم! جونِت در خطره. دارم سعی می کنم کمکت کنم.

- چطوری؟ با افشای رازی که پدر بزرگم مرد تا حفظش کنه؟ بهت اعتماد کرد، رابرت! من بهت اعتماد کردم.

چشمان آ بی لنگدان ترس را منعکس می کردند و تیبینگ نمی توانست با دیدن مخالفت آن ها با همدیگر لبخند نزند . تلاش لنگدان برای دلیری از هر چیز دیگری ترحم آمیزتر بود . یه قدم مونده به افشای یکی از بزرگترین اسرار تاریخ خودش را در گیر زنی میکنه که ثابت کرده لایق مبارزه نیست.

التماس کنان گفت:سوفی! خواهش می کنم... باید بری.

سرش را به نشانه ی نفی تکان داد و گفت:مگر این که کریپتکس رو بهم بدی یا بزنی زمین و خردش کنی.

زبان لنگدان بند آمد:چی؟

- رابرت! پدربزرگم ترجیح می داد رازش همیشه پنهان باشه تا اون رو توی دستای قاتلش ببینه.چشمان سوفی چنان بود که گویی هر لحظه به گریه خواهد افتاد، اما این طور نشد . مستقیم به تیبینگ خیره ماند و ادامه داد:اگر مجبور شدی بهم شلیک کن . قصد ندارم ماترک پدربزرگم رو به دست تو بسپارم.

با خود گفت حرفی نیست! و نشانه گرفت.

لنگدان فر یاد زد:نه!بازویش را بالا برد و به طرز مخاطره آمیزی کریپتکس را معلق نگه داشت:لی، حتی اگر بهش فکر کنی این رو میندازم.

تیبینگ خندید و گفت:تهدیدت ممکن بود روی رمی تأثیر کنه، اما روی من جواب نمیده. بهتر از این حرف ها می شناسمت.

- خیلی مطمئنی لی؟

- معلومه که هستم . دوست من، قیافه ی بی حالتت نیاز به تمرین داره. چند دقیقه وقتم رو گرفت اما الان میبینم که داری دروغ میگی.نمیدونی جواب کجای مقبره ی نیوتنه؟جدا رابرت میدونی کجای مقبره رو بگردی.

- میدونم.

تردید نگاه لنگدان گذرا بود، اما تیبینگ آن را دریافت. دروغی در کار بود، مستمسکی ترحم آمیز و مأیوسانه برای نجات سوفی. تیبینگ یأس ژرفی از رابرت لنگدان پیدا کرد.

شوالیه ای تک و تنهام و در محاصره ی آدمهای بی قابلیت. ناچارم شخصاً سنگ تاج رو باز کنم.

حالا لنگدان و نوو چیزی جز تهدیدی برای تیبینگ و برای جام نبودند. هر چه هم که نتیجه دردناک می بود می دانست با وجدانی آگاه از عهده ی آن بر می آید. تنها چالش پیش رو مجاب کردن لنگدان بود که سنگ تاج را بر زمین بگذارد تا تیبینگ این نمایش را ختمِ به خیر کند.

- به نشانه ی اعتماد.اسلحه را از سوفی دور کرد:تو هم سنگ تاج رو بگذار زمین. با هم صحبت می کنیم.

لنگدان فهمید دروغش فاش شده.

تصمیم مخوف تیبینگ را در چهره اش می دید و می دانست لحظه ی تصمیم پیش رویشان است . به محض این که بگذارمش زمین هر دوی ما رو میکشه. حتی بدون نگاه کردن به سوفی قلب پرتمنایش را در سکوتی نومیدانه می شنید. رابرت، این مرد لایق جام نیست.

خواهش می کنم اون رو به دستش نده. مهم نیست چه بهایی می پردازیم.

لنگدان چند دقیقه ی قبل تصمیمش را گرفته بود. همان زمان که از پنجره باغ دانشکده را می نگریست.

از سوفی محافظت کن.

از جام محافظت کن.

لنگدان نومیدانه فریاد کرده بود اما نمیدونم چطوری!

دقایق سخت سرخوردگی شفافیتی همراه آوردند که تا کنون به یاد نداشت . حقیقت درست پیش چشماته، رابرت. نفهمید این تجلی از کجا آمد. جام به سخره نمی گیرد. در جستجوی فرد شایسته است.

حال لنگدان که همانند بنده ای در حال کرنش پیش روی لی تیبینگ خم شده بود کریپتکس را در چند سانتی متری زمین سنگی نگه داشت.

تیبینگ که اسلحه را به طرف او نشانه می رفت نجوا کرد:آره رابرت. بگذارش زمین.

چشمان لنگدان ناگاه به سوی فضای خالی و باز گنبد اتاق مجمع چرخید. خود را جمع کرد و نگاه خیره اش را تا اسلحه ی هدف رفته ی تیبینگ پایین آورد.

- متأسفم لی.

در یک آن، لنگدان بالا جهید و دستش را بالا برد و کریپتکس را به طرف گنبد بالای سر پرتاب کرد.

لی تیبینگ حس نکرد انگشتش به ماشه فشاری وارد کند، اما مدوسا با صدایی رعدآسا غرید. حال لنگدان در جهت افقی می پرید . تقریباً در حال پرواز بود که گلوله روی زمین کنار پایش منفجر شد . نیمی از مغز تیبینگ خشم آلود می کوشید دوباره هدف بگیرد و آتش کند، اما نیم قوی تر چشمانش را به سوی گنبد کشید.

سنگ تاج!

زمان از حرکت ایستاد و تمام دنیای تیبینگ به رؤیایی با حرکت آهسته در تعقیب سنگ تاج در حال پرواز در آمد . اوج پروازش را هم تماشا کرد... لحظه ای در هوا ماند... و بعد چرخان، به پایین، به طرف کف سنگی غلطید.

تمام سوداها و آرزوها ی تیبینگ به زمین سقوط می کرد. نباید بخوره زمین! نباید بیفته! بدن تیبینگ واکنشی غریزی نشان داد . اسلحه را رها کرد و خود را به جلو پرت کرد و عصاهایش را رها کرد تا دست مانیکور شده و نرمش را جلو ببرد . بازو و انگشتانش ر ا کشاند و سنگ تاج را میانه ی راه گرفت.

بعد همراه با سنگ تاج که فاتحانه در دستش فشرده شد بر زمین افتاد . می دانست بیش از حد سریع بوده . مانعی نبود تا راه اصابت دستان دراز شده اش را به زمین سد کند. سنگ تاج به سختی بر زمین خورد.

صدای ناخوشایند شکستن چیزی به گوش رسید.

لحظاتی گذشت و نفس تیبینگ به تمامی بند آمد . دراز کشیده بر زمین سرد، با بازوانی کشیده، خیره به استوانه ی مرمرین در دستان عریانش، تمنا می کرد شیشه ی درون کریپتکس تاب بیاورد. بعد ر ایحه ی تند سرکه فضا را پر کرد . تیبینگ حس کرد مایع سردی از میان شماره ها کف دستش می ریزد.

هراسی عظیم او را در بر گرفت . نه ! سرکه بیرون ریخته بود و تیبینگ حل شدن پاپیروس را با آن تصور می کرد. رابرت احمق! راز از دست رفت!

بی اختیار به هق هق افتاده بود . جام از دست رفت. همه چیز نابود شد. هنوز کارهای لنگدان را باور نکرده بود و به خود می لرزید. سعی کرد با فشار استوانه را از هم باز کند تا پیش از ناپدید شدن همیشگی حقیقت نگاهی گذرا به آن بیندازد. در نهایت شگفتی دو انتهای سنگ تاج را کشید و استوانه به آسانی از هم باز شد.

نفس زنان داخل کریپتکس را نگاه کرد . جز تکه های نمناک شیشه ی تهی چیزی ندید . پا پیروسِ در حال حل شدنی در کار نبود . تیبینگ غلتید و به لنگدان نگریست. سوفی کنارش ایستاده و اسلحه را به سمت تیبینگ نشانه رفته بود.

تیبینگ متحیرانه دوباره به سنگ تاج نگر یست. ردیف حروف در هم نبودند، بلکه واژه ای پنج حرفی را هجی می کردند :

سیب . APPLE .

لنگدان با بی اعتنایی گفت:گوی حوا. نشان از اونچه خشم الهی رو برانگیخت. گناه جبلی . نماد هبوط مادینه ی مقدس.

تیبینگ حقیقت را به طرز زجرآوری ساده یافت. گوی مرصع مقبره ی نیوتن جز آن سیب سرخی نبود که از آسمان افتاد و بر سر نیوتن خورد و الهام بخش اعمالش شد. میوه ی اعمالش! با تنی سرخ و بطن پردانه و بارور.

تیبینگ با زبانی الکن و شکسته بسته گفت:بازش کردی؟ نقشه...کجاست؟

لنگدان بدون آن که حتی پلک بزند دست در جیب بغلی کت فاستونی اش برد و با دقت پاپیروس نرم و لوله شده را بیرون کشید. فقط چند متر دورتر از آن جا که تیبینگ دراز افتاده بود لنگدان لوله را باز کرد و نگاهش کرد . پس از دقیقه ای طولانی لبخندی حاکی از آگاهی بر صورتش نقش بست.

اون میدونه! قلب تیبینگ برای دانستن آن می تپید. رؤیای تمام زندگیش برابر دیدگانش بود . التماس کنان گفت:بهم بگو ! خواهش می کنم! وای خدایا، خواهش می کنم! هنوز دیر نشده!

صدای پاهای سنگینی طوفان وار به سمت اتاق مجمع آمد که لنگدان در سکوت پاپیروس را لوله کرد و درون جیبش برگرداند.

تیبینگ فریاد زد:نه! بیهوده می کوشید بایستد.

درها با شدت هرچه تمام تر به داخل باز شدند و بزو فاش مانند نره گاوی وارد معرکه شد. چشمان ناآرامش اطراف را کاوید. بعد هدفش را یافت - لی تیبینگ که بی پناه روی زمین افتاده بود . نفسی به راحتی کشید و مانورهین کمریش را داخل جلد گذاشت و به طرف سوفی چرخید:

- سرکار نوو، خوشحالم که شما و آقای لنگدان سالم هستید. می بایست اون زمان که گفتم می آمدید.

پلیس انگلیس به دنبال فاش وارد شد و زندانی مضطرب را محاصره کرد و دستبند زد.

سوفی که از دیدن فاش یکه خورده بود گفت:چطور پیدامون کردید؟

فاش به تیبینگ اشاره کرد:وقتی وارد کلیسا می شد اشتباهی کرد و کارت شناساییش رو نشون داد . نگهبانان اطلاعیه ی جستجوی پلیس رو شنیده بودند.

صدای تیبینگ مانند جیغ مردی مجنون به گوش می رسید که می گفت:تو جیب لنگدانه! نقشه ی جام مقدس تو جیب لنگدانه!

تیبینگ را بلند می کردند و بیرون می بردند که سر چرخاند. سخت گریه می کرد:رابرت! بگو کجا پنهانه!

لنگدان که از مقابلش عبور می کرد چشم در چشمانش انداخت و گفت:فقط اونها که شا یسته ند جام رو پیدا می کنند، لی! خودت بهم یاد دادی.

فصل صد و دوم

مه باغ های کنسینگتن فرو نشسته بود که سیلاس لنگان به کنجی آرام و دور از دید خزید و بر چمن های نمدار زانو زد . خون جاری از زخم گلوله ای را که پشت دنده هایش نشسته بود حس می کرد. با این همه به جلو خیره شد.

مه باعث شده بود این جا مثل بهشت به نظر بیایید.

دستان خون آلودش را بالا آورد تا دعا کند . به تماشای نوازش قطرات باران بر انگشتانش نشست که دوباره پاکشان می کرد. با ضربه ی هر قطره بر پشت و شانه هایش حس می کرد بدنش ذره ذره ناپدید می شود.

من روحم.

نسیمی پشتش صدا کرد و با خود را یحه ی نم و عطر حیاتی دوباره آورد . سیلاس با هر سلول بدن فروریخته اش دعا می کرد؛ دعا برای بخشایش، برای عفو، و بالاتر از همه برا ی استادش ... اسقف آرینگاروسا ... که خداوند پیش از موعد مقرر او را نبرد. کارهای زیادی برای انجام دادن داره.

مه اطرافش چرخ می خورد و او چنان احساس سبکی می کرد که پنداشت به پرواز در خواهد آمد . با چشمان بسته آخرین دعایش را خواند.

از جایی درون مه صدای زمزمه ی مانوئل آرینگاروسا را شنید.

خدایمان منزه و بخشنده است.

درد سیلاس سرانجام اندک اندک تسکین یافت و او دانست اسقف بهبود می یابد.

فصل صد و سوم

عصر بود که آفتاب لندن تابیدن گرفت و شهر رو به خشک شدن گذاشت . بزو فاش که از اتاق بازجویی بیرون آمد احساس خستگی می کرد. برای تاکسی دست بلند کرد . سر لی تیبینگ مصرانه بی گناهیش را اعلام کرده بود؛ با ا ین همه یاوه گویی مغشوشش درباره ی جام مقدس و اسناد پنهانی و اخوت سری ظن فاش را تقویت می کرد که تاریخدان مکار صرفاً زمینه را برای وکلایش آماده می کرد تا دفاع از او را بر اساس جنون او پایه ریزی کنند.

فاش اند یشید البته. مجنون. تیبینگ دقتی هوشمندانه در طراحی نقشه اش به کار بسته بود تا در هر مرحله از آن خود را بی گناه جلوه دهد. از واتیکان و اپوس دئی، دو گروهی که مشخص شد کاملاً بی گناهند سوء استفاده کرده بود . اعمال کثیفش را اهبی متحجر و اسقفی مستأصل پیش برده بودند و هوشمندانه تر این که تیبینگ بساط استراق سمعش را جایی علم کرده بود که مرد بیماری چون او نمی توانست به آن دست پیدا کند . نظارت حقیقی را پیشخدمتش به عهده داشت . رمی - تنها منبع مطلع از هویت حقیقی تیبینگ - به راحتی در واکنش به حساسیت جان سپرده بود.

فاش با خود فکر کرد به هیچ وجه نمیتونه کار کسی باشه که قوای ذهنی مناسبی نداره.

اطلاعاتی که کوله از شاتو ویله فرستاده بود چنان فرار تیبینگ را زیرکانه نشان می داد که حتی خود فاش هم از آن درس هایی

می گرفت. با موفقیت میکروفون را در بزرگ ترین اداره های پاریس جاسازی کرده بود . تاریخدان بریتانیایی از حیله ی یونانی ها بهره جسته بود: اسب تروا. بعضی از اهداف تیبینگ هدایای هنری اسراف کارانه ای در یافت کرده بودند؛ بعضی ناخواسته در حراجی هایی برنده شده بودند که تیبینگ اشیاء خاصی را در آن ها به فروش گذاشته بود . در مورد سونیر هم تیبینگ دعوتی برای صرف شام در شاتو ویله از او به عمل آورده بود تا در مورد امکان سرمایه گذاری تیبینگ در لوور برای بازگشایی ضمیمه ی مخصوص داوینچی بحث کنند . دعوت نامه اش با ابراز علاقه ی بی ضرری به شوالیه ای مصنوعی که می گفتند ساخته ی خود سونیر است امضاء شده بود . آن را هم برای شام بیاورید. علی الظاهر سونیر چنین کرده و برای مدتی مدید، آن اندازه که رمی لگالودک ضمیمه ای ناپیدا به آن بیافزاید شوالیه را تنها گذاشته بود.

فاش، حالا، عقب تاکسی نشسته و چشمانش را بسته بود. یک کار دیگه هست که باید قبل از رفتن به پاریس انجام بدم.

اتاق ریکاوری بیمارستان سنت ماری آفتابی بود.

پرستار لبخندزنان گفت:همه ی ما رو تحت تأثیر قرار دادید. دست کمی از معجزه نداشت.

اسقف آرینگاروسا لبخند ضعیفی زد و پاسخ داد:همیشه مورد رحمت خدا بودم.

پرستار کارش را تمام کرد و اسقف را تنها گذاشت . نور خورشید روی صورتش گرم و نوازنده بود . شب پیش ظلمانی ترین شب زندگیش بود.

مأیوسانه به سیلاس اندیشید که جسدش را در پارک یافته بودند.

مرا ببخش پسرم.

آرینگاروسا مدت ها انتظار کشیده بود که سیلاس بخشی از نقشه ی باشکوهش باشد . به هر تقدیر شب پیش آرینگاروسا تماسی تلفنی از بزو فاش دریافت کرد که از ارتباط آشکارش با راهب های که در سن سولپیس به قتل رسیده بود سؤال می کرد . دریافت آن عصر اتفاق هولناکی رخ داده است . اخبار چهار قتل دیگر نگرانیش را بدل به دلهره کرد . سیلاس، چه کرده ای! نمی توانست با استاد تماس بگیرد و فهمید به حال خود رها شده است . سوء استفاده . تنها راهی که برای توقف زنجیره ی فجیع اتفاقات دید اعترافی تمام و کمال به فاش بود .

بعد از آن آرینگاروسا و فاش شتاب داشتند تا پیش از آن که استاد سیلاس را به قتلی دیگر ترغیب کند مانعش شوند.

آرینگاروسا تا سر حد مرگ خسته بود . چشمانش را بست و به اخبار تلو یزیون درباره ی بازداشت شوالیه ی برجسته ی بریتانیایی، سر لی تیبینگ گوش داد . استاد اینجاست و حالا همه میبینیمش. تیبینگ جهت نقشه های واتیکان را برای بریدن از اپوس دئی دریافته بود . او را به عنو ان بازیچه ای مناسب در بازیش یافته بود . هر چه باشد چه کسی بهتر از من که نزدیک به از دست دادن همه ی زندگیش بود احتمال داشت کورکورانه دنبال جام بدود؟ جام قدرت بی پایانی به هر کس که آن را در اختیار داشته باشد می بخشد.

لی تیبینگ زیرکانه هویتش را پنهان نگه داشته بود - به لهجه ی فرانسوی و قلبی پرهیزگار تظاهر کرده بود و به عنوان پاداش تنها چیزی را که نیاز نداشت درخواست می کرد - پول. آرینگاروسا بیش از آن مشتاق بود که شک کند . مبلغ بیست میلیون یورو در مقایسه با آن چه از جام به دست می آمد و با پول متارکه ی واتیکان از اپوس دیی هیچ بود. سرمایه ها به خوبی کار کرده بودند . کور آن چه دیگران

می خواهند می بیند. توهین نهایی تیبینگ آن جا بود که درخواست کرد وجه پرداختی اوراق قرضه ی واتیکان باشد تا اگر مشکلی پیش آمد تحقیقات ره به سوی رم ببرد.

- خوشحالم شما رو سلامت می بینم، عالیجناب.

آرینگاروسا صدای خشن را که از آستانه ی در می آمد شناخت، اما چهره اش دور از انتظار بود : راسخ، قدرتمند، موهایی به عقب خوابیده، گردنی پهن که به لباس تیره اش فشار می آورد. آرینگاروسا پرسید:فرمانده فاش؟ دلسوزی و نگرانیی که شب پیش فاش درباره ی مخمصه ی آرینگاروسا نشان داد تصویر مردی به مراتب ملایم تر را در تصور اسقف شکل داده بود.

فرمانده نزدیک تخت آمد و کیف سنگین و آشنایی را روی صندلی گذاشت:گمان می کنم مال شماست.

آرینگاروسا به کیف پر از اوراق قرضه نگریست و فوراً جهت نگاهش را از روی شرمندگی تغییر داد:بله ... ممنونم.در سکوت با انگشتانش روی ملافه بازی می کرد و اندکی بعد ادامه داد:فرمانده! خیلی فکر کرده ام و باید از شما درخواست لطفی کنم.

- خواهش می کنم.

خانواده ی آن هایی که سیلاس در پاریس ... مکث کرد و بغضش را فرو خورد:گمان نمی کنم هیچ مبلغی جبران چنان خسا رتی را بکند، با این همه اگر لطف کنید و محتویات کیف را بین شان تقسیم کنید... بین خانواده ی مرحومین ....

چشمان تیره ی فاش مدتی دراز او را نگریست و بعد گفت:حرکت شرافتمندانه ایه، عالیجناب. درخواست شما انجام میشه.

سکوت سنگینی بین آن ها برقرار شد.

بر صفحه ی تلویزیون افسر فرانسوی لاغراندامی مقابل خانه ی اعیانی وسیعی در کنفرانسی مطبوعاتی صحبت می کرد. فاش دید چه کسی است و توجهش به او برگشت.

گزارشگر بی بی سی با صدا یی توأم با سرزنش گفت:شب پیش فرمانده ی شما علناً دو بی گناه رو متهم به قتل کرد . آیا رابرت لنگدان و سوفی نوو از وزارتخانه ی شما درخواست پاسخگویی خواهند داشت؟ آیا این قضیه برای فرمانده فاش به بهای شغلش تمام خواهد شد؟

ستوان کوله با لبخندی خسته اما آرام گفت:تجربیاتم به من میگه کا پیتان بزو فاش به ندرت اشتباه میکنه . در این مورد هنوز با ایشون صحبت نکردم، اما از اونجا که میدونم چطور عمل می کنند گمان کنم تعقیب آشکار سرکار نوو و آقای لنگدان بخشی از ترفندشون برای به دام انداختن قاتل اصلی بوده.

گزارشگران نگاه های متعجبی بین هم رد و بدل کردند.

کوله ادامه داد:این که آقای لنگدان و سرکار نوو در این فریب داوطلبانه سهیم بودند یا نه اطلاعی ندارم. فرمانده فاش علاقه دارند روش های خلاقانه ی خودشون رو پنهان نگه دارند . تموم اون چه میتونم تأیید کنم اینه که فرمانده با موفقیت مردی رو که مسئول این ماجرا بوده دستگیر کرده و آقای لنگدان و سرکار نوو هر رو سلامت و بی گناهند.

فاش که به طرف آرینگاروسا برمی گشت لبخند کمرنگی بر لب داشت. گفت:این کوله مرد خوبیه.

دقایقی گذشت . سرانجام، فاش دستش را به طرف پیشانیش برد و در حالی که نگاهش هنوز روی آرینگاروسا مانده بود با دست موهایش را به عقب کشید:عالیجناب! قبل از اینکه به پار یس برگردم یک موضوع دیگه هم هست که می خواستم در موردش صحبت کنم - پرواز بدون برنامه تون به لندن. شما به خلبان رشوه دادید تا تغییر مسیر بده و چندتایی از قوانین بین المللی رو نقض کردید.

آرینگاروسا فرو ریخت:من مأیوس بودم.

- بله! راستش افرادم که از خلبان بازجویی می کردند.... دست به جیبش برد و انگشتر در کوهی بنفشی با نشان کلاه و عصای اسقفی تکه دوزیی روی آن که کار دست بود بیرون آورد.

آرینگاروسا که جاری شدن اشک هایش را حس می کرد انگشتر را به دست کرد و گفت:شما خیلی مهربانید.بعد دستش را پیش آورد و دست فاش را فشرد:سپاسگزارم. 

فاش دستی تکان داد و به طرف پنجره رفت و به شهر خیره شد . افکارش آشکارا به جایی دورتر از آن پر می کشید. وقتی برگشت تردیدی در او موج می زد. گفت:عالیجناب! از این جا کجا میرید؟

آرینگاروسا همین سؤال را دیشب وقتی از قلعه ی گاندولفو بیرون می رفت از خود پرسیده بود:گمان می کنم راه من مثل راه شما نامعلوم باشد.

مکث کرد:گمان می کنم بازنشستگی پیش از موعد راه من باشه.

آرینگاروسا لبخند زد و گفت:کمی ایمان کارهای بسیاری می کند، فرمانده. کمی ایمان.

فصل صد و چهارم

کلیسای رزلین - که بیشتر به کلیسای اسرار معروف است - در هفت کیلومتری جنوب ادینبورو در اسکاتلند و در محل معبد میترایی باستانیی واقع است . این کلیسا که شوالیه های هیکل در سال  هزار و چهار صد و چهل شش ساختند ملغمه ی تیرانگیزی از نمادها و نشانه های سنن یهودی و مسیحی و مصری و فراماسونی و پگانی است.

مختصات جغرافیایی آن دقیقا بر نصف النهار شمالی - جنوبیی است که از گلستون بری می گذرد. این خط رز نشانه ی کهن جزیره ی آوالون شاه آرتور است و ستون هندسه ی مقدس بریتانیا تلقیش می کنند. از این خط رز مقدس است که نام رزلین روسلاین گرفته شده که در ابتدا به صورت روسلین نوشته می شده است.

تارک برج های مضرّس رزلین سایه های بلندی بر زمین انداخته بودند که رابرت لنگدان و سوفی نوو اتومبیل کرایه ای خود را داخل توقفگاه چمن پوش شیب داری که کلیسا را بر آن ساخته بودند راندند . پرواز کوتاهشان از لندن تا ادینبورو آرامش بخش بود، گرچه هیچ کدام با فکر به آن چه پیش رو داشتند نتوانسته بود بخوابند . لنگدان خیره به بنای خشک و بی روح که در برابر آسمان بی ابر قد برافراشته بود احساس می کرد مثل آلیس با سر داخل لانه ی خرگوش افتاده باشد . باید خواب باشه. و با این همه می دانست پیام آخرین سونیر جای چون وچرا باقی نمی گذاشت.

جام مقدس زیر رزلین باستانی به انتظار است.

لنگدان گمان می برد نقشه ی جام سونیر باید نموداری پر از علائم ضربدر و نقطه باشد، با این همه رمز آخرین دیر مانند آن چه سونیر در آغاز به آن ها گفت نهان بود . شعری ساده . چهار خط صریح که بی شک به این نقطه اشاره می کردند. البته علاوه بر یافتن رز لین بر اساس نامش، ابیات به چندین نمازخانه با ویژگی های پرآوازه ی هنری اشاره داشت.

علی رغم وضوح رمزگشایی آخرین پیام سونیر، لنگدان به جای آن که افکارش واضح باشد احساس عدم تعادل می کرد . در نظرش کلیسای رز لین مکانی بیش از حد مبرهن بود. قرن ها بود که این کلیسای سنگی زمزمه های حضور جام مقدس را در خود پژواک داده و در دهه های اخیر نجوا بدل به فریاد شده بود؛ چرا که رادارهای زمین کاو وجود ساختاری شگفت آور را زیر کلیسا آشکار نمودند : یک فضای زیرزمینی وسیع. این سردابه ی عمیق نه فقط کلیسای بالای خود را خرد و کوچک جلوه می داد، که معلوم شد هیچ ورودی یا خروجی ندارد .

باستان شناسان درخواست کردند تا سنگ بستر کلیسا را برا ی دستیابی به آن اتاق مرموز منفجر کنند، اما هیئت اُمنای رزلین با هر گونه حفاری برای کاوش در اطراف کلیسا سخت مخالفت کرد . البته این مخالفت فقط آتش گمانه زنی ها و ظن ها را شعله ورتر ساخت : هیئت امنای کلیسای رزلین چه چیزی را پنهان می کرد؟

رزلین زیارتکده ای برای جو یندگان اسرار بود . بعضی ادعا می کردند میدان قدرتمند مغناطیسی طور توجیه ناپذیری که از این مختصات سرچشمه می گرفت آن ها را به آن جا کشانده است . بعضی هم مدعی بودند برای جستجوی دامنه ی تپه و یافتن ورودی پنهانی به درون سردابه به آنجا آمده اند، اما بیشتر آنان اعتراف می کردند که صرفاً برای گشت وگذار در آنجا و دریافتن دانش جام مقدس آمده اند.

گرچه لنگدان پیش از این هرگز به رزلین نیامده بود هرگاه می شنید کلیسا را به عنوان منزل جام مقدس معرفی می کنند نزد خود

می خندید. در حقیقت رزلین شاید زمانی، سالها پیش، منزل جام بوده باشد، اما بی تردید هم اکنون جایگاه جام نبود . توجهی بیش از حد طی چند دهه ی گذشته به رزلین معطوف کرده بودند و دیر یا زود کسی راه ورود به سردابه را می یافت.

محققان حقیقی جام غالباً اذعان می کردند که رزلین دام است؛ یکی دیگر از بن بست های پر پیچ وخمی که دیر سخت قانع کننده پرداخته بود تا مگر جویندگان را به گمراهی بکشاند . با این همه، امشب سنگ تاجِ دیر بیتی را در خود داشت که اشاره ای مستقیم به این محل می کرد و لنگدان دیگر چندان به این اطمینان مغرورانه اش که این جا مکان جام نیست خوش بین نبود. الان هم سؤال بی پاسخی که تمام روز مشغولش کرده بود در ذهنش چرخ می خورد.

چرا سونیر باید اون همه تلاش به خرج میداد تا ما رو به چنین محلی هدایت کنه؟

به نظر فقط یک جواب منطقی وجود داشت.

چیزی در مورد رزلین هست که باید بفهمیم.

- رابرت؟ چرا دست دست می کنی؟ سوفی بیرون ماشین ایستاده بود و او را می نگریست و صندوقچه ی صندل سرخی را که فرمانده فاش به آ ن ها برگردانده بود در دست گرفته بود. درون صندوقچه، هر دو کریپتکس را به همان ترتیب پیدا شدن قرار داده بودند . شعر روی پاپیروس هم امن و امان در دل صندوقچه نهان بود؛ البته بدون شیشه ی سرکه.

جاده ی شنی را رد کردند و از کنار دیوار غربی مشهور کلیسا عبور کردند . بازدیدکنندگانِ معمولی این دیوار غریب و جلو آمده را بخشی از ساختمان کلیسای بزرگ تری می دانستند که به اتمام نرسید. لنگدان به یاد آورد که حقیقت بسیار مسحورکننده تر است.

دیوار غربی هیکل سلیمان.

شوالیه های هیکل کلیسای رزلین را دقیقاً منطبق بر نقشه ی هیکل سلیمان در اورشلیم بنا کرده بودند - با دیوار غربی و حریم مقدس باریک و مستطیل شکل و سردابه ای پنهانی مانند قدس الاقداس که در آن نُه شوالیه ی اصلی گنج ذی قیمت خود را از زیر خاک بیرون کشیده بودند کامل می شد. لنگدان به ناچار نزد خود اعتراف کرد مناسبت مسحورکننده ای در ایده ی شوالیه ها برای ساختن نهانگاهی برای جام که طنین مکان اصلی را داشته باشد وجود داشت.

ورودی کلیسای رزلین ساده تر از آن بود که لنگدان تصور می کرد. در چوبی کوچکی که دو لولای آهنی و نشان ساده ای از چوب بلوط داشت.

رزلین . Roslin.

لنگدان برای سوفی توضیح داد این دیکته ی قدیمی کلمه را از نصف النهار خط رز که کلیسا روی آن قرار دارد گرفته اند؛ یا چنان که محققان جام ترجیح می دادند از خطی از رز تبار و دودمان مریم مجدلیه.

کلیسا نزدیک به زمان تعطیلی بود . لنگدان که در را گشود جریان گرمی از هوا به بیرون گریخت، گویی عمارت باستانی در پایان روز آهی از سر ملال سر می داد.

تاق های ورودی کلیسا پر از سینکفویلها کنده کاری شده بود. رز. زهدان الهه.

همراه سوفی که وارد می شد، حس می کرد چشمانش حرم بلندآوازه را می کاود و همه اش را در خود می بلعد . گرچه در مورد اهمیت سنگ تراشی های پیچیده و چشمگیر رزلین خوانده بود دیدن رودرروی آن، ذهنش را به تمامی غرق در خود کرده بود.

یکی از همکاران لنگدان آن را بهشت نمادشناسی می خواند.

همه جای کلیسا آکنده از نمادهای مختلف بود - از اشکال صلیب مانند مسیحی و ستاره های یهودی و مهره ای ماسونی و صلیب های شوالیه ای و شاخ های نعمت و اهرام و برج های طالع بینی و سیارات و گیاهان و ستارگان پنج پر و گل سرخ . شوالیه های هیکل استادان سنگ تراشی بودند و کلیساهای هیکل را در همه ی اروپا بر پا کردند، اما رزلین والاترین کار محبوب و مورد ستایش آن ها بود . استادان سنگ تراشی هیچ سنگی را بی تراش و حکاکی رها نکرده بودند . کلیسای کوچک رزلین ضریح همه ی مذاهب به شمار می آمد ... همه ی سنت ها... و بالاتر از آن، ضریحی برای مام طبیعت و رب النوع.

جز معدودی بازدیدکننده که به آخرین توضیحات راهنمای جوانی گوش می کردند صحن خالی بود . راهنما آن ها را در یک صف از مسیری مشهور رو ی کف کلیسا عبور می داد - راهی رؤیت ناپذیر که شش نقطه ی اصلی بنا را به یکدیگر وصل می کرد و رد پاهای بی شمار زائران پس از گذشت نسلها نشان عظیمی را روی زمین کنده بود.

لنگدان با خود اند یشید ستاره ی داوود اتفاقی اینجا قرار نداره. این ستاره ی شش پر که آن را با نام خاتم سلیمان نیز می شناسند زمانی نماد رمزی کاهنان منجم بود و بعدها پادشاهان یهود، داوود و سلیمان، آن را برای خود اختیار کردند.

راهنما ورود لنگدان و سوفی را دید و هر چند زمان تعطیل کردن رسیده بود لبخند خوشایندی زد و اشاره کرد آزادانه اطراف را بگردند.لنگدان با تکان سر تشکر کرد و پیشتر رفت. با این همه سوفی مسحور و با نگاهی حیران در چشمانش کنار ورودی کلیسا ایستاد.

- چی شده؟

سوفی که به کلیسا خیره شده بود گفت:گمان می کنم... قبلاً این جا اومدم.

لنگدان تعجب کرد:اما به من گفتی که حتی اسم رزلین رو هم نشنیدی.

- نشنیده بودم.نامطمئن اطراف را بررسی کرد و ادامه داد:باید وقتی خیلی کم سن بودم پدربزرگم من رو اینجا آورده باشه. نمیدونم. به نظر آشنا میاد.فضا را با دقت ورانداز می کرد. بعد با اطمینان بیشتری سر تکان داد و به قسمت جلویی کلیسا اشاره کرد:آره.اون دو تا ستون... اونها رو دیدم.

لنگدان به دو جفت ستون که در گوشه ی دیگر صحن که با مهارت به شکل مجسمه در آمده بودند نگاهی انداخت. گویی پیکره های سفید و مشبکشان با درخشش شگرف خورشید در حال غروبی که از پنجره ی غربی به داخل می تابید سوخته بود . ستون ها - آن جا که قاعدتا محراب می باید باشد - جفت غریبی را ساخته بودند . ستون دست چپ را با خطوط ساده ی افقی حکاکی کرده بودند، حال آن که ستون سمت راست را با پیچکی پر از گل تزیین داده بودند.

سوفی که به طرف آن ها راه افتاد، لنگدان به سرعت از پی اش رفت. به ستونها که رسیدند سوفی با قاطعیت سر تکان داد و گفت : آره! مطمئنم. من این ها رو قبلاً دیدم.

لنگدان گفت:شک ندارم اونها رو دیدی، ولی لزوما اینجا نبوده.

سوفی به سمت او چرخید و پرسید:منظورت چیه؟

- این دو تا ستون تکراری ترین بناهای تاریخ معماریند . نسخه های بدلیش همه جا هست.

سوفی که شکاک به نظر می رسید گفت:نسخه های بدلی رزلین؟

- نه. ستون ها. یادته قبلاً گفتم خود رزلین مدلی از هیکل سلیمانه؟ این دو ستون دقیقا کپی همون دو ستونی هستند که نزدیک در هیکل سلیمان بودند.بعد به ستون سمت چپ اشاره کرد:به این میگن بوعز- یا ستون بنا . اون یکی یاکین - یا ستون شاگرد.مکث کرد و ادامه داد:در حقیقت، عملاً همه ی پرستشگاه های فراماسونی دنیا دو ستون مثل این دارند.

لنگدان قبلاً در مورد رابطه ی تاریخی قدرتمند شوالیه های هیکل با محافل سری فراماسون های امروزی برایش صحبت کرده بود . کسانی که درجات اصلی شان - فراماسون های شاگرد، فراماسون های عضو، فراماسون های اعظم - به روزهای نخستین کار شوالیه های هیکل برمی گشت. سطر آخر شعر پدربزرگ سوفی آشکارا به فراماسون های اعظمی اشاره داشت که با پیشکش های هنریشان رز لین را زینت داده بودند. البته به سقف مرکزی رزلین هم که با حکاکی هایی از ستارگان و سیارات پوشانده بودند اشاره می کرد.

- من تا حالا هیچ وقت نرفتم یه کلیسای فراماسونی.هنوز به ستون ها خیره مانده بود . ادامه داد:تقریباً مطمئنم این دو تا رو همینجا دیدم.به سمت نمازخانه چرخید، گویی در پی چیز دیگری برای کاویدن حافظه اش باشد.

مابقی مهمانان در حال رفتن بودند و راهنما با لبخند خوشایندی به طرف آنها می آمد. مرد جوان خوش سیمایی که بیست ساله می نمود  و کفش های پیاده روی اسکاتلندی پوشیده بود و موهایی روشن داشت:میخوام تعطیل کنم . کمکی ازم بر میاد تا چیزی رو که می خواهید پیدا کنید؟

لنگدان دلش می خواست بگوید در مورد جام میتونی کمکمون کنی؟

سوفی بی مقدمه گفت:رمز. یه رمزی اینجاست!

راهنما که از اشتیاق او خوشحال به نظر می رسید گفت:بله خانم. درسته.

- روی سقفه.بعد به طرف دیوار سمت راست چرخید و ادامه داد:یه جایی اون حوالی ....

مرد لبخندزنان گفت:از قرار معلوم اولین بازدیدتون از رزلین نیست.

لنگدان اندیشید رمز. این نکته ی کوچک را فراموش کرده بود . در میان همه ی اسرار رزلین تاق قوسی شکلی هم بود که صدها

تخته سنگ از آن بیرون زده و سطحی چند وجهی و غریب را شکل داده بود . هر تخته سنگ را با نشانه ای تزیین کرده بودند؛ گویی بر حسب تصادف رمزی با ارتباط فهم ناشدنی به نشان ها را خلق کرده باشند . برخی اعتقاد داشتند این رمز راه ورود به نمازخانه ی زیرین را افشا می کند.

برخی دیگر بر این عقیده بودند که افسانه ی جام حقیقی را باز می گوید. از آن جا محتمل بود رمز اهمیت زیادی داشته باشد رمزشناسان قرن ها کوشیده بودند معنایش را دریابند. تا امروز هم هیئت امنای رزلین جایزه ی سخاوتنمدانه ای برای کسی که بتواند رمز را برملا کند مقرر کرده بودند، اما راز همچنان سر به مهر مانده بود:خوشحال میشم بهتون نشون بدم ....

صدای راهنما محو شد.

سوفی اندیشید اولین رمز زندگیم. غرق تفکر به تنهایی به سمت تاق که به رمز در آمده بود به راه افتاد . با دادن جعبه ی صندل سرخ به لنگدان، حال می توانست چند دقیقه ای خود را از جام مقدس و دیر صهیون و همه و همه ی رمز و رازهای روز گذشته رها کند . به زیر سقف که رسید و نشانه ها را دید خاطره ها هجوم آوردند . نخستین بازدیدش از اینجا را به یاد آورد؛ به طرز غریبی خاطرات با غمی ناگهانی همراه بودند.

دختر کوچکی بود ... و حدود یک سال از مرگ خانواده اش گذشته بود . پدربزرگ بر ای تعطیلات کوتاهی او را به اسکاتلند آورده بود و قبل از بازگشت به فرانسه آمدند تا از رزلین هم بازدید کنند. اواخر عصر بود و کلیسا بسته. اما آنها هنوز داخل بودند.

با خستگی التماس کرد:گرانپر میشه بریم خونه؟

صدایش افسرده بود . گفت:زود میریم عزیزم. خیلی زود . یه کار دیگه ست که باید اینجا انجامش بدم . میخو ای تو ماشین منتظر بمونی؟

- داری یه کار بزرگ دیگه می کنی؟

سری تکان داد و گفت:زود تمومش می کنم. قول میدم.

- میتونم دوباره برم سراغ رمز سقف؟ خیلی کیف داشت.

- نمیدونم. باید برم بیرون. نمی ترسی تنها این جا بمونی؟

- معلومه که نه.با عصبانیت ادامه داده بود:هوا هنوز تاریک هم نشده!

سونیر لبخند زد و گفت:باشه.بعد او را به طرف سقف پرنقش ونگاری که قبلاً نشانش داده بود برد.

سوفی فوراً رو ی زمین سنگی نشست و به پشت دراز کشید و به قطعات پازل کنار هم چیده شده ی بالای سرش خیره شد:تا برگردی رمز رو باز می کنم.

- پس مسابقه میدیم.خم شد و پیشانیش را بوسید و به طرف دری در آن نزدیکی رفت:همین بیرونم. در رو هم باز می گذارم. اگر باهام کاری داشتی صدام کن.بعد در نور ملایم غروب گم شد.

سوفی همان جا، خیره بر رمز، روی زمین دراز کشید. چشمانش پُرخواب بود. چند دقیقه ی بعد نشانه ها اول تار شدند و بعد ناپدید.بیدار که شد زمین سرد بود.

- گرا نپر؟

پاسخی در کار نبود . ایستاد و خودش را تکان ی داد . در کناری هنوز باز بود و از غروب کمی گذشته بود. بیرون رفت. پدربزرگ را دید که کنار ورودی خانه ای سنگی دقیقا پشت کلیسا ایستاده و با کسی که به زحمت از پس در شیشه ای پیدا بود صحبت می کرد.

صدا زد:گرانپر؟

پدربزرگ چرخید و اشاره کرد که لحظه ای صبر کند. بعد چند کلمه ی دیگر نجوا کرد و بوس های فرستاد و با چشمان گریان بازگشت.

- چرا گریه می کنی گرانپر؟

سوفی را بلند کرد و تنگ در آغوشش گرفت:آخه سوفی من و تو امسال با خیلی ها خداحافظی کردیم. خیلی سخته.

سوفی به تصادف و وداع با مادر و پدر و مادربزرگ و برادر کوچکش اندیشید:شما با یکی دیگه خداحافظی می کردید.

- با دوست عزیزی که خیلی دوستش دارم. می ترسم تا خیلی وقت دیگه نتونم ببینمش.احساس غم صدایش را سنگین کرده بود.

لنگدان همراه راهنما ماند و دیوارهای کلیسا را بررسی کرد. نگران بود مبادا بن بست دیگری سر راهشان سر درآورده باشد . سوفی پی رمز راه افتاده و لنگدان را با جعبه ی صندل سرخ و نقشه ی درونش که اکنون بی فایده به نظر می رسید تنها گذاشته بود . گرچه شعر سونیر به وضوح به رزلین اشاره می کرد لنگدان مطمئن نبود حالا که رسیده اند چه باید بکنند . شعر به شمشیر و پیاله ای اشاره می کرد که لنگدان هیچ کجا ندیده بود.

جام مقدس زیر رزلین باستانی منتظر است.

شمشیر و پیاله بر دروازه اش ناظر است.

دوباره حس می کرد بخشی از راز هنوز افشا نشده است.

راهنما که به جعبه ی صندل سرخ در دستان لنگدان چشم دوخته بود گفت:از فضولی خیلی بدم میاد ، اما این جعبه ... از کجا

آوردیدش؟

لنگدان با خستگی خندید و گفت:داستانش خیلی طولانیه.

مرد جوان که هنوز مردد بود چشمانش بر جعبه خیره مانده بود:خیلی عجیبه! مادربزرگم یه جعبه دقیقا مثل همین داشت -جعبه ی جواهراتش بود. جنسش عین همین و از صندل سرخ صیقلی بود و رز حکاکی شده روش داشت. حتی لولاهاش هم همین شکلی بودند.

لنگدان می دانست مرد جوان اشتباه می کند. اگر جعبه ای با این مشخصات وجود داشت باید همین یکی می بود - جعبه ای که برای سنگ تاج دِیر ساخته باشند:ممکنه دوتا جعبه شبیه هم باشند، اما ....

در کناری با صدای بلندی بسته شد و نگاه هر دو را منحرف کرد . سوفی بی هیچ کلامی بیرون رفت و بی ملاحظه به طرف خانه ای سنگی که آن اطراف بود می رفت. لنگدان خیره ماند . داره کجا میره؟ از زمانی که وارد ساختمان شدند رفتار غریبی در پیش گرفته بود . به طرف راهنما چرخید:میدونید اون خونه چیه؟

سری به نشان نفهمیدن تکان داد . از رفتن سوفی متعجب بود:منزل کشیشه. متصدی کلیسا اونجا زندگی می کنه. رییس هیئت امنای رزلین هم هست.مکث کرد و گفت:مادربزرگمه.

- مادربزرگتون رییس هیئت امنای رزلینه؟

مرد جوان سر تکان داد و گفت:من با اون زندگی می کنم و تورهای کلیسا رو اداره می کنم.شانه ای بالا انداخت:همه ی عمرم اینجا بودم. مادربزرگم من رو تو اون خونه بزرگ کرده.

لنگدان نگران سوفی شد و رفت تا صدایش بزند. در میانه ی راه ناگهان ایستاد. آن چه مرد جوان گفته بود در ذهنش صدا کرد.

مادربزرگم من رو بزرگ کرد.

لنگدان به سوفی که در سراشیبی می رفت نگریست و بعد به جعبه ی صندل سرخ در دستانش . غیرممکنه. به آهستگی به طرف مرد جوان برگشت:گفتید مادربزرگتون یه جعبه مثل این داشت. 

- تقریباً عین همین.

- از کجا آوردیش؟

- پدربزرگم براش ساخته. وقتی بچه بودم مرد، اما مادربزرگم هنوز راجع بهش حرف میزنه. میگه کارهای ماهرانه ای انجام می داده همه چیز می ساخته.

لنگدان تاروپودی باورنکردنی از اتفاقات را پیش رویش دید:گفتید مادربزرگتون شما رو بزرگ کرده . ایرادی نداره بپرسم چه اتفاقی برای پدر و مادرتون افتاده؟

مرد جوان متعجب می نمود گفت:کوچیک که بودم مردند.مکث کرد:همون روزی که پدربزرگم مرد.

قلب لنگدان سخت به تپش افتاده بود:توی تصادف رانندگی؟

راهنما خود را پس کشید و با نگاه حیرت زده ای در چشمان سبزش به او نگاه کرد . گفت:بله. تصادف رانندگی . همه ی خانواده م اون روز مردند. پدربزرگم و والدینم و .... درنگی کرد و به زمین خیره شد.

لنگدان گفت:و خواهرت؟

بیرون در سراشیبی خانه ی تمام سنگی دقیقاً همانی بود که سوفی به یاد می آورد. شب از راه رسیده بود و خانه را هاله ای گرم و دعوت کننده داشت . بوی نان از پس درهای شیشه ای به مشام می رسید و نوری طلایی از پنجره ها عیان بود . نزدیک تر که شد صدای هق هقی را شنید.

از خلال در شیشه ای، سوفی زنی پیر را کنار ورودی دید. پشتش به در بود، اما سوفی فهمید که گریه می کند . زن موهایی پرپشت و نقره ای داشت که برای سوفی خاطره انگیز بود . سوفی به سمت هشتی پله دار خانه حرکت کرد . زن عکس قاب شده ی مردی را در دست می فشرد و صورتش را با عشقی حزن انگیز نوازش می کرد.

چهره ای بود که سوفی به خوبی می شناخت.

گرانپر.

زن انگار خبر مرگ غم انگیز دیشب او را شنیده بود.

تخته ای زیر پای سوفی صدا کرد و زن آهسته چرخید. چشمان غمگینش سوفی را دید . سوفی می خواست بگریزد، اما میخکوب در جای خود ماند . چشمان مشتاق و گرم زن که عکس را کنار می گذاشت و نزدیک در شیشه ای می شد می لرزید. یک زندگی با نگاه دو زن به یکدیگر در میانشان گذشت. بعد همانند طغیان موج دریا چهره ی زن از شک به یقین گرایید... و بالاخره به شادمانی بی حد. در را گشود و بیرون آمد و صورت حیران سوفی را در دستان نرمش گرفت. گفت:وای عزیزم... نیگاش کن.

گرچه سوفی او را نشناخت، اما می دانست کیست. دلش می خواست صحبت کند، اما حتی نفسش بند آمده بود.

- سوفی.هق هق کنان پیشانیش را بوسید.

سوفی با زبانی الکن زمزمه کرد:اما... گرا نپر گفت شما ....

- میدونم.دستانش را بر شانه های سوفی گذاشت و به چشمان آشنایش خیره شد.من و پدربزرگت مجبور شدیم خیلی چیزها بگیم.

- کاری کردیم که به نظرمون درست می اومد. متأسفم. برای سلامتی خودت بود، پرنسس.

کلمه ی آخرش را شنید و فورا به یاد پدربزرگ افتاد که سال ها او را پرنسس می نامید. گویی اکنون صدایش در میان سنگ های کهن رزلین طنین می انداخت و در دل زمین فرو می رفت و در مخفیگاه نهانی زیر زمین پژواک می یافت.

زن که اشک هایش سرازیر بود دستانش را گرد سوفی حلقه کرد و گفت:پدربزرگت دلش می خواست همه چیز رو بهت بگه . اما اتفاق ناخوشایندی بین شما دوتا افتاده بود . خیلی سعی کرد . خیلی چیزها رو باید برات توضیح بدم . خیلی زیاد

دوباره پیشانی سوف ی را بوس ید و در گوشش زمزمه کرد:دیگه رازی در کار نیست، پرنسس. وقتشه حقیقت رو در مورد خانواده ت بدونی.

سوفی و مادربزرگش اشک آلود یکدیگر را در آغوش گرفته بودند که راهنمای جوان با چشمانی پر از امید و ناباوری از روی چمن زار دوان دوان به سمتشان آمد.

- سوفی؟

سوفی از خلال اشک هایش سر تکان داد و ایستاد. چهره ی مرد جوان را نمی شناخت، اما وقتی در آغوشش گرفت نیروی خونی را که در ر گهایش می دوید حس کرد... خونی که در آن شریک بودند.

وقتی لنگدان قدم بر چمن ها گذاشت تا به آن ها ملحق شود، سوفی نمی توانست تصور کند تا همین دیروز چقدر خود را تنها می دیده است و حالا در این مکان غریبه در معیت سه نفر که به سختی می شناخت شان حس می کرد به خانه برگشته است.

فصل صد و پنجم

شب بر رزلین سایه افکنده بود.

رابرت لنگدان به تنهایی بر ایوان خانه ی سنگی ایستاده بود و از صدای خنده و تجدید دیداری که از در شیشه ای پشت سرش می آمد لذت می برد. لیوان قهوه ی قوی برزیلی در دستش تا حدی از خستگی رو به تزایدش کاسته بود . با این همه حس می کرد که این احساس گشایش مقطعی باشد. خستگی تا عمق جانش نفوذ کرده بود.

صدایی از پشت سرش گفت:بی سروصدا فرار کردید.

چرخید. مادربزرگ سوفی بیرون آمده بود و موهای نقره ایش می درخشید. نامش حداقل در بیست و هشت سال گذشته مری شاول بود.

لنگدان لبخند خسته ای زد و گفت:گفتم به خانواده تون فرصتی برای با هم بودن بدم.از پنجره سوف ی را می دید که با برادرش حرف می زند.

مری نزدیک آمد و کنارش ایستاد:آقای لنگدان ! وقتی خبر قتل ژاک رو شنیدم به شدت نگران سوفی شدم . دیدنش امشب جلوی در خونه م بزرگترین آرامش تمام زندگیم بود. نمیتونم به اون اندازه که باید ازت تشکر کنم.

لنگدان نمی دانست چه پاسخی بدهد. گرچه به سوفی و مادربزرگش پیشنهاد داده بود که آن ها را ترک کند مری از او خواسته بود بماند و گوش دهد. همسرم به شما اعتماد کرده بوده آقای لنگدان. پس من هم اعتماد می کنم.

پس لنگدان مانده و کنار سوفی در سکوتی از سر حیرت ایستاده بود تا مری داستان والدین تازه ی سوفی را تعریف کند . در کمال حیرت هر دوی آن ها از خانواده ی مروینجین ها بودند - اخلاف مریم مجدلیه و عیسی مسیح. والدین و اجداد سوفی برای حفاظت از خود نام خانوادگیشان را از پلانتارد و سن کلر تغییر داده بودند . فرزندانشان صاحب بی واسطه ی خون سلطنتی بودند و از این رو دیر صهیون شدیدا از آن ها مراقبت می کرد. والدین سوفی که در تصادف مردند، تصادفی که نمی توانستند دلیل قاطعی برای رخداد آن بیابند، دیر ترسید که هویت وارثان خون سلطنتی افشاء شده باشد.

مری با صدایی مملو از غم توضیح داده بود:من و پدربزرگت زمانی که تلفن تصادف رو دریافت کردیم باید تصمیم مهمی می گرفتیم. ماشین پدر و مادرت رو توی رودخونه پیدا کرده بودند.اشک را از چشمانش پاک کرد و ادامه داد:هر شش نفر ما - از جمله شما دوتا نوه ها - قرار بود اون شب با اون ماشین سفر کنیم. خوشبختانه دقیقه ی آخر تصمیمون عوض شد . من و ژاک هیچ طور از حقیقت ماجرا سر در نیاوردیم ... که این واقعاً تصادف بوده یا نه.مری به سوفی نگریست:میدونستیم باید از نوه هامون مراقبت کنیم و کاری رو کردیم که به نظرمون بهترین کار می اومد. ژاک به پلیس گزارش داد که من و برادرت هم داخل ماشین بود یم ... علی الظاهر جریان آب اجساد ما رو با خودش برده بوده . بعد من و برادرت تحت مراقبت دیر قرار گرفتیم. ژاک مرد برجسته ای بود و بخت ناپدید شدن نداشت . تنها روایت منطقی این بود که سوفی بزرگتر در پاریس بمونه تا ژاک بزرگش کنه و بهش آموزش بده، نزدیک به قلب دیر و زیر نظر اون.صدایش به نجوا گرایید:جدا کردن خانواده سخت ترین کاری بود که مجبور بودیم انجام بدیم. بعد از اون من و ژاک خیلی به ندرت همدیگر رو می دیدیم. همون ندرتا دیدن ها هم همیشه در سری ترین مکان ها ... تحت حفاظت دیر بود . آیین هایی هست که اخوت همیشه معتقد به اونها میمونه.

لنگدان حس کرده بود که ماجرا عمق بیشتری پیدا می کند و ادامه ی آن به او مربوط نیست. بیرون زده بود و حالا خیره بر تارک برج کلیسای رزلین نمی توانست از خلا آزاردهنده ی راز پنهانی آن بگریزد. جام واقعاً اینجا توی رزلینه؟ اگر این طوره شمشیر و پیاله ای که سونیر توی شعر می گفت کجاست؟

مری به دست لنگدان اشاره کرد و گفت:من نگهش میدارم.

- اه! ممنون.و لیوان خالی قهوه را در دستش گذاشت.

مری به او خیره شد:به دست دیگه ت اشاره می کردم، آقای لنگدان!

لنگدان نگاه کرد و دریافت که پاپیروس سونیر را در دست می فشارد. با امید یافتن چیزی که قبلاً ندیده باشد آن را از کریپکس خارج کرده بود.

- آره! ببخشید.

مری کاغذ را که می گرفت خرسند می نمود. گفت:مردی رو توی یه بانک توی پاریس می شناسم که احتمالاً خیلی مشتاقه بازگشت این جعبه ی صندل سرخ رو ببینه. آندره ورنه دوست عزیز ژاک بود و ژاک جدا بهش اعتماد داشت . آندره هر کاری می کرد تا خواسته ی ژاک برای حفاظت از این جعبه برآورده بشه.

لنگدان به یاد آورد که حتی شلیک به من و تصمیم گرفت نگوید تقریباً بینی مرد بینوا را شکسته است . به یاد آوردن پاریس ناگهان سه مباشر مقتول شب گذشته را به یادش انداخت. گفت:و دیر چی؟ حالا چه اتفاقی می افته؟

- چرخ ها به حرکت در اومدند، آقای لنگدان . اخوت قرن ها تحمل کرده و این یکی رو هم تاب میاره. همیشه هستند کسایی که منتظرند تا دست به کار بازسازی بشند.

تمام شب لنگدان دو به شک بود که آیا مادربزرگ سوفی در اعمال دیر از نزدیک دخیل است یا نه. هر چه که باشد دیر همیشه اعضای زن هم داشت . چهار استاد اعظم زن بودند . مباشران سنتا مرد بودند - نگهبانان - اما هنوز زنان جایگاه پرافتخارتری در دیر داشتند و می توانستند از هر درجه ای تا والاترین منصب ترقی کنند.

لنگدان به لی تیبینگ و کلیسای وست مینیستر اندیشید که به اندازه ی عمری در نظرش دور می نمود:کلیسا همسرتون رو تحت فشار نگذاشته بود تا اسناد جام رو در پایان ایام فاش نکنه؟

- خدایا ! معلومه که نه . پایان ایام افسانه ی اذهان پارانوییده. توی تعالیم دیر هیچ مطلبی وجود نداره که تاریخ خاصی برای افشای راز جام مشخص کرده باشه. برعکس ! دیر همیشه تأکید کرده که جام هیچ وقت نباید برملا بشه.

- هیچ وقت؟ لنگدان یکه خورده بود.

- راز و شگفتیه که روح ما رو تغذ یه میکنه نه خود جام . زیبایی جام در طبیعت اِثیری اونه.مری شاول که به رزلین خیره شده بود ادامه داد:برای بعضی، جام پیاله ایه که زندگی جاوید به همراه میاره. برای بقیه جستجوی اسناد مفقود و تاریخ سریه. و برای اکثریت،گمان می کنم جام مقدس فقط یه نظریه ی باشکوهه ... یه گنج باشکوه و دست نیافتنی که به نحوی حتی در هرج ومرج دنیای امروز الهام بخش ماست.

لنگدان گفت:اما اگر اسناد جام پنهان باقی بمونند داستان مریم مجدلیه برای ابد فراموش میشه؟

- فراموش میشه؟ به اطرافتون نگاه کنید. داستان او در هنر و موسیقی و کتاب ها گفته میشه. هر روز بیشتر از قبل . آونگ در حرکته . داریم خطر تاریخمون رو حس می کنیم ... و راه مخربمون رو . داریم نیاز بازگشت دوباره ی مادینه ی مقدس رو حس می کنیم.مکث کرد و ادامه داد:تو گفتی داری یه دست نوشت در مورد نشانه های مادینه ی مقدس می نویسی، این طور نیست؟

- چرا؟

لبخند زد و گفت:تمومش کن، آقای لنگدان. آوازش رو سر بده. جهان به تروبادورهای تازه ای احتیاج داره.

لنگدان که سنگینی پیامش را حس می کرد سکوت کرد. بیرون در فضای باز داس ماه نو از فراز درختان برمی آمد.

چشمانش به سوی رزلین چرخید و اشتیاق بچه گانه ای در خود برای دانستن راز او دریافت . به خود گفت نپرس. زمانش نیست. به پاپیروس که در دست مری بود و دوباره به رزلین نگاهی انداخت.

مری که خندان به نظر می رسید گفت:سؤالت رو بپرس، آقای لنگدان. حقش رو داری که بپرسی؟

لنگدان سرخ شد.

- می خواهی بدونی جام این جا در رزلینه یا نه؟

- میتونید بهم بگید.

مری با خشمی دروغین آه کشید و گفت:چرا شما مردها نمیتونید بگذارید جام یه استراحتی بکنه.بعد خندید. آشکارا لذت می برد . 

- چرا خیال می کنی اینجاست؟

لنگدان به پاپیروسی که در دستش بود اشاره کرد و گفت:شعری که شوهرتون نوشته مشخصاً به رزلین اشاره میکنه؛ جز اینکه از شمشیر و پیاله ی نگهبان صحبت کرده و من هیچ نشونه ای از این دو ندیدم.

مری پرسید:شمشیر و پیاله؟ این دوتا دقیقاً چه شکلی دارند؟

لنگدان حس می کرد که مری او را بازی می دهد، با این همه درگیر بازی شد و به سرعت نمادها را توضیح داد.

نگاه خاطره ی گنگی از صورت مری گذشت:آره. البته. شمشیر نشونه ی مردانگیه. گمان می کنم این طوری اون رو می کشند، نه؟ بعد با انگشت اشاره تصویری کف دست او رسم کرد.

- بله.مری صورت نامعمول شمشیر بسته را رسم کرده بود، با این همه لنگدان هر دو حالت را دیده بود.

- و برعکسش .... دوباره کف دستش ترسیم کرد:پیاله ست که نماینده ی زنانگیه.

لنگدان گفت:درسته.

- میخوای بگی میون هزاران نشانه ای که ما این جا توی کلیسای رزلین داریم این دوتا هیچ کجا نیستند.

- من ندیدم.

- و اگر اونها رو نشونت بدم خوابت میبره.

پیش از آن که لنگدان پاسخ دهد مری از ایوان بیرون زده بود و به طرف کلیسا می رفت . لنگدان به سرعت دنبالش رفت . وارد ساختمان باستانی شدند. مری چراغ ها را روشن کرد و به مرکز صحن اشاره کرد: اونجاست آقای لنگدان. شمشیر و پیاله. 

لنگدان به کف سنگی و خراشیده ی زمین خیره شد. خالی بود:این جا که چیزی نیست.

مری آه کشید و بر خط مشهور کف کلیسا که لنگدان امروز بازدیدکنندگان را روی آن دیده بود شروع به راه رفتن کرد. چشمانش برای دیدن آن نشانه ی بزرگ خود را سازگار می کردند و او هنوز احساس گم شدن می کرد:اما اون که ستاره ی داو....

لنگدان در سکوتی آمیخته به حیرت ایستاد. حقیقت آشکار می شد.

شمشیر و پیاله.

تنیده در هم.

ستاره ی داوود ... اتحاد کامل زن و مرد ... خاتم سلیمان ... نشانه ی قدس الاقداس، جایی که خدایان زن و مرد - یهوه و سکینه - اقامت دارند.

لنگدان برای پیدا کردن واژگان به زمان نیاز داشت:بیت به این نقطه ی رزلین اشاره میکنه! دقیقاً. دقیقاً.

مری لبخند زد و گفت:ظاهرا.

مفهومش لرزه بر اندام لنگدان افکند:پس جام مقدس زیر پای ما در اون سردابه؟

مری خند ید و گفت:فقط از نظر روانی . یکی از وظایف باستانی دیر برگردوندن جام به سرزمین مادریش فرانسه بود تا بتونه تا ابد استراحت کنه . چند قرن، ا ین طرف و اون طرف کشیده بودنش تا حفظ بشه . دور از نزاکت بود . وقتی ژاک استاد اعظم شد وظیفه ش این بود که اون رو به فرانسه برگردونه و آرامگاهی شایسته ی ملکه براش آماده کنه.

- و موفق شد؟

چهره اش جدی شد:آقای لنگدان با در نظر گرفتن اون چه امشب برای من انجام دادید و به عنوان رییس هیئت امنای رزلین می تونم بگم اطمینان داشته باشید که جام دیگه این جا نیست.

لنگدان تصمیم گرفت فشار بیاورد:اما سنگ تاج باید به مکانی اشاره کنه که جام الان اونجاست. چرا به رزلین اشاره میکنه.

- شاید معناش رو اشتباه برداشت کردی . به خاطر داشته باش جام میتونه فریبنده باشه، مثل همسر خدابیامرزم.

لنگدان پرسید:اما مگه چقدر واضح تر می تونست باشه؟ روی فضایی ایستادیم که با شمشیر و پیاله علامت گذاری کردند. زیر سقفی از ستاره ها . در احاطه ی هنر فراماسون های اعظم. همه چیز از رزلین دم میزنه.

- حرفی نیست! بگذار این شعر اسرارآمیز رو ببینم.پاپیروس را باز کرد و با صدایی بلند و متین شعر را خواند.

جام مقدس زیر رزلین باستانی منتظر است.

شمشیر و پیاله بر دروازه اش ناظر است.

آراسته در صنع استادان می خسبد.

عاقبت با اختران آسمان آرام می گیرد.

خواندن را که تمام کرد چند لحظه ای ساکت ماند تا لبخندی حاکی از آگاهی بر صورتش نشست:آی ژاک.

لنگدان که مشتاقانه او را می نگریست گفت:شما این رو متوجه میشید.

- همون طور که در مورد زمین کلیسا دیدی آقای لنگدان، راه های زیادی برای درک مفاهیم ساده هست.

لنگدان با زحمت بسیار می کوشید درک کند . گویی همه چیز در مورد ژاک سونیر دو معنا داشت، اما لنگدان نمی توانست از آن پیشتر برود.

مری با خستگی خمیازه کشید و گفت:آقای لنگدان ! اعترافی بهت بکنم . هیچ وقت رسماً از مکان الان جام مطلع نشدم؛ البته با شخص پرنفوذ ی ازدواج کردم ... و شهود زنان هم هم قویه.لنگدان می خواست چیزی بگوید، اما مری ادامه داد:متأسفم که بعد از این همه تلاش بدون هیچ جواب درستی رزلین رو ترک می کنی؛ با این حال چیزی بهم میگه تو بالاخره پاسخ رو پیدا می کنی. روزی به سراغت میاد.لبخند زد:و وقتی اومد مطمئنم میتونی راز رو از همه پنهان نگه داری.

صدای آمدن کسی از در ورودی آمد. سوفی وارد شد و گفت:دوتایی غیبتون زد.

مادربزرگش گفت:من داشتم می رفتم.به طرف سوفی کنار در آمد و گفت:شب به خیر پرنسس.بعد پیشانی سوفی را بوسید.

- زیاد آقای لنگدان رو بیرون نگه ندار.

لنگدان و سوفی رفتن مادربزرگ را به سمت خانه ی سنگی نظاره کردند . سوفی که به طرف او برگشت چشمانش غرق در احساسات بود:دقیقاً پایانی نبود که من انتظار داشتم.

اندیشید ما رو از هم جدا میکنه. فهمید که سراسیمه است . اخباری که امشب دریافته بود همه چیز را در زندگیش دستخوش تغییر کرده بود.

- حالت خوبه؟ خیلی کارها داری که باید بهشون برسی.

در سکوت لبخند زد و گفت:من خانواده دارم. از اینجاست که میخوام شروع کنم. این که کی هستیم و از کجا می ایم مدتی وقت میبره.

لنگدان ساکت ماند.

سوفی پرسید:گذشته از امشب با ما میمونی؟ حداقل چند روز.

لنگدان آه کشید. بیش از این چیزی نمی خواست:سوفی نیاز داری مدتی با خانواده ت بمونی. فردا صبح برمی گردم پاریس.

نومید به نظر می رسید، اما گو یی می دانست این عمل صحیح است . مدتی دراز هیچ یک صحبت نکردند . سرانجام سوفی دست او را گرفت و او را بیرون از کلیسا برد و بعد به سمت برآمدگی کوچکی روی سراشیبی رفتند . از این جا نواحی روستایی اسکاتلند مقابلشان دامن گسترده بود که غرق در مهتابی رنگ پریده بود که از خلال ابرهای پاره پاره خودنمایی می کرد. در سکوت ماندند، دست در دست و در حال مبارزه با خستگی.

ستاره ها طلوع می کردند، اما در مشرق نقطه ای نورانی بیش از دیگران می درخشید. لنگدان با دیدنش لبخند زد . ناهید بود . رب النوع باستانی با نور جاویدان و ثابتش بالای سرشان می درخشید.

نسیم سردی از زمین های پست می وزید و شب سردتر می شد. پس از مدتی لنگدان به سوفی نگریست. چشمانش بسته بود و لب هایش با لبخندی راضی آرامش گرفته بودند. لنگدان سنگین شدن چشمانش را حس می کرد. با اکراه دستش را فشرد و گفت:سوفی؟

آهسته چشمانش را گشود و به سمت او چرخید. چهره اش در مهتاب زیبا بود. لبخند خواب آلودی زد:سلام.

فکر برگشتن به پاریس بدون او غمی ناگهانی را در وجود لنگدان انداخت:صبح که بیدار بشی من اینجا نیستم.مکث کرد . بغضی در گلویش شکل می گرفت:ببخشید، بلد نیستم چطوری ....

سوفی جلوتر آمد و دست نرمش را روی صورت او گذاشت. بعد خم شد به ملایمت گونه اش را بوسید:کی دوباره می بینمت؟

لنگدان بر ای دمی در چشمانش او غرق شد و گیج خورد:کی؟ مکث کرد . می دانست او هم چه اندازه در پی چنین فرصتی بوده است.

- راستش، ماه بعد فلورانس سخنرانی دارم. یک هفته ای اونجام، بدون هیچ کار خاصی.

- یه دعوته؟

- وضعمون خوبه. یه اتاق تو برونلکی بهم میدن.

سوفی با شیطنت خندید و گفت:خیلی تند میری، آقای لنگدان.

خود را جمع کرد:منظورم این بود که ....

- هیچی رو بیشتر از این که تو رو توی فلورانس ببینم نمیخوام، رابرت . اما به یه شرطی.لحنش جد ی شد و ادامه داد:موزه بی موزه،کلیسابی کلیسا، مقبره بی مقبره، هنربی هنر، عتیقه بی عتیقه.

- تو فلورانس؟ یه هفته؟ کار دیگه ای نمیشه کرد.

سوفی دوباره خم شد و او را بوسید؛ این بار لب هایش را. بدنشان به طرف هم آمد، ابتدا نرم و بعد به تمامی . وقتی کنار می آمد

چشمانش سراسر عهد و پیمان بود.

لنگدان تنها موفق شد بگوید:قبوله. قرار گذاشتیم.

مؤخره

رابرت لنگدان با تکانی از خواب بیدار شد . خواب می دید. حوله ی پالتویی کنار تختش نشانه ی هتل ریتز پاریس را برخود داشت . نور کم رنگی از میان کرکره به داخل می تابید. از خود پرسید سر صبحه یا سر شب؟

بدنش گرم و راضی بود و بهتر از دو روز قبل خوابیده بود . آهسته در تخت نشست؛ حال دانست چه بیدارش کرده ... فکری غریب .

روزها کوشیده بود بر سیلی از اطلاعات غلبه کند، اما حالا خود را بر چیزی متمرکز می دید که پیش از این توجهی به آن نکرده بود.

ممکنه خودش باشه؟

لحظاتی طولانی بی حرکت ماند.

از تخت بیرون آمد و به طرف حمام مرمرین رفت . داخل شد و اجازه داد جریان قدرتمند آب شانه هایش را مالش دهد . هنوز آن فکر مفتونش می کرد.

غیرممکنه.

بیست دقیقه بعد از هتل ریتز بیرون آمد و داخل قصر وندوم رفت . شب پرده بر آسمان می کشید. خواب روز گیجش کرده بود ... با این همه ذهنش هم اکنون به طرز غریبی قبراق بود . به خود قول داده بود در لابی هتل برای نوشیدن قهوه با شیر و وضوح افکارش توقف کند،اما پاهایش او را مستقیم از در بیرون، به میان شب در حال زنده شدن پاریس بردند.

لنگدان به طرف شرق در خیابان پتی شان قدم می زد و اشتیاقی روبه فزونی را در خود حس می کرد. به جنوب داخل خیابان ریشلیو چرخید که هوا در آ نجا تازه و آکنده از رایح هی یاسمن های شکفته در باغ باشکوه قصر سلطنتی بود.

به طرف جنوب ادامه داد تا آن چه به دنبالش بود دید : بازارچه ی مشهور سلطنتی که بیشتر گستره ی درخشانی از مرمر سیاه

صیقل یافته بود . به طرفش رفت و سطح زیر پایش را بررسی کرد . ظرف چند دقیقه آن چه گمان می کرد آنجا باشد یافت : چند قاب بند تزئینی برنزی که بر خطی مستقیم در زمین جاسازی کرده بودند . قطر هر قرص ده سانت ی متر بود و روی آن حروف ان و اس را قلم کاری کرده بودند.

شمال Nord . جنوب Sud .

به جنوب چرخید و به چشمانش مهلت داد ادامه ی خط قاب بندها را دنبال کنند . دوباره به راه افتاد و در حینی که پیاده او را زیر نظر داشت مسیر را دنبال کرد. از تقاطع کامدی - فرانسه که گذشت قاب بند برنزی دیگری زیر پایش بود. خودشه!

لنگدان سال ها پیش شنیده بود که خیابان های پاریس را با 135 نشانه ی برنزی از این دست زینت داده اند که در پیاده روها و حیاط ها و خیابان ها بر محور شمالی - جنوبی شهر جای گرفته اند. زمانی خط را از گنبد ساکره کور به سمت شمال از میان سن دنبال کرده و سرانجام به رصدخانه ی قدیمی پاریس رسیده بود. آن جا اهمیت و معنی راه مقدسی را که دنبال کرده بود دریافت.

نصف النهار اصلی و اولیه ی زمین.

اولین طول جغرافیایی صفر دنیا.

خط رز باستانی پاریس.

حالا که با عجله از خیابان ریولی می گذشت حس می کرد مقصد اندکی آن سوتر است و بیشتر از یک خیابان با او فاصله ندارد.

جام مقدس زیر رزلین باستانی منتظر است.

پاسخ اسرار فوج فوج در برابرش سر برمی آورد. هجی قدیمی سونیر از کلمه ی رزلین ... شمشیر و پیاله ... مقبره ی مزین به هنر استادان.

به همین خاطر بود سونیر می خواست با من حرف بزنه؟ بی اون که بدونم حقیقت رو پیدا کرده بودم؟

پایش به چیزی گیر کرد و سکندری خورد . خط رز را زیر پا حس می کرد که راهنماییش می کند و به مقصد رهسپارش می کند . وارد تونل بازار ریشلیو که شد موهای پس گردنش از شدت انتظار سیخ ایستادند . می دانست در انتهای این تونل،رمزآلودترین بنای یادبود پاریس سر افراشته است - بنایی را که به دستور خود ابوالهول، یعنی فرانسوا میتران، مردی که شایع بود سروکله اش در محافل سری پیدا می شود و لنگدان واپسین ماترکش را در پاریس تنها چند روز قبل دیده بود، در دهه ی 1980 برپا کرده بودند.

حالا عمری گذشته.

با غلیانی از نشاط و نیرو لنگدان از راهرو به حیاط آشنا پرید و ایستاد . نفس زنان، چشمانش را بالا برد و آهسته و ناباورانه به بنای درخشان پیش رویش نگریست.

هرم لوور.

سخت در ظلمت می درخشید.

تنها لحظاتی اندک تحسینش کرد . بیش از آن به آن چه سمت راستش قرار داشت علاقه مند بود . چرخید و دوباره حس کرد پاهایش خط نامرئی رز را دنبال می کنند و او را از حیاط به کاروسل دلوور می کشند - دایره ی عظیم چمن که محصور در پرچین آراسته ی اطرافش بود و زمانی مکان برگزاری جشنهای کهن پرستش طبیعت بود ... مناسک مسرت بخشی که باروری و رب النوع را تکریم می کردند.

لنگدان که از روی بوته ها به محوطه ی سبز میان آن پا می گذاشت حس کرد به دنیای دیگری وارد شده است . این زمین مقدس

اکنون با یکی از شگفت آورترین بناهای یادبود شهر علامت گذاری شده بود. در مرکز محوطه، هرم واژگون و عظیم شیشه ای دهان گشوده بود که حال همانند شکافی بلوری در زمین فرو رفته بود و چند شب پیش لنگدان هنگام ورودش به میان اشکوب لوور آن را دید.

هرم معکوس La Pyramide Inversée 

لنگدان، لرزلرزان به طرف لبه ی هرم که با نور زرد کهربایی برافروخته بود گام برداشت و به پایین به مجتمع زیرزمینی وسیع لوور چشم دوخت . چشمانش نه فقط هرم واژگون بلکه آن چه دقیقاً زیرش قرار داشت هدف گرفته بود . آن جا، بر کف اتاق زیر هرم، ساختاری سخت ظریف بود که لنگدان در نوشته اش به آن اشاره کرده بود.

شور و هیجانِ احتمالی باورنکردنی لنگدان را هوشیار کرده بود . چشمانش را بالا گرفت و به لوور نگریست و حس کرد جناحِین عظیم لوور او را در خود می گیرد ... راهروهایی که با زیباترین آثار هنری دنیا زینتشان داده بودند.

داوینچی... بوتیچلی...

آراسته در صنع استادان می خسبد.

سرشار از حیرت بار دیگر از میان شیشه ها به آن ساختار کوچک نگریست.

باید برم پایین!

از دایره بیرون آمد و با عجله حیاط را به سوی ورودی هرمی شکل عظیم لوور طی کرد . آخرین بازدیدکنندگان روز نفربه نفر از موزه بیرون می زدند.

در گردان را فشار داد و از پلکان خمیده ی هرم پایین رفت . حس می کرد هوا سردتر می شود. به انتهای پلکان که رسید وارد دالان درازی شد که زیر حیاط لوور به طرف هرم واژگون ادامه داشت.

در انتهای تونل، وارد اتاق بزرگی شد . درست پیش رویش، هرم واژگون با شکل خیر ه کننده ی هفت مانند و شیشهایش معلق از سقف سوسو می زد.

ساغر.

لنگدان باریک شدنش را از سر به نوک نگاه کرد که در فاصله ی دومتری از زمین معلق بود. دقیقا زیر آن، ساختار کوچکی قرار داشت.هرمی کوچک که تنها نود سانتیمتر بلندی داشت و تنها ساختار کوچک این بنای غول اسا محسوب می شد.

دست نوشته ی لنگدان در حین بحث درباره ی مجموعه ی استادانه ی هنر رب النوع اشاره ی گذرایی به این هرم کوچک کرده بود:بنای ظریف چنان از زمین برآمده که انگار نوک کوه یخ باشد - قله ی سرداب های هرمی شکل و بزرگ که بر اتاقکی پنهانی در زیر آن غوطه ور است.

نورهای ملایم به میان اشکوب خالی نور می بخشیدند. دو هرم به یکدیگر اشاره می کردند و تنه شان میزان بر هم بود و نوک آن ها هم تقریباً به هم می رسید.

ساغر در بالا. شمشیر در پایین.

شمشیر و پیاله بر دروازه اش ناظر است.

لنگدان کلمات مری شاول را شنید که به او گفته بود روزی حقیقت رو می فهمی.

زیر خط رز کهن ایستاده بود و شاهکار استادان او را دربرگرفته بود . چه جایی بهتر از این بود که سونیر از جام نگهبانی کنه؟ حال سرانجام، حس می کرد معنای حقیقی شعر استاد اعظم را دریافته است . چشمانش را به سمت آسمان گرداند و از پشت شیشه به شب درخشان و ستاره نشان نگریست.

عاقبت با اختران آسمان آرام می گیرد.

کلمات فراموش شده همانند زمزمه ی ارواح در ظلمت در ذهنش طنین انداختند . جستجوی جام مقدس، جستجویی است برای زانو زدن در برابر تن مریم مجدلیه، سفری برای نیایش در پای آن رانده شده.

موجی از تکریم و ستایش رابرت لنگدان را دربرگرفت و او به زانو افتاد.

دمی گمان کرد آوای زنی را شنیده است... آوای خرد اعصار کهن... نجوایی از دل زمین.

پایان