این کتاب از انجمن تخصصی محصولات اپل  دانلود شده

http://forum.apple-ios.ir/

ساخته شده توسط

vampire74

مقدمه ی کتاب یازده دقیقه

پائلو کوئلو

تقدیمی:

در روز 29 می سال 2002 درست قبل از آن که قسمت هاي پایانی این کتاب را بنویسم. به غاري در لردس فرانسه رفتم تا چند بطري از آب معجزه آساي چشمه ها ي آنجا پر کنم . داخل سالن، یک مرد حدود هفتاد ساله به من گفت : “شما خیلی شبیه پائولو کوئیلو هستید”. من گفتم که خود او هستم. مرد من را در آغوش گرفت و من را به همسر و نوه اش معرفی کرد. او در مورد اهمیت کتاب هاي من در زندگی اش صحبت کرد و این گونه خاتمه داد که: “کتاب هاي شما مرا به فکر انداختند”. من این کلمات را اغلب می شنوم و آن ها اغلب من رو خوشنود می کنند. در حال حاضر، اما من خیلی ترسیده ام چون می دانم رمان جدید من “یازده دقیقه” با موضوعی سخت و شوکه کننده بر خورد خواهد کرد. من داخل چشمه رفتم و بطري هایم را پر کردم، دوباره برگشتم و از او پرسیدم کجا زندگی می کند، و اسم او را یادداشت کردم.

این کتاب تقدیم به تو می شود، موریس گریولین، من وظیفه اي نسبت به تو، همسرت، نوه ات، و خودم دارم تا در مورد چیزهایی صحبت کنم که مرا نگران می کنند، نه فقط چیزهایی که دیگران دوست دارند تا بشنوند. بعضی کتاب ها ما را به فکر وادار می کنند، بعضی ها ما را با واقعیت هاي زندگی رو به رو می کنند . اما براي یک نویسنده ي یک کتاب مهم تر از هر چیزي این است که در کتابش با صداقت صحبت کند.

×××××××××××××××××××××××××××××

زنی در شهر بود، یک گناهکار؛ وقتی او فهمید که مسیح در خانه ي یک ریاکاراست، یک کوزه مرمرین از مرهم به آنجا برد. او پشت پاهاي مسیح ایستاد ، در حال گریه، پاهاي مسیح را با اشک هاي خود خیس کرد و آنها را با موهاي خود خشک کرد، پاهاي او را بوسید و بر آنها روغن مالید. وقتی ریاکار که با مسیح شرط بسته بود این صحنه را دید، با خودش گفت: “اگر این مرد واقعا پیامبر بود، متوجه معنی این رفتار و آنکه از طرف یک زن گناهکار است می شد” و مسیح به او پاسخ داد: شمعون، می خواهم چیزي به تو بگویم. یک قرض دهنده، دو بدهکار داشت، یکی آن که یکصد شاهی به او مدیون بود و دیگري پنجاه. وقتی آنها پول نداشتند که قرض او را پس دهند، او هر دو را بخشید. کدام یک او را بیشتر دوست خواهند داشت؟ شمعون پاسخ داد: ” من فرض می کنم آن کسی که بیشتر بدهکار بود”. و مسیح به او گفت: ” تو درست قضاوت کرده اي ” مسیح به سمت زن برگشت و به شمعون گفت: این زن را می بینی؟ تو به من هیچ آبی ندادي تا پاهایم را بشویم، اما این زن پاهاي مرا با اشک خود شست، و با موهایش خشک کرد. تو به من بوسه اي ندادي: اما او از زمانی که من آمده ام بوسیدن پاهاي مرا متوقف نکرده است. تو بر سر من روغن نمالیدي اما او این کار را کردبه این دلیل به تو می گویم که گناهان او بخشیده شد به خاطر عشق زیادش. اما براي عشق کم، بخشایش کمتري است.

به نام خدا

فصل اول 

یکی بود یکی نبود، روزگاري فاحشه اي بود به اسم ماریا که… صبر کنید! یکی بود یکی نبود جملهء آغازین بهترین قصه هاي بچه ها است و فاحشه کلمه اي براي آدم بزرگ ها! به نظر شما من چطور می توانم کتابم را با چنین تناقض آشکاري آغاز کنم؟ اما مگر نه اینکه ما آدم ها در تمام لحظات زندگی مان یک پامان در عرش افسانه ها است و یک پامان در اعماق، بگذارید براي یک بار هم که شده همان طور هم داستان را شروع کنیم؛ روزي روزگاري فاحشه اي زندگی می کرد به نام ماریا مثل همهء فاحشه ها، او هم معصوم و بی گناه به دنیا آمده بود و بعدتر در نوجوانی آرزو کرده بود که مرد رویایی زندگی اش را ملاقات کند، مردي پولدار، خوشتیپ، باهوش که با او در لباس سفید عروس ازدواج کند، دو تا بچه داشته باشند، که وقتی بزرگ شدند معروف شوند، و در خانه اي زیبا زندگی کند که از پنجره هایش دریا دیده می شود. پدر ماریا یک فروشندهء دوره گرد بود و مادرش یک خیاط؛ آنها در شهري در مرکز برزیل زندگی می کردند که فقط یک سینما داشت، یک کاباره و یک بانک؛ ماریا همیشه آرزو داشت بالاخره یک روز شاهزادهء جذاب و دلربایشبی خبر بیاید و بند از پاي او بگشاید و آنها، دوتایی با هم از آنجا بروند، آنوقت می توانستند با هم دنیا را فتح کنند روزهایی که ماریا منتظر شاهزادهء دلربایش بود تنها کارش خیال پردازي بود و رویا بافی؛ او اولین بار وقتی یازده سالش بود عاشق شد. در مسیر خانه تا مدرسه، متوجه شده بود که تنها نیست و همسفري دارد. پسري که در همسایگی شان بود در همان شیفت درس می خواند و به مدرسه می رفت. آنها هیچوقت با هم حرف نمی زدند، حتی یک کلمه؛ اما کم کم ماریا ملتفت شد بهترین اوقات روزش لحظاتی است که دارد به مدرسه می رود، حتی لحظه هاي برگشتن؛ تشنگی و خستگی، وقتی که خورشید داشت غروب می کرد و پسر تند تند راه می رفت و ماریا تمام سعی اش را می کرد که پا به پاي او سریع قدم بردارد.

این ماجرا ماهها و ماهها پشت هم تکرار می شد، ماریا که از درسخواندن متنفر بود و تنها تفریح اش تلویزیون بود شروع کرد به آرزو کردن براي اینکه آن روزها زودتر بگذرند. او برخلاف دخترهاي همسن اش مشتاقانه در انتظار رفتن به مدرسه می ماند، براي همین آخر هفته ها به نظرش کند و غمگین می گذشتند. کند تر از آن چیزي که باید براي یک بچه بگذرد مثل کندي ساعت ها براي آدم بزرگ ها. او فهمید که بلندي روزها دلیل ساده اي دارد، اینکه او فقط 10 دقیقه با کسی که دوستش دارد سپري می کند و هزاران ساعت با فکر و خیال او. بعد فکر کرد چه لذتی دارد اگر روزي بتواند با او صحبت کند… و همین هم شد یک روز صبح، در راه مدرسه، پسر نزدیک آمد و پرسید می شود یک مداد به من بدهی؟ ماریا جوابی نداد. راستش را بخواهید خیلی از این نزدیک شدن بی مقدمه برآشفته شده بود به خاطر همین قدم هایش را تندتر کرد، خیلی ترسیده بود وقتی دیده بود او دارد به طرفش می آید، وحشت کرده بود که نکند پسر بفهمد که او دوستش دارد، که مشتاقانه منتظرش می مانده، که چقدر در رویاهایش دست پسر را گرفته و با او راه مدرسه را رفته و آن راه را با هم ادامه داده اند، تا آخرش، تا جایی که مردم می گفتند یک شهر بزرگ است و ستاره هاي سینما و تلویزیون، با کلی ماشین و سینما و کلی کارهاي جالب و بامزه براي انجام دادن.

باقی روز اصلا حواسش به درسهایش نبود و همه اش از رفتار احمقانه اي که صبح ازش سر زده بود عذاب می کشید، اما در عین حال چیزي تسلایش می داد، اینکه می دانست پسر هم تمام این مدت به فکر او بوده و مداد تنها بهانه اي بوده براي شروع صحبت. از آنجا مطمئن بود که وقتی پسر آمده بود جلو خودش در جیبش مداد داشت. منتظر دفعهء بعد ماند و تمام آن شب، و شب هاي بعدش، با خودش حرف هایی را که باید به پسر می زد مرور کرد تا وقتی که بالاخره راه شروع کردن قصه اي را پیدا کرد، که هیچ وقت تمام نمی شد.

اما با اینکه آنها باز هم در کنار هم به مدرسه می رفتند دفعهء بعدي وجود نداشت، بعضی وقت ها ماریا در حالیکه توي دست راستش یک مداد نگه داشته بود چند قدم جلو می رفت و سایر اوقات هم ساکت، در حالیکه داشت با عشق پسر را تماشا می کرد، پشت سر او راه می رفت. پسر حتی یک کلمهء دیگر با او حرف نزد و ماریا مجبور بود تا آخر سال تحصیلی خودش را با نگاه کردن و دوست داشتن او در سکوت راضی کند.

در طول تعطیلات تمام نشدنی تابستان، یک روز صبح که ماریا از خواب بیدار شد متوجه خونی شد که روي پاهایش ریخته بود. فکر کرد دارد می میرد و تصمیم گرفت که نامه اي براي پسر بنویسد و به بگوید که او عشق بزرگ زندگی اش بوده، این را بگوید و به بیشه برود و در آنجا بی شک گرگ درنده اي یا یکی از هیولاهایی که همیشه اهالی روستا را به وحشت می انداختند و یا حتی معشوقهء کشیشی که پس از نفرین تبدیل به قاطري سرگردان در شب شده او را می کشتند و هیچ کس هم خبردار نمی شد که واقعا بر او چه گذشته. مادر و پدرش هم با ناپدید شدنش بهتر می توانستند کنار بیآیند تا مردنش. اینطور همیشه امیدي که مختص فقراست ته دلشان باقی می ماند که دخترشان توسط ثروتمندي نازا دزدیده شده و در آینده خوشبخت و پولدار به پیششان بازخواهد گشت، و اینگونه عشق زندگیش هم هیچ گاه او را فراموش نخواهد کرد، در حالیکه هر روز خودش را لعنت خواهد فرستاد که چرا هرگز دوباره سعی نکرد سر صحبت را با او باز کند.

ماریا هیچ وقت آن نامه را ننوشت، چون همان موقع مادرش به اتاق آمد و با دیدن لکه هاي خون لبخندي زد و گفت :حالا تو یک خانم جوانی ماریا از ارتباط بین آن لکه هاي خون و یک خانم جوان شدن حیرت زده بود، اما مادرش از پس دادن توضیح قانع کننده تري برنمی آمد، فقط گفت که خیلی عادي است و از این به بعد چهار یا پنج روز در ماه اینطوري می شود و او باید اینجور وقت ها یک چیزي مثل بالش کوچولوي عروسک اش بین پاهایش بپوشد. ماریا از مادرش پرسید که آیا مرد ها از یک نوع لوله استفاده می کنند که خون تمام شلوارشان را نگیرد؟ اما پاسخ شنید که فقط خانم ها اینطوري می شوند ماریا به خدا شکایت کرد، بالاخره به قاعده شدن عادت کرد ولی به غیبت و نبودن پسر نه. مدام خودش را سرزنش می کرد که چرا آنطور احمقانه از پسر فرار کرده بود، از چیزي که بیشتر از هر چیز دیگري دوستش داشت…

روز قبل از اینکه سال تحصیلی جدید شروع شود او به تنهایی به کلیساي شهر رفت و رو به تمثال سن آنتونی قسم خورد که خود پیشقدم بشود وسر صحبت را با پسر باز کند. روز بعد، ماریا بهترین لباسش را که مادرش براي آن روز بخصوص دوخته بود پوشید و به سمت مدرسه راه افتاد، خدا را شکر کرد که تعطیلات بالاخره تمام شده بود. اما اثري از پسر نبود، تمام روزهاي آن هفته یکی یکی همراه با زجر سپري می شدند اما از پسر خبري نبود تا اینکه بعضی از همکلاسیهایش به او گفتند که پسرك از شهر رفته! یک نفر گفت: رفته یه جاي دور. آنوقت، ماریا فهمید که واقعا بعضی چیزها براي همیشه از دست می روند، او همچنین یاد گرفت جایی وجود دارد که به آن می گویند: یه جاي خیلی دور! فهمید که دنیا خیلی پهناور است و شهر او خیلی کوچک؛ و اینکه آدم هاي دوست داشتنی و جذاب همیشه می روند… او هم دلشمی خواست آنجا را ترك کند، اما هنوز خیلی جوان بود. این جوري بود که او یک روز نگاهی به خیابان هاي خسته کنندهء شهرش کرد و تصمیم گرفت روزي رد پسرك را دنبال کند…

نهمین جمعه پس از رفتن پسرك، زانو زد و از مریم مقدس خواست که او را از آنجا ببرد. ماریا براي مدتی بسیار غمگین بود و بیهوده سعی می کرد ردي از پسرك پیدا کند، اما هیچ کس نمی دانست که پدر و مادر او به کجا رفته بودند. ماریا کم کم متوجه شد دنیا خیلی بزرگ است، عشق خیلی خطرناك است و مریم مقدس که در بهشتی دور سکنی گزیده به دعاي بچه ها توجهی نمی کند.

فصل دوم 

سه سال گذشت. او جغرافی و ریاضی یاد گرفت. در مدرسه اولین مجله ي پورنو اش را خواند. در همان زمان، شروع به نوشتن یادداشت هاي روزانه در مورد زندگی کسالت بار خود و تمایلش براي تجربه کردن چیزهاي جدید و دست اول که در مدرسه به او گفته بودند کرد؛ اقیانوس، برف، مردها با عمامه، زنان زیبا که پوشیده از جواهرات هستند. اما از آن جا که هیچ کس نمی تواند در رویاهاي غیر ممکن خود زندگی کند، به خصوص اگر مادرش یک خیاط باشد و پدرش به ندرت در خانه پیدا شود، او به زودي تشخیص داد که باید توجه بیشتري به ٱنچه در اطرافش می گذرد داشته باشد. او به تحصیل پرداخت تا بتواند در زندگی موفق شود و در همان زمان به دنبال کسی می گشت که بتواند رویاهایش را با او شریک شود.

وقتی او پانزده ساله شد، عاشق پسري که وارد دسته هاي هفته ي مقدس(1) شد. او اشتباه بچگی اشرا تکرار نکرد: آنها با هم راه رفتند و دوست شدند. و شروع کردند به سینما و جشن رفتن. اما مثل دفعه اول، او متوجه شد که به پسر در حالی که غایب بود بیشتر از هنگامی که او حضور داشت عشق می ورزید. او براي دوست پسرش به شدت دلتنگ می شد، ساعت ها به خیال پردازي درباره آنچه که آنها در دیدار بعدي در باره اش حرف خواهند زد می پرداخت و هر ثانیه از لحظاتی که با هم بودند را به خاطر می آورد. سعی می کرد تا کارهایی که اشتباه یا درست انجام داده است را تشخیص دهد. او دوست داشت به خودش مثل یک بانوي جوان باتجربه نگاه کند، که اجازه داده بود یک علاقه ي شدید فهم او را از بین ببرد و با دردي که این مسائله باعث می شد آشنا بود. او تصمیم گرفته بود با تمام قدرت براي این مرد و ازدواج با او بجنگد. فکر می کرد او مرد ازدواج و بچه و خانه ي کنار دریا بود.

او تصمیم گرفت با مادرش حرف بزند که خیلی جدي به او گفت: “اما تو هنوز خیلی جوان هستی، عزیز من”، “تو وقتی با پدرم ازدواج کردي که شانزده ساله بودي” مادرش ترجیج داد که به او توضیح ندهد که ازدواج آنها به خاطر بارداري ناخواسته اش بوده: “در آن زمان همه چیز فرق می کرد” و سعی کرد که بحث را خاتمه دهد.

××××

روز بعد، ماریا و دوست پسرش براي قدم زدن به حومه شهر رفتند. کمی صحبت کردند. ماریا از او پرسید آیا علاقه اي به سفر کردن دارد اما به جاي جواب او ماریا را در آغوش گرفت و او را بوسید، اولین بوسه ي او! همانگونه که آن لحظه را خیال می کرد! در منظره اي زیبا- پرنده هاي ماهی خوار در حال پرواز، غروب آفتاب، منطقه اي نیمه خشک زیبا و وسیع، صداي موسیقی از دور دست ها. ماریا تظاهر کرد که خودش را عقب می کشد، اما بعد او را در آغوش کشید و چیزهایی که در درفیلم هاي سینما و تلویزیون و مجله ها دیده بود تکرار کرد: لب هایش را با کمی خشونت به لبهاي او مالید، در حالی که سرش را به این طرف و آن طرف تکان می داد. نیمی ریتمیک و نیمی دیوانه وار. او احساس می کرد که دندان هاي پسر را با زبان خود لمس می کند. پسر ناگهان بوسیدن او را متوقف کرد و پرسید: تو نمی خواهی؟ او چه جوابی باید می داد؟ آیا او هم می خواست؟ مطمئننا او هم می خواست. اما یک زن نباید خودش را این گونه آشکار کند، به خصوص نه به همسر آینده ي خود، و گرنه او بقیه عمر خود را به شک کردن خواهد گذراند که او ممکن است به هر چیزي به همین راحتی بله بگوید. او تصمیم گرفت که جواب ندهد پسر او را دوباره بوس کرد. این بار با اشتیاق کمتري. دوباره ایستاد،با صورت قرمز، و ماریا فهمید چیز اشتباهی اتفاق افتاده است. اما او می ترسید که بپرسد آن چیست. او دست پسر را گرفت و آنها به شهر برگشتند،مثل آن که هیچ اتفاقی نیافتاده است.

آن شب، با استفاده از کلمات سخت و نامتداول- چون مطمئن بود که کسی دیگر هم آن دفترچه را می خواند، و چون معتقد بود چیز مهمی اتفاق افتاده- در دفترچه ي خاطراتش نوشت. وقتی ما کسی را می بینیم و عاشق می شویم، احساس می کنیم که همه ي دنیا با ما است. من امروز این اتفاق را حس کردم، وقتی خورشید غروب می کرد. ولی اگر چیز اشتباهی اتفاق بیافتد، هیچ چیزي باقی نمی ماند! هیچ مرغ ماهی خواري! هیچ موسیقی از راه دور، نه حتی مزه ي لب هاي او. چگونه ممکن است این همه زیبایی در یک آن ناپدید بشوند؟زندگی خیلی سریع حرکت می کند.با یک ماجرا در یک ثانیه ما را از بهشت به جهنم می رساند.

روز بعد او با دوست دخترهایش صحبت کرد. همه ي آنها او را در حالی که با “نامزده” آینده اش بیرون می رفت دیده بودند. بعد از همه ي اینها، این کافی نیست که یک عشق بزرگ در زندگی داشته باشی، تو باید مطمئن باشی که هر کسی می داند تو چه آدم مطلوب و خواستنی اي هستی. آنها داشتند می مردند که بدانند چه اتفاقی افتاده و ماریا، با خودپسندي، گفت که بهترین قسمت وقتی بود که زبان او دندان هاي ماریا را لمسکرد.یکی از دختر ها خندید و گفت”تو دهنت را باز نکردي؟”"یک دفعه همه چیز واضح شد. سوال پسر، ناامیدي او”"براي چه؟”" که به او اجازه بدهی زبانش را داخل کند”"چه فرقی می کند؟”"این چیزي نیست که تو بتوانی توضیح دهی. مردم این جوري همدیگر را بوس می کنند” آنها خندیدند و مسخره اش کردند. حس ترحم و شادي اِنتقام دخترهایی که هرگز با پسري در عشق نبودند. ماریا وانمود کرد که اهمیت نمی دهد و او هم خندید. اگرچه روح او در حال گریه بود. در دلش به فیلمی که در سینما دیده بود نفرین می کرد، از آن یاد گرفته بود که چشمهایش را ببندد، دست هایش را بر سر مرد قرار دهد، و آهسته سرش را به چپ و راست تکان دهد. اما او مساله ضروري را رعایت نکرده بود و مهمترین چیز را نشان نداده بود. او یک معذرت خواهی عالی ساخت (من نمی خواستم که یک باره خودم را عرضه کنم. چون مطمئن نبودم، اما حالا تشخیص داده ام که تو عشق زندگی من هستی) و منتظر فرصت بعدي شداو پسر را تا سه روز بعد ندید.

در یک جشن در کلوپ محلی، در حالی که پسر دست یکی از دوست هاي ماریا را نگه داشته بود. دوستی که از ماریا در مورد بوسه هایشان پرسیده بود. ماریا دوباره وانمود کرد که اهمیت نمی دهد. تا پایان گفتگویش با دیگر دوستان دخترش در مورد ستاره هاي فیلم ها و بقیه ي پسر هاي محل تحمل آورد. و سعی کرد به نگاه هاي دلسوزانه ي دوستانش توجه نکند. وقتی به خانه رسید، دنیایش به ناگاه فرو ریخت. تمام شب را گریه کرد و هشت ماه تمام زجر کشید تا به این نتیجه رسید که آن عشق مطمئنن براي او ساخته نشده بود و او براي عشق ساخته نشده. و به این فکر کرد که براي باقی عمرش یک راهبه می شود و بقیه زندگیشرا وقف عشقی می کند که صدمه نمی زند و جاي زخم هایش روي قلب نمی ماند- عشق براي مسیح.

در مدرسه، آنها درباره ي مبلغ مذهبی که به آفریقا سفر کرده بود یاد گرفتند. او فکر کرد که این راهی می تواند باشد براي رهایی از وجود گرفته و بی فایده اش. او نقشه کشید که به یک صومعه وارد شود. کمک هاي اولیه را فراگرفت (خیلی از معلم ها می گفتند آدم هاي زیادي در آفریقا می میرند)، در کلاسهاي مذهبی اش سخت تر کار کرد، و شروع کرد به تصویربافی از خودش به عنوان یک فرد مقدس مدرن که زندگی ها را نجات می دهد و به جنگل هایی می رود که شیرها و ببرها در آن ها زندگی کردند.

اگر چه در پانزده سالگی او یاد گرفت باید با دهان باز بوس کرد و این که عشق بالاتر از هر چیزي باعث آزار می شود، اما او مسئله ي سومی را نیز کشف کرد: خود ارضایی. این مسئله اتفاقی پیشآمد. در حالی که منتظر بود مادرش بیاید آلت تناسلی اش را لمس می کرد. او وقتی بچه بود این کار را انجام می داد و از این حس خوشش می آمد.تا اینکه یک روز پدرش او را در حال این عمل دید و به او سیلی محکمی زد، بدون این که به او توضیح دهد چرا. او هیچ وقت کتک خوردن به آن شدت را فراموش نکرد ولی یاد گرفت که نباید خودش را جلوي بقیه ي مردم لمس کند. و از آنجایی که نمی توانست آن را در وسط خیابان انجام دهد و براي خودش اتاقی هم نداشت، همه چیز را درباره ي آن حس خوشایند فراموش کردتا آن بعد از ظهر، حدود شش ماه بعد از آن بوسه ها. مادرش دیر کرده بود و او هیچ کاري براي انجام دادن نداشت. پدرش تازه با یکی از دوستانش بیرون رفته بود. و از آنجایی که هیچ چیز جالبی از تلویزیون پخش نمی شد، او شروع به تجسس بدن خودشکرد. به این امید که شاید بتواند موي اضافه اي پیدا کند که بیدرنگ آن را بکند. که در حال شگفتی یک غده بالاي مبهل خود پیدا کرد. او شروع به لمسآن کرد و فهمید که نمی تواند این کار را متوقف کند. احساسات بسیار تحریک کننده و مطبوعی داشت. و همه ي بدن او به خصوص قسمتی که لمس می کرد سفت و کشیده شده بود. او حسمی کرد که به بهشتی وارد می شود. احساساتش به شدت افزایش می یافتند. تا جایی که او متوجه شد نمی تواند به طور واضح ببیند یا بشنود. همه چیز به سایه ی زردي تبدیل شده بود. او ناله اي سر داد و اولین ارگاسمش را تجربه کرد. ارگاسم! مثل شناور شدن به آسمان و بهشت و دوباره آهسته به زمین برگشتن.

بدن او خیس عرق بود. اما او کاملا حس راضی شدن و پر انرژي بودن می کرد. پس آن سکس بود! چه قدر شگفت آور! نه شبیه مجله هاي اورتیک که هر کسی در مورد لذت و خوشی حرف می زد اما به نظر می آمد که در درد شکلک در می آورد. نیازي هم به مردي نبود که بدن زن را دوست دارد و وقتی براي احساسات او ندارد. او می توانست این کار را با خودش کند. او دوباره آن کار را انجام داد. این بار تصور می کرد که یک ستاره مشهور سینما او را لمس می کند و دوباره به بهشت رفت و برگشت. و احساسکرد حتی انرژي بیشتري دارد.

درست وقتی می خواست براي بار سوم این کار را انجام دهد مادرش به خانه آمد. ماریا با دوست دخترانش در مورد این موضوع صحبت کرد البته بدون این که به آنها بگوید فقط چند ساعت قبل آن را کشف کرده است. همه ي آنها بجز دو نفر می دانستند او در مورد چه چیزي صحبت می کند. اما هیچ کدام هیچ وقت جرات نکرده بود که این بحث را پیش بیاورند. و این بار نوبت ماریا بود که مثل یک انقلابی، احساس کند که رهبر یک گروه است که بازي مسخره ي “اقرار به رازها” را کشف کرده است، که شامل این می شد که از هر کسی بپرسد شیوه ي مطلوب او براي خودارضایی چیست؟ او تکنیک هاي مختلف را یاد گرفت، مثل خوابیدن زیر لحاف در گرماي شدید تابستان (چون یکی از دوستانش او را مطمئن کرد که عرق کردن کمک خواهد کرد)، استفاده کردن از چیزي شبیه غاز براي لمسآنجایش (او هنوز نمی دانست اسم آنجا چیست)، به یک پسر اجازه دادن که این کار را برایش بکند (ماریا فکر کرد این ضروري نیست)، استفاده از آب در وان حمام (آنها در خانه نداشتند اما او به محض دیدن یکی از دوستان ثروتمندش آن را امتحان خواهد کرد) به هر حال، وقتی او خود ارضایی را کشف کرد و چند تا از پیشنهاد هاي دوستانش را اجرا کرد، ایده ي زندگی مقدس را براي همیشه کنار گذاشت. خود ارضایی به او لذت بزرگی داده بود، وکلیسا به این مطلب تاکید می کرد که سکس بزرگترین گناه است. او افسانه هاي زیادي را از دوست دخترهایش شنیده بود که: خودارضایی باعث خال می شود، یا می تواند باعث شود که دیوانه یا حتی باردار شود. با وجود همه ي این ریسک ها او لا اقل هفته اي یک بار این لذت را به خودش می داد، به خصوص چهارشبنه ها که پدرش براي کارت بازي با دوستانش بیرون می رفت. در همین زمان او بیشتر و بیشتر در رابطه هایش با پسرها متزلزل می شد. و بیشتر و بیشتر به این فکر می کرد که محل زندگی اش را ترك کند. او براي بار سوم و چهارم عاشق شد، او حالا می دانست چگونه باید ببوسد، و وقتی با دوست پسرهایش تنها بود آنها را لمس می کرد و به آنها اجازه می داد او را لمس کنند. اما همیشه چیز اشتباهی اتفاق می افتاد و درست زمانی که او احساس می کرد انسانی را یافته که می خواهد بقیه ي زندگی اش را با او بگذراند همه چیز تمام می شد. بعد از مدتی او به این نتیجه رسید که مردها فقط درد ، ناامیدي، رنج با خود به همراه می آورند و کشنده ي زمان هستند. یک بعد از ظهر، وقتی به یک مادر نگاه می کرد که با پسر دو ساله ي خود بازي می کند، فکر کرد او هنوز می تواند به یک همسر، فرزند و خانه اي با منظره ي دریا فکر کند، اما او هرگز دوباره نباید عاشق شود زیرا عشق همه چیز را خراب می کند.

توضیحات فصل دوم: (1) هفته ي مقدس: هفته ي قبل از عید پاك که یاد آور آخرین هفته ي زندگی مسیح قبل از به صلیب کشیدن اوست.

فصل سوم 

و اینگونه دوره ي نوجوانی ماریا گذشت. او زیبا و زیبا تر می شد و رفتار غمگینانه و مرموزش بر زیبایی او می افزود. با وجودي که به خودش قول داده بود دیگر عاشق نشود با یک پسر بیرون رفت، و با یکی دیگر خیال بافت و زجر کشید. و در یکی از همین روزها باکرگی خود را روي صندلی عقب یک ماشین از دست داد. او و دوست پسرش در حال لمس همدیگر بودند- بیشتر از حال عادي- دوست پسرش خیلی هیجان زده شد و ماریا خسته از این که تنها باکره بین گروه دوستانش بود به او اجازه داد که به او نزدیکی کند.

برعکس خودارضایی، که او را به حس بهشتی می رساند، نزدیکی برایشدردناك بود و باعث شد که یک لکه خون بر دامن او پدیدار شود که آن را شست. هیچ چیز شبیه حس معجزه آساي اولین بوسه ي او نبود. هیچ مرغ ماهی خواري در حال پرواز، غروب خورشید، موسیقی… اما او ترجیح می داد به این مسائل فکر نکند. او براي چند بار دیگر با همان پسر عشق بازي کرد، با وجودي که هر بار مجبور بود اول پسر را تهدید کند که اگر حاضر به عشق بازي نباشد او به پدرش می گوید که پسر به او تجاوز کرده.

او از پسر مثل وسیله براي یاد گیري استفاده کرد، همه ي راه ها را امتحان کرد تا دریابد که عشق بازي با یک پسر چه حس لذت بخشی خواهد داشت. اما ماریا این را نفهمید. خودارضایی باعث درد کمتر و لذت بیشتري بود. اما همه ي مجله ها، برنامه هاي تلویزیونی، کتاب ها، دوست دخترهایش، همه چیز، مطلقا همه چیز، می گفتند که یک مرد ضروري و اصل است. ماریا فکر می کرد باید داراي مشکل جنسی غِیر قابل بیانی باشد، براي همین او تمرکز بیشتري روي مطالعه کرد و براي مدتی همه چیز را در مورد آن چیز حیرت آور و کشنده که عشق می نامیدنش فراموش کرد.

از دفترچه ي خاطرات ماریا وقتی هفده ساله بود:

هدف من این است که عشق را بفهمم. وقتی عاشق بودم، احساس زنده بودن می کردم و می دانم هر چیزي که الان دارم، هر چه قدر هم جالب به نظر برسند اما من را هیجان زده نمی کنند. اما عشق چیز وحشتناکی است: دوست دخترهایم را می بینم که زجر زیادي می کشند و نمی خواهم در وضعیت مشابهی باشم. آنها به من و پاکی ام می خندیدند، اما حالا از من می پرسند که من چگونه می توانم مرد ها را خوب کنترل کنم. من می خندم و چیزي نمی گویم؛ چون می دانم که پیشگیري زجرآور تر از دردهاي بعدش است: من به طور ساده اصلا عاشق نمی شوم. هر روز که می گذرد من بیشتر متوجه می شوم مردها چه قدر موجودات ضعیفی هستند، چه قدر بی ثبات، نا امن وغافلگیر کننده هستند….چند تا از پدرهاي دوست دخترانم به من پیشنهاد عشق بازي داده اند، اما من همیشه درخواست آنها را رد می کنم. اوایل از رفتارشان شوکه می شدم، اما حالا فکر می کنم همه ي مردها این طوري هستند. اگر چه هدف من این است که عشق را بفهمم، و اگر چه براي من فکر کردن در مورد آدم هایی که قلبم را به آنها داده ام زجرآور است، اما متوجه شده ام آنها که قلب مرا لمسکرده اند از برانگیختن جسم من عاجز بوده اند، و آنها که جسم مرا برانگیختند از لمسقلب من عاجز بودند.

××××

او نوزده ساله شد، دبیرستان را تمام کرد و در یک پارچه فروشی کار پیدا کرد، جایی که رئیسش بی درنگ عاشق او شد. در آن زمان ماریا می دانست چگونه از مردها استفاده کند، بدون آنکه از خودش استفاده شده باشد. اگر چه همیشه عشوه گر بود و از قدرت زیبایی خود خبر داشت اما هرگز به او اجازه نداد که ماریا را لمس کند.

قدرت زیبایی: براي زنان زشت جهان چگونه است؟ او دوست دخترانی داشت که هیچ کس در پارتی ها به آنها توجه نمی کردند و هیچ وقت از آنها درخواست نمی شد. اما به طور غیر قابل قبولی آنها براي کمترین عشقی که دریافت می کردند ارزش قائل بودند. وقتی از طرف کسی رد می شدند، در خلوت خود زجر می کشیدند و سعی می کردند به چیز مهم تري به جز این که همه چیزشان را براي یک نفر فدا کنند، فکر کنند. آنها مستقل تر بودند، و به خودشان توجه بیشتري می کردند، اما در تصور ماریا، دنیاي آنها باید غیر قابل تحمل باشد.

او می دانست که چه قدر جذاب است، با وجودي که خیلی کم به مادرش گوش می داد اما هیچ وقت این حرف او را فراموشنمی کرد: ” عزیز من، زیبایی زیاد پایدار نیست”. در حالی که این جمله همیشه در گوشش بود در حالی که از نزدیکی زیاد با رئیسش پرهیز می کرد، سعی می کرد که زیاد نیزاو را نا امید نکند. و این باعث شد که حقوق او به مقدار زیادي افزایش پیدا کند (ماریا نمی دانست تا کی رئیسش با اندکی امید که روزي با ماریا همبستر خواهد شد با او خواهد ساخت، اما لااقل در همان موقع ماریا داشت پول خوبی به دست می آورد). همچنان او به ماریا براي کار اضافی می پرداخت (رئیسش دوست داشت ماریا همیشه دور و برش باشد، شاید می ترسید اگر او شب ها بیرون رود ممکن است عشق بزرگی براي زندگیش پیدا کند). ماریا دو سال تمام با نیرو کار کرد، هر ماه مقداري پول به خانواده اش براي نگهداري از او می داد، و در آخر، موفق شد! براي رفتن و گذراندن یک هفته تعطیلی اش در شهر رویاهایش پول جمع کرد، جایی که ستاره هاي فیلم و تلویزیون زندگی می کردند، تصویر روي کارت هاي پستال: ریو دو ژنیرو.

رئیسش به او پیشنهاد کرد که با او برود و همه ي هزینه هاي او را بپردازد، اما ماریا به دروغ به اوگفت که از آنجا که دارد به یکی از خطرناك ترین مکان هاي دنیا می رود. مادرشتنها به شرطی قبول کرده، که ماریا به خانه ي یکی از عموزاده هایش که جودو آموزش دیده بود برود. “در کنار این آقا….”،ماریا گفت:” شما نمی توانید مغازه را بدون اینکه فرد مطمئنی پیدا کنید رها کنید مرد گفت: ” من را آقا صدا نکن”. ماریا در چشم هاي او چیزي دید که می شناخت. شعله ي عشق. و این باعث تعجب ماریا شد، چون همیشه فکر می کرد او فقط به سکس با او علاقمند است، ولی چشم هایش چیز کاملا متفاوتی می گفتند، مثل فکر کردن در مورد آینده: “من می توانم به توخانه دهم، خانواده و پول براي خانواده ات”، ماریا تصمیم گرفت آتش را تند تر کند.

او گفت که واقعا دلش براي شغل تنگ می شود، و همین طور براي همکارانش که کار کردن با آنها را دوست دارد (ماریا سعی کرد از که از هیچ فرد خاصی اسم نبرد، و رازي را براي رئیسش به جا بگذارد، آیا منظورش از همکار او بود؟) و قول داد که مواظب کیف پول و آبرویش باشد. اما واقعیت متفاوت بود: او نمی خواست هیچ کس، به هیچوجه هیچ کس، اولین هفته ي آزادي مطلق او را خراب کند. او می خواست همه کار کند. شنا کردن در دریا، حرف زدن با غریبه ها، به پنجره ي مغازه ها نگاه کردن، و منتظر ماندن براي یک شاهزاده فریبنده تا او را به سمت موفقیت و چیزهاي خوب ببرد. با یک لبخند اغوا کننده پرسید: “بعد از همه ي اینها چه هفته یی است؟”، “مثل نور می گذره و من “خیلی زود به کار برخواهم گشت.

رئیسش اول پافشاري کرد، اما در نهایت تصمیم او را قبول کرد، و درآن لحظه نقشه می کشید به محضاین که ماریا بازگردد از او خواستگاري خواهد کرد، غمگین شده بود اما نمی خواست با نشان دادن یک چهره ي زورگو همه چیز را خراب کند.

××××

مسافرت ماریا با اتوبوس چهل و هشت ساعت طول کشید، در یک هتل ارزان در کوپاکابانا اتاقی اجاره کرد (کوپاکابانا! آن ساحل، آن آسمان…) و قبل از اینکه حتی کیف هاش را باز کرده باشه، بیکینی( 1) که خریده بود را برداشت، و با وجود هواي ابري مستقیم به ساحل رفت. با ترس به دریا نگاه کرد، و با سختی خودش را به آب زد.

هیچ کس توجه نمی کرد که این اولین تماس ماریا با اقیانوس بود، با جریان آب ها، با موج هاي خروشان، و در آن طرف اقیانوس اطلس، با ساحل آفریقا وشیرهایش. وقتی از آب بیرون آمد به زنی نزدیک شد که سعی می کرد ساندویج دست نخورده اي را بفروشد، و مرد خوشتیپی که او پرسید آیا می خواهد آن شب را با او بیرون رود، و مرد دیگري که که یک کلمه پرتقالی حرف نمی زد و با ادا و اشاره از ماریا پرسید که آیا آب نارگیل می خواهد ماریا یک ساندویچ خرید، چون خجالتی تر از آن بود که نه بگوید، اما با دو مرد غریبه حرف نزد. ناگهان از خودش ناامید شد؛ حالا که فرصت آن را داشت که هر چه می خواهد انجام دهد، چرا انقدر مسخره برخورد می کرد؟ هیچ توضیح خوبی پیدا نکرد، آنجا نشست و منتظر آن شد که خورشید از پشت ابرها بیرون بیاید، هنوز از شجاعت خودش و سردي آب (حتی در وسط گرماي تابستان) هیجان زده بود.

مردي که نمی توانست یک کلمه پرتغالی حرف بزند در حالی که نوشیدنی به همراه داشت دوباره ظاهر شد و نوشیدنی را به او تعارف کرد. راحت از این که لازم نیست با او حرف بزند، نوشیدنی را قبول کرد و به او خندید، مرد نیز با لبخند به او جواب داد. براي یک مدت آنها آن گفتگوي راحت و بی معنی (لبخند زدن) را ادامه دادند تا اینکه مرد یک دیکشنري کوچک از جیبش در آورد و با لهجه ي عجیبی گفت: “بونیتا”…”زیبا”، ماریا دوباره لبخند زد، اگرچه او می خواست حد اقل شاهزاده اش به زبان پرتغالی صحبت کند و کمی جوان تر باشد.

مرد صفحه اي را ورق زد:

“شام… امشب؟”

سپس گفت:

“سوییس!”

و جمله اش را با کلماتی تمام کرد که در هر زبانی شبیه زنگوله هایی در بهشت بودند.

“کار! دلار!”

ماریا هیچ رستورانی را نمی شناخت که نام آن سویس باشد. آیا واقعا می شد انقدر همه ي رویاها زود برآورده بشه؟ ماریا خواست تا احتیاط کند: “ممنون براي دعوتتان، اما من در حال حاضر کار دارم و “علاقه اي به پول در آوردن ندارم. مرد که یک کلمه هم از حرف هاي او را نفهمیده بود، کم کم ناامید می شد، بعد از رد و بدل کردن چند لبخند دیگر مرد او را براي چند دقیقه تنها گذاشت و با یک مترجم برگشت. از طریق مترجم به ماریا توضیح داد که” از سویس است (کشور، نه رستوران) و تمایل دارد که با ماریا شام بخورد تا در مورد یک پیشنهاد شغلی با هم صحبت کنند.” مترجم که خود را به عنوان مسئول توریست هاي خارجی و امنیت هتلی که مرد در آن اقامت داشت معرفی کرده بود، اضافه کرد:” اگر جاي شما بودم قبول می کردم. او مدیر یک تماشاخانه ي مهم است که براي افراد با استعداد براي کار در اروپا جستجو می کند. اگر شما دوست دارید می توانم شما را به چند نفر دیگر که دعوت ایشان رو قبول کرده اند آشنا کنم که همگی ثروتمند شده اند و ازدواج کرده و صاحب بچه هستند و نیازي ندارند که نگران این باشند که “فریب بخورند یا بی کار بمانند بعد در حالی که سعی کرد که ماریا را با دانش خود از فرهنگ هاي بین الملی تحت تاثیر قرار دهد “گفت:” در کنار اینها سویس شکلات و ساعت هاي عالی می سازد.

تنها تجربه ي ماریا در صحنه، بازي کردن در نقش فروشنده ي آب بود که هر سال در هفته ي مقدس بوسیله ي شوراي محلی براي این نقش انتخاب می شد. او به سختی در اتوبوس خوابیده بود، اما از دیدن دریا هیجان زده شده بود، از خوردن ساندویج بیزار بود- دست نخورده یا هر چیز دیگر- و از این که کسی را نمی شناخت آشفته بود و دنبال دوستی می گشت. او قبلا هم در وضعیت مشابهی قرار گرفته بود، که یک مرد قول همه چیز می دهد اما در آخر هیچ چیز نمی داد، بنابراین می دانست تمام حرف ها ي مرد درباره ي نمایش تنها راهی بود که ماریا را علاقمند کند.

متقاعد شده بود که پرهیزگاري هایش باعث این شانس شده بود، و او می بایست از هر لحظه از این تعطیلات استفاده کند، دیدن یک رستوران خوب می توانست موضوعی براي او باشد که وقتی به خانه برگشت در آن مورد صحبت کند. او تصمیم گرفت که دعوت را قبول کند، به این شرط که مترجم هم آنها را همراهی کند، چون از رد و بدل لبخند و تظاهر به این که حرف هاي مرد را می فهمد خسته شده بود.

تنها مشکل بدترین آنها بود: او هیچ چیز مناسبی براي پوشیدن نداشت. یک زن هیچ وقت به چنین چیزي راضی نمی شود (او ترجیح می داد شوهرش به او خیانت کند تا اینکه از وضعیت گنجه ي لباس هاي او اطلاع پیدا کند)، اما از آنجا که او هیچ کدام از این مردم را نمی شناخت و ممکن بود دیگر هیچکدام از آنها را دوباره نبیند، احساس کرد که چیزي براي از دست دادن ندارد “من تازه از شمال شرقی رسیده ام و لباس مناسب براي اینکه در رستوران بپوشم ندارم”. از طریق مترجم، مرد به او گفت که نگران نباشد و آدرس هتل او را پرسید.

هنگام عصر، او لباسی دریافت کرد که در تمام زندگی خود ندیده بود، به همراه یک جفت کفش که به نظر می رسید به اندازه حقوق تمام سال او قیمت داشته باشد.

××××

ماریا حس می کرد این آغاز جاده اي بود که براي آن راه طولانی ازسرتاوو، سرزمین دور افتاده ي برزیلی، پشت سر گذاشته بود: تحمل تنگ دستی همیشگی، پسرهایی بدون آینده، شهر فقیر اما صادق، سکون، زندگی تکراري: او حاضر بود که به پرنسس جهان تبدیل شود. مرد به او کار و دلار داده بود، یک کفش بیش از حد گران و لباسی شبیه لباس هاي در افسانه ها داده بود. تنها چیزي که کم داشت، آرایش بود. یکی ازکارکنان هتل دلش براي او سوخت و به او کمک کرد، در حالی که ابتدا به او اخطار داده بود که فرض نکند که هر خارجی فرد قابل اطمینانی است یا اینکه همه ي مردهاي آنجا دزد هستند.

ماریا به اخطار او بی توجهی کرد، هدیه هاي بهشتی اش را به تن کرد و ساعت ها در مقابل آیینه نشست، در حالی که تاسف می خورد چرا یک دوربین به همراه نیاورده تا این لحظات را ثبت کند، تا وقتی که تشخیصداد براي ملاقات دیر کرده است. او مثل سیندرلا به سمت هتلی که مرد سوییسی اقامت داشت شروع به دوویدن کرد. در حالی که ماریا غافلگیرشده بود، مترجم گفت که آنها را همراهی نمی کند” در مورد زبان نگران نباش، آن چه که اهمیت دارد آن است که آیا او با تو راحت است یا نه” “اما او چه طور می تواند راحت باشد وقتی که زبا ن من را نمی فهمد؟” احتیاجی نداري که صحبت کنی، مسئله مهم اثري که بر او می گذاري است. ماریا منظور او را نفهمید. جایی که ماریا از آن آمده بود مردم با هم کلمه، جمله، سوال و پاسخ رد و بدل می کردند. اما ملسون- نام مترجم و مامور امنیت هتل- به او اطمینان داد که در ریو دي ژنیرو و بقیه دنیا همه چیز فرق دارد. “او احتیاجی ندارد که بفهمد، فقط کاري کن که احساس راحتی کند. زن او مرده و بچه اي ندارد؛ او صاحب یک کلوپ است و به دنبال زنان برزیلی که می خواهند خارج کار کنند است. من به او گفتم که تو از آن نوع نیستی، اما او پافشاري کرد، می گفت از وقتی که تو را دیده که از آب خارج می شدي عاشقت شده. او همچنین فکر می کند که بیکینی تو زیباست. او درنگ کرد. اما، صراحتا ، اگر می خواهی اینجا یک دوست پسر پیدا کنی، باید یه بیکینی دیگر بخري، هیچ کس”دیگر به جز این مرد سوییسی از آن خوشش نخواهد آمد. آن مدل واقعا قدیمی است. ماریا تظاهر کرد که نشنیده است. ملسون ادامه داد: فکر نکنم او فقط بخواهد جفتک پرانی کند. او گمان می کند تو صاحب چیزي هستی که می توانی کشش اصلی کلوپش شوي. البته او تو را در حال خواندن یا رقص ندیده است، اما از آنجایی که که با زیبایی به دنیا آمده یی می توانی همه آن ها را یاد بگیري. همه ي این اروپایی ها مثل هم هستند، آنها به اینجا می آیند و تصور می کنند همه ي زنها برزیلی خوش گذران هستند و می دانند چگونه سامبا برقصند(2). اگر او جدي بود، نصیحتت می کنم که قبل از ترك کشور با او قرارداد ببند و صحت امضا را در کنسولگري سوییس تایید کن. اگر خواستی در مورد چیزي با من صحبت کنی من فردا کنار ساحل خواهم بود. روبروي هتل مرد سوییسی بازوي ماریا را گرفت و اشاره کرد که تاکسی منتظر آنها می باشد.

“اگر او منظور دیگري داشت ، و تو هم همین طور، قیمت براي هر شب سیصد دلار است. از این کمتر “را قبول نکن.

××××

قبل از آن که ماریا بتواند چیزي بگوید، آنها به سمت رستوران راه افتادند، در حالی که مرد دوباره کلماتی که می خواست بگوید را تکرار می کرد. ” کار؟ دلار؟ ستاره ي برزیلی؟” ماریا هنوزدر مورد آنچه مترجم گفته بود فکر می کرد: “سیصد دلار براي یک شب”. آن یک اقبال بود. او نیازي نداشت که براي عشق زجر بکشد. می تونست از این مرد استفاده کند در حالی که رئیسش را هنوز داشت، ازدواج می کرد، بچه دار می شد و براي خانواده اش زندگی راحتی فراهم می کرد. چه چیزي براي از دستدادن داشت؟ مرد سوییسی پیر بود و زود می مرد و بعد او ثروتمند می شد- این مردهاي سوییسی مطمئنا ثروت زیادي دارند اما زن کافی در کشورشان ندارند.

آنها کمی از غذا صحبت کردند- و تبادل لبخند- ماریا کم کم داشت منظور ملسون را از”اثرات” می فهمید. مرد به او آلبومی نشان داد که در آن به زبان هاي مختلفی که او نمی دانست نوشته شده بود، تصویر زنان در بیکینی (بدون شک زیبا تر و گستاخانه تر از آنچه او پوشیده بود)،تکه هاي روزنامه، نشریه هاي زننده که تنها کلمه اي که ماریا تشخیص داد برزیل بود، که اشتباه نوشته شده بود. ماریا به مقدار زیادي نوشید، ترسیده از آن که مرد به او پیشنهاد دهد که با هم بخوابند (با این که هرگز این کار را قبلا در زندگی اش انجام نداده بود، اما هیچ کسنمی تواند در مقابل سیصد دلار خودشرا کنترل کند و همه چیز وقتی مست هستی آسان تر به نظر می رسند، به خصوص اگر بین غریبه ها باشی). اما مرد مثل یک جنتلمن واقعی رفتار کرد، حتی هنگام نشست و برخواست صنداي ماریا را جا به جا کرد. در آخر ماریا گفت که خسته است و قرار ملاقاتی کنار ساحل براي روز بعد با او گذاشت (با اشاره کردن به ساعتش، زمان را به او نشان دادن، با دستانش شکل موج را در آوردن و گفتن:”آ-ما-نها”…” فردا”-(خیلی آهسته. او به نظر خوشنود می آمد و به ساعتش نگاه کرد(احتمالا سوییس)، ودر مورد زمان موافقت کرد.

××××

ماریا به خواب نرفت. او فکر می کرد که همه ي این ها فقط یک رویا می باشد. وقتی از خواب برخواست، دید که آن رویا نبوده: لباس روي صندلی در اتاق معمولی او، کفشهاي زیبا و وعده گاهش در ساحل.

از دفترچه ي یادداشت ماریا، روزي که مرد سوییسی را ملاقات کرد:

همه به من می گویند که دارم تصمیم اشتباهی می گیرم، اما اشتباه کردن بخشی از زندگی است. جهان از من چه می خواهد؟ آیا می خواهد که هیچ ریسکی نکنم، و به جایی برگردم که از آن آماده ام چون جرٱت آن که به زندگی “بله” بگویم را نداشتم؟ من اولین اشتباهم را در یازده سالگی کردم، وقتی آن پسر از من پرسید که آیا می توانم به او مداد قرض دهم؛ از آن زمان، تشخیص دادم که بعضی اوقات تو هیچ شانس دومی به دست نمی آوري و بهترین این است که هدایایی که دنیا به تو می دهد را قبول کنی. البته ریسکی در این کار است، اما آیا این ریسک بزرگتر از چهل و هشت ساعت دراتوبوس نشستن تا اینجا و وقوع این حادثه است؟ اگر من قرار است به کسی یا چیزي وفادار باشم، اول از همه باید نسبت به خودم با وفا باشم. اگر من به دنبال عشق واقعی می گردم، ابتدا باید توانایی یک عشق متوسط را در خودم کشف کنم، تجربه ي کمی که از زندگی دارم به من درس داده که هیچ کس صاحب هیچ چیز نیست، همه چیز یک فریب است، و این مورد همانند چیزهاي غیرمادي در مورد مادیات هم صادق است. تمام کسانی که چیزي را از دست داده اند همیشه فکر می کنند آن چیز براي همیشه ماندگار است (که بارها براي خود من هم اتفاق افتاده) و در آخر نتیجه گرفته اند هیچ چیز واقعا به آنها تعلق ندارد. و اگر هیچ چیز به من تعلق ندارد، هیج دلیلی ندارد که وقتم را براي جستجوي چیزهایی که براي من نیستند، تلف کنم. بهترین آن است که جوري زندگی کنم که امروز روز اول و آخر زندگی ام است.

فصل چهارم 

روز بعد، به همراه ملسون-مترجم و مسئول امنیت هتل که حالا در ذهن ماریا به نماینده او تبدیل شده بود-ماریا پیشنهاد مرد سوییسی را به شرطی که پرونده اي در کنسولگري سوییس تشکیل دهند قبول کرد. مرد که به نظر می رسید به چنین خواسته هایی عادت دارد، گفت از آنجایی که ماریا هم به مدرکی نیاز دارد که ثابت کند فرد دیگري در آنجا نمی تواند کاري که او برایش در نظر گرفته شده انجام دهد، او هم با درخواست ماریا موافق است (اثبات این که زنان سوییسی استعداد خاصی براي رقص سامبا ندارند سخت نبود). آنها با هم به مرکز شهر رفتند و مرد مترجم، مسئول امنیت هتل و نماینده، تقاضاي سهمی از معامله کرد، سی در صد از پانصد دلاري که ماریا دریافت کرد این مبلغ فقط حقوق هفتگی می باشد. یک هفته، متوجه می شوي؟ از این به بعد هر هفته پانصد دلار “دریافت خواهی کرد، بدون هیچ کسري، چون من فقط از اولین حقوق تو سهم گرفتم.

تا آن لحظه، سفر و اندیشه ي رفتن به سرزمین هاي دور فقط یک رویا بود، و رویاها تا لحظه اي لذت بخش هستند که به مرحله ي عمل نرسند. در رویا ما همه ي ریسک ها، نا امیدي ها و سختی ها را نادیده می گیریم، و وقتی که پیر می شویم دیگران را – ترجیا پدر و مادر، همسر یا فرزندانمان – به خاطر کوتاهی خودمان براي تشخیص دادن رویاهایمان سرزنش می کنیم.

ناگهان، فرصتی که ماریا مشتاقانه منتظر آن بود، اما آرزو می کرد که پیش نیاید، به وجود آمده بود. او چگونه می توانست با مشکلات و سختی هاي زندگی جدید برخورد کند؟ چگونه می توانست همه چیز را پشت سرش رها کند؟ چرا یک فرد عفیف می خواست این راه دور را برود؟ ماریا خودش را با فکر این که در هر لحظه اي می توانست تصمیمش را عوض کند، تسلی می داد؛ همه ي آنها مثل یک بازي احمقانه می ماند، چیزي متفاوت که می توانست وقتی به خانه بر می گردد در مورد آن با دوستانش حرف بزند. از همه مهتر، بیشتر از هزار کیلومتر را طی کرده بود و هم اکنون سیصد و پنجاه دلار در کیفش داشت، و هر لحظه که می خواست می توانست فرار کند بدون این که آنها قادر باشند او را پیدا کنند.

×××××××

در بعد از ظهر روزي که آنها از کنسولگري دیدن کردند، ماریا تصمیم گرفت به تنهایی براي قدم زدن کنار دریا رود، به بچه ها، بازیکنان والیبال، فقیر ها، مست ها، فروشندگان صنایع دستی برزیلی(که ساخته ي چین بودند) ، مردمی که سعی می کردند با راه رفتن و ورزش کردند با پیري مبارزه کنند، توریست هاي خارجی، مادرها با بچه هایشان، بازنشسته ها در حال کارت بازي نگاه می کرد. او به ریو دو ژنیرو آمده بود، به یک رستوران پنج ستاره و کنسولگري رفته بود، با یک خارجی ملاقات کرده بود،یک وکیل داشت، به او لباس و کفشی هدیه داده شده بود که هیچ کس، مطلقا هیچ کس در شهر خودش نمی توانست چنین هدیه اي به او دهد.

و حالا چه؟ او به دریا نگاه کرد. درس هاي جغرافی به او می گفتند اگر در خط مستقیمی حرکت کند به آفریقا خواهد رسید، به شیر ها و جنگل هاي پر از گوریلش. اگر چه اگر کمی به جهت شمالی تري می رفت، به قلمرو مسحور کننده یی که به نام اروپا شناخته شده بود می رسید، به برج ایفل، برج کج پیزا. او چه چیزي براي از دست دادن داشت؟ مثل هر دختر دیگر برزیلی، حتی قبل از آنکه بتواند بگوید “ما ما” یاد گرفته بود که سامبا برقصد، اگر آنجا را دوست نداشت، می توانست برگردد. او یاد گرفته بود که فرصت ها را باید قاپ زد او بسیاري از زندگی اش را به این گذرانده بود که به چیزهایی که دوست داشت جواب مثبت دهد، “نه” بگوید، تصمیم گرفته بود فقط چیزهایی را تجربه کند که می توانست کنترل کند. به طورمثال اموري که با مردها داشته بود. او حالا با نشناخته ها بر خورد کرده بود. آنقدر ناشناخته که دریا اولین بار براي یک دریا نورد است، یا به اندازه ي داستهایی که در کلاس تاریخ به آنها می گفتند. او همیشه می توانست “نه” بگوید، اما ممکن بود تمام زندگیشرا در فکر آن باشد، همان طور که هنوز به خاطره ي پسر بچه یی فکر می کرد که از او مداد قرض خواسته بود و بعد ناپدید شده بود- اولین عشق او؟ او همیشه می توانست”نه” بگوید، اما چرا این بار سعی نکند که موافقت کند؟ براي یک دلیل ساده: او یک دختر از سرزمین دور افتاده ي برزیلی بود، بدون تجربه ي زندگی (به جز یک مدرسه ي خوب)، با دانش فراوان از برنامه هاي تلویزیون و یک حقیقت که او زیبا بود. این براي رویارویی با جهان کافی نبود.

ماریا گروهی از مردم را دید که می خندیدند و به دریا نگاه می کردند، اما می ترسیدند که به داخل آب بروند. دو روز قبل، او همین احساس را کرده بود، اما در حال حاضر دیگر نمی ترسید. هرگاه که دلش می خواست به داخل آب می رفت، مثل آنکه آنجا بدنیا آمده بود. آیا اروپا هم همین طوري پیش نخواهد رفت؟

او دعایی در دلش خواند و دوباره از مریم مقدس نصیحت خواست، لحظه اي بعد، او در مورد تصمیمی که گرفته بود احساس سبک بودن می کرد، چون احساس کرد که محافظت می شود. او همیشه می توانست برگردد، اما ممکن بود هیچ وقت دوباره شانس چنین سفري به دست نیاورد. این به ریسک کردنش می ارزید، به شرطی که رویاهاش براي چهل و هشت ساعت در اتوبوس بدون کولر نشستن دوام بیاورند و البته مرد سوییسی پشیمان نشود.

او در حال خوبی بود که مرد سوییسی باز او را براي شام دعوت کرد، او خواست که اغوا کننده باشد و دست هاي مرد را دستانش گرفت، اما او بی رنگ دستهایش را عقب کشید. ماریا – در میان ترس و راحتی- تشخیص داد که مرد در مورد آنچه گفته جدي است.

مرد گفت: “ستاره ي سامبا”. “ستاره دوست داشتنی رقصسامبا! مسافرت هفته ي آینده.”

همه ي این حرف ها خوب بودند اما ” مسافرت هفته ي آینده” خارج از حرف هاي آنها بود. ماریا گفت بدون مشورت خانواده اش نمی تواند تصمیمی بگیرد. مرد سوییسی اخم کرد و به او کپی از قراردادشان را نشان داد. و ماریا براي اولین بار ترسید مرد گفت: “قرارداد.”

با اینکه ماریا مصمم بود که به خانه رود، اما تصمیم گرفت با ملسون مشورت کند؛ به او پرداخت شده بود که به ماریا کمک کند ملسون بیشتر نگران اغوا کردن توریست آلمانی که تازه رسیده بود، بود که بدون هیچ بالاپوشی کنار ساحل آفتاب گرفته بود ،و فکر می کرد که برزیل آزادترین کشور دنیا است (او دقت نکرده بود که در ساحل او تنها زنی که سینه هایش را نپوشانده بود و همه به سختی به او نگاه می کردند). خیلی سخت بود که ماریا بتواند توجه ملسون را جذب کند.

“اما اگر من نظرم را عوضکنم چه می شود؟”

” من نمی دانم در قرارداد چه نوشته شده است، اما فکر می کنم او می تواند تو را بازداشت کند”

” او قادر نخواهد بود من را پیدا کند”

“دقیقا، پس چرا نگرانی؟”

از طرف دیگر، مرد سوییسی که پانصد دلار و خرج یک جفت کفشو لباس، شام و مخارج تدارکات در کنسولگري را پرداخته بود، کم کم نگران می شد و از آنجایی که ماریا براي صحبت کردن با خانواده اش پا فشاري می کرد، او تصمیم گرفت که دو بلیط هواپیما به محل زندگی ماریا بگیرد و با او به آنجا برود- البته به شرطی که همه چیز در چهل و هشت ساعت تمام شود و آنها بتوانند هفته ي دیگر به اروپا بروند- که ماریا با این شرط موافقت کرد. در حالی که با یکدیگر تبادل لبخند می کردند، ماریا فهمید که تمام این شروط در قرار داد آمده است و وقتی که مسئله مربوط به احساسات و قرارداد می شود باید آنها را جدي گرفت.

××××

براي آن شهر کوچک باعث حیرت و افتخار بود که ماریاي زیبا به همراه یک خارجی برگشته بود که قرار بود او را به ستاره اي در اروپا تبدیل کند. تمام همسایه ها می دانستند و دوست قدیمی مدرسه اش از او پرسید:

“چه طور این اتفاق افتاد؟”

“من فقط خوش شانس بودم”

آنها می خواستند بدانند آیا این اتفاقات همیشه در ریو دو ژنیرو اتفاق می افتد؟ چون داستانهاي مشابهی را در تلوزیون دیده بودند. ماریا نمی خواست توضیح دقیقی بدهد، و دلش می خواست که ارزش زیادي براي تجربه هاي شخصی خودش بگذارد، بنابراین دوستانش را متقاعد کرد که او فرد خاصی بوده است.

او به همراه مرد به خانه اش رفت و مرد نشریه اي که در آن برزیل با “ز” نوشته شده بود را به آنها نشان داد، در حالی که ماریا توضیح می داد که او در حال حاضر داراي یک نماینده می باشد و قصد دارد که کارش را به عنوان بازیگر ادامه دهد. مادر ماریا عکسهایی که مرد خارجی به او داده بود و در آن دختر ها بیکینی کوچکی پوشیده بودند را بی درنگ پس داد و ترجیح داد که سوالی نپرسد. همه این ها براي آن بود که دختر او باید شاد و ثروتمند باشد، یا ناشاد اما حداقل ثروتمند باشد.

“اسم او چیست؟”

“راجر”

“روجریو! من یک عموزاده داشتم که نامش روجریو بود”

مرد خندید و دست زد، و آنها فهمیدند که مرد حتی یک کلمه هم نفهمیده است. پدر ماریا گفت:

“او حدودا هم سن من است”

مادر ماریا به پدرشگفت که در شادي دخترش دخالت نکند. از آنجایی که تمام دوزنده ها با مشتریانشان در موارد زیادي بحث می کنند و دانش زیادي در مورد عشق و ازدواج بدست می آورند، به ماریا این نصایح را کرد:

“عزیز من، بهتر است کنار یک مرد ثروتمند غمگین باشی تا اینکه در کنار یک مرد فقیر شاد باشی، آنجا تو شانس بیشتري خواهی یافت که یک زن ثروتمند غمگین شوي. در کنار اینها، اگر همه چیز خوب پیش نرفت می توانی سوار یک اتوبوس شوي و به اینجا باز گردي.”

با اینکه ماریا از یک روستا بود اما باهوشتر از مادرش و همسر آینده اش بود و براي اینکه آنها را متوجه قضیه کند گفت. “مامان، از اروپا به برزیل اتوبوسی وجود ندارد. در کنار اینها من دنبال ازدواج نیستم، من به دنبال شغل می گردم.”

مادرشنگاهی با ناامیدي به او کرد:

“اگر می توانی به آنجا بروي، همیشه هم راهی براي بازگشت داري. بازیگر بودن براي یک زن جوان مناسب است. اما آن تا زمانی طول می کشد که زیبا هستی، و قیافه از حدود سی سالگی پژمرده می شود. پس بیشتر کارها را الان کن، کسی که صادق و بامحبت است را پیدا کن و با او ازدواج کن. عشق مهم نیست. من اول ها عاشق پدرت نبودم، اما پول همه چیز را می خرد، حتی عشق واقعی را. به پدرت نگاه کن، اوحتی ثروتمند هم نیست.”

نصیحت بدي از طرف یک دوست بود، اما نصیحت خوبی از طرف یک مادر.

چهل و هشت ساعت بعد، ماریا به ریو برگشته بود، البته قبل از آن سري به محل کار قدیمی اش زده بود تا استعفا دهد و از زبان صاحب مغازه بشنود که “بله، شنیده ام که یک مدیر اپراي فرانسوي می خواهد تو را به پاریس ببرد، نمی توانم تو را از تعقیب شادیهایت متوقف کنم. اما میخواهم چیزي را قبل از رفتن بدانی.” او مدالی را که به یک زنجیر آویزان بود از جیبشبیرون آورد. “این مدال معجزه آساي بانوي رحمت ماست. او یک کلیسا در پاریس دارد، به آنجا برو و براي حمایت”از او نماز بخوان. ببین، کلماتی هستند که دور کلمه ي مقدس حکاکی شده اند. ماریا خواند: “سلام بر مریم پاك دامن، براي ما که به سوي تو آمده ایم دعا کن. آمین.” به خاطر داشته باش که این کلمات را حداقل یک بار در روز تکرار کنی.” و او درنگ کرد، اما کم کم داشت دیر می شد.

“اگر روزي برگردي، من منتظرت خواهم ماند. من فرصتم را براي گفتن مساله ي بسیار ساده اي به تو از دست دادم: من تو را دوست دارم. شاید الان خیلی دیر شده باشد، اما می خواستم که بدانی.” شانسهاي از دست رفته. او خیلی زود معنی آنها را فهمیده بود. اگر چه “دوستت دارم” دو کلمه اي بود که او در دوران بیست و دو سالگی اش زیاد شنیده بود، و هم اکنون آنها براي ماریا به نظر کلمات تهی و بی معنی می آمدند، زیرا هیچ کدام از آنها هیچ وقت به مساله ي عمیق و جدي یا رابطه هاي ماندگار تبدیل نشده بود. ماریا از او به خاطر کلماتش تشکر کرد، و آنها را در دفترچه یادداشتش یادداشت کرد:هیچ کس نمی داند زندگی براي ما چه ذخیره کرده، خیلی خوب است که همیشه بدانیم در خروج فوري کجاست. او را از گونه بوسید و بدون آن که نگاهی به عقب کند آنجا را ترك کرد.

آنها به ریودو ژنیرو بازگشتند، و طی یک روزپاسپورت او حاضر شد. راجر با چند کلمه پرتغالی و حرکات زیادي گفت:”برزیل واقعا عوض شده است”. به کمک ملسون، تمام خریدهاي مهم انجام شد(لباس، کفش، لوازم آرایش، هر چیزي که زنی مثل او می خواهد). در شب خروج آنها به سمت اروپا، آنها با یک کلوپ شبانه رفتند، و وقتی راجر او را در حال رقص دید از انتخاب خود خوشنود شد؛ او به طور حتم در حضور ستاره ي آینده ي کاباره ي کالوجنی بود: دختر تیره با چشمان رنگ پریده و موهایی به سیاهی گراونا(پرنده ي برزیلی که اغلب مو سیاه نامیده می شد). اجازه ي کار از طرف کنسولگري سوییس آماده بود، بنابراین آنها وسایلشان را جمع کردند و روز بعد آنها به سرزمین شکولات ها پرواز کردند،درحالی که ماریا به طور پنهانی نقشه می کشید که آن مرد را عاشق خود کند. او پیر، زشت یا فقیر نبود. چه چیز بیشتري می خواست؟

فصل پنجم 

ماریا کم کم احساس خستگی می کرد. در فرودگاه قلب او را ترس فراگرفت؛ تشخیص داد که کاملا وابسته به مردي است که در کنار او بود- او هیچ شناختی از آن کشور، زبان یا حتی سرماخوردگی نداشت. رفتار راجر با گذشت زمان فرق می کرد. دیگر تلاشی براي اینکه خوشایند به نظر برسد نمی کرد، اگر چه او هیچ وقت تلاشی براي بوسیدن یا نوازش سینه هاي ماریا نکرده بود اما فاصله در نگاه او بیشتر و بیشتر می شد. او ماریا را در هتل کوچکی مستقر کرد، و او را به زن جوان برزیلی دیگري معرفی کرد، یک مخلوق غمگین که ویوان نامیده می شد که مسئولیت آماده کردن ماریا براي کار را برعهده داشت.

ویوان با خونسردي بالا تا پایین ماریا را برانداز کرد، بدون نشان دادن کوچکترین نشان همدردي براي کسی که به طور وضوح هیچ وقت خارج از کشورش نبوده است. به جاي اینکه از ماریا بپرسد که چه احساسی دارد مستقیما کارش را شروع کرد.

خودت را فریب نده. هروقت که یکی از رقاصه هایش ازدواج می کنند، او به برزیل سفر می کند، چیزي که روز به روز بیشتر اتفاق می افتد. او می داند که تو چه چیزي می خواهی، و من فرض می کنم که خودت هم می دانی. تو احتمالا دنبال یکی از این سه می گردي- ماجراجویی، پول یا شوهر.

چگونه می دانست؟ آیا همه دنبال چیز مشابهی می گشتند؟ یا ویوان قادر بود که ذهن بقیه را بخواند؟

اینجا همه ي دخترها به دنبال یکی از این سه چیز می گردند. ویوان ادامه داد و ماریا متقاعد شده بود که او قادر به خواندن ذهنش می باشد.

در مورد ماجراجویی، اینجا خیلی سرد است و در کنار این پول کافی که بتوانی خرج مسافرت کنی به دست نخواهی آورد. در مورد پول، از آنجایی که پول اتاق و غذا از حقوقت کم می شود، تنها باید حدود یک سال کار کنی که بتوانی پول بلیط برگشت به خانه ات را بدهی.

اما!

“می دانم این چیزي نیست که با آن موافق باشی، اما واقعیت این است که تو هم مثل هر کس دیگري فراموش کرده یی که یک سوال بپرسی. اگر بیشتر مراقب بودي، اگر قراردادي که امضا کرده اي را می خواندي، دقیقا می فهمیدي خودت را وارد چه ماجرایی می کنی، براي اینکه سوییسی ها دروغ نمی گویند، آنها به سکوت اکتفا می کنند که کمک کننده ي آنهاست.”

ماریا احساسمی کرد که زمین زیر پایشمی لرزد.

در مورد شوهر، هر زمان که یکی از دخترها شوهر می کند، راجر متحمل ضرر مالی شدیدي می شود، بنابراین ما از صحبت کردن با مشتري ها منع شده ایم. اگر براي چنین کارهایی تمایل داري، ریسک بزرگی انجام می دهی. اینجا مثل ریو دو برن محل بلند کردن نیست.

ریو دو برن؟

مردها با همسرهایشان به اینجا می آیند، تعداد کمی توریست که به اینجا می آیند و با محیط خانوادگی روبرو می شوند به جاهاي دیگري به دنبال زن می روند. من مطمئن هستم که تو رقصیدن می دانی؛ بسیار خوب، اگر تو قادر باشی که آواز هم بخوانی، حقوقت افزایش خواهد یافت، اما دخترهاي دیگر حسودي خواهند کرد، بنابراین بهت پیشنهاد می کنم حتی اگر بهترین خواننده در برزیل هستی، آن را فراموش کن و حتی امتحان هم نکن. از همه مهتر، از تلفن استفاده نکن. تو همه ي پولی را که بدست می آوري خرج آن خواهی کرد. و آن هم مقدار زیادي نخواهد بود.

“او به من قول پانصد دلار در هفته را داده است”

او. بله

×××××××

از دفترچه ي خاطرات ماریا، در هفته ي دوم اقامتش در سرزمین سوییسی:

به کلوپ شبانه رفتم و مدیر رقص که از جایی به نام موراکو آماده بود را ملاقات کردم، و مجبور شدم هرقدمی که او- که هرگز پایش را در برزیل نگذاشته- فکر می کرد سامبا است را یاد بگیرم. حتی وقت نکردم که بعد از آن پرواز طولانی استراحت کنم. از شب اول مجبور شدم که شروع به رقصیدن و لبخند زدن بکنم. ما شش نفر هستیم، و هیچ کدام ما شاد نیست و نمی دانیم که اینجا مشغول به چه کاري هستیم. مشتري ها می نوشند و کف می زنند، بوس در هوا می فرستند و گاهی حرکات وقیحی انجام می دهند.

دیروز حقوقم را دریافت کردم، به سختی یک دهم چیزي می شود که در موردش موافقت کرده بودیم، بقیه، بر اساس قرارداد، صرف بلیط پروازم و اقامتم در اینجا خواهد شد. بر اساس حساب و کتاب وِیوان، آن یک سال طول خواهد کشید و در این زمان هیچ راه فراري وجود ندارد. و البته فرار به هر جایی چه فایده اي دارد؟ من تازه رسیده ام. من هنوز هیچ چیز را ندیده ام. چه چیز وحشتناکی در مورد هفت شب هِفته رقصیدن وجود دارد؟ من قبلا آن را براي تفریح انجام می دادم. حالا آن را براي پول و شهرت انجام می دهم. پاهایم درد نمی کنند. تنها کار سخت نگاه داشتن همیشگیِ لبخند بر صورت است.

من می توانم انتخاب کنم که قربانی دنیا باشم یا یک ماجراجو در جستجوي گنج. همه ي این ها به طرز نگاه من به زندگی بر می گردد.

فصل ششم 

ماریا انتخاب کرد که جستجو گري به دنبال گنج باشد-احساساتش را به کناري گذاشت- هر شب گریه کردن را متوقف کرد و فردي که قبلا بود را فراموش کرد. او کشف کرد که اراده ي کافی دارد که تظاهر کند تازه به دنیا آمده و بنابراین دلیلی براي دلتنگی براي کسی نداشت. احساسات می توانستند صبر کنند، در حال حاضر او نیاز به پول داشت، و اینکه آن کشور را بشناسد و پیروزمندانه به خانه برگردد.

در کنار اینها، همه چیزها در اطراف او خیلی شبیه به برزیل، و شهر کوچک آنها بود: زنها به پرتقالی صحبت می کردند، در مورد مردها می نالیدند و از ساعت کارشان شکایت می کردند، دیر به کلوپ می رسیدند، با رئیس می جنگیدند، فکر می کردند که زیبا ترین زن در دنیا هستند، و در مورد شاهزاده هاشان ، که اغلب مایل ها دورتر زندگی می کردند یا متاهل بودند یا اینکه پولی نداشتند و از آنها پول می گرفتند، قصه ها می گفتند.

برعکس آن چه که او با دیدن مجلاتی که راجر با خود آورده بود فکر می کرد، کلوپ دقیقا مانند توصیفات ویوان بود: جو خانوادگی داشت. دخترها- رقصنده هاي سامبا- اجازه نداشتند که با مشتري ها صحبت کنند یا با آنها بیرون روند. اگر آنها را در حالی گرفتن یادداشتی همراه شماره تلفن می گرفتند، براي دو هفته ي تمام از کار اخراج می شدند. ماریا، که انتظار زندگی بانشاط تر و هیجان انگیز تري را داشت، کم کم تسلیم غم و خستگی شد.

در طول دو هفته ي اول، خانه اي که در آن زندگی می کرد را ترك کرد، به خصوص وقتی فهمید که هیچ کس در آنجا زبان او را نمی فهمد حتی اگر- خیلی آهسته -صحبت کند. با شگفتی فهمید شهري که در آن زندگی می کند دو اسم دارد- ژنو براي کسانی که آنجا زندگی می کردند و ژنبرا براي برزیلی ها.

در آخر، بعد از گذراندن ساعت هاي طولانی و ملالت آور در اتاق بدون تلویزیونش، ماریا نتیجه گرفت:

(الف) او هرگز نمی تواند به آن چیزي که می خواست برسد اگر نتواند خودش را نشان دهد. و براي این کار او نیاز به آن داشت که زبان محلی آنجا را یاد بگیرد.

(ب) از آنجا که همه ي همکارانش به دنبال چیز مشابهی می گردند، او باید متفاوت باشد. براي این مشکل به خصوص، او هیچ گونه راه حل یا روشی پیدا نکرد.

از دفترچه ي خاطرات ماریا، چهار هفته بعد از رسیدن به ژنو/ ژنبرا:

زمان بی پایانی را در اینجا گذرانده ام. زبان آنها را صحبت نمی کنم، تمام روزم را از رادیو موسیقی گوش می دهم، و در مورد برزیل فکر میکنم، سعی می کنم دیرتر به پانسیون بازگردم. به زبان دیگر، من در آینده زندگی می کنم نه در حال حاضر. یک روز در آینده، بلیط می گیرم ، به برزیل باز می گردم، با صاحب پارچه فروشی ازدواج می کنم و به نظرهاي بدخواهانه دوستانی که هیچ وقت ریسکی نکرده اند و تنها اشتباهات بقیه مردم را می بینند، گوش می دهم. نه!، من نمی توانم این طوري برگردم. ترجیح می دهم وقتی هواپیما از اقیانوس می گذرد خودم را به بیرون پرت کنم. از آنجایی که نمی توان پنجره هواپیما را باز کرد ( من اصلا انتظار آن را نداشتم، چه قدر مسخره که نمی توان در هواي پاك نفس کشید!)، من اینجا خواهم مرد. اما قبلا از آنکه بمیرم، می خواهم براي زندگی بجنگم. اگر می توانم راه بروم، می توانم به هر جا که می خوام بروم.

فصل هفتم 

روز بعد، ماریا در کلاسزبان فرانسه که صبح ها برگذار می شد ثبت نام کرد.

در آنجا او با مردمی با عقاید، احساسات و سن هاي مختلف آشنا شد، مردانی که لباس هاي رنگ روشن می پوشیدند و مقدار زیادي دست بند طلا از خود آویزان کرده بودند، زنهایی که همیشه روسري به سر داشتند، بچه هایی که خیلی سریع تر از بزرگ ترها یاد می گرفتند، در صورتی که باید برعکس می بود، چون بزرگترها داراي تجربه ي بیشتري بودند. او احساس غرور می کرد وقتی فهمید همه کشورش- جشن ها، سامبا، فوتبال، و مشهورترین فرد دنیا،پله-را می شناختند. در ابتدا ماریا خواست فرد مطلوبی به نظر برسد و سعی کرد تا تلفظ آنها را صحیح کند (آن پله است!پله) اما بعد از مدتی از آنجایی که آنها حتی پافشاري می کردند که او را ماریو صدا کنند (با هیجانی که تمام خارجی ها سعی دارند اسم خارجی ها را عوض کنند و باور داند که حق با آنهاست) خسته شد و آن را رها کرد.

بعد از ظهر ها، به هدف تمرین زبان، براي اولین بار به دور آن شهر دو اسمه رفت. شکلات هاي بسیار خوشمزه اي کشف کرد، و البته پنیري که تا به حال نخورده بود، فواره اي بسیار بزرگ وسط دریاچه، برف(که هیچ کس در شهر او حتی لمس نکرده است)، لک لک، و رستوران هایی با منقل (اگر چه او داخل آنها نشد اما دیدن آتش به او احساس شادابی می داد).

ماریا هم چنین توجه کرد که همه ي تابلو هاي مغازه ها تبلیغ ساعت نبودند، بلکه بین آنها بانک هم پیدا می شد، اگر چه ماریا نمی فهمید چرا تعداد زیادي بانک براي آن جمعیت کم وجود دارند و به ندرت کسی داخل آنها دیده می شد. در هر صورت او تصمیم گرفت که سوالی نپرسد.

بعد از سه ماه که ماریا کنترل شدیدي در محیط کار بر خود داشت، خون برزیلی او- همان قدر نفسانی و شهوانی که همه فکر می کنند- به جوش آمد؛ او عاشق یک عرب شد که با او در یک دوره زبان فرانسوي می خواندند. این عشق بازي تا سه هفته طول کشید تا اینکه یک شب ماریا تصمیم گرفت به خودش مرخصی دهد و به دیدن کوهی در حاشیه ي ژنو برود؛ و این باعث شد روز بعد به محض اینکه پایش را در محل کار بگذارد به دفتر راجر احضار شود.

به محض ورود به دفتر،خیلی خلاصه به خاطر آن که مثال بدي براي بقیه دخترها که آنجا کار می کردند بوده، راجرقصد به اخراج او کرد. او عصبانی گفت که بار دیگر شکست خورده- زنهاي برزیلی نمی توانند مورد اطمینان باشند-( اوه عزیز، همان هیجان براي عمومیت دادن همه چیز). ماریا سعی کرد که به او بگوید که تب شدیدي به علت تغییر ناگهانی آب و هوا داشته، اما مرد ملایم تر نشد و حتی اظهار داشت که باید مستقیم به برزیل برگردد تا جایگزینی پیدا کند، و اینکه بهتر است به فکر استفاده از موسیقی و رقاصه هاي یوگوسلاو باشد که زیباتر و قابل اطمینان تر بودند.

شاید ماریا جوان بود اما احمق نبود، بخصوص که معشوقه ي عربش به او گفته بود قانون استخدام سوییس بسیار سخت گیر است و از آنجا که کلوپ شبانه مقدار زیادي از حقوق او را نگه داشته بود، او می توانست به راحتی ادعا کند از او مثل یک غلام کار کشیده شده است.

او دوباره به دفتر راجر برگشت، این بار با زبان فرانسه مستدل، که شامل کلمه ي “وکیل” می شد. مقداري توهین و پنج هزار دلار نصیب او شد- پولی که هیچ گاه دربهترین رویاهایش هم نمی دید- و همه ي این ها به خاطر کلمه ي جادویی “وکیل” بود. او حالا آزاد بود که وقتش را با معشوقه ي عربش بگذراند، چند هدیه بخرد، چند عکس از برف بیاندازد و پیروزمندانه به خانه بازگردد.

×××××××

اولین کاري که ماریا کرد تماس با همسایه ي مادرش بود تا به آنها بگوید که او شاد است، شغل عالی دارد و نیازي نیست که خانواده اش نگران او باشند. سپس، از آنجا که باید پانسیونی که راجر براي او تدارك دیده بود را ترك می کرد، هیچ چاره اي ندید جز آنکه به دوست پسر عربش پناه آورد، به عشق ابدي اش قسم بخورد، به دین او ایمان آورد و با او ازدواج کند، حتی اگر مجبور شود یکی از آن روسریهاي عجیب را به سر کند؛ از همه مهم تر، همان طور که همه می دانند، عربها بی نهایت ثروتمند هستند و همین کافی است.

اگر چه پسر عرب دیگر خیلی دور بود، ممکن است در عربستان، کشوري که ماریا حتی اسمی از آن نشنیده بود، و ماریا در دلش از مریم مقدس تشکر کرد که مجبور نشده به دینش خیانت کند. حالا او می توانست در حد کافی و معقولی زبان فرانسه صحبت کند، پول کافی براي بلیط برگشت، اجازه کار به عنوان رقصنده سامبا و ویزا داشت؛ از آنجا که او می دانست هر زمان که بخواهد می تواند به خانه برگردد و با رئیسش ازدواج کند تصمیم گرفت با استفاده از ظاهرش پولی بدست آورد.

او اتاق کوچکی اجاره کرد (بدون تلویزیون، او باید تا قبل از اینکه پول زیادي بدست آورد با صرف جویی زندگی می کرد) و از روز بعد در آژانسها به دنبال کار می گشت. همه ي آنها می گفتند که او به چند عکس حرفه اي نیاز دارد، بعد از مدتی به این نتیجه رسید رویاها ارزان به دست نمی آیند. قسمت زیادي از پولش رو صرف یک عکاس عالی کرد که خیلی کم حرف می زد اما مجموعه ي بزرگی لباس در استدیواش داشت. ماریا ژست ها و لباسهاي مختلفی را امتحان کرد، میتن و سنگین، باز و غیر معقول، او حتی بیکینی را امتحان کرد که مسئول امنیت هتل در ریو دو ژنیرو می توانست به آن افتخار کند. ماریا چند کپی اضافه از عکسها خواست و آنها را همراه با نامه اي که در آن توضیح داده بود چه قدر به او در آنجا خوش می گذرد براي خانواده اش فرستاد. همه ي آنها فکر خواهند کرد که ماریا ثروتند و صاحب گنجینه ي حسادت انگیزي از لباس است و او به برجسته ترین دختر شهرش تبدیل خواهد شد. اگر همه چیز طبق نقشه پیش می رفت (او به اندازه کافی کتاب در مورد تفکر مثبت خوانده بود که خودش را قانع کند پیروزیش حتمی است)، سعی خواهد کرد که شهردار را تشویق کند تا میدانی به اسم او در شهر بنا کند.

از آنجا که او آدرس ثابتی نداشت، یک تلفن همراه از نوعی که از کارت هاي از پیش پرداخت شده استفاده می کرد خرید و در روزهاي بعد منتظر پیشنهادهاي کار شد. در رستوران چینی (که ارزان ترین بود) غذا خورد، و براي گذران زمان به صورت عصبی به مطالعه پرداخت. اما زمان می گذشت و زنگ تلفن به صدا در نیامد. ماریا تعجب می کرد از اینکه وقتی کنار دریاچه قدم می زد به جز چند فروشنده ي مواد که همیشه در مکان مشابهی زیر پلی که باغچه ي زیباي شهر را به قسمت جدید تري از شهر وصل می کرد، بودند، هیچ کس مزاحم او نمی شد. او به ظاهر خودش شک کرده بود تا اینکه همکار قدیمی اش (که به طور شانسی در یک کافه به هم برخورد کردند) به او گفت که مشکلی از سمت او نیست، و این مشکل مردم سوییس است، که به هیچ وجه مزاحم بقیه و خارجی ها نمی شوند زیرا می ترسیدند که به جرم آزار جنسی دستگیر شوند- مساله اي که روابط زن و مرد را حتی بیشتر پیچیده کرده بود.

از دفترچه ي خاطرات ماریا، شبی که تمام اشتیاقش براي بیرون رفتن، زندگی یا منتظر ماندن براي زنگ تلفن را از دست داده بود:

امروز را در یک پارك گذراندم. از آنجایی که نمی توانم پولم را هدر دهم، فکر کردم بهترین آن است که بقیه مردم را تماشا کنم. زمان طولانی را کنار قطار(ترن) هوایی گذراندم و متوجه شدم بیشتر مردم به دنبال هیجان سوار آن می شوند ولی وقتی آن شروع به حرکت می کند، آنها وحشت می کنند و درخواست می کنند تا ماشین بایستد. آنها چه انتظاري دارند؟ وقتی ماجراجویی را انتخاب می کنند، آیا نباید خودشان را براي همه ي راه آماده کنند؟ یا فکر می کنند انتخاب عاقلانه این است که از بالا و پایین رفتن ها پیشگیري کنند و تمام زمانشان را بر روي یک چرخ فلک روي نقطه ها بچرخند و بچرخند.

در حال حاضر، خیلی بیشتر از آنی تنها هستم تا در مورد عشق فکر کنم، اما باید باور کنم که آن اتفاق می افتد و باور کنم که من شغلی پیدا خواهم کرد. من اینجا هستم زیرا این سرنوشت را انتخاب کردم. ترن هوایی زندگی من است؛ زندگی یک بازي سریع و سرگیجه آور است؛ زندگی پریدن با پاراشوت است؛ شانسهاي مختلفی دارد، به زمین افتادن و دوباره برخواستن؛ مثل کوهنوردي می ماند، خواستن تا رسیدن به قله ي خودت و احساس عصبانی و ناراضی بودن وقتی به آن نمی رسی.

دور بودن از خانواده ام و زبانی که با آن می توانم خودم و احساساتم را بیان کنم سخت است، اما، از این به بعد، هر وقت که احساس افسردگی کنم، آن پارك را بیاد خواهم آورد. اگر خوابم برده باشد و یک دفعه روي آن ترن هوایی بیدار شوم چه احساسی خواهم داشت؟ خوب، حس در دام افتادن، ترس در هر خمیدگی، تقاضا براي پیاده شدن. اگر چه، اگر باور کنم آن شیارها سرنوشت ما هستند و خدا مسئول ماشین ها است، آن وقت آن کابوس به هیجان تبدیل خواهد شد. به چیزي که واقعا است، یک ترن هوایی، یک اسباب بازي امن و قابل اطمینان که در آخر توقف خواهد کرد، اما تا زمانی که سفر طول می کشد من باید به مناظر اطراف و صداي جیغ ها که هیجان انگیز هستند توجه کنم.

فصل هشتم 

اگر چه ماریا توانایی نوشتن افکار عاقلانه را داشت، اما از پیروي کردن نصیحت هاي خود عاجز بود. او به دوره هاي افسردگی بیشتري مبتلا می شد و تلفن هنوز از زنگ زدن خودداري می کرد. براي این که در زمان بیکاري حواس خود را پرت کند، و همچنین براي تمرین زبان مجله هایی در مورد افراد مشهور می خرید. اما به یک باره تشخیص داد که پول زیادي را صرف خرید این مجله ها می کند و شروع به جستجو براي نزدیک ترین کتابختانه کرد. زنی که مسئول آنجا بود به او گفت که آنها مجله ها را براي اجاره به بیرون نمی دهند و تنها تعداد کمی کتاب که به بهبود بخشیدن فرانسه ي او کمک می کرد به او معرفی کرد.

“من وقت براي خواندن کتاب ندارم”

“منظورت چه است که وقت نداري؟ مگر چه کاري انجام می دهی؟”

“خیلی کارها، تمرین زبان، نوشتن خاطرات، و..”

“و چه؟”

نزدیک بود که ماریا بگوید”منتظر ماندن براي آنکه تلفن به زنگ در آید”، اما فکر کرد که بهتر است چیزي نگوید.

“عزیز من، تو هنوز خیلی جوانی، همه زندگی در انتظار توست. مطالعه کن. هر چیزي که به تو در مورد کتاب ها گفته شده را فراموش کن و فقط بخوان”

“من کتابهاي زیادي خوانده ام”

ناگهان ماریا به یاد آورد که ملسون، مسئول امنیت به او چه گفته بود:

کتابدار به نظر او فردي مطبوع و حساس بود، کسی که می توانست به ماریا کمک کند. ماریا نیاز داشت که او را به دست آورد. احساسش به او می گفت که آن زن می توانست دوستش باشد. او بلافاصله رویه را عوض کرد.

“اما دوست دارم بیشتر بخوانم. می توانید در انتخاب کتاب به من کمک کنید؟”

زن کتاب شاهزاده کوچولو را براي او آورد. ماریا همان شب شروع به خواندن آن کتاب کرد. در صفحه ي اول کتاب نقاشی ای بود که به نظر طرح یک کلاه می آمد اما بنا بر آنچه در کتاب نوشته شده بود، بیشتر بچه ها آن را مثل یک مار که درونش یک فیل قرار داشت تصور می کردند.ماریا فکر کرد: “پس من هیچ وقت یک بچه نبودم”. “به نظر من بیشتر شبیه یک کلاه است”. در نبود تلویزون او همسفر شاهزاده کوچولو در سفرهایش می شد. هر جا که کلمه ي “عشق” (که خود را از فکر کردن به این موضوع منع کرده بود) به میان می آمد، او ناراحت می شد. اگر چه، جدا از احساسات دردناك و رومانتیک بین شاهزاده و روباه و گل رز، کتاب بسیار جذاب بود، و او دیگر هر پنج دقیقه موبایلش را چک نمی کرد.

ماریا خیلی می ترسید که به خاطر بی احتیاطی تنها شانسش را از دست بدهد. ماریا مشتري همیشگی کتابخانه شد، جایی که می توانست با آن زن که به نظر می آمد به اندازه ي ماریا تنها باشد گفتگو کند. او از زن تقاضا می کرد که کتاب هاي بیشتري به او معرفی کند و با او در مورد زندگی و نویسندگان گفتگو می کرد- تا جایی که تشخیص داد پولش در حال ته کشیدن است و تا دو هفته ي دیگر حتی پول خرید بلیط برگشت به برزیل را هم نخواهد داشت. و از آنجایی که زندگی همیشه براي لحظه هاي بحرانی صبر می کند تا خودش را نشان دهد، بالاخره تلفن به صدا در آمد.

سه ماه بعد از کشف کلمه ي “وکیل” و دو ماه بعد از بی کاري از طرف یک آژانس مدل با او تماس گرفته شده بود تا بپرسند آیا ماریا هنوز صاحب آن تلفن هست؟ پاسخ یک”بله” ي طولانی و از پیش تمرین شده بود که به نظر زیاد مشتاق نیاید. ماریا فهمید که یک مرد عرب که در کشورش در صنعت “مد” کار می کند از عکسهاي او خوشش آمده و می خواهد از او دعوت کند تا در یک شوي لباس شرکت کند.

ماریا نا امیدي اخیرش را به یاد آورد اما او شدیدن به پول نیاز داشت.

آنها در یک رستوران شیک قرار گذاشتند. مردي برازنده که مسن تر و دلرباتر از راجر به نظر می آد. مرد عرب از ماریا پرسید:

” آیا می دانی صاحب آن نقاشی چه کسی است؟ مایرو. تا به حال چیزي از جان مایرو شنیده اي؟”

ماریا جوابی نداد .تمرکزش بیشتر روي غذا بود که با غذاهایی که معمولن در رستوران چینی می خورد متفاوت بود. اما در ضمن در ذهنش به خاطر سپرد که دفعه ي بعد از کتابخانه کتابی راجع به مایرو قرض بگیرد. اما عرب به حرفهایش ادامه داد.

“این میزي است که فلینی همیشه می نشست. آیا در مورد فیلم هایش چیزي می دانی؟”

ماریا گفت که آنها را ستایش می کند. مرد شروع به پرسیدن سوال هاي بیشتري کرد و ماریا که می دانست در این تست خواهد افتاد تصمیم گرفت که با او رك باشد.

“من نمی خواهم عصرم را به تظاهر کردن با شما بگذرانم. من فقط می توانم تفاوت بین کوکا کولا و پپسی را بگویم. من فکر می کردم ما قرار است در مورد یک شوي لباس بحث کنیم.”

مرد به نظر می رسید که از رك بودن او خوشش آمده است.

“ما در آن مورد وقتی نوشیدنی بعد از غذا را می نوشیدیم صحبت خواهیم کرد.”

یک لحظه وقتی به یکدیگر نگاه کردند، در حالی که سعی می کردند ذهن یکدیگر را بخوانند هر دو مکثی کردند.مرد عرب گفت:”شما خیلی زیبا هستید اگر براي صرف نوشیدنی به اتاق من بیایید به شما هزار فرانک خواهم داد”

ماریا به یک باره فهمید. آیا این تقصیر آژانس بود؟ آیا تقصیر ماریا بود؟ آیا باید بیشتر در مورد دلیل این شام می فهمید؟ تقصیر آژانس یا ماریا نبود. این واقعیت بود. در یک لحظه ماریا دل تنگ شهرش شد. دل تنگ برزیل، آغوش مادرش. او ملسون را به خاطر آورد وقتی به او در مورد سیصد دلار می گفت. او احساس کرد که کسی را در جهان ندارد. او در یک شهر غریب تنها بود. یک دختر تجربه دار بیست و دو ساله. اما هیچ کدام از تجربه هایش در جواب دادن به یاري او نمی آمد.

“لطفا شراب بیشتري براي من بریزید”

مرد عرب لیوان او را پر کرد. فکرهاي او سریع تر از شازده کوچولو در سفرهایش به تمام آن سیاره ها سفر کرد. او به دنبال ماجراجویی و پول و در صورت امکان شوهر به این سفر آمده بود. او ساده نبود و قبلن فکر می کرد که ممکن است چنین پیشنهاد هایی به او شود. او هنوز به مدل شدن، ستاره شدن، شوهر ثروتمند، خانواده، بچه، نوه، لباس هاي زیبا فکر می کرد. فکر می کرد که با هوش و اراده و زیبایی خود به موفقیت می رسد.

اما واقعیت در این لحظه براي او پدیدار شده بود. در حالی که مرد متعجب شده بود ماریا شروع به گریه کردن کرد. مرد نمی دانست چه عکس العملی نشان دهد، ترسیده بود که افتضاحی به بار آید و از طرف دیگر می خواست ماریا را دلداري دهد. پیشخدمت را صدا کرد تا صورتحساب را بیاورد. اما ماریا او را متوقف کرد.

” نه لطفن. این کار را نکنید. براي من شراب بیشتري بریزید و اجازه دهید براي مدتی گریه کنم.”

ماریا به آن پسر بچه فکر کرد که از او مداد خواسته بود، در مورد آن پسر جوانی که او را بوسکرده بود در حالی که او سعی می کرد دهانش را بسته نگه دارد، در مورد هیجانش وقتی اولین بار به ریو رفته بود، در مورد مردانی که از او استفاده کرده بودند و هیچ چیزي به ماریا نرسیده بود. در مورد عشق که آن را در این راه گم کرده بود. به جز این آزادي ظاهري، زندگی او شامل انتظار بی پایانی براي یک معجزه بود، براي یک عشق واقعی، براي یک ماجرا با پایانی رومانتیک که در فیلم ها دیده بود و در کتاب ها خوانده بود. یک نویسنده نوشته بود تنها زمان و و دانش نمی تواند یک انسان را تغییر دهد، تنها چیزي که می تواند ذهن یک انسان را تغییر دهد عشق است. چه قدر مزخرف! کسی که این را نوشته بود به طور حتم تنها یک روي سکه را دیده است. عشق بدون شک یکی از آن چیزهایی بود که می توانست تمام زندگی یک انسان را تغییر دهد. اما روي دیگر سکه هم بود، چیز دیگري که می توانست تمام راه و هدف یک انسان را تغییر دهد، نا امیدي. البته که عشق می تواند یک انسان را عوض کند، اما ناامیدي می تواند این کار را سریع تر انجام دهد.

او چه باید می کرد؟ آیا باید به برزیل برگردد، معلم فرانسه شود و با رئیس قبلی اش ازدواج کند؟ آیا باید یک قدم جلوتر بردارد؛ از همه ي اینها گذشته این فقط یک شب است، در شهري که هیچ کس او را نمی شناسد و او نیز کسی را نمی شناسد. آیا یک شب و آن پول باد آورده معنی اش این است که او به طور حتم به جایی می رسد که راه بازگشتی برایش نباشد؟ چه اتفاقی در حال افتادن بود؟— یک فرصت طلایی یا یک آزمایش از طرف مریم مقدس؟

مرد عرب در حال نگاه کردن نقاشی هاي جان مایرو بود، به جایی که فلینی می نشست، به دختري که کت ها را می گرفت و به بقیه ي مشتري ها که می رسیدند یا ترك می کردند.

“هنوز تشخیص ندادي؟”

ماریا گفت: ” شراب بیشتري لطفن” در حالی که هنوز اشک می ریخت.

ماریا دعا می کرد که پیشخدمت نیاید و پیشخدمت که از دور با گوشه چشم نظاره گر آنها بود دعا می کرد که آنها زودتر آنجا را ترك کنند چون مشتري هاي زیادي منتظر بودند و رستوران پر بود.

بعد از زمانی که به نظر بی پایان می آمد، ماریا سخن گفت:

“آیا گفتید هزارفرانک براي یک نوشیدنی؟”

ماریا خودش نیز از شنیدن لحن صحبت کردنش شگفت زده شد.

مرد گفت:”بله” در حالی که پشیمان شده بود که چرا این پیشنهاد را کرده”

“اما من نمی خواهم که..”

” صورتحساب را بپردازید تا براي صرف نوشیدنی به اتاق شما برویم”

دوباره ماریا براي خودش مثل بیگانه اي به نظر رسید. قبل از آن او یک دختر خوب و خوشرو بود که هیچ وقت با یک غریبه آنگونه صحبت نمی کرد. اما آن دختر به نظر می رسید که براي همیشه مرده است.

همه چیز همان طور که انتظار می رفت پیشرفت. او به اتاق عرب رفت. یک شامپانی نوشید. کاملا به مستی دچار شد. پاهایش را باز کرد و منتظر شد که مرد عرب به ارگاسم برسد (او حتی تظاهر هم نکرد که به این مرحله رسیده)، خودشرا در حمام مرمري شست، پول را گرفت و خودش را به یک خوشگذرانی دعوت کرد. سوار شدن تاکسی تا خانه.

او به رختخواب رفت و تمام شب را بدون رویا خوابید.

×××××××

از دفترچه ي ماریا، روز بعد:

من همه چیز را به خاطر می آورم، نه البته لحظاتی که آن تصمیم را می گرفتم. به طرز عجیبی هیچ احساس گناهی ندارم. من همیشه در مورد دخترانی فکر می کردم که به خاطر پول با مردها می خوابند، چون هیچ راه حل دیگري ندارند. اما این گونه نیست. می توانستم “بله” یا “نه” بگویم. هیچ کس مرا مجبور به پذیرفتن نمی کرد. در خیابان قدم می زدم و به مردم نگاه می کردم. آیا آنها راه زندگیشان را انتخاب می کنند؟ یا آنها نیز مثل من به سرنوشت دچار می شوند. یک زن خانه که آرزو می کرد یک مدل شود. یک بانکدار که آرزو می کرد موسیقی دان شود؟ یک دندانپزشک که دوست داشت یک نویسنده شود و خودش را وقف ادبیات کند. دختري که آرزو می کرد که ستاره ي تلویزیون شود اما حالا در یک سوپرمارکت کار می کند.

من حتی یک ذره هم براي خودم احساس تاسف نمی کنم. من هنوز قربانی نشده ام. من می توانستم آن رستوران را با کیف خالی ترك کنم. می توانستم در مقابل آن مرد بنشینم و به او درس اخلاق دهم یا به او بفهمانم که در مقابلش شاهزاده خانمی نشسته که خریدنی نیست. می توانستم پاسخ هاي مختلفی بدهم. اما مثل بیشتر مردم اجازه دادم که سرنوشت مسیرم را انتخاب کند.

من تنها فرد نیستم، اگر چه سرنوشتم ممکن است من را به مسیري خارج از قانون و جامعه بکشاند. به دنبال یافتن شادي، اگر چه همه ي ما برابر هستیم، هیچ کدام از ما شاد نیست. نه آن بانکدار/ موسیقی دان، نه دندانپزشک/نویسنده یا زن خانه دار/مدل.

فصل نهم 

اینگونه بود که این اتفاق افتاد. به همین آسانی. او در شهري غریبی بود که کسی او را نمی شناخت، اما امروز در آن حس آزادي عجیبی می کرد. جایی که لازم نبود خودش را به هر کسی توضیح دهد. او تصمیم گرفت براي اولین بار در این چندین سال تمام روز را به تفکر در مورد خودش اختصاص دهد. تا به امروز او همیشه ذهنش را مشغول این می کرد که مردم دیگرچه فکر می کنند: مادرش، دوستان مدرسه اش، پدرش، آدم هاي آژانس مد، معلم فرانسه، خدمتکار، کتابدار، غریبه در خیابان. در حقیقت هیچ کس به هیچ چیز فکر نمی کرد، نه لااقل در مورد ماریا، یک غریبه ي فقیر، که اگر فردا هم ناپدید شود حتی پلیس هم متوجه نخواهد شد.

او زودتر از هر روز بیرون رفت، در کافی شاپ همیشگی صبحانه خورد، دور دریاچه قدم زد و در آنجا به دیدن نمایشی که توسط پناهنده ها برگذار می شد پرداخت. یک زن که با یک سگ کوچک مشغول قدم زدن بود به ماریا گفت که آنها کرد هستند، و ماریا به جاي آن که تظاهر کند جواب را می داند تا ثابت کند باهوشتر از آن است که مردم فکر می کنند، پرسید:

“کردها از کجا آمده اند؟”

زن نمی دانست، چیزي که ماریا را سوپرایز کرد. جهان مثل این می ماند:

مردم جوري حرف می زنند که همه چیز را می دانند، اما اگر جرات کنی که یک سوال بپرسی، آنها هیچ چیز نمی دانند. او به یک کافی نت رفت و فهمید که کردها از کردستان آمده اند، یک کشور که وجود ندارد و هم اکنون بین ترکیه و عراق قسمت شده. او دوباره به دریاچه برگشت و دنبال زن و سگش گشت، اما آنها رفته بودند. احتمالن چون سگ بعد از نیم ساعت نگاه کردن به آن آدم ها با پرچم و روسري و موسیقی و دادهاي عجیب خسته شده بود.

“من حقیقتن شبیه آن زن هستم. یا حداقل شبیه او بودم. کسی که تظاهر می کرد همه چیز را می داند، در سکوت خود پنهان شده بودم، تا وقتی که مرد عرب مرا عصبانی کرد و من جرات آن را پیدا کردم که به او بگویم تنها چیزي که می دانم تفاوت بین دو نوشابه بود. آیا او شوکه شده بود؟ آیا او نظرش در مورد من عوض شد؟ البته که نه. او باید در برابر صداقت من متحیر شده باشد. هر وقت سعی کرده ام که از آنچه هستم باهوشتر به نظر برسم بازنده بودم.خوب، کافی است.”

او به آژانس مد فکر کرد. آیا آنها می دانستند مرد عرب واقعن چه می خواهد یا آنها واقعن فکر می کردند او می خواهد براي ماریا در کشورش کار پیدا کند؟

واقعیت هر چیزي که بود، ماریا در آن صبح خاکستري در ژنو احساس تنهایی کمتري کرد، با دمایی نزدیک به صفر و نمایش کردها، واگن ها که براي هر توقف سر وقت می رسیدند، مغازه هایی که جواهراتشان را دوباره در ویترین به نمایش می گذاشتند، بانک ها باز می شدند، گداهایی که خوابیده بودند و سوییسی هایی که به سر کار می رفتند. او کم تر احساس تنهایی می کرد چون کنارش زنی نشسته بود که احتمالن به چشم رهگذرها نمی آمد. ماریا قبلن حواسش به او نبود اما او کنارش نشسته بود.

ماریا به زن نامرئی کنارش لبخند زد. زن که شبیه مریم مقدس، مادر مسیح بود به او لبخند زد و به او گفت: مواظب باش همه چیز آنقدر که تو فکر می کنی ساده نیست. ماریا نصیحت او را نادیده گرفت و به او گفت که او بزرگ شده و مسئول تصمیم هاي خودش است، و نتوانست باور کند که یک توطئه دنیوي برخلاف او انجام شده باشد. او یاد گرفته بود که مردمی وجود دارند که حاضرند براي یک شب هزار فرانک سوییس بپردازند، براي نیم ساعت بین پاهاي او، و تمام چیزي که او باید در موردش در روزهاي آینده تصمیم می گرفت این بود که آیا با آن هزار فرانک بلیط برگشت به شهر زادگاهش را بخرد یا کمی بیشتر بماند تا پول کافی بدست آورد تا براي خانواده اش خانه، براي خودش چند لباس زیبا، و بلیط به تمام مکان هایی که آروزي دیدنشان را می کرد، بخرد.

زنی که کنارش نشسته بود دوباره گفت که مسایل انقدر ساده نیستند، اما ماریا با این که از این مصاحبت خوشحال بود اما از او درخواست کرد مزاحم افکار او نشود، زیرا او نیاز داشت که تصمیم هاي مهمی بگیرد. او شروع کرد به تحلیل کردن، این بار با دقت بیشتري، امکان برگشتن به برزیل. دوست دخترهایش که تا به حال حتی شهر زادگاهشان را ترك نکرده بودند خواهند گفت که او از شغلش اخراج شده، که او هیچ وقت آن قدر استعداد نداشته که ستاره ي جهانی شود. مادرش باید ناراحت باشد از اینکه مبلغی که به او قول داده شده بود ماهانه به دستش برسد هرگز به او نرسیده، حتی با اینکه ماریا در نامه هایش به او اطمینان می داد که اداره ي پست باید آنها را دزدیده باشد. پدرش از این به بعد براي همیشه با نگاهی که درآن “من به تو گفته بودم” موج می زند به او نگاه می کند. او دوباره به سر کارش برخواهد گشت، پارچه می فروشد، و با صاحب کارش ازدواج خواهد کرد- اویی که با هواپیما سفر کرده بود، پنیرهاي سوییسی خورده بود ،فرانسه یاد گرفته بود و در برف راه رفته بود.

از طرف دیگر، نوشیدنی هایی وجود داشت که به ازایش او می توانست هزار فرانک دریافت کند. شاید زیاد طول نکشید- از همه ي اینها گذشته، زیبایی به سرعت باد تغییر می کند، اما او در یک سال می تواند آن قدر پول بدست آورد که دوباره روي پاي خودش بایستاد و به دنیا بازگردد، این بار با شرایط دلخواه خودش. تنها مشکل واقعی این بود که او نمی دانست چه کند؟ چه گونه شروع کند. او روزهایی که در “کلاب خانوادگی شبانه” کار می کرد را به خاطر آورد که دختري از مکانی به نام ریو دو برن نام برده بود- در حقیقت این یکی از اولین حرف هایی بود که او زد حتی قبل از آنکه به ماریا نشان دهد چمدان هایش را کجا بگذارد.

ماریا یکی از نقشه هایی ژنو را پیدا کرد. یک مرد آنجا ایستاده بود و ماریا از او پرسید آیا می داند ریو دو برن کجا است. مرد در حالی که شیفته شده بود از او پرسید منظورش خیابان ریو دو برن است یا به دنبال جاده اي می گردد که به برن، پایتخت سوییس می رود. ماریا گفت که به دنبال خیابانی در ژنو می گردد. مرد با نگاهش او را برانداز کرد و بدون گفتن کلمه یی ، در حالی که متقاعد شده بود آن یک دوربین مخفی بود که از احمق جلوه دادن مردم لذت می برد، دور شد. ماریا براي پانزده دقیقه نقشه را مطالعه می کرد- شهر بزرگی نبود- و در آخر مکانی را که می خواست پیدا کرد.

دوست نامرئی او که در زمانی که ماریا نقشه را مطالعه می کرد ساکت بود حالا سعی می کرد که براي ماریا دلیل بیاورد- این یک مسئله ي اخلاقی نیست، در مورد رفتن به راهی است که بی بازگشت است. ماریا گفت که اگر پول کافی براي رفتن به خانه به دست آورد، به اندازه ي کافی بدست آورده که از هر شرایطی خلاص شود. در کنار اینها، هیچ کدام از مردمی که می گذشتند راهشان را انتخاب نکرده بودند. این واقعیت زندگی است. ماریا به دوستش گفت: “ما در جهان اشک ها زندگی می کنیم”.” ما می توانیم هر گونه آرزویی داشته باشیم، اما زندگی سخت است، جبران ناپذیر و غمناك. تو سعی داري به من چه بگویی: که مردم سعی بر این دارند که من را محکوم کنند؟ هیچ کس نخواهد فهمید- این یک وجهه از زندگی من است.”

دوست نامرئی اش با یک لبخند غمگین و شیرین ناپدید شد.

ماریا به یک شهر بازي رفت و براي ترن هوایی یک بلیط خرید. او همراه دیگران داد زد، با اینکه می دانست هیچ خطري وجود ندارد و همه ي اینها یک بازي است. در یک رستوران ژاپنی غذا خورد. با این که نمی فهمید در حال خوردن چه چیزي است و فقط می دانست که گران است و احساس می کرد در حس و حالی است که دوست دارد به خودش اجازه ي هر گونه خوشگذرانی را دهد. او شاد بود، نیازي نبود که منتظر زنگ تلفن بماند یا براي هر سانتیم (یک صدم فرانک) که خرج می کند نگران شود.

آن روز او براي آژانسیک پیغام گذاشت تا از آنها تشکر کند و به آنها بگوید که ملاقات به خوبی پیشرفت. اگر آنها صادق بودند براي عکسها درخواست می کنند. و اگر دلال زنان بودند، ملاقات هاي بیشتري ترتیب خواهند داد.

او از پل گذشت تا به سمت اتاق کوچکش رود و تصمیم گرفت هر چه قدر هم که در آورد و با وجود همه ي نقشه هایی که داشت به طور حتم هیچ وقت تلویزیون نخواهد گرفت. او نیاز داشت که فکر کند. که همه ي وقتش را صرف فکر کردن کند.

از دفترچه خاطرات ماریا در آن شب که در حاشیه ي آن یادداشت کرده بود “مطمئن نیستم”:

من کشف کردم که چرا یک مرد به خاطر زن ها پول می پردازد: او می خواهد که شاد باشد.

او هزار فرانک نمی پردازد که فقط یک ارگاسم را تجربه کند. او می خواهد که شاد باشد . من هم می خواهم، هر کسی می خواهد اما هیچ کس شاد نیست.

من چه چیزي به دست آورده ام که از دست بدهم، اگر بر اي یک مدت تصمیم بگیرم که … باشم. این کلمه ي سخت ی است که بنویسم یا حتی در موردش فکر کنم … اما بگذار بی پرده باشیم. من چه چیزي را از دست می دهم اگر تصمیم بگیرم براي یک مدت فاحشه باشم؟ شرف.شان. عزت نفس. اگرچه، وقتی در موردش فکر می کنم، من هیچ وقت هیچ یک از آنها را نداشته ام . من به خواسته ي خود به دنیا نیامدم، من هیچ وقت هیچ کس را نداشتم که دوستم داشته باشد، من همیشه تصمیم اشتباه گرفته ام- حالا به زندگی اجازه می دهم براي من تصمیم بگیرد.